kocham alkoholika... warto walczyć ? - Netkobiety.pl

Witaj bez blasku, sądzę, że jesteś młodą osobą. Ja mam 44  lata i po 20 latach małżeństwa z alkoholikiem i egocentrykiem zaczynam wychodzić z tego wszystkiego. Wychodzić tzn. na początku trzeba oddzielić Rozum od Serca i zadać sobie pytanie czy chcesz z nim być czy nie. Czy Tobie na nim zależy i na takim związku. To zasadnicza kwestia z którą musisz sama się rozprawić. Niewątpliwie to nie jest łatwe zwłaszcza gdy się kocha. Często powstaje wówczas samo zaprzeczanie, że w sumie nie jest tak źle można wytrzymać. Ja szczerze mówiąc późno w tym wszystkim się zorientowałam. Przeszłam bardzo dużo przykrych sytuacji -bagatelizowanych przez męża. Od kilku miesięcy stoję obok tego wszystkiego i robię to co do mnie należy - mam syna już blisko 20 letniego i 8 letnią córcię. Tak naprawdę to oni są pępkiem świata nie on. Dałam już sobie spokój z zabieganiem o jego dobre samopoczucie. Nie interesuje mnie to. Wybrałam siebie dla moich dzieci, bo one są najważniejsze. Zapewne jest dużo sytuacji nazwijmy to wygranych, ale ja nie mam już przekonania. Uważam, że to dorosły chłopczyk i wie co robi. A tak naprawdę to my przeżywające i zalęknione o nich stwarzamy niezły grunt do tego aby robił co chce nie licząc się przy tym kompletnie z nikim. To są trudne sprawy i tak naprawdę nie ma na to reguły, że jak będzie leczony to wyzdrowieje. Potrzeba wielkiej determinacji i wiary w swoje przekonania aby pokonać uzależnienie, ale o tym wie tylko uzależniony - my z tej niemocy cierpimy. Pozdrawiam i życzę powodzenia, bo to Ty na tym etapie musisz być pewna siebie i swojej siły z przekonaniem, że cokolwiek zdecydujesz ma sens. A przy tym pamiętaj bądź KONSEKWENTNA - zanim coś powiesz i zrobisz najpierw PRZEMYŚL.

zdarza się , że alkoholik po leczeniu nie pije wiele lat, ale nigdy nie ma pewności, że nie wróci do nałogu

nawet trzeźwy alkoholik ma chore uczucia, nie wszystko zrozumie jakbyś chciała

alkoholicy np. nie umieją robic prezentów

alkoholizm to choroba emocji- to musisz wziąć pod uwagę wiążąc się  z nim

ja nie miałam wiedzy o alkoholiźmie a związałam się z alkoholikiem,

on podejmuje próby leczenia, nie pije jakiś czas, potem zapija i tak w kółko

kiedy nie pije jest cudownie, kochamy się, po prostu sielanka, a każde zapicie to dla mnie ogromny cios, niewyobrażalny ból

wiele wskazuje na to, ze teraz jest na tej właściwej drodze do trzeźwości, ale nie mam pewności, czy z niej nie zboczy

chciałaś przykład:  mój sąsiad, nie pije od kilku lat, w tym czasie poznał dziewczynę ożenił się, mają dziecko,  a ja się tak zastanawiam, ile on jeszcze wytrzyma?, czy do końca zycia? czy zapije niedługo? ona nie wie jaki on był po alkoholu, a zwyczjnie odbijała mu szajba, oczywiscie nie życzę im złego, ale poprostu nigdy nie ma pewności do alkoholika, nawet jak chodzi na terapię, na mityngi aa to zawsze może przestać chodzić i zapić

dlatego decyzja nalezy do ciebie, ja wiem, ze jest bardzo trudna, bo serce nie sluga, ale pomyśl o dzieciach , które być może pojawią się na świecie

ja gdybym mogła cofnąc czas nie wiem co  bym zrobiła, mimo bólu jaki zadal mi maż wciąz go bardzo kocham, pewnie zastanawiałabym się tak jak ty

makarena a ten Twoj sasiad, to od ilu lat nie pije? jego zona wiążąc się z nim wiedziała o jego problemie? przestał pic przed ślubem ? ta historia jest budująca..

najgorsze jest to, że nie ma na to reguły.. to daje nadzieję...

..ale on się nie chce leczyć.. wie, że musi.. ale mówi, że nie teraz..

Nie warto walczyć .

Warto walczyć o jego uwolnienie z nałogu. To pierwsze i jak wyjdzie to o miłość też będzie sens

Byłam kiedyś, dawno temu w takim związku rok, może to nie długo ale dla mnie tak właśnie było. On pracował, dobrze zarabiał, był bardzo kulturalny, dowcipny, same zalety z jednym wyjątkiem...pił i jak się później okazało dość sporo. Jak nie pił to byłam dla niego najważniejsza, powiedzmy, że się starał. Jak tylko gdzieś bywaliśmy to zawsze byłam na drugim planie, on już nieźle wstawiony a ja musiałam zabawiać się w gronie innych znajomych. To był szereg zdarzeń tych naprawdę przykrych dla mnie i też wtedy bardzo kochałam i wierzyłam, że się zmieni. Przeżywałam, starałam się na siłę coś zrobić z tą sytuacją. Oczywiście wiele razy przepraszał, że to się nie powtórzy, później to już był taki standard...klękanie, całowanie, kwiaty. Któregoś dnia pękło coś we mnie i powiedziałam dość! Nie życzę sobie więcej upokorzeń i ran których nie mogę niczym zagoić. Bardzo cierpiałam ale warto było pójść po rozum do głowy. To była moja najlepsza lekcja na całe moje dalsze życie, dużo się nauczyłam, zrozumiałam i zupełnie inaczej zaczęłam patrzeć na kolejne związki.

Podam Ci dwa przykłady.
1.Chlopak pił "od zawsze". Ożenił się z fajną dziewczyną. Po roku ona nie wytrzymała jego pijackich eskapad i podała o rozwód. Na sprawie pojednawczej dała mu warunek - natychmiastowe zgłoszenie sie na odwyk, tylko pod tym warunkiem wycofa pozew. Przerażony, poszedł. Przeszedł terapię, poszedł do AA, a nawet sam założył tę grupę. Miał wtedy 29 lat. Nie pił już prawie rok, gdy urodzilo im się dziecko. Zasmakował w trzeźwości. Zrobił maturę, skończył studia. Pracuje od wielu lat w terapii uzależnień, jest kierownikiem ośrodka odwykowego. Ma teraz 52 lata, nie pije od 23 lat (!). Codzienny kontakt z ludzkimi tragediami, profesjonalna wiedza o problemie i uczestnictwo w mitingach AA skutecznie chroni go przed nawrotami choroby.

2.Inteligentny, wykształcony facet na kierowniczym stanowisku. Po rozwodzie, dwoje dzieci. Trafił na terapię w wieku trzydziestu paru lat, bo mu się kariera zawodowa z powodu picia zaczęła sypać. Przestał pić i rzucił się w wir pracy w grupie samopomocowej, stając się z racji błyskotliwej inteligencji gwiazdą wśród trzeźwiejących alkoholików. Wszyscy stawiali go za przykład, a on brylował w mediach, jako dyżurny trzeźwy alkoholik. Robił certyfikat specjalisty uzależnień i....oblał trudny egzamin. Spadł z piedestału. Poszedł pić po....20 latach abstynencji. Nie poradził sobie z emocjami. Teraz jest na dnie.

W pierwszym przypadku alkoholik zawdzięcza sukces madrej i nieustępliwej zonie oraz swojej pokorze wobec choroby, która go dotknęła.

W drugim przypadku ojcem klęski była pycha i rozdęte do granic niemozliwości EGO, mimo pozorów pracy nad sobą.

Żona pierwszego, świetna kobieta, nie rozczulała się nad nim. Ona WYMAGAŁA i wymaga nadal NORMALNOŚCI. Spełniania ról, wywiązywania się z obowiązków męża i ojca, radzenia sobie z życiowymi problemami. On wie, że ma zbyt wiele do stracenia.

Co człowiek, to inna historia. Sukces alkoholika w trzeżwieniu zależy od niego samego. A czasem też od tego, czy spotka na swojej drodze kogoś mądrego, kto kilkoma słowami postawi go przed wyborem. To się nazywa "twarda miłość".

ja też chyba kocham alkoholika ( i tak bardzo rozpaczam
kiedy się poznaliśmy on był wstawiony,zresztą ja też i byłam w pracy...to chyba już nie wróży dalszej przyszłośćci ;(
ale kiedy wziął odemnie numer następnym razem przyjechał już trzeźwy,nie podobał mi się na początku,ale mam tę wadę,żę zbyt łatwo przywiązuję się do ludzi, nie potrafię od tak zerwać kontaktu,bo przecież nic nie dzieje się bez powodu,może to on jest jest dla mnie,bo w zasadzie tak myślę i chcę,bo nie wyobrażam sobie życia bez niego,wyznał mi miłość,tylko zaczęły się jakieś nieporozumienia przez smsy,teraz już wiem,że to przez alkohol,on wtedy zawsze pił i jest tak zawsze,a pracuje na budowie
powiem wam,że teraz bardzo go kocham,chciałam się rozstać i nawet to zrobiłam,bo się upił,ale na drugi dzień wybłagałam,żeby wrócił,bo nie mogę bez niego żyć,napisał,że przecież nas już nie ma,to było takie bolesne,napisał mi,że w moich oczach jest alkoholikiem i że to jego wina,a nie moja,bo napisałam,że co ja takiego zrobiłam,ale wrócił do mnie jak mi ulżyło,nawet nie wiecie,jak kocham przy nim zasypiać,to mój pierwszy chłopak ale dzisiaj jak wyszedł do pracy odemnie,był w piątek wieczorem,sobotę i niedzielę nie pił,kochałam się z nim a dzisiaj już po pracy coś pękło w pewnym momencie gdy pisaliśmy ze sobą smsy,nagle o coś mu zaczęło chodzić mam takie przeczucie,że po prostu napił się z kumplami po pracym,a jak już zaczyna pić to nie przestaje TO JEST ALKOHOLIZM TAK???
SAM POWIEDZIAŁ,ŻĘ MOŻE NIE PIĆ TYDZIEŃ,DWA,MIESIĄĆ,A JAK JUŻ ZACZYNA TO NIE MA KONTROLI CO JA MAM ROBIĆ TAK BARDZO GO KOCHAM,A CZUJĘ,ŻĘ SIĘ ROZSTANIEMY I BOJĘ SIĘ,ŻE PO DZISIEJSZEJ NOCY MOGĘ BYĆ W CIĄŻY:(
JEST TAKI KOCHANY JAK JEST TRZEŻWY,MÓWI TAK MĄDRZE,A JAK SIĘ NAPIJE TO SIĘ CZEPIA I CHYBA WSZYSTKO MU JEDNO

szkoda Twojego życia......

Witam wszystkich ponownie... nie tylko tutaj szukalam odpowiedzi na moje pytania.. ktos madry/doswiadczony w temacie polecil mi zyc swoim zyciem, odciac sie od wszystkiego... (NIEGO !!! ) ... i probowalam...

ale zaczne od tego, ze dziekuje za wszystkie odpowiedzi i historie o ktore prosilam.. staram sie kazda przemyslec... odniesc sie do niej... marena..nie pił 27 lat ??!!.. "moj" ma 30 i pije od 8 lat.. terapia dala efekt na 5 miesiecy.. ale to zanim mnie poznal..

.. bol i teskonta jest ogromna.. nie jestemy juz razem... on leczyc sie nie chce.. to boli.. ale czytam te wasze historie i zastanawiam sie czy ja jestem normalna ???????

.. tak jak napisalam Wam niedawno... umowilam sie niedawno z jednym Panem, mily, spokojny, pracowity (NIEPIJACY !!!!!!!!!!!!!!!! ) zakochal sie we mnie, ja go szczerze polubilam, boje sie ,ze go skrzywdze, ze to nie ten moment...

dziewczyny wierzcie mi... chyba wolalabym juz za tamtym wylewac lzy.. ktore i tak sie leja, a wiem, ze z tej maki chleba nie bedzie... niz poznac kogos w takiej sytuacji... czy to zycie nie moze byc prostsze ??????????

trudne to wszystko jak diabli,

ja jakos dochodzę do siebie po ostatnim tangu mojego męża, nie pije 3 tygodnie,

kochałam go jak szalona..... naprawdę, ale miesiąc temu wiele ze mnie uszło, nie czuję już TEGO co dawniej,
mam nadzieję, ze TO wróci, bo wciąz mi na nim zależy

widzę, ze zalezy mu na trzeźwości, zależy mu na mnie, chodzi na mityngi, do kościoła

na początku bałąm się że przestanie to robić i znowu zacznie pić, ale juz się nie boje, spodziewam się , zę może tak się stać, ale nie boję się tego.....

to co masz w swoim sercu musi Ci wystarczyć abyś podjęła decyzje, teraz płaczesz bo Ci go brakuje, za kilka lat możesz płakać bo Cię będzie krzywdził,

a to boli dokładnie tak samo

teraz popłaczesz kilka tygodni miesięcy... czas leczy rany... potem będziesz płakałą cale życie..... zwłaszcza że on nie chce sie leczyć

bez blasku, bliskie są mi Twoje rozterki.
Przeczytaj raz jeszcze

A teraz odetchnij... idź na spacer-mimo mrozu, jaki trzaska po twarzy...

Witam... nie było mnie tu jakiś czas. Moje życie uczuciowe jest w totalnej rozsypce, dowiedziałam się jeszcze, że mój były chłopak ALKOHOLIK jest w szczęśliwym związku od pół roku. Tyle wycierpiałam, wypłakałam, a on ma nową, cudowną dziewczynę, nie wiem tylko, czy przestał pić - może tak, może nie, może się ukrywa, a ona nic nie wie. Jestem nieszczęśliwa, a moje poczucie własnej wartości poszło na dno!!!

Pomimo odwyku, jeśli oczywiście się na niego zgłosi, taka osoba nie zapomina o piciu.
Ciężkie życie z taką osobą, na które ja bym się nigdy nie zdecydowała.

...........................czy warto dać wsparcie, czy jest nadzieja ??
czy komus sie to udało ?
Wątpię ja jestem z moim alkoholikiem już 23 lata , jest po terapii nie pije po kilka tygodni lub miesięcy......ale pojawiają mu sie (jak to oni mówią wpadki)i cały czar znika dla mnie na bardzo długo bo wciąż znowu nasłuchuję czy już idzie , czy jest trzeźwy????Każda jego dłuższa nieobecność w domu doprowadza mnie do szału. WIEM ŻE MAM SIĘ ODCIĄĆ OD TEGO SKORO ZDECYDOWAŁAM SIĘ NA ŻYCIE Z ALKOHOLIKIEM--ALE TO MI SIĘ NIE UDAJE......WIELE LAT TERAPII , PSYCHOLOG, GRUPY WSPARCIA...PEWNIE JEST LEPIEJ NIŻ KIEDYŚ.....UMIĘ SOBIE PORADZIĆ Z UCZUCIAMI NEGATYWNYMI ALE ONE SĄ WIEM ŻE ZAWSZE BĘDĄ..........Nie życzę Ci tego......uciekaj póki jeszcze jesteś młoda i masz szanse na nowe dobre życie....pozdrawiam.

nie warto  a dlaczego ?? bo ty tylko wlaczysz a on dalej obiecuje pozniej przeprasza obiecuje przysiega jest dobrze np 4 dni myslisz ze nie pije bedzie dobrze a on i tak zrobi swoje . Alkoholik to jest manipulant i klamca bez leczenia nic nie poradzisz , wiem bo sama mialam taki problem . Nie mozna walczyc za dwoje kazda ze stron musi chciec nei tylko ty . Jezeli nie macie dzieci nie jestescie malzenstwem jeszcze to daj sobie spokoj nie pakuj sie w toksyczny zwiazek bo Cie zniszczy .

bez blasku, pamiętaj: alkoholik zawsze zostanie alkoholikiem. Ja jestem wdową, mojego męża zabrał poniekąd alkohol; lekarz powiedział, że będzie Pan żył, ale o alkoholu nie może Pan nawet myśleć. Niestety, nie tylko myślał, ale i pił. Wiem po relacjach znajomych, że "wszywkę" można zapić. Wiem, że każdy powie uciekaj, ale to trudne-pomyśl co będzie dalej, po ślubie, gdy będą dzieci.....

To nie jest Twoja walka Bez Blasku, tylko jego choroba.

Zaden alkoholik nie przestaje pic, bo ktos inny go do tego przekonal. On sam musi sie zdecydowac na odstawienie butelki, sam musi wybrac trzezwosc. Wiem o tym dobrze, bo moj byly narzeczony pil jak przyslowiowa ryba i zadne blagania i rozmowy nic nie zdzialaly. Mowil "Kiedys przestane ale nie teraz, jutro, w przyszlym miesiacu...". Wniosek: ja mialam dosyc po dwoch latach, wynioslam sie i teraz jestem w zwiazku z fantastycznym mezczyzna, ktory ma zdrowe podejscie do alkoholu, a moj byly jak pil tak pije.

Czasem jest ciezko ale wierz mi, ze nie warto swojego zycia poswiecac dla kogos kto sam sobie pomoc nie chce.

Nie warto, to alkoholik. Jeśli po 2 latach przestanie pić to znaczy że zaczął walczyć o siebie . Inaczej jest wrakiem a Ty swoją miłościągo nie uleczysz.

ja żyję z alkoholikiem juz 11 lat przechodziłam piekło i po wielu próbach podjął przysięgę na 3 lata nie pije i też jest hazardzistą lecz nie gra też od 3 lat dawałam mu szansy tyle lat a była zazdrość nie do opisania o ubiór o wyjazd nawet z dziećmi do lekarza o umalowanie się jedyny pan bóg wie co ja przeżyłam przezwiska że jestem wyrodna matka latawica dodam że do pracy też nie mogłam chodzić i nie pracuję dla niego rzuciłam szkołę średnią bo straszył albo szkoła albo ja i teraz nie piję ja od tego wszystkiego wpadłam w uzależnienie od papierosów 2 lub 3 dziennie nie wspomnę o pobytach na psychiatryku lub pogotowiu na zastrzyki na uspokojenie on mnie niszczył teraz jak nie pije to wcale nie jest dobrze raz mi pozwalał popalać teraz robi awantury że ja rozwalam małżeństwo że on nie pije i nie gra to ja nie mam prawa zapalic gryzę sie ciągle co jaj mam robić dalej bardzo proszę o porady rzucić dla niego czy być stanowcza i postawić na swoim teraz straszy mnie ty będziesz palić ja będę się kłócił i robił też co mi się podoba mówi że zacznie jeżdzić na mitingi nawet 5 razy w tygodniu jak będzie chciało mu się pić ale ja wiem że też może się uzależnić w tę drugą stronę czyli nie pić ale cały czas swój poświęcać terapii i mitingom juz ja mam dosyć tego wszystkiego nawet powiedziałam dobra nie będę palić ale na przykład zdarzy się tak że ktoś do nas przyjedzie moja siostra i kupi po piwie dodam że ja nie jestem uzależniona i nie piję alkoholu w ustach nie miałam już kilka lat ale dałąm mu przykład on odpowiedział że nie mogę ale sama sobie zadaje pytanie dlaczego pół szklanki piwa raz na kilka długich lat .wiem że nie chodzi o moje palenie lecz o wszystko nie daj boże w lato ubiorę się w spódnicę też będzie się nie odzywał do pracy jak wspomnę że bym chciała teraz mówi a co ja ci bronię ale wiem że jak pójdę i tak będzie mi dokuczał i nie wiem co ja mam dalej robić jestem w dole dałam z siebie już wszystko cierpiałąm tyle lat i mu tłumaczę że teraz jak zapiję on twierdzi że nie to moja noga w domu nie powstanie już nie dam rady dalej przechodzić tego to on na to no tak tylko rozwodami straszysz a ty jak palisz to co ja też mam rozwód złożyć ty możesz se palić i ja nic nie moge zrobić a jak ja zapiję to rozwód i tak mi ciągle mówi i dodam na koniec że mówi to do mnie do rodziny że jak kiedyś bym odeszła to on mnie znajdzie i ze mną porządek zrobi że nie będe jego to innego też nie a na koniec oporządzi siebie i ja tak szczerze mówiąc palę ze strachu z tej bezsilności z lęku co ja mam robić

z osobą uzależnioną choruje cała rodzina i cała rodzina wymaga leczenia,nie ma nic na skróty,terapia,grupy samopomocowe

Jestem w związku z alkoholikiem już 9 lat walczylam za każdym razem jak pił do czasu i na chwilę były przerwy w piciu kilka lat a teraz ostatnio coraz krótsze 4 miesiące potem mniej walczyć już nie mam siły o to chodź kocham nadal nie wiem co robić czy marnować sobie życie dalej czy pomyśleć w końcu o własnym życiu i szczęściu a mam dopiero 29 lat

Olej go i nie marnuj sobie zycia, macie taki jakis glupi nie wiem matczyny odruch na zasadzie: Ja go zmienie, przy mnie sie zmieni,
A po co ? jak sie zmieni nie bedzie szczesliwy. Wiec albo bierz go jaki jest i nie marudz albo odejdz od niego i idz do normalnego. Po co ty sie w patologie bawisz ? macie jakies kobiece zawody o ktorych m mezczyzni nie wiemy w stylu ktora ilu zmienila i uratowala?