ten chory zwiazek niedlugo mnie wykonczy... - Netkobiety.pl

Witam, jestem po raz pierwszy na takim portalu, poniewaz chcialabym sie podzielic (doradzic) w sprawie moich problemow z mezem. Otoz z moim mezem znamy sie od 7 lat z czego 5 lat w malzenstwie. Za maz wyszlam majac 19 lat, gdyz zaliczylismy wpadke, choc to nie byl jednyny powod gdyz sie kochalismy. Wszystko bylo ok poki nie wzielismy slubu, chyba wtedy poczul ze wszytko moze, zaczal chodzic po imprezach sam, a zostawalam w domu sama z malenkim dzieckiem, wszyscy byli i nadal sa wazniejsi ode mnie i od dziecka, kazdy wolny czas spedzal poza domem, kazda niedziele tak samo, wiecznie siedzialam sama w domu, gdyby nie moi rodzice to chyba bym oszalala, przez tez caly czas klucilismy sie przedewszystkim o to ze nie spedza z nami czasu ze duzo pije alkoholu, ale on wtedy mi wiecznie wypominal ze ze jemu wszystko sie nalezy bo ona pracuje a ja nie. nie pracowalam gdyz z racji tego ze mialam dziecko w tak mlodym wieku chcialam dokonczyc szkole srednia a nastepnie studia - co mi sie udalo. Wiele razy podczas klutni wyszedl z domu od tak i mowiac ze nie chce ze mna byc, i jechal do swojej mamusi, poczym po kilku dniowym piciu, wracal do domu zeby sie spakowac i wyprowadzic, a ja zachowywalam sie jak histeryczka i prosilam zeby nas nie zostawial. Oszukiwalam wtedy sama siebie i wszystkiech wkolo ze wszystko jest wporzadku. I tak w kolko toczylo sie moje zeycie ze przy klutni nas zoatawial na pare dni, lecz pozniej to on prosil mnie zebym dala mu ostatnia szanse - oczywiscie wielkokrotnie. moje uczucia zostaly naprawde zranione, a zaufanie zniszczone do zera, nie wiem kiedy znowu wyjdzie z domu i nas zostawi, nie wiem kiedy znowu uslysze te bolesne slowa - nie chce juz z toba byc; tak jestem tego pewny; ze slub byl jego najgorszym dniem w zyciu i decyzja;. Mam dosc juz jego agresji. Ostatnie swieta tez zepsul gdy przy klotni grozil ze sie zaraz wyprowadzi ze to dla niego nie problem. pozniej na drugi dzien przemyslalam wszystko i powiedzialam mu ze powinnismy sie rozstac, ze nie ma sensu zebysmy byli ze soba poczym wyszedl do pracy, a pozniej znowu zaczal mnie przepraszac mowic ze mnie kocha, zebysmy zaczeli wszystko od nowa..... i co i znowu to samo, dzis znowu gdzies sobie wypil, nie odzywalam sie na to, ale kiedy podszedl do naszego dziecka z ktorym nie ma dobrych kontaktow, bo nigdy nie poswiecal nam czasu, dziecko zaczelo go odpychac, nie chcialo zeby go przytulil, to on zaragowal do niego z wielka agresja, i to mnie rozjuszylo i powiedzialam mu zeby sie nie zblizal do dziecka i zeby wyszedl do innego pokoju ze ja na to nie pozwole, a on oczywiscie znowu do mnie ze nigdy sie nie dogadamy i ze jutro odchodzi, bo dzis mu sie juz nie chce bo jest spiacy i poszedl spac.
Przestalam sie juz na takie rzeczy odzywac bo nie mam sil juz na awantury przez ktore przechodzialam wczesniej, nie chce zeby moje dziecko tego wiecznie sluchalo, a poza tym juz czasem sie boje bo nie wiem czego moge sie spodziewac, nie raz mna szarpal, mialam juz siniaki na rekach przez niego, stol byl polamany itp. dla mnie takie zachowanie nie jest chore. nie mam pojecia co zobic, bo wiem ze jak sie rozstaniemy to on zacznie pic i cos wiecej wywijac. boje sie tez ze moze kiedys bede zalaowac bo przeciez go kocham, ale nie moge pozwolic, zeby ciagle mnie tak traktowal. Mam uczucia tak jak wszyscy inni, i nie moze mnie ktos tak ranic i nadwyrezac mojego zaufania. nie wiem co mnie czeka jutro, nie wiem co mnie czeka, za miesiac ani za dzieciec lat, nie wiem kiedy znowu wyjdzie i nas zostawi, a ja glubia i nawiwna zawsze sobie obiecuje ze ostatnia daje mu szanse a pozniej daje kolejna. czesem marze o tym zebym miala tyle sily i odwagi zeby to skonczyc, ale nie wiem tez co bedzie najlepsze dla mojego dziecka bo ono jest dla mnie najwazniejsze i dla niego zrobie wszystko.