potrafiłam wybaczyć...choć ból zostanie na zawsze - Netkobiety.pl

wczoraj  był "dzień taty" więc wzięło mnie na wspominki..
eh tylko tak na prawdę nie mam ani jednego dobrego,miłego,fajnego wspomnienia związanego z tatą:(
od kiedy pamiętam zawsze w domu tylko alkohol,awantury ,mama posiniaczona,sponiewierana bez uśmiechu na twarzy..i my 6 dzieci,które marzyły tylko o jednym aby wyrwać się z tego piekła..
nigdy nie było lepiej moja nienawiść względem ojca rosła i nie tylko moja..ale żyło się dalej,płacząc po katach i wstydząc się tego w jakim domu się żyje..
zawsze byliśmy dla niego nikim,zawsze najgorsi, lańsko było każdego dnia za wszystko i za nic.
zagubiona,nie chciana nie kochana,zamknieta w sobie..żyłam,byłam..
i nawet gdybym bardzo chciała przypomnieć sobie tatę,który wraca do domu i jest spokojny -nie mogę.
Nigdy w życiu nie usłyszałam od niego "kocham cię" ani ja ani żadne z nas..
W wieku 19 lat wyprowadziłam się z domu bo sytuacja nie uległa zmianie.myślałam,że moje życie ułoży się inaczej ale nie..
w grudniu rok później urodził się mój mały cud:) zaczęłam patrzeć na świat inaczej...powoli zapominałam ojcu krzywdy,które nam wyrządził,ale czułam,czuję i chyba zawsze będę czuła do niego żal...bo w końcu sama się na ten świat nie pchałam-a on nie mial prawa zniszczyć mi życia..
kilka miesięcy temu dowiedziałam się,że tato jest bardzo chory...:( i wiem ,że już z tego nie wyjdzie,jego życie jest już bardzo kruche i nie wiadomo co może się wydarzyć..
w szpitalu spędził ok 3 mies...gdy poszłam do niego w maju...serce na jego widok mi stanęło:( powstrzymywałam łzy..nie rozkleiłam się przy nim..
teraz wiem,że żal gdzies się schował..i gdy bym mogła chodziła bym do niego częsciej ,ale mam trudna sytuacje z bratem ,ktory mieszka wraz z ojcem i w ogóle wszystko do d...
jest na 6 ..a tak na prawdę ten człowiek został sam sobie:( nikt nie potrafi wybaczyć,zapomnieć..
ja też nie potrafiłam:(
ale teraz sama jestem rodzicem i nie wyobrażam sobie,żeby mój synek za kilkanaście lat mógł powiedzieć że mnie nienawidzi ,pękło by mi serce..
siostra powiedziała,ze jestem głupia,ze w ogóle utrzymuję z nim kontakt-ale ja nie umiem inaczej.
pamiętam,każdą krzywdę,każde zło..a mimo to nie potrafię go spisać na straty.
był katem,był naszym oprawcą,potworem w ludzkiej skórze..ale jest moim ojcem.
wiem,że gdyby mu się cos stało to chyba bym tego nie przeżyła.
wiem że bardzo skrzywdził nas a przede wszystkim moja mamę,która nie raz została pobita do tego stopnia,że z łóżka wstać ,nie mogła,że była połamana,że nie raz cudem przeżyła to katowanie..
nie czuję ,że zrobiłam źle wybaczając mu..czy powinnam to czuć?
czy jak inni powinnam się wypiąć na niego? i stać z daleka kiedy życie z niego ucieka?:(
nie potrafię...nie chcę...
mam tylko nadzieję,że ojciec zdał sobie sprawę z tego jak bardzo nas skrzywdził,że żałuje,że jest mu przykro...
ale wiem,że nigdy nie powie przepraszam.