Czujesz się samotna ? Napisz do mnie. - Netkobiety.pl

Witaj !

Prawdziwych przyjaciół w internecie nie znajdziesz. Będą to mili, pomocni bardzo, ale tylko wirtualni i anonimowi przyjaciele. Za wyjątkiem Klaudyny - jeżeli trafisz na Jej trop - masz szczęście.
A to, że nie masz przyjaciół w realnym życiu, możesz chyba "zawdzięczać" sobie. Ja popełniłam ten sam błąd, ale ocknęłam się w porę i postanowiłam odnowić stare znajomości. Nawet nie masz pojęcia, jak wiele moich koleżanek ucieszyło się... Spotykamy się i wypełniamy luki wspomnieniami i innymi babskimi pierdołami.
Na przyszłość:

Nie palić mostów; nie pozwalać, aby ścieżki do przyjaciół zarastały chwastami; spotykać się i niezniechęcać, gdy znajoma mówi, że nie ma czasu. Mamy różne dni i raz nam się chce, raz nie.

Sukcesu życzę i polecam świat realny - można się przytulić do kogoś...

Wanda

Tęczowa jak najbardziej przez internet można poznać nowych i ciekawych ludzi, a z czasem znajomości mogą okazać się przyjaźniami. Po buszuj trochę na forum to zobaczysz ile osób tu trafia szukając pomocy czy dobrego słowa - pomagając innym pomagamy sobie. Oczywiście ostrożność w internecie trzeba zachować jeśli chodzi o podawanie danych, ale udzielanie się na forum to sposób dociera do ludzi.
Pozdrawiam

witaj Teczowa jestem od ciebie troche mlodsza bo nawet 30tki nie mam, ale rowniez czuje sie ogromnie samotna. bardzo chciałabym nawiazac nowa znajomość.

Witam

Co zrobić z tą samotnością?Mąż mnie nie rozumie,nigdy razem nie wychodzimy.Ja zajmuje sie dziećmi,domem,w tej chwili nie pracuje.Mąż wiecznie nieobecny,tak naprawdę on ma swoich znajomych ja swoich.Potrafi wyjechać na miesiąc zostaje tylko ja i dzieci.Nie mam innej najbliższej rodziny.Mąż nie rozumie tego,że czuje się samotna.On ma swoje zainteresowania.Jestem 12 lat po ślubie i jeszcze nigdy nie obchodziłam rocznicy ślubu wraz z mężem.Zawsze jest ktoś lub coś ważniejszego niż ja.Boje sie od niego odejść ze względu na dzieci.Nie mam do kogo się zgłosić o pomoc. Boje się ,aby dzieci nie czuły się tak odrzucone jak to było ze mna gdy byłam mała.Pragnełam mieć normalną rodzinę,ale to jest chyba nieosiągalne.Czuje,że muszę zrobić nastepny krok,tylko jaki? Mam średnie wykształcenei,20 lat miałam gdy urodziłam syna.Wraz z mężem rozkręcaliśmy firme ,ale gdy urodził się młodszy syn on przejął całkowicie jej prowadzenie.Chcę coś zrobić ze swoim życiem,nie wiem za bardzo co.TO JEST PROBLEM.   POMOCY!!!!!!!!!!

Witajcie, dokładnie wiem o czym mówisz i co czujesz. Ja jestem samotna w tłumie.

Witajcie!Ja podobnie jak dorcia -tez pewien brak entuzjazmu i jagoda46-jestem w podobnym wieku bez faceta i dzieci.Z mila chęcia porozmawiam:) Moje gg:40407006.Pozdrawiam was samotne:)

Witam

WITAJCIE
DOŁACZAM DO GRONA SAMOTNYCH

Witam!  Z jednej strony bardzo się cieszę, że tu trafiłam, ponieważ zawsze myślałam, że tylko ja jestem tak samotną osobą. Nie umiem wytłumaczyć, ale jakoś mi lżej na duszy, że takich ludzi jest więcej. Chociaż z drugiej strony wiem jaka jestem nieszczęśliwa i przykro mi, że inni ludzie tak samo się czują. Wydawało mi się zawsze, że gdzie nie spojrzeć to tylko szczęście... I tylko ja taki "nieudacznik" Kobietki, takie myślenie zawsze mnie strasznie dołuje, bo cały czas się zastanawiam: co ja źle robię?

Hej Kobity. Siedzę w domu sama, chora leżę w łóżku i beczę. Jestem samotna, tu, w tym mieście, do którego przeprowadziłam się 4 lata temu. Nie mam męża ani dzieci a przyjaciół i rodzinę zostawiłam 400 km stąd. "Bolą mnie te niedziele, gdy idę sama przez odświętny tłum". Mam jedną przyjaciółkę, z którą rozmawiam codziennie prze telefon. Rodziców kocham, rodzeństwo też, ale są daleko. Znajomych wielu, lecz daleko stąd... Każdy poznany facet urasta do roli tego, co rozjaśni mi te niedziele i uwolni od samotności. Teraz też przechodzę takie "rozstanie" boleśnie, ale tylko dlatego, że oczekiwałam za wiele.. Oj dużo by pisać... ale kiedy czytam o Was, kochane, co macie męża, dzieci, to nie rozumiem.... że to takie szczęście, że macie swój dom, swój bigos w święta, swoją choinkę (beczę!!!), wiosna idzie - dzieci pójdą trzepać dywany.... No nic, nie będę się rozpisywać, chętnie pogadam, chętnie kogoś poznam: hjacynta77@o2.pl. Ściskam się z Wami samotnice

Witajcie.

Jeśli jeszcze, któraś  to przeczyta odezwijcie się.
Ja chyba za bardzo wzięłam sobie do serca to co napisała jedna z forumowiczek, że w internecie nie znajdzie się przyjaźni i nie zaglądałam na forum. Myślę, że może i miała/ ma rację. W dzisiejszych czasach w ogóle o przyjaźń trudno i nie tylko w internecie ale także w realnym życiu. Ale chętnie z Wami pogadam A co tam przecie nie trzeba od razu się zaprzyjaźniać żeby pogadać ot tak sobie.

Witajcie
  Ja tak jak i Wy też czuję się samotna.Niby mam jakieś koleżanki ale to tylko tak z pracy.Do tego mam przyjaciela,ale on ma swój dom i swoje życie.I na tym kończy się mój krąg znajomych.
Wiem że to poniekąd moja wina bo nie strasznie trudno nawiązywać mi nowe znajomości.Jakoś pisac w necie z kimś jest prościej bynajmniej dla mnie a w realu brakuje mi tematów do rozmów.

Ja myślę że można w internecie znaleźć kogoś kto nas zrozumie.Nie wiem czy można znaleźć przyjaciół ale dobrych znajomych na pewno.
Kiedyś sama odpowiedziałam na post pewnej dziewczynie i tak zaczęła się nasza interetowa znajomość która trwa już 2 lata.A może  trwała ponieważ  coraz rzadziej do siebie piszemy.Ale nie ma się co zrażać i trzeba próbować dalej bo nigdy nie wiadomo czy akurat nie poznamy kogoś wartościowego :-)

   Powiem Wam jeszcze że czasem samotność mnie dobija.Na codzień próbuję się trzymać i udawać że jest ok,ale czasem zwłaszcza wieczorem jak siedzę w domu jest mi bardzo źle.Bo mam świadomość tego że nie mam do kogo napisać i się spotkać od tak,bo każdy ma swoje życie.
I cieszę się z tego że jestem na tym forum i jesteście Wy :-)

Czy mozna znalesc przyjazn w internecie ? Moze zaczatek tak, ale potem samo pisanie nie wystarczy, to za mało by kogos poznac i obdarzyc zaufaniem.Poza tym to proces który trwa latami i  zmienia wraz z ludzmi.
Juz nie jestem kims , kim byłam przed dziesieciu laty i ten kto mogłby byc mi wtedy przyjacielem, dzisiaj juz niekoniecznie. Ale tez nie musze miec na kazdym etapie przyjacioł.bo oni nie załatwia za mnie moich najwazniejszych problemow.
Po czesci sie zgadzam z moim przedmówca...
  Czasem trzeba pobyc samemu ze swoim smutkiem i nie tragizowac, ze swiat sie  wali bo nie przy nas nikogo w tym momencie.
  Kiedy  mnie dopadaja chwile osamotnienia( na szczescie coraz rzadsze) i juz zaczynam jazde z dół ,  reflektuje sie , zaraz... wiele razy było mi cięzko i wiele razy  był ktos , czy to z rodziny, czy przyjaciół, czy znajomych i za to jestem wdzieczna .Moze macie podobnie?
Inna sprawa, że cisza nie napawa mnie strachem i wtedy rzeczywiscie moge wiele zrobic dla siebie:)

Nie zgadzam się ze stwierdzeniem, że jest nam źle bo czujemy się źle we własnym towarzystwie. Właśnie ja czułam się we własnym towarzystwie najlepiej. Do czasu kiedy zrozumiałam, że zaczynam wieść życie samotnika. Nagle nie ma z kim podzielić się swoimi radościami, nie ma komu powiedzieć o swoim problemie. Oczywiście mogę powiedzieć o wszystkim mężowi i dzieciom ale to nie to samo. I również jak Ty lubię swoje towarzystwo ale przychodzą dni kiedy sama ze sobą się nudzę. Wytłumacz mi jak Ty to robisz, że nigdy się nie nudzisz będą sam ze sobą. Ja też lubię czytać, lubię obejrzeć dobry program, czy film. Poza tym mam wiele obowiązków co nie zmienia faktu, że czuję potrzebę poznania bratniej duszy. Bratniej duszy szukamy nie tylko po to by prowadzić z nią ciekawe rozmowy, opowiadać jej żarty, pomysłowo spędzać czas ale również po to by mając zły dzień zadzwonić do niej i usłyszeć coś pozytywnego. Aby dała nam czasem takiego kopa w d.. e który sprowadzi nas na ziemię. I skoro uważasz, że z osobami, które potrafią zapewniać sobie czy innym rozrywkę najlepiej się przebywa to ja się zgadzam ale to nie takich osób szukam. Marzy mi się przyjaciel, który nie tylko będzie ze mną jak jest wesoło ale najbardziej wtedy kiedy wali nam się świat. Taką znajomością chciałabym obdarzyć kogoś i takiej oczekuję.

Witaj Tęczowa,

żałuję,że wcześniej nie trafiłam na Twój wątek/w zasadzie go przeoczyłam/,przez to niepotrzebnie założyłam swoje dwa/jeden na stronie samotność,drugi-nasza społeczność/,które okazały się niewypałem/.Jeden zupłnie bez odzewu,a drugi ,no cóż......trudno określić?-próbowałam nim nawiązać kontakt na innej płaszczyżnie niż poprzedni z nadzieją ,że płynnie przejdzie na ogólne tematy/problemy/,ale zostałam żle odczytana i to trochę boli.Jedno jest pewne ,doświadczyłam kolejnego zawodu i muszę z tym jakoś żyć.A swoją drogą to chyba powoli zaczynam się przekonywać do tego co napisała Wanda nt znajdowania przyjaciół przez net-przykre,ale prawdziwe.Ja, póki jeszcze do końca nie straciłam nadziei-jestem otwarta na znajomości.Jestem co prawda trochę od Ciebie starsza,ale wyglądem podobno /jak inni mówią / 45-latka.
serdecznie pozdrawiam

Czesc,
samotnosc lub poczucie osamotnienia (bo chyba nikt z nas tak do konca sam nie jest) jest straszne. jestem bez pary i bez dzieci, pracuje z domu i pomimo tego, ze mam paru znajomych (wiekszosc sparowanych) z ktorymi rozmawiam i sie spotykam to czarna dziura samotnosci zieje....zieje, bo mam wiecej wolnego czasu od innych (nie musze zajmowac sie dziecmi, mezem etc. etc.)....i chetnie spedzalabym go z innymi, a inni, coz sa zajecie swoja po brzegi wypelniona codziennoscia.  dla mnie kazdy dzien to przeprawa, aby go wypelnic...wiec wychodze sama z domu, uprawiam sporty etc. ale ILE MOZNA? to takie ludzkie ze chce sie spedzac czas z inna osoba.
ja bez ludzi wokol siebie pomalu obumieram...nie jestem typem samotnika a moje zycie niestety tak sie ulozylo. mecze sie z tym bardzo. i boje sie, zeby z tym wszystkim nie zwariowac.  jakos nie potrafie sie przyzwyczaic do bycia samemu, pomimo tego, ze ostatni zwiazek zakonczylam pare lat temu - po prostu nie chce sie pogodzic z tym ze bede sama. Choc , jak niektorzy pewnie slusznie zauwaza, mozna byc w zwiazku i czuc sie samotnie.
ta walka mnie wyczerpuje i nie wiem gdzie dalej, jak dalej?
byc mlodym, w pelni sil i pomalu obumierac w czterech scianach - przeciez to straszne.
przeraza mnie fakt, ze jest nas tak duzo. ale z drugiej strony dodaje otuchy. bo chyba najlepszym remedium na samotnosc to nawiazywanie nowych kontaktow. pisanie jest fajne, ale o niebo lepsze jest spotkanie sie - tak mi sie wydaje.
dlatego zapoczatkowalam watek samotnosc w krakowie, bo mieszkam w krakowie, majac nadzieje ze wiecej osob takich jak ja - zamiast pisac o swojej samotnosci, tak naprawde chce cos z tym zrobic i zmienic ta sytauacje.  w moim odczuciu, mozna to zmienic rozmawiajac ze soba i nawiazujac kontakty....co o tym myslicie?
pozdrawiam cieplo,
ela

roslinka ja też nie znoszę fałszu. Ale przecież nikt nie znosi fałszywych, obłudnych osób.
bona nie trać nadziei na znalezienie przyjaciół bo to zaraźliwe i ja w końcu uwierzę. A skąd wiesz czy my np. się nie zaprzyjaźnimy ? A to ze ktoś Cie tam zniechęcił to nie powód żeby przestać wierzyć.
missnowegojorku jak by tu wziąć przykład z Ciebie i zacząć chadzać samej do kina ? Szkoda, że nie mieszkasz bliżej poszłabym z Tobą.
ELu ja bardzo dobrze wiem, że pisanie jest fajne ale spotykanie osobiste jest o niebo lepsze i dlatego żałuję że mieszkasz w Krakowie. Ale przecież jak się bliżej poznamy to i na żywo raz na jakiś czas możemy się spotkać, co Ty na to ?

Tak, chetnie, jak sie lepiej spotkamy to na "zywo" dobrze sie bedzie zobaczyc - trzeba byc otwartym na nowe osoby - wydaje mi sie, ze to jedyny sposob aby wyjsc z tego zakletego kregu:)
Milego,
Ela

Czesc,
dyzur to moze nie:)
ja pracuje z domu wiec moja gwiazdka sie swieci i swieci.....

Ale pocieszające jest, iż samotna kobieta może czerpać energię potrzebną do życia z siły kobiecych kręgów. Fajnie by takowy stworzyć... Babki, fajnie, że się tu odzywacie, będę zaglądać kilka razy dziennie, żeby zaczerpnąć pozytywnej energii od tej samej "pci".

witajcie,
zaglądam tu codziennie,ale nie mam pomysłu o czym pisać/poza tym to nie ja stworzyłam ten wątek,więc głupio się wcinać/,ale chętnie podyskukuję.Ja póki co jestem grubo po 40-te,do tego sparowana z dwójką dorosłych dzieci,nie oznacza to bynajmniej,że obce mi są problemy współczesnych młodych kobiet.

nawet nie wiedziałam, że tyle nas jest... dużo ... bardzo dużo... ale właśnie chyba na solidarność kobiecą! w grupie raźniej! trzymajmy się Kobietki

Hej, co z Wami, laski?
Piszcie coś, ja czuję się wyalienowana z życia społecznego i miałam nadzieję, że chociaż przez net z kimś pogadam.

A co to znaczy właściwie wyjść do ludzi?

jak wyjsc do ludzi...nie mam znajomych..mam zaczepiac obcych na ulicy...mam 43lata..i z samotnosci robie sie dziwna...samotnosc mnie upodlila....nie rozumiem juz ludzi...jestem inna..urwallam sie z hoinki...taka jak ja to jedna na milion..jedni faceci to cenia inni nie..

Nie, ty nie wychodzisz do ludzi. Ty ich MIJASZ. Masz wyjść DO nich, a NIE przejść OBOK. Widzisz różnicę?

Co to za wielki problem będąc na spacerze z psem zagadać do innego właściciela czworonoga? Co to za wielki problem umówić się z koleżanką/kolegą z pracy na kawę? Co to za wielki problem zalogować się na jakimś forum tematycznym np kulturowym i wybrać się z kimś do muzeum, teatru czy galerii? Co to za wielki problem zarejestrować się na facebooku i pozaczepiać znajomych znajomych? Ot 'skąd się znacie', 'czy ja cie nie poznałam na ślubie tego a tamtego' ? Raz, drugi, trzeci, dziesiąty i masz masę znajomych, kolegów/koleżanki i z czego wybierać.

Wiek 40+ i "stara"? "nie w moim wieku"? Nie raz widuję kobiety w tym wieku, za którymi 20paro latkowie latają z wywieszonym językiem. Tylko trzeba chcieć o siebie zadbać - zarówno o wygląd jak i o mentalność, bo starym dziadem można być i w wieku 20 lat.

na to wszystko trzeba miec pieniadze...ja jestem biedna osoba nie stac mnie na wyjscia do galerii teatru itd.biedna -to musze byc skazana na samotnosc

missnowegojorku- skoro piszesz, że pragniesz trwałych relacji, ale nie umiesz ich nawiązywać, być może jest w Tobie coś co zniechęca ludzi, może nieświadomie budujesz dystans ? Być może na poziomie świadomym jesteś otwarta, serdeczna i dająca się lubić, ale ja tu widzę jakiś zgrzyt...Bo skoro faktycznie  nawiązujesz relacje, jesteś wśród ludzi, rozmawiasz itp. to dlaczego tych bliskich relacji nie nawiązujesz ? Jeszcze jedna rzecz przyszła mi do głowy- być może zbyt wiele oczekujesz, tzn. tylko wielka przyjaźń, a przecież przyjaźń rodzi się latami, nie od razu. Może warto skupić się na nieskomplikowanych znajomościach i poczekać co przyniosą...
Betka-  na samotność to Ty sama siebie skazujesz, nawet jakbyś miała kasę to i tak znalazłabyś inne powody do negowania wszystkiego co Cię otacza.

To jak się to toczy i w którą stronę rozwija to zależy tylko i wyłącznie od ciebie samej.

Tak, bo nie masz absolutnie żadnego wpływu jak dobrze poznasz się z innymi, jakie więzi utworzysz itp....

Nie, nie masz na to wpływu jak na pogodę. Tłumacz to sobie tak dalej, to się zestarzejesz w samotności i to pomimo otaczających cię ludzi.

Hej MISSNOWEGOYORKU!

Uważam, że tekst w stylu "wyjść do ludzi" jest oklepany, nic nie znaczący i zwyczajnie prostacki. Nic się pod nim nie kryje, to slogan. Codziennie wychodzę do tzw. ludzi, chodzę z psami na spacery, do kina, do pracy, do sklepu, na terapię...itp. To nie wychodzę do ludzi? Tzn że wychodzę do małp czy krów? Otaczają mnie tłumy i nic to nie znaczy. Nie żyję na bezludnej wyspie. Ponadto nie mam kolegów i koleżanek. Mam 42 lata i skończyły się czasy wypraw z paczką znajomych. Moi rówieśnicy bawią dzieci, wnuki itp. Ja zresztą też bardzo często wychodzę w różne miejsca z dziećmi siostry, ale to maluchy i nie zastąpią kontaktów z dorosłymi. Co do piwa, jestem niepijącą alkoholiczką i nie znoszę zapachu alkoholu i "zawianych" bywalców pabów.

A mnie sie bardzo podoba twoja wypowiedz! Z humorem i realnoscia, tak chyba jest w tym cos!
Sa wyjscia do ludzi i wyjscia do ludzi, tak o tym chcialas napisac?

Oczywiscie! W tlumie nawet najbardziej mozna czuc sie samotnym.......

Ale moze jest dla ciebie jakis typ czlowieka, do ktorego chetnie pobieglabys by sobie pogawedzic, by sie zwierzyc lub po prostu by razem z nim pomilczec?

Z pozdrowieniami

LESZCZYNEK

Kaja74- czytałam Twoje inne posty i mam wrażenienie, że Ty też poszukujesz bratnej duszy, kontaktów z innymi, aby nie czuć się samotną, powinnaś mnie więc chyba trochę rozumieć. A propo zranienia, byłam i to wieloktrotnie... Chodze też na psychoterapię, powoli odkrywam swoje podśwadome schematy działania, ale pomimo poznania ich części, nic się w moim życiu nie zmienia i to mnie boli... czuję, że czas przecieka mi przez palce, nie mogę już dłuzej czekać.