pierwszy kontakt z ojcem w wieku 24 lat? - Netkobiety.pl

Nie rób sobie zbyt wielkich nadziei, ale kontynuuj raz rozpoczęte starania. Nie musicie nagle zacząć się niezwykle kochać z ojcem. Może na początek wystarczy szacunek i sympatia. Może się po prostu spróbujcie zaprzyjaźnić? Nie wykluczone, że jego córka chciałby mieć starszą siostrę skoro jest jedynaczką. To by mogło pomóc nawiązać cieplejsze stosunki. Tylko powolutku i ostrożnie
Napisałaś:
"Ma drugą córkę z kobietą, z która jest cały czas i wiem, że ona jest dla niego całym światem - takim oczkiem i tak bardzo jej zazdroszczę...." Spróbuj zapanować na tą zazdrością - ich relacji nie trzeba psuć - można próbować dołączyć i z tego czerpać satysfakcję. A nuż będzie wam trojgu razem dobrze ?

Będzie dobrze - najtrudniejszy pierwszy krok - a Ty go już z powodzeniem zrobiłaś. Jesteś mądra i dojrzała dziewczyna Powodzenia w budowaniu rodzinnych relacji

Ja również mam 20 lat i nigdy mojego ojca nie widziałam. To znaczy, moja matka twierdzi, że widziałam- podczas badań DNA, kiedy wyłam, bo pobierano mi krew jako dwuletniemu dzieciakowi. On i jego rodzice zażyczyli sobie tych badań (po dwóch latach mojego istnienia!), bo nie wierzyli, że jestem jego córką... no cóż. Jestem, hihihi.

Wiem, że ma własne życie, żonę, dwójkę czy może więcej córek. Praktycznie nie istnieje dla mnie, bo nigdy nie walczył o kontakt ze mną, nie interesował się. Zawsze mnie zastanawiało... jak mu się żyje z tą świadomością? Że gdzieś tam ma córkę, o której istnieniu udało mu się zapomnieć? Nie gryzie go to? Nie ciekawi, jak wyglądam, jak dużo po nim otrzymałam, czy jestem ładna, mądra, szczęśliwa?

Mam też ukryty żal do matki i rodziców, że tego ojca mnie pozbawili- bo wiem, że to po części ich zasługa. Uniemożliwili mi kontakt z nim i dziadkami od jego strony, chociaż wiem, że tamci chcieli być przy mnie. W ten sposób pozbawili mnie po trochu tożsamości, korzeni, kawałka rodziny. Minęło 20 lat, i już pewnie nic nie można odbudować. Żałuję, że pewnie nigdy nie poznam ojca, przyrodnich sióstr... ale też zazdroszczę tym dziewczynkom! One otrzymały normalną, pełną rodzinę, a ja... czuję się momentami jak niechciany bękart.

Wydaje mi się, że mężczyzna który porzucił swoje dziecko i nigdy nie spędzał z nim czasu, nie odczuwa więzi emocjonalnej z nim. Ja nigdy nie poznałam mojego ojca. Jedyny kontakt z nim to ciągłe staranie się o alimenty. Dziś jednak.... chyba znalazłam go na facebok'u. Być może to głupi pomysł ale nie mogłam się powstrzymać, utworzyłam jakieś fikcyjne konto i zaprosiłam go do znajomych. Chciałam napisać ale nie wiem co, uznałam że jak mnie zobaczy (i jeśli to rzeczywiście on) to usunie konto i nawet nie będę mogła zobaczyć jak wygląda. Do tego kolejną barierą jest język. On jest obcokrajowcem, nie mówi po polsku i nie mam pewności czy zna angielski. Ja kiepsko. Więc nawet jeśli chciałabym się odezwać to nie wiem jak

Przepraszam Kasiu, że wbijam się w Twój temat ze swoimi problemami ale musiałam to z siebie wyrzucić. Dziwne uczucie pierwszy raz zobaczyć (chyba) swojego ojca w wieku 22 lat. Najbardziej mnie denerwuje że wygląda na zadowolonego. Byłam pewna że skoro niby nie stać go na alimenty to musu być u niego źle, ale on po prostu ma mnie gdzieś.

Twojemu tacie, Kasiu, pewnie tez jest trudno, ale widać że chce spróbować, możesz z nim rozmawiać, wiesz co się z nim dzieje...Trochę Ci tego zazdroszczę. Będzie dobrze:)

Jest we mnie wiele sprzecznych emocji w stosunku do niego, a wrogość wynika głównie z tego, że chciałabym kontaktu ale się boję, bo nie wiem kim on się okaże jak to wpłynie na moje życie albo, że zostanę kolejny raz odrzucona. Nie da się kogoś takiego traktować neutralnie.

Chociaż gdy emocje opadają... może masz rację. Napiszę do niego moją łamaną angielszczyzną:) Jak się okaże, że to on i nadal nie będzie chciał mnie znać to wtedy będę mogła go nienawidzić z czystym sumieniem ;P

Cześć,
może uda mi się odświeżyć temat.

Piszę ponieważ też nigdy nie poznałam mojego ojca. Nie jest mi z tego powodu żle, ale coś mnie gryzie. To jest chyba właśnie ta niewiedza: jaki jest? jak wygląda? co robi? Chciałam opowiedzieć o tym temacie przez fotografie, ale fotografując Was, a właściwie nas! Krótko mówiąc, szukam dziewczyn, które nie znają swoich ojców by uczynić je bohaterkami moich zdjęć. Nie chciałabym żeby były to zdjęcia smutne, dołujące, ale na pewno refleksyjne.

Jeśli chcecie znać więcej szczegółów albo po prostu chciałybyście opisać swoją historię to piszcie na adres, który specjalnie założyłam do tego celu projektcorka<małpa>gmail. com

Dorzucę tylko, że studiuję fotografię w Warszawie

Jestem bardzo ciekawa Was i tego co sądzicie o moim pomyśle.

Pozdrawiam!

Córka.

Rodzina nie staje sie poprzez wiezy krwi ale przez wspolnie spedzony czas.

Ja tez nie mam ojca i wcale mnie on nie interesuje.
Bo niby czemu by mial? Nie mysle o nim na codzien, nie potrzebuje go, nie bylo go w moim zyciu...na co mi zbedny balast?

Niech sobie tam zyje gdzie mu dobrze a do mnie niech sie nie wtraca.

Bo co niby mielibysmy sobie powiedziec?
"Co sie stalo?"
"Czemu sie nie odzywales?"

A co to zmieni?
Czasu sie nie da cofnac.