czuję się gorsza od koleżanek bo nigdy nie miałam chłopaka - Netkobiety.pl

"Dopiero na studiach zaczęłam się delikatnie malować, ubierać ładnie i kobieco, uśmiechać..." i bardzo dobrze to już jest dobry krok w tym kierunku. Nigdy nie czuj się gorsza od innych dziewczyn, tych które mają swoje drugie połówki.. To, że do tej pory nie miałaś nikogo wcale nie świadczy o tym, że już nigdy nie będziesz miała.. Jeszcze tyle życia przed Tobą i nie wiadomo co los przyniesie.. Ważne jest, aby nigdy nie tracić wiary w siebie. Jest jeszcze coś takiego jak "przeznaczenie", niektórzy w to wierzą, a inni nie... Co do tego może po prostu nie trafiłaś na tą osobę, która jest Ci przeznaczona... Głowa do góry, to nie jest koniec świata, jeszcze los Cię miło zaskoczy, zobaczysz!

Ja też mam 22 lata i nic:( strasznie mi przykro z tego powodu, a wszyscy dookoła zaręczeni i jeszcze na śluby mnie zapraszają... ech szkoda mówić, widocznie nie wszystkim jest to pisane. Ktoś ma drugą połówkę, a ktoś musi być sam tak dla równowagi:)

takajednaja masz rację:) Święta prawda:) Jak nie jest się w związku to można całkowicie na sobie sie skupić, niczym i nikim się nie przejmować i jest SUPER:)

Ja tam nie uważam się za gorszego przez to że jeżdżę autobusem...

Ja mam dokładnie tak samo. Zawsze byłam uważana za nudną, nieatrakcyjną, kujona itp. Kiedy raz zainteresował się mną w gimnazjum pewien chłopak to byłam w siódmym niebie, spotykałam się z nim, ale nigdy się nie całowaliśmy, nie byliśmy parą i nic z tych rzeczy. Dopiero, kiedy ta znajomość zaczęła się sypać to zorientowałam się, że spotykał się ze mną tylko dlatego, żyby mieć pytania na wszystkie sprawdziany ( bo chodził do równnoległej klasy), pomoc w zadaniach domowych, które mu nieraz przesyłałam itp. Nigdy nie był mną tak naprawdę zainteresowany. Wtedy poczułam się jakbym już nie miała szans na udane życie, nigdy. A mi tak cholernie wtedy zależało. Był dla mnie miły, zrobił mi niespodziankę na walentynki i kiedy czegoś chciał naprawdę umiał być czarujący, inteligentny i ambitny ( choć niesamowicie leniwy), mieliśmy wspólne zainteresowania... Po ponad pół roku czułam się oszukana i wykorzystana w pewien sposób.
Teraz staram się dbać o siebie, stałam się trochę bardziej rozrywkowa, a mimo to nikt się mną nie interesuje. Nie wiem jakajest tego przyczyna, bo nie jestem jakaś strasznie brzydka.
Ja tez zazdroszczę koleżankom, które się z kimś spotykają, piszą z kimś itd. Choć oczywiście próbuję sobie wmówić, że nie powinnam zazdrościć tylko cieszyć się z ich szczęścia, ale nie potrafię, bo chciałabym wkońcu poczuć się kobietą...

to taka wisienka na torcik

Przestrzegam z własnego doświadczenia, a nie straszę

Byłem w poradni, kilku nawet, z marniutkim efektem, więc nie doradzam tego, ale i nie zabraniam, bo może będzie miała więcej szczęścia ode mnie.

No cóż, wracam do tego wątku przede wszystkim z Podziękowaniami za wszystkie ciepłe słowa zawarte w odpowiedziach , które podniosły mnie na duchu:) Wracam z nowym nickiem, bo straciłam niestety dostęp do tamtego konta i dlatego założyłam nowe- najmocniej przepraszam za zamieszanie. Może to taki mały symbol tego, że wracam trochę "inna" ?   Cóż, wiem, że czeka mnie dużo pracy nad sobą, nad odbudowaniem w sobie poczucia własnej wartości... Wiem, że jeszcze nie raz będzie mi w tej mojej samotności smutno. Wiem , że jeszcze nie raz łzy napłyną mi do oczu, kiedy zobaczę na ulicy pełno zakochanych par . Wiem, że jeszcze nie raz będę przygnębiona  milczeć, kiedy koleżanki będą przy mnie mówić o swoich związkach. Ale postanowiłam, że nie pozwolę, żeby te fale smutku i przygnębienia w tych sytuacjach  mnie tak "rozstrajały" i dołowały. Wiem, że minie sporo czasu zanim poczuję równowagę i spokój, ale naprawdę bardzo chcę poczuć siię lepiej, pewniej wśród ludzi... No i pozbyć się tego strachu przed wychodzeniem z domu...Pozbyć się  tego poczucia beznadziejności i ciągłego smutku.
Co do Pana Anechorety to nie napisał mi nic, czego bym nie wymyśliła sama podczas długich rozmyślań o mojej samotności. Bardzo czesto myślę o tym, że może coś "przegapiłam", zmarnowałam i  teraz będze mi bardzo trudno pozbyć się mojego przekonania,  że pod względem nawiązywania kontaktów damsko-męskich jestem za koleżankami  daleko w tyle...

To się odnosiło do tego, że Adlernewman napisała cytując Twoją wypowiedź , że " takie "porady" to się jeszcze nikomu w takiej sytuacji nie przydały" i delikatnie Cię zganiła za to, że może niepotrzebnie piszesz zdołowanej dziewczynie, że  "jest wielka szansa, że będziesz tkwić w beznadziejnej samotności do końca życia" , bo zdołujesz jeszcze bardziej.

I chciałam uspokoić i Adlernewman i Ciebie,  że "nie dolałeś oliwy do ognia".  Ja się o te słowa ani nie obraziłam, ani mnie nimi w żaden sposób nie skrzywdziłeś ( no bo identyczne myśli przelatują mi przez głowę podczas mych rozważań niewesołych) , ani nie pogrążyłam się po nich w rozpaczy jeszcze większej, ani nic z tych rzeczy:) Tylko po prostu się nad Twoimi słowami zadumałam, bo te stwierdzenia to jest dokładnie to, co ja mam w głowie i kiedy je czytałam to wiedziałam, że pisała je osoba, co mnie rozumie.

Bo ja się czuję się trochę tak, jakbym próbowała wsiąść na mocno rozpędzoną karuzelę, kiedy próbuję się " wdrożyć" w   takie życie towarzysko-związkowe z płcią przeciwną, takie jakie mają moje koleżanki. I mi smutno po prostu, bo mam wrażenie, że wszyscy dawno już powsiadali na tą " karuzelę"  i się świetnie bawią, " karuzela" się z roku na rok kręci coraz szybciej i że mi będzie " coraz trudniej wsiąść" jeśli zrobię się coraz bardziej zamknięta w sobie . I tak  będę stała i patrzyła smutna jak inni się świetnie bawią i się zastanawiała " czemu ja nie ". 
Mam świadomość, że to co im  w kontaktach damsko-męskich przychodzi naturalnie i bez problemu, to dla mnie stanowi mega trudność, bo mam taki "mur" do przeskoczenia.  Mur złożony z moich wieloletnich kompleksów, z nieprzyjemnych doświadczeń jeszcze z życia szkolnego... Strasznie ciężko jest uwierzyć w siebie dziewczynie, która przez całe swoje szkolne życie pamięta tylko to, jak była obiektem drwin i szyderstw  ze strony męskiej części klasy... I że patrzyła, jak jej rówieśnice , koleżanki z klasy są adorowane, podrywane, a ona... A ona chciała być niewidzialna... bo do niej chłopcy odzywali się tylko po to, żeby jej przykrość zrobić, bo była kujonem i kozłem ofiarnym ...

Masz rację z tym, że  raczej nie będę nigdy " królową balu" Ale o to właśnie chodzi, że ja  się chciałam się dawno temu  poczuć   tak, jak pewna siebie, inteligentna, szanowana przez młodych  mężczyzn młoda kobieta. Wartościowa, życzliwa osoba , dostrzegająca w ludziach przede wszystkim zalety- tak chciałam być postrzegana. I naprawdę stawiałam kiedyś  na samorozwój, a teraz po prostu nie mam już do tego siły....  Ja nie chcę mieć miliona adoratorów, żeby sobie podnieść samoocenę.To nie jest tak, że ja chcę zaimponować koleżankom, " bo też mam"...  Ale chciałabym się czuć w towarzystwie facetów jak szanowana przez nich kobieta/ koleżanka , a tak się nie czułam prawie nigdy, pomimo moich starań, aby się prezentować  płci przeciwnej jako wartościowa osoba.

Naprawdę się boję, że zgorzknieję i stanę się coraz bardziej nieprzyjemna, co jak wiadomo pozyskiwaniu sobie sympatii nie ułatwia. Naprawdę jestem na siebie zła za każdy dzień w którym mam "nie taki nastrój", w którym jestem nerwowa,  przygnębiona...

PS. SamaKfiatka- uśmiecham się do avatara Twego Też A. Muchę i secesję lubię

pogorszyło mi się...bardzo z tym walczę , ale tak źle ze mną jeszcze nie było jak jest teraz... boję się leków na depresję...tych wszystkich " działań niepożądanych możliwych, interakcji z innymi lekami"....a ja chce normalnie funkcjonować...

Co słychać u Ciebie? Czy w końcu wybrałaś się do psychologa? A jak sobie dajesz radę ze studiami?

Na Twoim miejscu odpuściłabym sobie poszukiwanie na siłę faceta czy bycie w związku na siłę, bo inne koleżanki mają chłopaków. Na każdego przychodzi jego kolej. Trzeba wyluzować, skupić się na sobie. Zająć się czymś. Mieć hobby i na luzie podchodzić do życia. Z reguły jest tak, że jeżeli będziemy mieli olewczy stosunek do jakiegoś tematu to okazuje się, że samo wychodzi. Najgorzej jest jak człowiek się spina i czegoś bardzo chce. Trudzi się i głowi jak tu faceta mieć i wtedy wychodzi jeden wielki klops.
Ja rozumiem jakbyś miała 40 lat i nikogo dotąd nie spotkała ale Ty masz 22 lata dopiero. Nie jeden facet jeszcze zdąży zajść Ci za skórę. Hehe oni zawsze zachodzą prędzej czy później

a wiesz że mi nawet "zwykłe koleżeńskie rozmowy" nie wychodzą i nie wychodziły ?
po prostu faceci jakoś ode mnie "uciekali", nie byłam w tej rozmowie jakoś osaczająca, uśmiechałam się, dbałam o swój wygląd starałam się rozmowę "podtrzymać", a naprawdę widze to, że w gronie towarzyskim ja jestem powietrzem i jak coś mówię to mnie kompletnie faceci nie słuchają....a jak rozmawiam sam na sam, nawet jak to jest krótka rozmowa, to tylko patrzą jakby tu uciec i mi jest wtedy przykro bardzo...

teraz cały czas siedzę w domu. mam fobię społeczną. i zaburzenia nerwicowo depresyjne.

No ja już całkowicie odpuściłam, aktualnie godzę się że moje życie będzie takie, jakie będzie.
Uczę się nie płakać jak widzę zakochane pary, uczę się nie marzyć o pierwszym pocałunku, nie reagować nerwowo na miłosne sceny na reklamach, filmach..w książkach...
"lubię" wyszywać. to znaczy kiedyś lubiłam i mi to sprawiało radość...
ale się czuję strasznie, strasznie samotna, tak jakby mnie od ludzi oddzielała jakaś gruba kamienno-lodowa ściana, wysoka tak, że "nie przeskocze tego" , a nie mam siły jej burzyć, bo jest jakby" nie do ruszenia".....ludzi się po prostu zaczęłam bać po długim długim czasie siedzenia w domu, każde wyjście teraz jest dla mnie stres...codziennie dosłownie płaczę , że nie mam siły na nic, próbuję się skupić na pracy magisterskiej , przymuszam się do siedzenia przy niej i nie idzie mi, bo ja naprawdę nie mam siły na to...ja już nie pamiętam jak to jest się cieszyć, śmiać...

Z wiekiem przejdzie taka tesknota to jak choroby wieku dzieciecego, potem bedziesz obojetnie przechodzila obok par.
Skoro tak brakuje faceta trzeba cos robic albo nic i nie narzekac bo to nic nie da.
Jednak jak az tak nie brakuje kogos ze splawiasz kazdego kto pojawi sie bo nie przypomina idealu to nigdy nie zisci sie marzenie, witaj w prawdziwym swiecie...

A z reka na sercu powiesz ze nie odrzucilas zadnego? Nie znam takiej ktora by byla calkiem niewidzialna dla mezczyzn, zawsze jakis sie kreci w poblizu. Tak jak zagorzale katoliczki spotykalem z jednego portalu chwalily sie ilu mialy wielbicieli, jakis zakochal sie ale to zartobliwie opowiadala o tym choc dla niego to mogl byc dramat ze ona go nie chce..
Skad ta nerwowosc w ogole bo nie rozumiem, masz kompleksy, takie warunki w domu ciezkie czy co?
Czas zrobic cos z tym, otrzasnac czy z niesmialoscia bo ludzie zwykle nie przejmuja sie nami tak jak nam wydaje, maja swoje sprawy i jak ich troche poignorujesz sami sie zbliza z ciekawosci, dramatyzowanie to nie jest sposob na nic, tylko dolujesz sie niepotrzebnie.

No ale przepraszam. Nawet gdyby kogoś kiedyś spławiła, to coś w tym złego? Skoro brakuje jej bliskości, to znaczy, że powinna rzucać się na każdego faceta, który się lekko uśmiechnie, od razu iść z nim w ślinę i najlepiej do łóżka, bo zwrócił na nią uwagę? Jakby pijany facet na ulicy stwierdził, że ma fajny tyłek, więc ona powinna się cieszyć i zamiast go spławić, iść z nim w krzaki? Tęsknota i samotność to nie to samo co desperacja. I to, że nie jest na tyle zdesperowana, żeby zadowalać się "kimkolwiek" to jej się chwali.

Uwierz, że są kobiety "niewidzialne" dla mężczyzn, szczególnie, że ona jest młoda- a rówieśnicy często mają w głowie pstro i zamiast patrzeć na charakter, patrzą na cycki i wygląd zewnętrzny. Dopiero z wiekiem faceci zaczynają myśleć trzeźwo i widzą w kobiecie coś więcej niż jej tyłek. I dlatego wiele kobiet ma starszych partnerów.

Autorko, nie załamuj się. Próbowałaś na portalach randkowych? Nawet, jeśli nie znajdziesz tam miłości życia, to oswoisz się z ludźmi, powychodzisz z domu. Nie myśl o tym, jak o szansie na miłość, ale jak o przygodzie. Bo na siłę to nic nie przyjdzie. Mądrze mówią ci, którzy twierdzą, że miłości nie można szukać- ona sama cię znajdzie. To jest prawda, serio.

JaBlueVelvet, myślę, że dobrze ktoś Ci tutaj poradził, żeby udać się do specjalisty. Tak głęboko zakorzenione problemy same z siebie się nie rozwiązują, a już najgorszą drogą jest płaczliwa akceptacja, że zawsze będziesz "niewidzialna". Co Ty kobito, naprawdę chcesz życie przewegetować?

Poszukaj dobrego psychiatry i psychoterapeuty.

Witam. Nie wiem czy wątek jest jeszcze aktualny. Od siebie mogę dodać, że ja przez większość życia byłem samotny (mam 20 lat). Jeżeli chodzi o relacje damsko-męskie, to jedynie raz w życiu się całowałem. Było to z przypadkową dziewczyną na jednej z niewielu imprez w moim życiu. W związku jako takim nie byłem nigdy. Na studniówce oczywiście też nie byłem, przez co rodzina uważa mnie teraz za dziwaka.

Mnie się wydaje, że to nie jest takie proste. Jako facet, powiem że będąc w towarzystwie 20-latków z ciągle " buzującymi" hormonami, nie ma szans żeby temat nie zeszedł w końcu na dziewczyny. Człowiekowi robi się wtedy po prostu głupio (i smutno) jeżeli wiesz, że inni korzystają z życia, a ty nie.

Doskonale rozumiem Twoje odczucia, bo będac w Twoim wieku sama cierpiałam przez samotność i czasem tak to się we mnie nawarstwiło, że aż musiałam pobeczeć w poduszkę. Przeglądałam fora w internecie i też beczałam, że to nieprawda, że każdy w końcu kogoś spotka. Czułam się zła, że jestem mądra, miła i nienajbrzydsza, a nikogo nie mam. Trochę się tego wstydziłam, tej swojej samotności, ale uwierz jest dużo dziewczyn w podobnej sytuacji i sama w najbliższym otoczeniu miałam takie koleżanki:) W moim przypadku chodziło jeszcze o to, że nie wyobrażałam sobie bycia z kimś na siłę, dla samego bycia. Najważniejsze, że kiedy już straciłam całkiem nadzieję pojawił się Ktoś i jest dobrze;)

Wiesz na studiach znałem dziewczynę, chodzącą w grubych wypuklych okularach, z nadwagą, z włosami koloru szarego, ogólnie torbowatą. Miałą tylko jedną zaletę. Na ćwiczeniach z matematyki rozumiała wszystko. Był to jedyny powód dla którego czasami z nią rozmawiałem.
No i poznała faceta bruneta, na dodatek motocyklistę jeżdżącego Harleyem. W przeciągu miesiąca znalazła studio jakiegoś tam "wizażu" (nawet nie wiem prez jakie er zet to się pisze), nakupiła ekstra ciuchów, chlapnęła się na blond, poprawiła nieprawdopodobnie makijażem twarz, przestała jeść i zaczęła ćwiczyć. Facet był jej. Skończyło się to zresztą później fatalnie bo był to w istocie "easy rider", - Ale wizerunek jej pozostał.

Od tej pory rozmawiałem z nią znacznie częściej, nie tylko o matematyce, a rozmawiałbym jeszcze częściej, gdyby nie to że miała bardzo silną konkurencję w postaci mojej dziewczyny. Następny "easy rider" - dokładna ale bardziej poukładana kopia tamtego znalazła się w rok później. Kilkanaście lat śledziłem sprawe i wciąż byli razem.

Znajdź profesjonalistę od wizerunku. Zainwestuj w to kasę. Naucz się ruszać. Zacznij ćwiczyć. Ubierz się porządnie i seksownie. Popatrz w oczy facetom. TERAZ ALBO NIGDY.

Moja siostra ma 24lata i również nigdy nie miała chłopaka, nawet kolegi... Natomiast ona nawet nie ma bliskiej koleżanki. Ja jestem trzy lata młodsza i od trzech lat jestem w związku. Przechodziłam piekło. Ona całe życie była do mężczyzn źle nastawiona. Krzywdziła mnie strasznie i dopiero w tym roku po wielu próbach udało jej się odezwać i poznać mojego chłopaka. Często się na mnie obraża, wtedy pisze do mnie głupie sms-y.
Jeśli Ty odczuwasz potrzebę bliskości i masz koleżanki to wszystko jest z Tobą w jak najlepszym porządku. Oczywiście miłość sama nie przyjdzie, sercu trzeba pomóc. Czasem wystarczy założyć konto na portalu randkowym, bo to najłatwiejszy sposób na dobry początek

jagodzianka123, siostra robiła wszystko, żeby mnie zniszczyć i żebym została sama, tak jak ona... Gdy jechałam do chłopaka rodziny, to wypisywała do mnie sms-y typu ''znowu uchlasz się jak świnia, nie chce cie znać'', lub gdy przyjeżdżał to pisała, żebym włożyła sobie knebel w usta, bo nie może znieść mojego i jego głosu. Rozmawiałam z tym z rodzicami, powiedzmy, że w obecnym czasie relacje się znacznie polepszyły i nie kłócimy się A że jestem bardzo wrażliwą osobą, to w łatwy sposób mnie krzywdziła takimi słowami, wprost mi tego nie potrafiła powiedzieć.

Rozumiem autorkę doskonale.Wiem,że nie chcesz mieć faceta na pokaz bo inni mają,ale boli Cię widok zakochanych par,czyjegoś szczęścia.Wydaje Ci się to tak odległe i niedostepne.Wiem,bo czuję się identycznie.Żadne miłe słowa otuchy,szukanie zainteresowań,zajmowanie maksimum swojego czasu nie pomogą,bo w środku czujesz pustkę i ból.Znam to i wiem,że lekko nie jest.Pocieszeniem może być fakt,że młodych kobiet jest mniej niż młodych mężczyzn,więc statystycznie masz większe szanse ode mnie.Niestety na tym dobre fakty się kończą.Nie ma tu znaczenia czy jesteś otoczona ludźmi czy nie-szczęście trafić na kogoś odpowiedniego jest cudownym darem,a tylko ludzie niebędący w związkach,ciągle odtrącani,źle trafiający mogą to docenić.Pozostaje tylko być cierpliwym i wierzyć,że w końcu ktoś się znajdzie,ale gdyby to było pisane każdemu to wszyscy byliby w związkach.