Zostawił mnie z dwójką malutkich dzieci :( - Netkobiety.pl

witaj sytuacje masz ciężką współczuję ale ja też to przeszłam tylko że mój się dziećmi wcale nie interesował i nie płacił i na dodatek nie miałam się gdzie podziać z maluszkami a wiedz że dzieci małe dają siłę i też nie zapominaj o sobie musisz być szczęśliwa to i dzieci będą
bo dzieci szybko dorastają a jemu postaw warunki albo zajmuje się konkretnie dziećmi albo niech nie przychodzi albo ty podczas jego obecności wykorzystaj czas dla siebie

a po co im TAKI "ojciec" ?

zastanawiałaś się nad tym ?

BOO -  zastanawialam, wiele razy. I sa dni kiedy w to wierze, a sa dni, kiedy jak slysze malutkiej stale "tata", jak czasami sie do niego przytula to slabne.
Ciezko mi w to wszystko uwierzyć, moze i dlatego od niego sie oderwac, bo naprawde przez 6 lat nidgy nie bylo problemów, zawsze sie dogadywalismy...i uwierzcie do ostatniego dnia był usmiechniety, wiec jak powiedział "chce sie rozstac" to jakbym dostala mlotem w glowe. Zapytalam, czemu nic nie powiedział jak cos mu nie pasowało, ze przeciez był usmiechniety..odpowiedział "udawalem". Wiem, ze to wszystko powinno dac mi w leb, ze odejscie  w taki sposób, szczegolnie jak sa malutkie dzieci to swiadczy o nim....ale tak ciezko mi chyba w to wszystko uwierzyc.

Młody-stary -- tak napewno mają mieszkane uczuca, wszystko zalezy od humoru w jakim przychodzi i od czestotliwosci. Dokladnie wyglada to tak:
jak sie oni pokłoca to tutaj jest miły, bawi sie z dziecmi....jak tam jest dobrze, to tu przychodzi jakby z obowiazku, nie przytuli, nie pobawi, nie slucha co mowia do niego.
Synek namalował dla niego kartke w przedskzolu, to druga kartka ktora mu dał..a on zapomniał jej wziac. Wieczorem mały mowi...tata znow ne wział co dla niego mialem..ale pare dni pozniej tato dobry przyjezdza i bawi sie..i wtedy znow tato najlepszy na swiecie.
A mala....jak taty nie bylo kilka dni, albo jak zostawiał ja mimo ze plakala, to na kolejen wizycie nie chciala do niego nawet isc...a na pozegnanie odwaracala sie jak chcial jej da cbuzi na pozegnanie. Dziecko ma poltora roku i juz wiele rozumie...ale mnie to boli...ze innego dnia jednak leci. Boje sie ze te dzieci tez wariuja.
Po wielu perypetiach z widzeniami : najpierw był codziennie, potem raz na miesiac ( wszystko zalezalo od ich układów) staneło na tym, ze jest dwa razy w tyg u nas ...a w 1 i 3 weekend dzieci sa u niego. Tego sie trzyma, bo synek juz tego pilnuje, sam sie dopytuje. Jego zabiera, malej nie. Czasem posiedzi z nia godznke w sobote, a czasem tylko wpadnie do pokoju pokazac twarz. Mala sie cieszy, chce na  rece...a on "tatus musi isc" i zabiera syna i idzie. A mala wtedy placze. To boli.
W efekcie wszystkiego jest tak, ze mala nie chce wogole beze mnie z nim byc, a synek na sobote pojedzie, ale nie chce tam spac, a w tyg jakbym chciala wyjsc to nie zostanie z nim, tylko chce isc ze mna.

Młody- star - co do ostatniego sie nie zgodze. On uwaza sie za super tate. Jak by ktos mu powiedział, ze jest cos nie tak, to wpada w furie.
Psycholog do ktorego chodzialm z synem i na jednej wizycie był tato powiedział, ze tato jest bardzo infantylny, ze zyje we wlasnym swiecie, w jakim sobie wymysli, ze rewelacyjnie wymazuje z pamieci to co mu przeszkadza, ze zyje złudzeniami.
On naprawde uwaza sie za dobrego tate...

Poza tym, to nie pierwszy taki jego krok.... kiedys zostawił tez kobiete z dzieckiem ....

Własnie dlatego tak cięzko mi sie z tym wszystkim pogodzic. Synek ma  4 i pol roku, ale naprawde wiele rozumie, wiele mowi jak jestesmy sami. Bardzo szybko dorósł przez ten rok. Podchodzi juz do taty na zasadzie, "jak przyjedzie to fajnie a jak nie to nie musi". Tylko ta mała ...był moment gdzie widzialam zazdrosc w jej oczach, potrafila nie pozwolic mi bym przytulila syna, wsciekala sie..byla zazdrosna, bila go,  bala sie chyba ze i mnie straci..ale  wytlumaczylam synkowi jak ma postepowac, zreszta on sam powiedzial kiedys, ze tata chyba KAi nie  kocha bo jej nie przytula ...ale to spowodowało tylko, ze teraz sa bardziej nierozlaczni. Syn jest bardzo opiekunczy, mala lgnie do niego a on do niej. wiele mi przy niej pomaga, sam sie rwie do pracy i pomocy. Milo sie patrzy jak sie tula, wyglupiaja wiec chyba ten "konflikt" jakos udalo sie zlikwidowac - przynajmniej mam taka nadzieje.
P.S. Na ktoryms wypadzie sobotnim sam przypomnial tacie (gdy dostal od niego zabawke), ze Kai tez powinien cos kupic.
Syn nauczony jest ze ma sie dzielic  z siostra i nie zapominac o niej.

Nie wiem, chyba lepiej by już nie przyjeżdżał by nie mieszać dzieciom w glowie, choć z tego co czytam calkiem dobrze odnajdują się w tej nietypoowej sytuacji.
Nie pojmuję takich ludzi.. jak można tak traktować skarby..
Z jednej strony dzieci pewnie by chciały aby wszystko miezy wami się unormowało a z drugiej zaś byś była szczęśliwa..
To by wrócił i zchowywał się normalnie chyba jest niemożliwe..pozostaje atem szuakć szczęścia u kogoś innego..
Chociaż wpierw musi tu byc jakaś jasność, chodzi o to by dziecim było łatwiej zaakceptować nową sytuację a na to trzeba czasu.
W każdym razie moim zdaniem nie może to trwać dalej.
Aż sie popłakałem ze wruszenia jak przeczytałem, że dzieci się trzymają razem.
Rozmyślanie jednak i płakanie nad rozlanym mlekiem w sumie sensu nie ma i tylko trudniej się rozstać. Trzeba jasno i konkretnie wykreślić zasady.
Ojciec ma miec prawnie wyznaczane terminy i każde niezjawienie się będzie odnotowywane.
Po długim nie stawianiu się łatwiej będzie go pozbawić ojcostwa, bo co to za ojciec co zapomina?
I jak w ogóle można zapomnieć o tak wspaniałych dzieciach?

Ja tez się zgadzam z tym wszystkim,pielęgnujesz uczucia do niego i po co ci to.?

A swoja drogą znam wiele dzieci z rozbitych rodzin które funkcjonują normalnie,mają kontakt z matką i z ojcem.Nie ze to jest normalne ale można to pookładać.

A tak na marginesie,mam kontakt z dziećmi młodszymi i starszymi.Z tego co zrozumiałam twój syn ma 4,5roku,córka trochę ponad rok.I nigdy nie spotkałam się (sory) z dziećmi tak rozwiniętymi emocjonalnie w tym wieku.Możesz mnie krytykować,ale to wszystko trochę naciągane.....Wiadomo matka polka,biedna,pokrzywdzona,z dziećmi i wszystko na jej głowie.Od faceta który odszedł wymagam żeby było jakbyśmy byli razem.Chyba jak by tak miało byc to by nie odchodził.

Jak przeczytasz swój post, to sama dojdziesz do wniosku, że nie ma po kim rozpaczać. Trzeba się niestety pozbierać i zacząć żyć swoim życiem, nowym życiem

Macie racje, pielęgnowalam uczucia do ojca dzieci, bo wierzylam ze sie zaplatał w cos i nie potrafi z tego wyjsc. Nie potrafilam uwierzyc jak ktos kto był idealem przez 6 lat potrafi bez słowa tak pozostawic i odejsc. Ktos kto tak rozkochał, kto  pozwolił bym bezgranicznie zaufala...ktos, komu pomogłam spełnić marzenia, komu oddałabym wszystko. To był moj bład...za bardzo sie oddawałam, nie myslalam o sobie.
Szkoda tylko ze tesciowa nie widzi winy w synku, tylko pierwsza reakcja bylo "po co Wam byla ta Kajka". Za wszystko obwiniala ja, potem mnie. Wierzylam w ojca dzieci, wierzylam ze mamy szanse, ze moze byc tylko lepiej, ze to cos co sie stało, to po to, by wskazac nam droge...ale tylko ja wierzylam. Wierzylam, bo mialam ku temu podstawy. Jak wspomnialam ojcu dzieci co powiedziala jego mama i ajk moze obwiniac Kajke o to wszystko, wedzac, ze niewiele braowało a mnie ani jej by nie bylo..to wsiekł sie i powiedział, ze porozmawia z nia, by sie w NAS nie tracała. Ale ona --- wyparla sie tych słów.
takich sytuacji było wiele.
Jak powiedzialam mu, by ta jego Madzia dała mi spokój, ( wyslala mi wygaszacz "Pamietaj mnie"), to nie chciał go zobaczyc i nie uwierzyl. Ale jak poprosilam by go wywalil mi z komputera bo nie potarfie, to jak przez 15 minut szukał tej ikonki do wywalenia i patrzył na ten napis...to po wykasowaniu wybiegł w nerwach. Okazało sie ze jednak mialam racje. Takich sytuacji było wiele. Dlatego wierzylam, ze zobaczy ze laska sie nim bawi, ze meczy mnie i dzieci, ze buduje swoja wartosc jak "wygrywa" ( to zdanie psychologa). Dlatego wierzyłam, ze mamy sznase i ze dla dzieci warto.
Na swieta był z nami, ja zostawil sama w domu. Siedzielismy przy stole stole i powiedzialam mu zeby do niej jechał , ale on ..odpowiedział tylko ze "wiedziala ze ma  dzieci". Dlatego walczylam.
Znam go i wiem kiedy załuje, kiedy sie o cos stara... dlatego nie skreslilam go tylko dlatego, ze popelnilismy gdzies oboje blad.
Potem to sie zmieniło.
A teraz ,..co do widzen, to  sa widzenia, bo interesuje sie dziecmi..przychodzi bo podpisał umowe i Alan go rozlicza , a on chce byc ten dobry...placi bo kazał mu sad. Tu tez oszukał, bo umawialismy sie na pewna kwote plus pomoc i grubsze rzeczy na pol , plus L4 na zmiane itp - w protokole bylo to zapisane, ajendka na wyroku napisana jest tylko kwota, wiec olał to co inne bylo obiecane.
Interesowac sie nie interesuje, mala stale jest chora, mimo ze przychodzi, to nie zapyta, jak sie czuje, do kiedy l4, czy jest lepiej. Nawet nie spyta na co jest chora !!!! Na wakacjach Alan był ciezko chory, oni w tym czasie wyjechałi do Turcji na wczasy. Poprosilam tylko by był pod telefonem w razie czego, gdyby skonczylo sie szpitalem i tzreba by było jakas jego zgode. Nawet nie wykonał ani jednego telefonu by zapytac jak sie dziecko czuje. Po powrocie miał 4 dni jeszcze urlopu potem my wyjezdzalismy do moich rodziców. Jak mu zarzucilam, ze nie interesuje sie dziecmi, ze nawet teraz nie zapyta o stan zdrowia syna, ze obiecał  Alanowi ze zajedzie jak wroci,  to powiedział, ze nic takiego nie pamieta i ze ma jeszcze urlop i duzo pracy w domu ( a przeciez byl  10 minut stad), w efekcie dzieci nie widzialy go miesiac. Dlatego wywalczylam stale wizyty, wprawdzie nie sadownie, ale umowa miedzy nami i narazie jako tako sie stosuje. Ale to wszystko spowodowało, ze Alan zaczyna wiele widziec i mowic.
Ja tez  teraz widze, ze nie warto walczyc o kogos, na kogo nie można liczyc, kto jest partnerem tylko na dobre a nie na zle, ze nie warto inwestowac uczuc w kogos kto nie dotrzymuje obietnic, w kogos kto zyje w sowim wymyslonym swiecie by jemu było wygodnie a wycina z mysli wszystko co psuje mu ten swiat. Wiem, ze podchodzi do zycia z zasada ...ze jak nie zapytam o problem, to go nie ma oraz z druga ktora sam kiedys powiedział "zycie trzeba sobie ulatwiac a nie utrudniac".
Duzo mi pomaga rozmowa z Wami, musze tylko wywalic Go z serca , bo  szkoda dla niego miejsca...i moich uczuc. I tak mu nie zaufam, tymbardziej ze to wlasnie po rozstaniu pokazał jaki jest naprawde. ( nie ten facet co przez 6 lat).
A lasce pogratulowac wyboru, życzyc szczescia i dalszego ladowania w niego kasy.  Nie zycze im źle, ale robilam to samo i uslyszalam - nie musialas. To prawda, nie musialam.
Musze tylko uwierzyc ze moje dzieci moga byc szczesliwe, mimo ze z rozbitego domu...i ze lepiej dla nich jak ma byc rozbity niz dom w nieufnoscia czy  wykorzystywaniem drugiej osoby.
A interesowac sie dziecmi nie musza ( jego rodzina nie dzwoni, nie pyta, chrzesni, siostra, babcia). Dla nich nie istniejemy, wiem tylko od jednej bratowej, ze myja mi tylek).
Rozumiem teraz słowa kuratora - wymuszona milosc nie ma zadnej wartosci. ( Nawiasem mowiac po rozmowie z ojcem dzieci, wystawila mu taka opinie w sadzie, ze zrobil sie zielony, to ja go jeszcze bronilam przed ta opinia. Teraz widze, ze ona patrzac z boku realniej go oceniala.
Ja ocenialam go sercem, ona rozumem).

Rudas - może wydawać Ci sie to naciągane, ale taka jest prawda. Rok temu syn bardzo cierpiał, wizyty u psychologa to potwierdziły. Tata był dla niego całym światem. I dopoki po odejsciu jeszcze się nim interesował, pytał o przedszkole, zaprowadzał albo przyprowadzał, wiał na plac zabaw...to było wszystko ok. Po 4 miesiacach, to sie urwało. Laska postawila warunki i przystał na to. Jego sprawa. Ale od tego czasu własnie Alan sie bardzo zmienił, najpierw chodził ze mna nawet do ubikacji, stal pod drzwiami, nie chcał isc spac, jak nie szłam z nim  (Kaja jeszcze niewiele rozumiala) - psycholog powiedział, ze stracił poczucie bezpieczeństwa. Wiele wieczorów rozmawialiśmy z synkiem, przechodził etap złości na siebie, ze to przez niego, na mnie ze moze przeze mnie...tlumaczylam mu, ze tak bywa, ale ze tatus go kocha. Wiedzialam ze tego potrzebuje, wierzyłam, ze tylko wtedy bedzie mógł prawidłowo dorastac, bez złości - jak bedzie wierzył, ze mimo rozstania kochaja go oboje rodzice. Na ten temat wiele razy rozmawialam z ijcem dziecka, ale nie rozumiał co do niego mowie. Wiec przestałam.
Synek z tygodnia na tydzien zaczał zauważać zmiany. Prosil tate jak wspomnialam wyzej o bawienie sie, słyszał, ze tato jest zmeczony. Z czasem przestał prosić. Ogladał bajki i wystarczalo mu, zeby tato go tylko przytulił i ogladnał razem z nim. Kilka razy sie jednak zdarzyło, ze tato przełaczył na vive ( ja bylam wtedy w kuchni). Usłyszlam tylko od synka, tato ogladam bajke i odpowiedz ojca - masz bajki na codzień.
Wiec teraz juz nawet o to nie prosi. Wiem, ze kocha swego ojca, ale widac jak juz sie odsunał od niego. Cieszy jak przyjdzie i jak wezmie go na trening z piłki. Jak dwa razy nie przyjechał i nie poinformował, to syn sam potrafił sie upomniec i zapytac czemu go nie zawiózł. Tego uczylam synka.Pytac ..pytac...i mowic co sie mysli.
Pamietam jak zaprowadzajac go do przedszkola maly powiedzial sam od siebie, mamo przykro mi ze tata mieszka z Pania Magda a nie z nami. Powiedzialam mu, powiedz to tacie. A on na to...nie, bo tacie bedzie przykro. Powiedzalam mu, ze ma prawo mowic co czuje i powinien...a on na to..tak wiem, ale tacie bedzie bardzo bardzo przykro.
Wiem, ze to wyglada moze dziwnie, ale syn naprawde emocjonalnie bardzo dorosł, coreczka tez i to nie tylko moje zdanie. Od niedawna mam sasiadke, ktora czasami  mi pomaga i sama stwierdzila, ze nie spotkala sie z takimi dziećmi. Z jednej strony mnie to bardzo cieszy, sa naprawde samodzielne,z  drugiej strony martwi.....ze za szybko, ze cos traca cennego w zyciu.

P.S. Macie racje. Zaczne wychodzic jak bedzie przychodził, albo znajde sobie jakies zajecie.  Dzieci sie przyzwyczaja a on albo to zaakceptuje, albo przestanie przychodzic. Nie bedę jego damą do towarzystwa w czasie kiedy jego panienka jest do pozniego wieczora w pracy.

Entropia - masz racje. Takie były jego wyjasnienia dlaczego wybiera ja a nie rodzine. Powiedział " bo ona nic nie chce, bo nie chce slubu, dzieci, ..... bo ustalili, ze jak bedzie chciala miec dzieci to sobie adoptuje". Szkoda tylko ze ona jak tlumaczyla sie mi w mailu i obrazała, to dodala, ze nic z nim nie omawiala.

Jestem z Gliwic. Wiem ze Twojemu synkowi napewno jest ciezko. Moj przeszedł też  przez nocne sikanie, zrywanie w nocy z placzem. Kaja po niektorych wizytach tez zrywa sie w nocy. Wszystko zalezy od dnia. Generalnie synek juz sie przystosował, ale mala teraz przyklejona do mnie niemal stale. Boli mnie jak pomyśle, ze bedzie przechodzic to samo co Alan.
Ważne byś duzo z synkiem rozmawiala i tlumaczyla, nie obwiniala nikogo. On sam zrozumie, szybciej niz Ci sie zdaje.
Pare dni temu synek powiedzial, ze tata nie ma dobrego serca...zapytalam, dlaczego tak mowi. Odpowiedział, "bo nam nie pomaga". Tak bywa - odpowiedzialam. Nauczylam sie jak bylam u psychologa z Alankiem, ze mam rozmawiac, tlumaczyc, nie tuszowac konsekwencji, tylko  pomoc mu przez to przejsc, nie obwiniac, ale i nie bronic ojca, bo dziecko bedzie mialo kiedys do mnie zal, ze pokochał kogos wymyślonego przeze mnie. On naprawde wiele widzi i wiele juz rozumie.

P.S. Wierze ze wychowam moje dzieci na dobrych ludzi...niedawno zepsula sie pralka, Alanek powiedział to tacie, ale tato przemilczał i poszedł sobie zapalic do lazienki. Wieczorem pralam w rekach, Alanek zabiera sie za pranie i mowi ze tez chce. Powiedzialam mu, ze nie musi prac , ze jest malutki..odpowiedział "ale chce, bo nie chce bys sie tyle meczyla mamus". Poplakalam sie wtedy...

okropność;(:( facet definitywna świnia
bardzo ci wspólczuję
twoim dzieciom

wiesz zastanawia mnie jeden fakt
dlaczego on nie zabiera dzieci do siebie???? dlaczego spotyka sie z nimi tylko u ciebie??? czy to jest normalne? 
forumowicze piszą o tym ze ty nie uporałas sie z uczuciem , oczekujesz zbyt wiele a moze to też wina faceta?? przychodiz jak do siebie , czeka na kapcie , pilotuje przed tv i takie jest jego bycie ojcem
swoja droga nie wierzę w to że był ideałem skoro nie domyśli sie żeby zareagować pomocą w przypadku ubrania sezonowego dzieci , gdy zachorują i td.. być ojcem się nie przestaje!!!!!!!!!!!!!!zwykła świnia placi alimenty i uważa że po sprawie
a teściwą bym olała lub  pokazała jej możliwości ojcowskie jej synka i nagrałabym jak to tatuś intensywnie spędza czas z synkiem , ciekawe co ex teściowa miałaby do powiedzenia
życzę ci zebyś to jakoś ogarnęła , poukładała , aby  twoje dzieci były ci wsparciem:):)

Ona1977 - w tej sytuacji widać głównie winę faceta! Ala na jego zachowanie Viola ma niewielki wpływ - po prostu zdarzają się nierozumne egzemplarze i tyle. A piszemy o tym, że najpierw ona powinna się uporać ze swoimi uczuciami względem niego, gdyż:
- jeśli umiałaby odróżnić dawną rzeczywistość od obecnej to by się na niego popatrzyła jak na zielonego kota gdyby zażyczył sobie kawę lub poszedł ją sam sobie zrobić (przecież to już nie jego dom)
- bez wahania zostawiłaby z nim dzieci i poszła pozałatwiać swoje sprawy (lub po prostu wyszła z domu odpocząć) - przecież "tatuś" też ma obowiązek zajmować się dziećmi, nie tylko je odwiedzać. Dzieci też powinny odnaleźć się w nowej rzeczywistości, więc Viola powinna tłumaczyć im, że dzisiaj zostają z tatą, bo teraz tak będzie w środy i piątki, zamiast ulegać ich płaczom (dla tych, którzy nie wiedzą - mam dziecko, więc nie jest to wyłącznie teoretyzowanie)
- nie oczekiwałaby od niego zainteresowania jej stanem zdrowia
- nie oczekiwałaby od niego żadnego "ponadwymiarowego" zainteresowania, gdyż wiedziałaby, że lepiej liczyć na siebie niż na to, że ktoś się cudownie odmieni.

Dopóki Viola nie zaakceptuje jego odejścia i nie nauczy się żyć bez niego - ciągle będzie na emocjonalnej huśtawce.
Violu, Twoim dzieciom ojciec nie jest niezbędny do życia i prawidłowego rozwoju. Owszem, potrzebny, ale nie niezbędny. Niezbędna jest dla nich miłość (którą jesteś w stanie sama im zapewnić) i POCZUCIE BEZPIECZEŃSTWA. Twoje dzieci muszą wiedzieć, że to TY jesteś oparciem, ich ostoją, że jesteś silna. Nie zobaczą w Tobie ostoi, dopóki były partner będzie rządził twoimi nastrojami i emocjami. Jeśli on stanie się Tobie obojętny - dzieci będą czuły się bezpiecznie. Będą wiedziały, że zawsze mogą liczyć na mamę, niezależnie od tego czy tata przyjdzie czy się wykręci.

Kilkakrotnie przeczytalam dzis co do mnie pisaliście i postanowiłam radykalnie zmienić swoje zycie.
Mam możliwosc przeprowadzić sie w okolice skad pochodzę. Bede bliżej rodziców, oni kochają moje dzieci, a moje dzieci tam są stale uśmiechnietę. Są tam naprawdę szczęsliwe, czesto chcą tam jeżdzić. Zresztą przyszedł by czas kiedyś, kiedy musiałabym się nimi zając, więc lepiej teraz zmienić swoje miejsce zamieszkania niz potem. Jak to zznana reklama brzmi...szkoda życia na mieszkanie w złym miejscu.
Rozmawiałam na ten temat z synem. Poinformowałam go, ze bedzie widział tate mniej niz teraz, bo odpadna dniw  tygodniu.
Nie oczekiwałam takiej odpowiedzi:  "tatus bedzie nas odwiedzał", na moje zdanie "a jak nie ?", usłyszalam  -  "nie musi".
Syn bardzo sie ucieszył, juz zaczął wybierać kolor swojego pokoju

...a Panu Tacie napisalam ( po wewnetrznej walce z soba - litowalam sie nad tym czy moze placic czy nie polowe kosztów utrzymania), ze nie bede plaszczyc sie o kase, ale chce wiedziec czy bedzie odpowiedzialnie jak przystało na ojca pokrywać połowe kosztów utrzymania dzieci, tymbardziej, ze nie stosuje sie do tego co obiecał w sadzie, tymbardziej ze drastycznie wzrosły opłaty w przedszkolu i żlobku i tymbardziej ze Kai stałe leki sa bardzo drogie. Dodałam, ze poki mogłam (dorabialam do pensji), to pokrywałam wiekszosc, ale teraz nie mam ani takiej możliwosci ani czasu na to - przy dwojce dzieci jest co robić. (nie dodałam ze nie musze go wyreczac w jego obowiązkach wobec dzieci). Niech sobie to obgada z Panią M i da mi jutro odpowiedz.
Wzięlam sobie do serca Wasze słowa, że mam isc do przodu, bo stojac w miejscu- cofam sie...a Pan Tata niech skonczy zyc w rozkroku..jedna noga tutaj, a druga tam - bo mu tak wygodnie. Jego wybór- jego strata.
Nie bede tuszować konsekwencji jego wyborów. Jaki by nie był- jest dorosły, a przynajmniej majac 40 lat, choc troche powinien dorosnac.  W zyciu przeszedł wiele, powinno go to czegos nauczyc. Niech wyciąga wnioski tak jak i ja wyciągam, bo nigdy nie bedzie z żadna szcześliwy.

P.S.

Chciałabym sie jutro obudzić z takim samym nastawieniem do życia i całej tej sytuacji - jak teraz do Was pisze.

Najwazniejsze ze juz cosik postanowilas i chcesz cos zmienic...Polecam bardzo dobra lekture "Radykalne wybaczenie" pomoze Tobie wiele zrozumiec spojrzec na wiele spraw z innej strony

vinnga ci super napisała
podpisuję się pod tym rękami i nogami

Vinnga - przeczytała mail..dziękuje. Daje dużo do myslenia oraz daje wiele nadziei na lepsze jutro:)
Wszystkim Wam dziękuje...

P.S. Dzis jak wszedł do domu, wyszlam na całą godzinę. Bołało, bo dzieci chciały iśc ze mna, Kaja płakała, wtulila sie we mnie i nie chciała iść do niego, mimo, że wyciagał do niej rece. Stał bezradny i milczący. Było mu przykro.
Pierwszy raz go nie żałowałam. Mnie też wiele razy było przykro i nikt się nade mna nie litował.
Wyjaśniłam dzieciom, ze mamusia musi wyjść a oni zostana  z tatusiem, a tatuś się z nimi pobawi.
Ja poszłam na poczte i pierwszy raz cieszylam się, ze ....była kolejka.
Wróciłam dosłownie minute przed tym jak musieli wyjść z synkiem na trening.
Patrzył na mnie jak na UFO zaskoczony moim zachowaniem .
Od razu spytal, o której może iśc na zajecia otwarte jutro do przedszkola do synka, podałam mu godzine , po czym  uciełam temat, wychodząc z przedpokoju (oni się już ubierali, ja poszłam do córeczki, ktora z utesknieniem leciała do mnie)
Jak wrócili z treningu , w drzwiach powiedziałam mu cześć, czule zajęlam się synkiem i zamknęłam drzwi:)

REA_lna, nie masz za co przepraszać, to niestety prawda. Dlatego cięzko mi było się z tym wszystkim pogodzić i znienawidzić go.
Dzieci sie złe nie rodza, to my je kształtujemy. To my mamy wpływ na to jakimi bedą kiedyś ludźmi ( w większości). Dlatego go rozumiem, znam jego rodzinę, matkę, znam jego zycie i wiem, że w głebi duszy nie jest zlym człowiekiem. Przez 6 lat naprawdę okazywał się wspaniałym partnerem i ojcem. Bardzo dobrze rozumieliśmy się. Zmieniał się. Popełniał w życiu błedy, kłamał..ale z drugiej strony nie dziwię się. Jego matka nawet przy mnie potrafiła nawywać go obwiesiem dlatego, ze jak do niej przyjechaliśmy to był w jeansach anie spodniach z materiału. Mnie to nie przeszkadzalo...chodził ubrany tak, jak lubi. Był czysty, zadbany...ale w dla niej w jeansach.
Stale żaliła mi sie, ze ja okłamuje, prawde chciala znac ode mnie...ale temu też się nie dziwie. Jak ma ja nie klamac, ajk juz jako dziecko jak mówil jej prawde, ktora jej sie nie podobała, to zamiast mu wytlumaczyc..to krzyczała, karała. W koncu uznał, ze nie warto mówic prawdy ..i w taki sposób dorósł.
Przy nas się zmieniał, otwierał sie, nie raz po popełnionym błedzie ...potrafil rozpłakać sie jak dziecko.
Tylko nie zauważyłam, ze jak przyszły na swiat dzieci...to przerosło go to. Mialam dla niego czas, ale jednak za mało. Poczuł sie odsuniety. Ponieważ zawsze miał problem z mowieniem o problemach o tym czego pragnie ( choc dodam, ze w łóżku otwarliśmy sie najszybciej, tam bez skrepowania potrafliśmy dawać sobie to czego oczekujemy)...tutaj też nie powiedział jak cos mu nie pasuje...a szkoda, bo powiedziałam mu kiedys ....nie gryze - przekonałes sie nie raz.
Przyznał mi rację, ale była juz ona.
To była nasz pierwsza przeszkoda, pierwszy kamien na drodze i przewrócił sie o niego.
Przeczytalam ostatnio fajne zdanie...nie zabieraj dziecku kamieni spod nóg, bo jak dorosnie przewróci sie o piasek.
Wiem, ze sa chwile, ze załuje...rok temu sam sie przyznał jak go sprowokowałam, ze zawałił , ze sie nie odezwał wtedy, kiedy trzeba było. Bylo to po którejs kłotni jak powiedzialam mu, ze teraz ma tyle do powiedzenia a jak trzeba było, to nie wiedział do czego służy język.
Dlatego skoro w taki sposób wyjaślismy już sobie co było nie tak, wierzyłam, ze teraz może być juz tylko lepiej, ze to co sie stało..dało nam wskazowke na dalsze zycie, że nic nie dzieje sie bez przyczyny. Wierzyłam, ze teraz bedziemy mocniejsi i silniejsi, ze to co sie stało dało nam na tyle w łeb, ze nasz związek bedzie dojrzalszy i trwalszy.
Ale powiedział mi wtedy schodzac po schodach ze spuszczona głowa i łzami w oczach, że nie potrafiłby życ z tym, co mi zrobił.
Gdyby Ona sie wtedy odsuneła....wierze, ze bylibysmy razem, ze moje dzieci nie przechodziłyby tego, co przeszły..szczegolnie synek.
Nigdy nie bede miala szacunku do tej kobiety, bo wszystko co zrobila, zrobila z premedytacją. Wykorzystala sytuacje, wiedziała, ze można nim manipulować i sprytnie to robila. Nie bronie go tutaj, bo w duzej mierze przeciez ma rozum i potrafi sam myslec....ale wiem też, ze jego matka ma stale na niego duzy wpływ. Ona tez zamiast go pogonić, dość szybko zaakceptowala Pania M ....bo Pani M. ubrała Adasia w spodnie z materiału

"bo Pani M. ubrała Adasia w spodnie z materiału "  A ja tam wolę jeansy
Faceci często są jak dzieci, które nie mają własnego zdania. To mnie właśnie w nich wkurza. Niektórzy są bardziej "babscy" niż kobieta. Kobieta- z reguły istota delikatna, a tyle jest w stanie przejść, udźwignąć na swoich drobnych barkach, a facet, jak sobie z czymś nie radzi, to szuka rozwiązania- najlepiej z inną kobietą...

Violu, rozsądek mówi, że powinnaś być twarda i konsekwentna. Ale to niesamowicie trudna sytuacja. Twoje rozumowanie jest jak najbardziej logiczne, ale obawiam się, że nie jesteś na to gotowa. Bo Ty dopiero zaczynasz swój emocjonalny proces uwalniania się od niego. Proces będzie zakończony kiedy uznasz, że on Ci nie jest do niczego potrzebny, kiedy pozbędziesz się poczucia odpowiedzialności za jego stosunki z dziećmi. Bo prawda jest taka, że nie zmusisz go do kontaktu. Jeśli będzie chciał - zrobi wszystko, żeby nie stracić tego kontaktu. Jeśli jego kontakty są natomiast na pokaz, trochę z poczucia winy - nic nie zdziałasz. Przecież za uszy go nie przywleczesz, żeby raczył dzieci zobaczyć. A nikt Ci nie da gwarancji, że za rok czy dwa tatuś nie uzna, że w sumie to mu się nie chce nawet syna zabierać. A jeśli z panią M. dorobią się potomstwa to sytuacja może się jeszcze bardziej skomplikować. Na to wszystko właściwie nie masz wpływu. Więc walcz o to, na co wpływ masz. Nie chcesz, żeby córka czuła się gorsza - zdecyduj, że ma zabierać oboje dzieci. Ale musisz też być gotowa na dopowiedzenie w domyśle "albo żadnego". Zacznij stawiać warunki, bo na razie Ty robisz wszystko, aby mu maksymalnie ułatwić życie. Wiem, że robisz to mając na uwadze dobro dzieci, ale przecież nie tylko Ty jesteś za nie odpowiedzialna! A jeśli u drugiej strony odpowiedzialności i dojrzałości brak - możesz tylko pomyśleć "o matko, z kim ja sobie dzieci zrobiłam" i...dostosować się do sytuacji.

I jeszcze komentarz do Twojego postu #35:
Viola, Ty go cały czas tłumaczysz. Owszem, rodzice potrafią zafundować dzieciom ciężki bagaż na drogę w dorosłość, ale w pewnym momencie owe dzieci stają się rozumne i mogą same zdecydować jakimi będą ludźmi. Ty związałaś się z dużym dzieckiem i...nadal mu matkujesz. Pilnujesz, planujesz, usprawiedliwiasz. Oczekujesz od niego dorosłego zachowania, a z drugiej strony traktujesz jak dziecko. Spójrz na swoje zachowanie: ciągniesz go za język, tłumaczysz tym, że on nie umie się otworzyć, wyłapujesz z jego zachowania epizody wskazujące, że żałuje - tak jak matka krnąbrnego dziecka szuka potwierdzenia, że jej synek nie jest tak naprawdę zły, że tylko czasami zdarza mu się napsocić... I, jak dobra matka, wszelkimi sposobami próbujesz to duże dziecko naprowadzić na właściwą drogę i pokazać, jak powinien się zachowywać. Viola, to dorosły facet, nie dziecko! Powinien mieć świadomość konsekwencji swoich czynów, powinien umieć zatroszczyć się o to, żeby jego zachowanie było właściwe, powinien umieć walczyć o swoje interesy. Ale on nic z tego nie musi robić - przecież Ty mu podasz na tacy. Włącznie z kawką...

To, że matka zrobiła mu krzywdę jest smutne, ale czy chcesz poświęcić swoje życie na próbę naprawienia tego, co zepsuła jego matka? Przecież to misja z góry skazana na porażkę! On problemu przecież nie widzi, nie widzi swojej niedojrzałości, a dodatkowo nie widzi tego, że swoim zachowaniem krzywdzi swoje dzieci. Potrafił Ci powiedzieć, że matka miała na niego zły wpływ a nie zdaje sobie sprawy z tego, że Wasza córka będzie to samo mogła za kilkanaście lat powiedzieć o nim?

przykre,mi mąż tez juz na psol krwi i napsuje nim sie rozwiedziemy.dla niego autorytetem jest ojciec tesc porazka facet bez ogłady kultury żal

Viola75, z przejęciem przeczytałam Twoje posty... brak mi słów na określenie tego jakim draniem jest Twój były mąż.

Przypomniała mi się historia znajomej, której mąż zrobił taki numer dwa razy, za pierwszym razem wrócil do niej i do dzieci skruszony i pełen wyrzutów sumienia, chodził nawet na terapię, żałował bardzo .. po czym dwa lata później znowu odszedł do innej , młodszej, zamożnej... Niewątpliwie przyczyna jego zachowania tkwiła w dzieciństwie, niestety brak przykładu od ojca, którego nie było, brak wzorca rodziny, odbiły się na jego dorosłym życiu. Nie twierdzę, że jest to regułą, ale jest w tym dużo prawdy...

Twój eks to gówniarz, który nie dorósł do roli męża i ojca. Na niego liczyć nie można, nie oczekuj od niego zaanagażowania, empatii, pomocy itd, bo skoro posunął się do takiego świństwa - zostawił Cię z dwójką małych dzieci, to oznacza, że nie będzie się poczuwał do obowiązków rodzicielskich, pomocy... zrobi pewne rzeczy tylko dlatego, że ma pewien przymus - alimenty
i spotkania z dziećmi ustalone sądownie... nie pomyśli o tym jak ci pomóc, skoro nie myślał wtedy jak odszedl do innej, jak w ogóle posunął się pewnie wczesniej do zdrady, zakochał itp, itd ....

Wiesz znam też przypadek, gdy facet bardzo angażował się w pomoc swojej byłej żonie ( naprawa pralki, zakup czegoś nowego do domu, pomoc finansowa)  bardzo też kochał córeczkę
z pierwszego związku .... odszedł, ale nie dlatego że kogoś poznał, tylko dlatego, że żona go zdradziła, nigdy jej tego nie wybaczył, bo nie potrafił...

Zastanawiam się, czy jakbym była na Twoim miejscu, to czy oczekiwałbym takiej większej pomocy od eks, chyba nie, posiłkowałbym się rodziną, a jego angażowałabym jak najmniej, .. no bo po co? patrzeć na idiotę i się wkurzać... jeszcze może zechciałby wrócić na łono rodziny! Dopiero byłby kłopot!

Wiesz co violu75 stań się silną, mocną, twardą kobietą, zadbaj o siebie, bądź dzielna i radosna, masz dla kogo żyć, dzieciaki dają Ci siłę, trzymam za Ciebie kciuki