samotność mi nie służy... - Netkobiety.pl

mam wrażenie że samotność i życie bez przyjaciół, to w dzisiejszych czasach jakaś plaga - szczególnie wśród młodych ludzi, którzy zmieniają miejsce zamieszkania. Ja jestem w podobnej sytuacji. Mieszkam w mieście, gdzie znam tylko brata męża i jego żonę i kilka osób z byłej pracy (z którymi obecnie nie utrzymuje kontaktu, bo odeszłam z pracy, a byli to ludzie fałszywi - mili na pokaz, dla których liczyło się tylko to co ja mogę im dać). Odeszłam z pracy i szukam nowej, więc bardzo dużo czasu spędzam sama i wiem jak mocno to doskwiera. Muszę przyznać, że to forum jest dla mnie bardzo pomocne (szkoda, że dopiero niedawno je odkryłam). Jeśli będziesz miała ochotę pogadać, to odezwij się na prv - wymienimy się mailami

Dziewczyny, bardzo mi miło, że odpowiedziałyście Szczerze mówiąc już zwątpiłam, że ktokolwiek się odezwie, szczególnie, że podałam numer gg, a mimo to nadal cisza. Zaprzestałam więc nawet wchodzenia tutaj i sprawdzania, czy kogoś zainteresowały moje wywody. I mimo wszystko taka niespodzianka, odzew

Lewa4444, dziękuję za komplement ("wydajesz się dojrzałą dziewczyną"). Dużo to dla mnie znaczy Nieskromnie muszę przyznać, że sama się tak czuję. Mam chyba starą duszę, która dużo już przeszła i wiele się nauczyła Będzie mi bardzo miło, gdyby udało nam się nawiązać kontakt. Potrzebuję osoby podobnej do siebie, mającej pojęcie o życiu i nie zaślepionej otaczającym nas bagnem. Nie pędzącej za pieniądzem, mającej czas i ochotę zatrzymać się i pomyśleć.

Jeśli chodzi o moje "rozstanie" z chłopakiem to sprawa wygląda tak, że on wyjechał już tydzień temu do swojego dobrego kolegi, na wieś. Kolega ten dzierżawi ziemię, ma gospodarstwo i powstał pomysł, żeby nasze rodziny (on, jego żona i dziecko oraz ja z moim chłopakiem) zamieszkały tam razem, blisko natury. Pomysł ten stał się na tyle realny, że wyjazd mojego chłopaka równa się z przygotowaniami, aby w niedalekiej przyszłości móc przeprowadzic się tam na stałe. Trzeba tam zrobić bardzo wiele, wyremontować, postawić tunele foliowe, zasiać rosliny itd Postanowiliśmy zatem, że oni zajmą się tym wszystkim a ja zostanę jeszcze w mieście, w normalnych warunkach. Mam tu pracę, wynajmuję mieszkanie, więc w razie czego, gdyby cokolwiek poszło jednak nie tak, mój chłopak miałby gdzie wracać. Myślę, że zostanę tu całą wiosnę i nie mam pojęcia kiedy się zobaczę z nim. Z jednej strony serce rwie mi się, żeby jutro wsiadać w autobus i jechać 5 godzin do niego, ale z drugiej wydaje mi się, że lepiej będzie jeśli nie będziemy się widywać przez ten okres, bo teraz mijający czas mi sprzyja i z dnia na dzień czuję się coraz lepiej, a gdybym do niego pojechała, pobylibyśmy znów razem, a potem nagle znów musiałabym wyjechać bez niego, to od początku musiałabym przeżywać to samo co jeszce klika dni temu.
Wiem, że teraz się pomęczę, ale cel jest tak piękny jak dla mnie, że tak naprawdę nawet kilka miesięcy rozłąki to nic w porównaniu z resztą życia, jakie ze sobą spędzimy (brzmi to bardzo idealistycznie, bo przecież nie mogę mieć pewności, że będę z tym jednym do końca życia ), mam nadzieję.

Coolka, zawsze mam ochotę pogadać Ważne, zeby się wspierać wzajemnie, a nie odzywać się do kogoś tylko wtedy kiedy ma się problem... Niestety większość osób jakie znam, właśnie taka jest. Nie poświęci się dla mnie, czy dla kogoś, nie wysłucha. Widzi tylko czubek swojego nosa, swoje problemy i co go obchodzą problemy innych... Jeśli masz gg to zapraszam bardzo chętnie, bo wydaje mi się, że to dużo wygodniejszy sposób niż wymiana maili. Bardziej spontaniczny, lepiej ukazujący reakcje

WeselneZaplecze, niestety, nie mam nikogo takiego, bo nie zależy mi na ludziach, z którymi mogę pójść na kawę i poza tym nic do mojego życia nie wniosą.

Może po prostu odswież dawne znajomosci