Czy warto zaryzykować przyjaźń dla niepewnej miłości? - Netkobiety.pl

Witam serdecznie wszystkich tu obecnych
Jestem net-facetem, ale cieszę się że mogę pisać na tym forum.
Problem, który chciałbym Wam przedstawić gryzie mnie od kilku dłuuuugich dni. W moim poście nie będzie dramatycznych zwrotów akcji, ani złamanych serc (mam przynajmniej taką nadzieje...), stoję po prostu przed dylematem, który nadmieniłem w temacie swojego listu.
Poznaliśmy się na studiach i polubiliśmy się bardzo szybko. Ja postrzelony, ona również zdrowo trzepnięta.
Przez pięć lat, które minęły, zawsze czuliśmy się przy sobie szczęśliwi, beztroscy i w poczuciu, że gdyby działo się źle, zawsze znajdziemy w sobie wsparcie.
Czemu się nie zeszliśmy skoro było tak zajebiście... ?
Otóż jak się poznaliśmy, ja byłem w kilkuletnim związku, więc mimo obopólnego zainteresowania byliśmy wobec siebie fair. Później sytuacja się odwróciła i to ona znalazła partnera, a ja byłem singlem.
Przyznam, że było między nami kilka chwil, które jednoznacznie świadczyły o tym że lubimy być ze sobą blisko, ale mimo wszystko, szybko wracaliśmy do pionu. Z resztą to były dawne czasy...
Mogę szczerze powiedzieć że jest moją najlepszą przyjaciółką i dawno przestałem myśleć o niej w innych kategoriach, aż do teraz.
Problem pojawił się niedawno, kiedy przyjechałem do jej domu. Bawiliśmy się świetnie. Oczywiście wiele razy miewaliśmy takie spotkania i nie w tym rzecz, bo nie uprawialiśmy seksu, czy innych rzeczy. Tym razem jednak, po kilku kieliszkach, ona wypaliła że My powinniśmy zostać parą, skoro z naszymi partnerami jest taka kaszana. Wiele razy stroiliśmy sobie żarty, że i tak wylądujemy na ślubnym kobiercu, ale tym razem coś było inaczej. Wydawało mi się, że w krótkiej chwili, gdy spojrzała mi w oczy dostrzegłem w nich oczekiwanie na odpowiedź; Co ja o tym myślę, tak na poważnie. Nie ma mowy, ze sobie coś uroiłem.
  Chwilę później wszystko niby wróciło do normy, ale tylko pozornie. Pierwszy raz pojawiło się zakłopotanie, pierwszy raz cisza miedzy nami nabrała cięższego charakteru.
Wiem, że ta ckliwa historyjka może być irytująca w odbiorze, bo wyciągana jakby z Harlequina, ale problem jest prawdziwy.
Czuję się ostatnio trochę spięty w jej towarzystwie, bo przypomniałem sobie, że to nie tylko najlepsza przyjaciółka, ale też piękna kobieta. Myślę że ona wyczuwa moje zakłopotanie, ale oboje nic z tym nie robimy.
Jedziemy na weekend do Warszawy do jej znajomych, później razem majówkę mamy spędzić. Obiecałem jej, że pomalujemy razem jej mieszkanie. Trochę się teraz tego wszystkiego boję
Nigdy nie było problemów z komunikacją między nami, ale pozostawiliśmy tamtego wieczoru ważny temat w zawieszeniu, a ja nie wiem jak o tym rozmawiać. Czuje się jak szczeniak.
Najbardziej boję się jednak, że jeśli spróbujemy być razem i coś nie wyjdzie, wszystko co było między nami przestanie istnieć. Jest próg, po przekroczeniu którego wszystko się zmieni. Jest tak wiele do stracenia...
Może ktoś z Was miał podobną sytuacji i mógłby podzielić się doświadczeniami?