Czy da się uratować taki związek??? Czy jest sens w ogóle? - Netkobiety.pl

Na siłę nikogo nie zmienisz, taka prawda. Możesz zrobić tak tylko ze sobą.
Piszesz, że nie chcesz, by dzieci wychowywały się bez ojca. I że nie rozumieją, co się dzieje. Ale jeszcze trochę i zaczną to robić. Dzieci, mimo wszystko, nie są takie głupie i czasami rozumieją więcej niż nam się wydaje. A poza tym, skoro nie okazuje wam szacunku, będą później skrzywione przez to. Sama jestem z rozbitej rodziny, nie było łatwo, wiadomo jak to bez ojca, ale przynajmniej nie musieliśmy z rodzeństwem wysłuchiwać kłótni, patrzeć na to jak rodzice żyją obok siebie, a nie ze sobą. Tak jest zwyczajnie lepiej, bo możecie tylko skrzywdzić dzieci.
Jeśli chcesz odejść, zrób to. Nie kieruj się tym, co mówią inni, bo to Ty żyjesz w tym związku, nie oni. Nie chce terapii, nie chce się zmieniać- jego sprawa. Musisz sobie tylko odpowiedzieć na pytanie czy dasz sobie radę, jeśli miałabyś odejść.

Hmmm... Prawdę mówiąc ja bym nie mogła tak żyć - jeśli on nie dostrzega Twoich potrzeb, jeśli nie dba o to, byś to Ty się dobrze czuła, to to zupełnie nie ma sensu. Nie może być tak, że partner jest z kobietą tylko dla swojej wygody (tak to właśnie wygląda)... Nie pomaga Ci przy dzieciach, nie stara się żebyś uwierzyła, że jesteś wartościową osobą, nie wierzy w Ciebie, itd. itd. Słuchaj, jeśli on nie chce się zmienić, jeśli nie zamierza z Tobą pójść na terapię, to ja bym się w ogóle nie zastanawiała co robić. Zazwyczaj jest tak, że ten, kto dla otoczenia jest wspaniały tak naprawdę jest potworem w środku (oczywiście nie jest to żadna reguła ale z moim ojcem np. było podobnie, z kilkoma mężczyznami których poznałam również - ech, no tak to często bywa)... Wiadomo, że po kilku latach wspólnego życia cała ta chemia gdzieś zanika, ale jeśli starania są jedynie jednostronne a mąż nie wykazuje żadnej inicjatywy aby coś w sobie zmienić to można zadać sobie pytanie czy rzeczywiście tak chce się żyć. Ja też wychowałam się bez ojca a mam syna i drugie dziecko w drodze a jednak gdybym mój związek opierał się tylko na moich chęciach, to dawno bym sobie coś takiego podarowała. Pamiętaj, że dzieci są szczęśliwe wtedy gdy rodzice są szczęśliwe. Ja bym się nie przejmowała otoczeniem, tym co kto powie - niewarto. Ty wiesz najlepiej czego od życia oczekujesz, a może jeszcze spotkasz kogoś kto Cie doceni za Twoją naprawdę ciężką pracę, kto mimo wszystko będzie w Ciebie wierzył no i w ogóle na kim będziesz mogła polegać gdy nastepnym razem będziesz chciała coś osiągnąć....

No to dużo wyjaśnia, dostał takie a nie inne wzorce i teraz je powiela.

Dobrze, że przestajesz się przejmować. To ważne. Ale niemniej jednak czeka Cię baaardzo długa droga. Z pracą to bardzo dobry pomysł, zarabiając już jakieś pieniądze, możesz zacząć coś robić.
Życzę Ci siły i wytrwałości!

No i super!! Byłam w przedszkolu gdzie składałam papiery, w zeszłym roku się nie udało a dziś dowiedziałam się, że oboje przyjęci!!! Niedługo zacznę szukać pracy i mam nadzieję, że we wrześniu złożę dokumenty o rozwód... wszystko po kolei. Zaczęłam wierzyć, że wszystko potoczy się po mojej myśli tylko potrzeba trochę czasu w końcu mnie coś ucieszyło...
 
Bardzo Wam dziękuje, nie mam w nikim wsparcia a na Was można liczyć.

No i gratuluję pozytywnego myślenia. Musisz wierzyć, że dasz radę i że Ci się uda. Nieważne ile się ma lat, nieważne ile się w życiu przeszło - każdy ma prawo do szczęścia i na pewno gdzieś to szczęście jeszcze na Ciebie czeka. Życzę z calych sił powodzenia i wytrwałości!

Witam ponownie. Muszę się wyżalić, bo aż mnie serce boli. Nie mam już siły żyć z tym człowiekiem... gdy się nie odzywam i robi co chce jest cisza, ale jeśli się odezwę np. żeby zmył naczynia zamiast grać cały dzień, bo ja idę z dziećmi na dwór jest awantura, że mu rozkazuje, jak chce wyjść wieczorem do kolegów nie mam prawa się odezwać! ostatnio się sprzeciwiłam - zakończyło się paroma siniakami, wyzwiskami przy dzieciach ale on uważa że mnie nie bije bo jeśli by mnie uderzył to bym miała twarz zmasakrowaną!!! ale jestem głupia, że nie widziałam wcześniej jaki jest... najchętniej już bym go wywaliła z mieszkania... ale? no właśnie - brak pieniędzy, pewnie nie jestem jedyna w takiej sytuacji... całymi dniami przesiaduje na dworze z dziećmi, żeby z nim w domu nie siedzieć... nie mogę jeść, spać... wykańczam się.
Nie wiem czym sobie zasłużyłam na takie traktowanie

W ziwązku bardzo ważną rzeczą jest ZAUFANIEleczon go niema skoro taka gadka że napewno dałaś d...y że zdałas na prawko.Po drugie SZACUNEK -równiez nie ma tego skoro wyzywa cię od najgorszych.CZUŁOŚĆ-nie masz tego bo nie dośc że żebrasz o troszke uczucia,to jescze sie wymiguje,że za gorąco lub zmęczony..Powiem tobie tak.FAcet jest strasznym egoistą patrzy na siebie i ma gdzieś co ty czujesz,myślisz...Ważne jet dla niego że zakupy są,ma obiadek prawie jak u mamusi..Nie warto tego małżeństwa ratować,on cię zniszczy psychicznie.Doe tgo nie patrzy na dzieci jeśli rzuca tak brzydkie słowa.Powinnas go zostawić ,znajdz na internecie jakieś centrum dla osób przemocy psychicznej w rodzinie,oni ci pomogą ,pokieruja cię..Skoro on niechce iść do poradni małżeńskiej,szukaj pomocy dla siebie i dzieci.Zobaczysz że dzieki tej pomocy duzo zrozumiesz sama,duzo uzyskasz..Małżeństwa juz nie ma co ratować,więc ratuj siebie i dzieci..Pamiętaj musisz być silna dla nich,bo bycie matką nie jest taką prostą sprawą.I nie parz ,że dzieci go lubią.Bo one sa za malutkie ,ty musisz podejmować decyzje.A sczęśliwa matka to szcęsliwe dzieci..

Pula mam to samo co ty tylko brak umnie sexu i dziecko w drodze, tez nie mam pojecia co robic czy isc od niego i klepac biede za jedyne 1300zł moze alimenty na dziecko dostane albo zyc pod jednym dachem z tym draniem, ehhh zycie jest ciezkie

Ja mam dokładnie to samo, nie wiem pytałam juz w MOPS jak to wygla, poki nie mam zzałozonej sprawy rozwodowej to sobie moge.