Nasza poezja (ulubieni poeci i ich wiersze,cytaty;twórczość własna :) - Netkobiety.pl

To zrobiło na mnie wrażenie :

......zbliżał się do ludzi
na odległość ich cieni
ale tej granicy
nie umiał przekroczyć

zmarł tragicznie
na chłód cudzych serc.....

To fragment "Chłodu" T.Śliwiaka

złamana róża napisał:

to chyba o mnie, pozwole sobie to przenieść do stopki.

Bardzo proszę.
Choć jesli odnosisz to do siebie, oczywiście nie powiem, że mi miło.

Z "Ludowej Sp-ni Wydawniczej" - rok wydania 1977

Cemuześ mnie, mamo, świniom zjeść nie dała,
cobyk ci sie beła nie poniewierała;
cemuześ mnie mamo, we Wisłe nie cisła,
cobyk ja ci beła na biede nie przysła.

Wiecie co?
Ja już od dawna nie sięgałam po poezję. "Przypomniała" mi o niej dziewczyna z innego wątku, cytując jedną z moich ulubionych autorek.
A mam parę starych, ukochanych tomików, maaam !
"Zaraził" mnie poezją mój pierwszy chłopak, ja miałam 16 lat, on był z Kołobrzegu, a poznaliśmy się podczas ferii zimowych. Od niego dostałam pierwsze wiersze Baczyńskiego - do którego do dziś mam specjalny stosunek. (o Baczyńskim mówię )
Dziś nie mam czasu - ale na pewno wybiorę coś do wpisania.

Ostatnio edytowany przez Jaheira (2008-12-06 00:41:15)

No tak. Dobitne.
A ja umieszczę część wiersza Baczyńskiego (może to profanacja-ale jest dośc długi-a ta część iście czarowna!), tytuł "Miłość", napisany we wrześniu 1942.

...........................................
Słońce, słońce w ramionach
czy twego ciała kryształ
pełen owoców białych,
gdzie zdrój zielony tryska,
gdzie oczy miękkie w mroku,
tak pół mnie, a pół Bogu.

Twych kroków korowody
w urojonych alejach,
twe odbicia u wody
jak w pragnieniach, w nadziejach.
Twoje usta u źródeł,
To syte, to znów głodne,
i twój śmiech, i płakanie
nie odpłynie, zostanie.
Uniosę je, przeniosę
jak ramionami - głosem
w czas daleki, wysoko,
w obcowanie obłokom.

Przesuwam dłonie
ufnie
jak ptaki wracają na północ.
Z włosów rozwijam wargami wiatr,
z ramion rozległą mleczność
i lubię godziny,
w których dojrzewa twoje ciało.

Przesuwam dłonie
zaognione pędem roślin,
niebo budzi juz drzewa,
żeby pierwsze wyśpiewały ciebie
do końca
i lubię godziny,
w których dojrzewa twoje ciało.

N.Chadzinikolau

*************

Odwróciła twarz do ściany

przecież mnie kocha
dlaczego odwróciła się ode mnie

więc takim ruchem głowy
można odwrócić się od świata
na którym ćwierkają wróble
i młodzi ludzie chodzą
w krzyczących krawatach

Ona jest teraz sama
w obliczu martwej ściany
i tak już zostanie

zostanie pod ścianą
ogromniejącą
skręcona i mała
z zaciśniętą pięścią

a ja siedzę
z kamiennymi nogami
i nie porywam jej z tego miejsca
nie unoszę
lżejszej niż westchnienie.

T.Różewicz , "Ściana"

Edward Stachura
2 ulubione:

"Wędrówką jedną życie jest człowieka"
Wędrówką jedną życie jest człowieka;
Idzie wciąż,
Dalej wciąż,
Dokąd? Skąd?
Dokąd! Skąd!
Dokąd! Skąd!

Jak zjawa senna życie jest człowieka;
Zjawia się,
Dotknąć chcesz,
Lecz ucieka?
Lecz ucieka !
Lecz ucieka !

To nic! To nic! To nic!
Dopóki sił
Jednak iść! Przecież iść!
Będę iść!

To nic! To nic! To nic!
Dopóki sił,
Będę szedł! Będę biegł!
Nie dam się!

Wędrówką jedną życie jest człowieka;
Idzie tam,
Idzie tu,
Brak mu tchu ?
Brak mu tchu !
Brak mu tchu !

Jak chmura zwiewna życie jest człowieka!
Płynie wzwyż,
Płynie w niż!
Śmierć go czeka?
Śmierć go czeka !
Śmierć go czeka !

To nic! To nic! To nic!
Dopóki sił
Jednak iść! Przecież iść!
Będę iść!

To nic! To nic! To nic!
Dopóki sił,
Będę szedł! Będę biegł!
Nie dam się!

To nic! To nic! To nic!
Dopóki sił
Jednak iść! Przecież iść!
Będę iść!

"Biała lokomotywa"
Sunęła poprzez czarne łąki
Sunęła przez spalony las
Mijała bram zwęglone szczątki
Płynęła przez wspomnienia miast
Biała lokomotywa

Skąd wzięła się w krainie śmierci
Ta żywa zjawa istny cud
Tu pośród pustych marnych wierszy
Tu gdzie już tylko czarny kurz
Biała lokomotywa

Ach czyj, ach czyj to jest
Ten piękny, hojny gest
Kto mi tu przysłał ją
Bym się wydostał stąd
Białą lokomotywą

Ach któż, ach któż to może być
Beze mnie kto nie może żyć
I bym zmartwychwstał błaga mnie
By mnie obudził jasny zew
Białej lokomotywy

Suniemy poprzez czarne łąki
Suniemy przez spalony las
Mijamy bram zwęglone szczątki
Płyniemy przez wspomnienia miast
Z Białą lokomotywą

Gdzie brzęczą pszczoły, pluszcze rzeka
Gdzie słońca blask i cienie drzew
Do tej co na mnie w życiu czeka
Do życia znowu nieś mnie nieś
Biała lokomotywo!

I Szymborska.
4 ulubione:

"Nic dwa razy"
Nic dwa razy się nie zdarza
i nie zdarzy. Z tej przyczyny
zrodziliśmy się bez wprawy
i pomrzemy bez rutyny.

Choćbyśmy uczniami byli
najtępszymi w szkole świata,
nie będziemy repetować
żadnej zimy ani lata.

Żaden dzień się nie powtórzy,
nie ma dwóch podobnych nocy,
dwóch tych samych pocałunków,
dwóch jednakich spojrzeń w oczy.

Wczoraj, kiedy twoje imię
ktoś wymówił przy mnie głośno,
tak mi było, jakby róża
przez otwarte wpadła okno.

Dziś, kiedy jesteśmy razem,
odwróciłam twarz ku ścianie.
Róża? Jak wygląda róża?
Czy to kwiat? A może kamień?

Czemu ty się, zła godzino,
z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
Jesteś - a więc musisz minąć.
Miniesz - a więc to jest piękne.

Uśmiechnięci, współobjęci
spróbujemy szukać zgody,
choć różnimy się od siebie
jak dwie krople czystej wody.

"Wszelki wypadek"
Zdarzyć się mogło.
Zdarzyć się musiało.
Zdarzyło się wcześniej. Później. Bliżej. Dalej.
Zdarzyło się nie tobie.

Ocalałeś, bo byłeś pierwszy.
Ocalałeś, bo byłeś ostatni.
Bo sam. Bo ludzie. Bo w lewo. Bo w prawo.
Bo padał deszcz. Bo padał cień.
Bo panowała słoneczna pogoda.

Na szczęście był tam las.
Na szczęście nie było drzew.
Na szczęście szyna, hak, belka, hamulec,
Framuga, zakręt, milimetr, sekunda.
Na szczęście brzytw pływała po wodzie.

Wskutek, ponieważ, a jednak, pomimo.
Co było to było gdyby ręka, noga,
O krok, o włos
Od zbiegu okoliczności.
Więc jesteś?
Prosto z uchylonej jeszcze chwili?
Sieć jednooka, a ty przez to oko?
Nie umiem się nadziwić, namilczeć się temu.
Posłuchaj
Jak mi prędko bije twoje serce.

"Koniec i początek"
Po każdej wojnie
ktoś musi posprzątać
Jaki taki porządek
sam się przecież nie zrobi.

Ktoś musi zepchnąć gruzy
na pobocza dróg,
żeby mogły przejechać
wozy pełne trupów.

Ktoś musi grzęznąć
w szlamie i popiele,
sprężynach kanap,
drzazgach szkła
i krwawych szmatach.

Ktoś musi przywlec belkę
do podparcia ściany,
ktoś oszklić okno
i osadzić drzwi na zawiasach.

Fotogeniczne to nie jest
i wymaga lat.
Wszystkie kamery wyjechały już
na inną wojnę.

Mosty trzeba z powrotem
i dworce na nowo.
W strzępach będą rękawy
od zakasywania.

Ktoś z miotłą w rękach
wspomina jeszcze jak było.
Ktoś słucha
przytakuje nie urwaną głową.
Ale już w ich pobliżu
zaczną kręcić się tacy,
których to będzie nudzić.

Ktoś czasem jeszcze
wykopie spod krzaka
przeżarte rdzą argumenty
i poprzenosi je na stos odpadków.

Ci, co wiedzieli
o co tutaj szło,
muszą ustąpić miejsca tym,
co wiedzą mało.
I mniej niż mało.
I wreszcie tyle co nic.

W trawie, która porosła
przyczyny i skutki,
musi ktoś sobie leżeć
z kłosem w zębach
i gapić się na chmury.

"Trzy słowa najdziwniejsze"
Kiedy wymawiam słowo Przyszłość,
pierwsza sylaba odchodzi już do przeszłości.

Kiedy wymawiam słowo Cisza,
niszczę ją.

Kiedy wymawiam słowo Nic,
stwarzam coś, co nie mieści się w żadnym niebycie

Ostatnio edytowany przez Delicious (2009-04-12 11:14:16)

Krytyk X napisał że
nie potrafię pisać wierszy
ja to pierdolę
on też nie potrafi

Jan Rybowicz

layla napisał:

Dawno już nie czytałam Wojaczka. On jest wstrząsający !!! Można by rzec gromowładny   Proszę o jeszcze

Zgadzam się z Tobą- wstrząsający. Ale też inaczej się go czyta, kiedy zna się historię jego życia, wtedy jego wiersze przemawiają do człowieka bardziej.

Ten jeszcze mi się podoba:

Umiem być ciszą

Kończę się w twoich oczach
Umiem być ciszą
Kończę się w twoim śnie

Ostatnie echo jest ciszą
to miejsce
gdzie kończy się twoje spojrzenie

Sen mnie oślepia, rozjarzona
iskra serca
Kończę się w twoim sercu

Przez sen, przez siebie
donoszę siebie
do twojej śmierci

Tak, chodziło mi o jego chorobę psychiczną i próby samobójcze. Ale nie czytałam "Sanatorium"

Rafał Wojaczek-"Mówię do ciebie cicho"

Mówię do ciebie cicho tak cicho jakbym świecił
I kwitną gwiazdy na łące mojej krwi
Mówię tak cicho aż mój cień jest biały

Jestem chłodną wyspą dla twojego ciała
które upada w noc gorącą kroplą
Mówię do ciebie tak cicho jak przez sen
płonie twój pot na mojej skórze

Mówię do ciebie tak cicho jak ptak
o świcie słońce upuszcza w twoje oczy
Mówię do ciebie tak cicho
jak łza rzeźbi zmarszczkę

Mówię do ciebie tak cicho
jak ty do mnie

Moja skromna twórczość:

* * *

Byłem razy pewnego
w dużym mieście
ogromne wieże
strzelały w powietrze
niemal dotykając boskich stóp
ogromne świątynie do nieba
które tylko łaskotały panujących...
marny ziemski pył
chciał się z nimi zespolić
i stworzyć proch...
Bóg jednym palcem
obalił ich przybytki
teraz w tym dużym mieście
są tylko przytułki
dla pyłu węglowego...
wieże zaś są ruinami
dawniej pociągały
pył w ciało zmieniały...
nie przetrwały!

"Ona jest Nim"

Sobota była tym dniem
w którym poznałem Ją
kim jest Ona?
To chyba oczywiste
Ona to Ona
Niektórzy mówią dziewczyna
albo kobieta
ja wolę Ona
ładnie brzmi, prawda?

co jest w Niej takiego?
Sam nie wiem
ale urodą nie grzeszy
brzydka jak noc
Czemu więc?
Ona jest Nim!
Najwyższym!
Bogiem w Trójcy Jedynym!
Bije od niej łuna
świeci jak supernowa
do drogi już gotowa
grymas uśmiechu
rani jej usta
dusza wreszcie pusta
idzie do Niego
poznać... Niebo?

"Karuzela"
Proszę spojrzeć
oto karuzeli
model najnowszy
choć od innych droższy
w obsłudze prostszy

Proszę siadać
zaraz ruszamy
trzymajcie się
byle mocno
na zakrętach
rzuca bardzo

Proszę jechać
szczęśliwym być
nie wychodzić
nie wolno!

Proszę kupić
nie narzekać
karuzela szczęścia
sztucznej radości
jakby z plastiku

Nie chcesz?
Ale ona prosta
tania, wygodna
na gwarancji
życie całe!

Dorzucimy jeszcze
parę smutków
łez kilka
wszystko gratis
nie w promocji!

Nadal nie chcesz?
Proszę bardzo
nie wiem tylko jak
przejedziesz przez życie
bez karuzeli...
to są właśnie
wzloty i upadki
kolejne do życia podloty
częste kraksy
to normalne
karuzela kręci się dalej
kupisz ją?
W promocji taniej!

"Wtorek"

Dzisiaj
na lekcji polskiego
przedstawiono mi prawdę
zabawne...
prawda ciemna i bolesna?
co kojarzy się ze złem?
nie, veto!
prawda gdzie indziej mieszka
i piękniejszy jest jej dom
chcesz ją poznać i zobaczyć?
uderz w najpiękniejszy ton
miłości, wiary i nadziei dzwon!

"Upadek"

Idąc do sklepu
po ranną porcję potrzeb
grawitacja spłatała mi figla
upadłem na czarną smołę
nie głową, lecz duszą
razem z potrzebami
prosto ze sklepu
wybacz, człowieku
ja nie mogę
podnieś się sam
przywróć do stanu
sprzed tej wyprawy
kup znowu
sześć bułek i pół chleba
bo tamte zjadła rzeczywistość
i twój upadek na czarną glebę
z chlebem...
wróciłem do domu
bez potrzeb...
znowu mnie dopada
ich głód nieposkromiony
to jest pragnienie
a potrzeby w cenie
czekam teraz na obiad
może wytrzymam
i przyjmę porcję wariacji
potrzeb i moich aspiracji
a na kolację?
Stary chleb rannych potrzeb
dla niepoznaki
przykryty blaskiem wieczoru
Czekaj! W końcu zostały
po wczorajszej libacji
lody dewiacji!
Źle pachną?
Polej żądzą i pożądaniem
ciała oddaniem
I tak upadłem
dorabiając się wrzodów
po tej potrzebowej machinacji

"Sen"

Buciorami ludzie niszczą świat
Chrap, chrap, chrap!
Buciorami ludzie burzą Ziemię
Chrap, chrap, chrap!
Buciorami...
Chrap...
Mógłbym tak długo
Buciorować i chrapać
Ale po co?
Przecież takimi tekstami
ludzie mogą się ze śmiechu rozpłakać
tudzież z radości skakać
Ha, ha, ha!
Po cóż więc owijać w bawełnę
Lepiej do objęć Morfeusza wzejdę
I tam do artystycznych wyżyn wejdę


"Elegia o kuble na śmieci"

Przyszedłeś do mnie
i otworzyłeś swe wnętrze
pozwoliłeś się zagłębić
Zawsze jesteś przy mnie
czekasz na moje dary
Nigdy mnie nie zawiedziesz
spokojny, cichy i otwarty
jednym słowem - idealny
tylko czemu
tak milczysz?
czyżbyś mi nie ufał?
odpowiedz!
rozkazuję Ci!
Milczysz?!
Koniec przyjaźni!
Nie znaczysz już nic
Chociaż...
może jednak...
mimo to odchodzisz

wróć do mnie
mój ukochany
kuble na śmieci...

"Obcy kraj"

Co dzisiaj mamy?
Środę?
Tak, dzisiaj tak...
Powtórzyłeś?
Tak, dzisiaj tak...
Coś ty taki jakiś...
Tak, dzisiaj tak
Weź się uspokój
Dziecko z problemem
bardzo anormalnym
etycznym i moralnym
Ale, w końcu...
Nie rozumiem
Jesteś obcy
Pusty
nieobecny
Tak...
Koniec!
Obcość
zalała Cię
przyjacielu
który jesteś z Gwiazd
goszcząc
tylko w moim...
portfelu

"Sen"

Kochanie nie jest dla mnie. Jest masą czasu
który odchodzi w niebyt i pozostawia wrażenie
wypalonej duszy uciekającej przed prawdą
"Nigdy i z nikim..."
dlatego też właśnie siedzę sam przy stole
czekając na kres ziemskiego oczekiwania
na upragnioną kochankę z książki.
Będzie ona prawdziwa i pełna boskości
bo zrodziły ją moje niespokojne sny.
Co prawda nie ma twarzy - jest czernią
jednak ona jedna jest i będzie ze mną
gdy odpłynę swoją wartką rzeką.
Budzę się jednak sam - kolejny sen
o potędze i chwale z marnym zakończeniem.

Czekam na Wasze opinie.

L.Staff 'Deszcz Jesienny'   (mój ulubiony i znam go na pamięć )

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...

Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną

I światła szarego blask sączy się senny...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...



Wieczornych snów mary powiewne, dziewicze

Na próżno czekały na słońca oblicze...

W dal poszły przez chmurną pustynię piaszczystą,

W dal ciemną, bezkresną, w dal szarą i mglistą...

Odziane w łachmany szat czarnej żałoby

Szukają ustronia na ciche swe groby,

A smutek cień kładzie na licu ich miodem...

Powolnym i długim wśród dżdżu korowodem

W dal idą na smutek i życie tułacze,

A z oczu im lecą łzy... Rozpacz tak płacze...



To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...

Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną

I światła szarego blask sączy się senny...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...



Ktoś dziś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny...

Kto? Nie wiem... Ktoś odszedł i jestem samotny...

Ktoś umarł... Kto? Próżno w pamięci swej grzebię...

Ktoś drogi... wszak byłem na jakimś pogrzebie...

Tak... Szczęście przyjść chciało, lecz mroków się zlękło.

Ktoś chciał mnie ukochać, lecz serce mu pękło,

Gdy poznał, że we mnie skrę roztlić chce próżno...

Zmarł nędzarz, nim ludzie go wsparli jałmużną...

Gdzieś pożar spopielił zagrodę wieśniaczą...

Spaliły się dzieci... Jak ludzie w krąg płaczą...



To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...

Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną

I światła szarego blask sączy się senny...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...



Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie

I zmienił go w straszną, okropną pustelnię...

Z ponurym, na piersi zwieszonym szedł czołem

I kwiaty kwitnące przysypał popiołem,

Trawniki zarzucił bryłami kamienia

I posiał szał trwogi i śmierć przerażenia...

Aż, strwożon swym dziełem, brzemieniem ołowiu

Położył się na tym kamiennym pustkowiu,

By w piersi łkające przytłumić rozpacze,

I smutków potwornych płomienne łzy płacze...



To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...

Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną

I światła szarego blask sączy się senny...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...