Jak przestać zadręczać się myślami o samotności? - Netkobiety.pl

też tak mam. Pocieszę Cię więc- nie jesteś sama. Ale trzeba zaakceptować tą samotność, nauczyć się z nią żyć. Jestem trochę starsza i wprowadziłam sie do rodziców znowu- to lepsze niż wracanie do pustych ścian. trzeba ją, tę samotność, nawet polubić, a jak się przestaniesz na tym skupiać zobaczysz nowe możliwości... Samotne spacery nie są takie złe.
przemyślałam swój system wartości, przeanalizowałam, chodzę do psychologa, myślę o tym, co jest, a nie jak mogłoby być z ludźmi obok mnie. sama się czuję od jakiś 3 lat- od skończenia studiów. polub to, zobaczysz, ze wtedy łatwiej... nie ma się co spinać, nie ma po co.

Dru, powiem ci, że chyba wolałabym mieszkać sama, bo czasami dobija mnie to, że moi rodzice widzą, jaką jestem beznadziejną osobą, że nie mam nikogo i nie potrafie sie z nikim zaprzyjaźnić ani stworzyć zwiazku. chyba lżej by mi było życ z tą swiadomościa, ze nikt nie widzi, jak jest na prawde.

Sweil, na siłowni czasem zagaduję kogoś, ale to nie jest to. Myślałam, zeby zapisać się jeszcze na angielski, ale nie mam tyle pieniedzy, żeby sobie pozwalac na siłownie, kursy języka itd. Chciałam się pogodzić z tym, jak jest, ale tylko czasem sobie potrafie odpuścić. Ale jak jest sobota, kolejna sobota, która spedzam w domu to... trudno nie myśleć o tym, że jest się samym. Ze ktoś jest sobie na imprezie, albo z ukochaną osobą sobie ktoś ogląda TV, a akurat ja jak pies sama... grrrr... i w dodatku dobija mnie fakt, ze mam dopiero 22 lata a znajomych zero.

Czytając Twoje słowa mam wyobrazenie mocno sfrustrowanej młodej osóbki, która niby chciałaby poznawac nowych ludzi, ale szybko poddaje sie i rezygnuje co jeszcze bardziej utwierdza utwierdza ja w przekonaniu, że tak będzie już zawsze.. Piszesz, że zagadujesz ludzi na siłowni, ale "to nie jest to " ?? Tzn..?? Moze masz zbyt duze oczekiwania i chcesz, by od razu coś zaiskrzyło ?? kazda znajomość zaczyna się od rozmowy, od poznania drugiej osoby. Poza tym nie każda nawiązana relacja doprowadzi do bliższej zanjomości...
Ja sama chodzę na basen, sama też biegam ( wiesz jak duzo osób biega w pojedynkę !), nikt się na mnie krzywo nie patrzy.

Samotność chyba stała się jakąś plagą obecnych czasów. Niby mamy tyle różnych możliwości na poznanie nowych osób, a jednak nie jest to takie łatwe.

Dość ciężko znaleźć kogoś na kim będziemy mogli polegać w trudnej sytuacji, kogoś kto nas pocieszy czy dotrzyma towarzystwa.
Z większością przyjaciół, których znałem od dzieciństwa nie mam żadnego kontaktu. Każdy udał się w innym kierunku i odniosłem wrażenie, że ślad po nich po prostu zaginął. Człowiek zostaje sam i może liczyć praktycznie tylko na samego siebie.
Przyjaciół (lub raczej znajomych) mam głównie w pracy, ale poza nią nie utrzymuję żadnych relacji towarzyskich z tymi ludźmi.
Odnoszę wrażenie, że gdy poznam kogoś nowego to po jakimś czasie też zniknie tak szybko jak się pojawił

Sytuacja podobna do Twojej. Sam też nie jestem zamknięty w sobie, na co dzień jestem otoczony przez ludzi, ale mimo wszystko każdy jest skupiony na własnych sprawach/życiu. Rzadko zdarza się aby pogadać z kimś, kto ma podobne upodobania, hobby itp.

Prawdą jest, że można się przyzwyczaić.
Mimo wszystko po pewnym czasie zaczyna się odczuwać tą samotność. Skupiasz się na czymś co Cię interesuje, zaczynasz dostrzegać w tym przyjemność, a mimo to odczuwasz chęć by się tym podzielić/porozmawiać z kimś o tym. Niestety nikogo w pobliżu nie ma...

Popieram pomysł Sweil. Takie warsztaty/kursy są dobrym sposobem.
Sam poznałem kilka fajnych osób na kursach. Problemem było to, że do niektórych dzieliło mnie ponad 120km
Chcąc nie chcąc kontakty się pourywały po czasie.

Odległość faktycznie nie jest dużym problemem. Niestety czas nie jest luksusem, który każdy posiada w wystarczających ilościach.
Od czasu do czasu można odwiedzić kogoś oddalonego o spory dystans, ale to nie to samo co spotkać się z kimś kilka razy w tygodniu.
Dużo pracuję i nie mam możliwości, aby wieczorem wsiąść w samochód i jechać. W niedzielę jestem zazwyczaj doszczętnie rozbity po całym tygodniu, więc błędne koło z odwiedzinami się zamyka W głównej mierze pozostaje chat czy telefon.

Ja mam podobny problem, ale w innej dziedzinie. Nie zdarzyło mi się spotkać kogoś w okolicy z podobnymi zainteresowaniami.
Więc stosuję praktycznie tą samą strategię co Ty

Tu się zgodzę Jak to ładnie ujął pan redaktor w pewnym radiu "Nie masz Facebook'a, Naszej Klasy itp. nie istniejesz"
Sam się przyznam, że należę do tej niewielkiej grupy "nieistniejących".  W sieci łatwo nawiązać znajomość, ale zawsze wydawało mi się to bardzo sztuczne. Zawsze traktowałem sieć jako możliwość by anonimowo porozmawiać o zainteresowaniach czy innych rzeczach.

Z tym kursem to dobry pomysł, zdecydowanie powinnaś dać mu szansę. Nawet jeśli nikogo nie poznasz, to i tak na tym zyskasz

Ja mam całkiem podobne odczucie. Poznajesz kogoś a tu bum...znika

Jak spedzasz swoj dzien?

Magdalena88 - wiec od 7 do 15 jestem w pracy. Jestem opiekunką do dziecka, ale ostatni miesiąc bylam na praktykach w przedszkolu, od 8 do 15. Od ok. 17 30 do 19 30 jestem na siłowni. W weekend czasem gdzieś wyjdę z koleżanką, albo kolega przyjedzie, ale to raz na jakis czas... Co drugi weekend w szkole, tam mam koleżanki, ale uczę się 100 km od mojego domu, wiec nie mam za bardzo jak z nimi spędzać czasu. Za miesiac wyjeżdzam nad morze do pracy sezonowej, mam nadzieje, że tam się rozwinie coś. Już kiedyś bylam i tam mialam wielu znajomych i fajnie zorganizowany czas, ale trzeba było wracać do domu. To była taka długa kolonia

Ja na kurs zapisałem się z kolegą (miałem wtedy bodajże 20 lat)...skończyło się tym, że chodziłem sam bo on zrezygnował Przyznam, że sam się bardzo wstydziłem z początku, ale potem było absolutnie fantastycznie. Foxtrot bardzo przypadł mi do gustu jak również tango
Zaufaj mi, warto

Po dziadku mam XIX wieczne pianino T.Trautwein i bardzo bym chciał aby znowu ktoś na nim zagrał. Pianino to piękny instrument, a utwory na nim grane są chyba jeszcze piękniejsze.

Taka nauka gry to chyba ciężka sprawa ? Jeśli mogę zapytać ile miałaś lat gdy się uczyłaś grać ?

Strasznie Ci zazdroszczę tego pianina, ja niestety nie mam swojego. Nauka nie była trudna, bo byłam bardzo zafascynowana grą, miałam wspaniałego nauczyciela - bardzo przyjemne lekcje. Od małego miałam zmysł muzyczny, dlatego nauka nut, akordów itp. nie była dla mnie problemem. Zaczęłam się uczyć jak miałam ok. 10 lat - czyli dawno temu, trwałam tak przez kilka kolejnych lat, a później jakoś się posypało, przyszły inne obowiązki i nie miałam na to czasu. Jednak jeżeli mam okazję pograć, to chętnie siadam do pianina Powiem Ci, że trochę się rozpłynęłam ... brakuje mi tego

O nie bez przesady, wcale nie uważam się za osobę uzdolnioną Po prostu łatwo mi to przyszło
Wcale nie musi być ciężko, jeżeli chcesz tego - a widzę, że tak to przyniesie Ci to zapewne wiele radości Spróbuj koniecznie! Trzymam kciuki, powodzenia!

Witam. Patrząc na Twój grafik to dziwię się jakim cudem czujesz się samotna. Chcesz mieć czas codziennie zajęty od 7 do 22 ? Samotny to ja mogę być a nie Ty. Ja Tobie zazdroszczę tylu opcji, nie masz czasu na samotność. Na siłowni chcesz porozmawiać z kimś ? To spróbuj nawiązać jakiś kontakt. W takich najzwyklejszych sytuacjach można poznać naprawdę wartościowe osoby. Pozdrawiam i życzę wytrwałości w dążeniu do celu

Sweil ma racje, znajomosc trzeba pielegnowac nawet jesli sie ma kogos dalej niz w swojej miejscowosci, zawsze mozna do takiej osoby np pojechac na weekend badz zaprosic ja do siebie.
Klaudia_1990 w ciagu tygodnia masz dosc ciasny dzien podobny do mojego tylko ze po ja sie relaksuje-ulubiona muzyka, badz mniej ulubiona nauka na studia- ale zawsze mozesz jakiegos znajomego zapytac o wypad do kina czy jakies piwo bo nie chce mis ie wierzyc ze nei ma takich nawet dawnych starych choc nie powiedzialas w jakim duzym miescie mieszkasz I pamietaj dobra samotnosc nigdy nie jest zla bo ciagle imprezy to nic dobrego

PS
Sweil dobre szpilki

Hej. To może się wydawać, że nie ma czasu odczuwac samotności, ale to tylko takie pozory bo - w pracy spędzam czas tylko z tym dzieckiem. Chodze z nim, gdzie może być więcej ludzi, to czasem z kimś się pogada. Na siłowni też sobie można pogadać, ale mi brakuje bliskich ludzi... chociaż jednej osoby. Takiej, z którą można porozmawiać o bardziej prywatnych sprawach nie mam raczej kogo zapraszać na jakieś wypady, koleżankę mam tylko jedną - ona teraz ma chłopaka, więc raczej ja zeszłam na drugi plan, mam znajomych - chłopaków, ale jak im proponuje jakieś wyjście, to nikt nigdy nie chce wyjść, albo nie mają czasu,a jak już się umówią, to odwolują, także juz mi głupio komuś coś proponować i co mi z tego, ze mam taki niby zagospodarowany grafik, jak np. dzis nie bylam na siłowni, i już czuję się beznadziejnie, bo nie mam z kim pogadać, chciałabym z kims zaplanować jakieś wakacje czy cos, niektórzy mają swoje paczki znajomych, a mi sie wydaje że mnie to omija albo takie rzeczy to tylko w filmach mieszkam w mieście gdzie jest 40 tysiecy mieszkanców, ludzi w moim wieku jest tu mało, bo większość wyjechała na studia... dobija mnie to, że moja rodzina widzi, że nie mam nikogo i pewnie sobie myślą, ze jestem beznadziejna  i nie umiem sie z nikim zwiazać... chcialabym chociaz nie myslec o tym, ze nikogo nie mam, porpostu wstac rano, zrobic to co mam do zrobienia tego dnia i isc spac, a ja nie moge przestać o tym myslec teraz coś, co mnie "trzyma przy zyciu" to wyjazd do pracy na sezon, nad morze, mam nadzieje, ze tam kogos poznam, a jak nie poznam, to chociaz wyjade i nikt nie będzie widział jakim jestem odludkiem

ps. dziękuję za wasze odpowiedzi

Dobrze,ze chociaz tak mozesz wyrzucić z siebie co Ci lezy na sercu ... może choć troche Ci to pomoże

a skąd dziewczyny jesteście może zaradzimy coś na tą naszą samotność

Hej! Jestem tu nowa, ale mam podobne problemy jak Wy.
Skąd jesteście? Może dyskusje z forum warto przenosić do prawdziwego życia, w końcu nic nie daje tyle co kontakt z drugim człowiekiem :>

dokładnie tak ja mieszkam koło Wadowic,samotnosc w wieku 20+ to cos strasznego w moim przypadku tez niestety tak jest po 6 latach z zona teaz cziezko o zaufanie i to własnie jest przyczyna samtnosci wzgledem półci przeciwnej ale nie załamuje sie poniewaz nie wszystkie kobiety sa takie jak ex

pozdrawiam i powodzenia

No wlasnie, wtedy jest najgorzej w każdy wolny dzien, kazdy weekend, kazda chwile kiedy jestem sama i nie mam z kim iść na spacer mam myśli samobojcze:( jestem nikomu nie potrzebna, nie mam z kim pogadać, każdy kogo namawiam na wyjscie, mi odmawia. albo sie zabije albo skoncze w psychiatryku, zwariuje niedlugo z tej bezczynnosci. w dodatku w piątek stracilam prace. nie wiem juz co robić... nienawidze weekendow, bo juz nie chce mi sie wymyslac czasu sama ze sobą!! ile można zyc samemu jak palec... i jeszcze teraz bede bez pracy i znow nadmiar wolnego.. nie wiem, po co ja zyje, czuje sie jak jakas ofiara losu, pomylka jakaś, ktora nie powinna sie urodzic...

najlepniej znalesc sobie odkocznie od problemów to czasem pomaga zebrac nowe lepsze mysli i plany

sweil--> masz w 100% racje ale kurde dla wielu bycie samotnym i pogodzenie z tym jest trudne zreszta dlamnie tez i dlatego warto pomuslec o bratniej duszy co jest w podobnej sytuacji wtedy sie szybciej i lepiej wychodzi z takiego stanu

takie cos co opisaujesz owszem ma sens ale to dłuzsza droga  do samotnosci tak jak w tutaj znanych przypadkach dochadzi ciezka sytuacja rodzina kłopoty przepychanki o dziecko to jest ciezkie niesamowiecie wiem bo to włąsnie mam wiec rozumie doskolane na czym problem polega,ja uwazam ze z samotnoscie mie ma co sie godzic ale naprawde trzeba sie pogodzic samym ze soba bo to mega pomaga

_%23%normalny& Wiem, że jest bardzo trudne - znam to uczucie, jednak zanim się znajdzie tą bratnią duszę trzeba wcielić jakieś zasady w życie, by nie zwariować. Zadręczanie się nie jest żadnym rozwiązaniem, jak człowiek zmienia nastawienie, częściej się uśmiecha automatycznie przyciąga do siebie więcej ludzi.

Kłopoty jakie masz na pewno nie ułatwiają Ci sprawy, ale musisz być silny innej rady nie ma. Prędzej czy później wszystko się ułoży i myślę, że te doświadczenia, choć nie są łatwe, umocnią Cię jeszcze bardziej.

Moja ciocia tez mnie ostatnio "pocieszyla" pytaniem, czy chce do konca zycia być samotna...bo nigdy chlopała nie mialam i jej sie wydaje, że nie mam nikogo, bo to tak z wyboru. Masakra, mam wrażenie że tkwię w blędnym kole, bo jestem samotna i nikogo nie mam i jest mi wstyd z tego powodu, bo skoro nikogo nie mam - ani przyjaciol, ani faceta to coś musi ze mna być nie tak i takie myślenia nakręca mnie bardziej na to, zeby się izolować od ludzi, bo jak ktoś sie dowie, ze jest taka sytuacja, to tez nie będzie chciał mieć ze mną nic wspolnego, bo nikt nie chce miec dziwaka wsrod znajomych. Marze, żeby wyjechać z mojego miasta, gdzies gdzie nikt mnie nie zna, gdzie będę mogła zacząć wszystko od początku i może poznam nowych ludzi, a jak nie poznam nikogo, to przynajmniej nie będzie mi wstyd przed nikim, że jestem sama.....

Dziewczyny dołączę się do was w tym wątku, bo idealnie do mnie pasuje aktualnie...
Nie to, żebym nie miała znajomch, przyjaciół - bo są i naprawdę w większości rewelacyjni ludzie. Ale.. no właśnie, zawsze jakieś ale się znajdzie

Bo koleżanki ze studiów - prawie wszystkie mają facetów, więc z nimi dużo czasu spędzają.
Przyjaciółki - jedna ma teraz maturę, więc się zamknęła aktualnie w pokoju w książkach, druga studiuje w Opolu i dopiero jak co jakiś czas przyjedzie to się widzimy, a z trzecią się kontakt powoli nam urywa, bo się trochę od nas odcięła po znalezieniu swojego M.
W LO miałam bardzo bliską grupke dziewczyn, teraz każda z nas na innym kierunku, spotkania sporadycznie.. Z resztą znajomych podobnie.
Dobrze, że z grupą ze studiów co jakiś czas wyjdziemy na imprezę, do kina czy tak o na piwo... Ale tak jak mówiłam, większość w związkach, więc nie są to tak bliskie relacje jak w LO.

I ten wieczny brak faceta też mnie dobija Czasem się zastanawiam, czy wszystko ze mną w porządku, albo co jest nie tak ze mną...
No ale mam nadzieję, że to tylko jakaś chandra i taki pesymistyczny humor minie..

Ja niestety również to tego wątku pasuje wręcz idealnie

Skończyłam liceum i rozpoczęłam studia z których po paru miesiącach zrezygnowałam .Co do moich przyjaciółek z LO to 2 znalazły sobie chłopaków i świata poza nimi nie widzą a jedna wyjechała na studia i ślad po niej zaginął.

Obecnie siedzę w domu (ucze się do poprawy matury) Ale czuje sie strasznie (taka gorsza)  przykro mi ,ze one nie mają dla mnie czasu.
W październiku mam zamiar iść na nowy kierunek ale boję się ,że nie znajdę tam przyjaciół czy choćby znajomych.A tym bardziej chłopaka w końcu będę o rok starsza jeszcze z moja zbrukaną psychiką to już w ogóle będzie ciężko

OceanSoul, jeszcze powiedz że masz 21 lat
Ja nie wiem dziewczyny czemu tak jest. Czemu nie może się ułożyć. Każdy ma po burzy przecież prawo do słońca.

sweil  tak zdecydowanie ze to nas umacnia i robi z nas lepszych ludzi napewno precentuje w przyszłosci zgdam sie z tym co Napisałas chodz zwrócił bym uwage na inne aspek ze po takim czym ciezku jest zaufac 2 osobie chodz bardzo sie tego chce,ja osobiscie 6 lat byłem z 1 kobieta ufałęm i kochał bez granicznie chciałbym do tego powrocic bo to cos pieknego teraz jest samotnos ja juz sie pogodziłem sam ze soba jestem i byłem otwartym człowiekiem ale cos blokuje mnie poniewaz jak sie wąłcza serce to logiczne myslenie obecnie wygrywa z nim,ja przyjołem juz priorytety jakimi sie kieruje i powiem ze dobrze mi to wychodzi teraz,ja dodam jescze ze jednym mankamentem jakim mam to przeszłosc i to co sie dzieje obecnie jestem w trakcie bardzo ciezkiego rozwodu zona nie chce sie dogadac ze mna i robi wszytsko na przekór rozdrabnia sie to znaczy ze zamiast wnies i rozwód i sie rozejsc i dogadac zakłada niepotrzebne sprawy w sadzie w sumie juz jestem po 7 sprawach nie liczac rozwodu a rozpraw z tego było z 15 a jak juz doslismy do porumienia w kwesti alimentów pierwsze co zrobiła to poleciała do komornika zebym jej płacił przez niego chodz z niczym nie zalegałem.coz moze własnie postawa mojej ex dział na moj pkt widzenia ale niemam zamiaru sie załamywac spie spokojnie i niemam nic na sumieniu ale ta potrzeba 2 osoby nie tylko fizyczna ale wrecz psychiczna jest mocna zaden przyjaciel tego nie zastapi.

pozdrawiam i zyce powodzenia w opuszczeniu stanu przejsciowego jakim jest samotnosc

sweil ciesze cie ze dosliscie do porozumienia i mogliscie to załatwic miedzy saba jak nalezy ja nie mam takiego konfortu poniewaz chciałem i próbowałem wiele razy dojsc do porozumienia to niestety moja niechce i mowi zebym sie domagał swoich praw przed sadem tak jak ona robi i niestety tak to wyglada,co do rozwodu to ja juz wiem ze bede miał min 3 rozprawy,miałęm 1 która trwała 15 min bo moja mi na złosc zrobiła i wniosła 7 dni przed roprawa o adwokata z urzedu i sad dopiero na pozprawie rozpatrzyj jej wniosek i na tym sie skonczyło,czekam teraz na 2 termin,pozatym zrobiła ze mnie krymianliste w oczach sadu i nie dostałęm kontaktów z dzieckiem zadnych przez 1 bardzo prosty myk po odejsci poszła na policje zgłaszajac ze jej grtoziłem pozniej umoówza sie ze mna w domu gdzie mieszka czyli u swoich rodziców i jak przyjechałem automatycznie wezwała policje i znów to samo ze jej groziłem do tego jeszcze jej rodzice sie dołaczyli i pozamiatane,karna mam i tez min 3 sprawy a jestem juz po 1 ale jak dlamnie to mnie najbardziej nie martwi te sprawy bo i tak nic mi nie zrobi nie udowadni tylko wkopuje siebie przez swoje kłamstwa a ja na spokojnie ujawniam prawde i ja dokumentuje na wszytsko mam dowody nei podwazalne wiec po co to wszystko?a po to zeby narobic mi jak najwiecej złego to co robi to z pełna premedytacja ale celuje w slepo i jzu zaczyna roumiec ze jej nie wyjdzie,niestety taki natłok spraw i załatwiania jest meczocy od listopoda do konca marca nie było tygodnia jak w sadzie nie byłem a listonosz zawsze był w poniedziałek z jakims listem z sadu,cóz teraz pozostały tylko 2 sprawy ale niestety jestem zmuszony załozyc nastepne 3 bo inaczej mnie doprowadzi do takiego pkt ze nie bede miał wyjjscia,jedno mnie dziwi najbardziej ze z dzieckiem nie pozwala mi sie widziec wogóle od 6 mies i chociaz jak jest policja i sie jej pyta dlaczego ona mówze ze poprostu nie pozwala to jest włąsnie polskie prawo ze dziecko przy kim jest ten rodzic ma wszystko moze sobie wnosic o co mu sie podoba i tak dostanie to,czas beignie na moja niekorzysc i to mnie boli najbardziej,nie matwie sie o siebie bo ja sobei rade dam ale o dziecko które przebywa teraz w patologicznej rodzinie wraz z matka,zreszta wniosłem o badania do RODK i tam wsyztsko bede wyciagał chodz i tak te badania sa na kozyc matki to to co tam udowodnie bede nie do podwazenia i zda sie na apelacje pewnie a wtedy juz nie jest tak kolorowo jak przy rozwodzie.

coz w zyciu nie jest kolorowo

ah odbiegłem troche od tematu sorrki

wiec w moim przypadku szukam własnie kogos takieco co przzył tez ciezkie małzenstwo mysle ze bardziej bedziemy sie rozumiec i doceniac i to dobra podstawa do powaznego zycia i zwiazku.

wielu jest samotnych i skrzywdzonych przez 2 osobe ale watro sie otworzyc i byc dobrem mysli

Hej, Ja też jestem tu nowa i tak przeglądam tą rozmowę i widzę  wiele wspólnego z moją sytuacją. Tak czasem jest ,że poczucie samotności bardzo mnie dobija i chce mi się płakać, a czasem w ogóle mi to nie przeszkadza. Faktem jest że brak mi bliskiej przyjaciółki od dawna. Moja sytuacja przedstawia się tak że większe szczęście miałam u płci przeciwnej tzn byłam 3 lata w jednym związku teraz prawie drugie tyle jestem w nowym ale przez ten fakt ( poświecanie chłopakowi dużo czasu itd) nie mogę zbliżyć się bardziej do żadnej dziewczyny nie wiem czemu tak jest ale ja tak trochę to tłumacze .Wszystko dodatkowo pogłębia to iż ja mieszkam teraz w Krakowie i tu studiuje a mój chłopak jest jakieś 150 km stąd. Więc mój tydzień wygląda tak, że od poniedziałku do piątku Kraków a weekend w domu z nim. Jestem też raczej nieśmiałą osobą co jest problemem w nawiązywaniu nowych kontaktów. Wierzę jednak, że nie tylko ja mam taki problem piszę już nie pierwszy raz o tym licząc że znajdzie się ktoś kto na nie odpowie

ja moge zTb pogadac, mam podobna sytuacje, moze pomoge