Miałam romans i maż się dowiedział - co dalej? - Netkobiety.pl

Kobieto jak już to zrobiłaś i nie żałujesz a twój maż to zazdrosny egoista to nie wiem czy jest sens to ciągnąć dalej nawet dla dzieci. J byłam w podobnym związku różnił się tylko tym żę nie mieliśmy slubu i go nie zdradziłam ale siedzieliśmy wiecznie w domu bo on tak chciał a jak się gdzieś wybierał to tylko sam - mnie nie wolno było nic ani nie miałam znajomych ani przujaciól nie mogłam do rodziny jeździć popadłam w  taką depresje że myślałam o zrobieniu sobie krzywdy no ale stało się jak się stało i to on mnie zdradził tzn zakochał się w innej wyrzucił mnie jak śmiecia - bardzo bolało ale teraz już nie poukładałam sobie życie.

gazi79 jesteśmy mamy tyle samo lat a On jak zamknie Ciebie w domu to znikniesz, zmarniejesz i co będzie dzieciom po matce która ma depresję, jest nieszczęśliwa. Musisz się bardzo mocno nad tym zastanowić bo to nie łatwa decyzja . Ja z perspektywy czasu i jak mogła bym wrócić w tamten czas z zwiedzą którą teraz mam  odeszła bym od niego jak spostrzegłam pierwsze oznaki takiego zachowania. Trzymaj się młoda jesteś nie możesz dać się zamknąć w domu bo musisz żyć nie koniecznie codziennie biegając na imprezki ale chociażby raz w tygodniu na babskie plotki - ja teraz tak robię.

gazi79 - jestem nieco starsza ale mam podobny starz małżeński, męża też starszego 6 lat  i również jest on domatorem w pełni tego słowa znaczeniu ALE - ja wychodząc za niego wiedziałam co biorę i nie liczyłam naiwnie że po ślubie M się zmieni po prostu przyjęłam jego sposób bycia i nie jest on dla mnie problemem, lubie wieczory w towarzystwie męża i dziecka choć sama jestem osobą bardzo towarzyską to moje życie koncentruje się na pracy , domu, i mojej rodzinie która jest najwazniejsza. A w związku z tym sporadyczne spotkania ze znajomymi [raz na jakiś czas] nie sprawiają mężowi problemu mimo że nie przepada za tym to szanuje moją potrzebę spotkań nie tylko na stopie zawodowej. Więc zależy wszystko co znaczą spotkania ze znajomymi : co weeckend, parę razy w tygodniu???? bo jak tak jest to nie jest to kwestia różnicy pokoleń ale po prostu nie każdy musi co sobotę wieczór spotkać się ze znajomymi czasem woli wieczorem przytulić żonę w domowym zaciszu bo w tygodniu każde ma swoje obowiązki  i brak czasem chwili na prawdziwe pobycie tylko we dwoje.
Dla mnie zastanawiające jest to że piszesz że problem to spotkania towarzyskie i w tym momencie twój romans który próbujesz usprawiedliwić tym że mąż nie jest rozrywkowy sądzę że problem leży zupełnie gdzieindziej a ty sama podświadomie go sprowadzasz to błachostki jaką są znajomi i spotkania z nimi. Sądzę że nie tu leży problem twojego małżeństwa??

Problem rzeczywiście nie leży w braku powietrza i towarzystwa, jednak ja na prawdę potrzebuje ludzi wokół siebie, tj. nie wychodzenie co weekend na imprezę, ale spotkanie się z przyjaciółmi w gronie rodzinnym, na obiedzie, na kawie, w domu, itp. W zasadzie przy mężu nie ma takiej opcji gdyż on jest bardzo aspołeczny. Innym problemem są nasze wspólne zainteresowania, a w zasadzie ich brak! Jego najlepszym zajęciem jest siedzenie przed TV podczas gdy ja tego nie znoszę i z reguły wolny czas spędzam z dziećmi w parku, na spacerze, itp. Także nie chodzi o towarzyski tryb życia, ale raczej o wspólne, miłe spędzanie wolnego czasu którego w zasadzie nam brak :-(

Bez przesady. Może źle to ujęłam, ale chodziło mu o to, że stwierdził, że od tego co się stało nie ma już odwrotu i że twierdzi on, że w przyszłości może mi to wyjść na dobre, jeżeli zakończę moje nieudane małżeństwo.

gazi, ja tylko pisałam na podstawie Twoich słów- co znaczy "znajdzie ci partnera"? To znaczy, jak mało dla niego znaczysz- nie jest Przyjacielem, bo zamiast Ci naprawdę pomóc, po prostu Cię bzyka. Co to za PRZYJACIEL???

Zgadza się, z jednej patologii w drugą ,moja droga, sama się pchasz.
Twój "Przyjaciel" wykorzystał to, że jesteś zagubiona i nieszczęśliwa. Jak? Dopowiedz sobie sama, ja bym takiego kopnęła w....zadek. A Ty dałaś się podejść jak nastolatka. Twoja sprawa, ale mylisz pojęcie przyjażni z- no właśnie czym?

Troszkę zbaczamy z tematu. Jeśli chodzi o przyjaciela-kochanka, to mniejsza o jego moralność, patologie, bigamie, itp. Był po prostu bliską mi osobą podczas mojego fatalnego stanu psychicznego i kryzysu małżeńskiego i to raczej z mojej inicjatywy rozpoczął się cały romans. Może to i on mnie wykorzystał, a może ja jego, mniejsza o to, ale na pewno otworzył mi oczy na niektóre sprawy, pokazując przede wszystkim że oprócz rodziny istnieją też przyjaciele (choć on pewnie sam nie jest najlepszym przykładem). Kiedy natomiast cała sprawa wyszła na jaw pokazał, że nie podwinie ogona i zniknie, tylko chciał mi pomóc. Mniejsza o niego, bo to już przeszłość, choć nadal się znamy i kontaktujemy, to już romans zakończony.
Jeśli chodzi o to jak znajdowałam czas na wszystko, to właśnie to było też coś co sprawiało, że czułam, że żyje :-) Ciągły bieg, dzień wypełniony w każdej minucie, co powodowało, że się nie nudziłam, nie traciłam czasu na oglądanie TV z moim mężem. Może to jest troszkę zakręcone, ale taki stan mi odpowiadał, do momentu, aż mój mąż się o tym nie dowiedział. Ponadto dużo czasu poświęcałam i poświęcam dzieciom, co dobrze na nie wpływało, gdyż nie było nawet czasu na kłótnie z mężem, bo nawet ich nie podejmowałam, mimo wielu prowokacji. Teraz już sama tak na prawdę nie wiem czego chcę. Wiem, że zasługuję na potępienie za to co zrobiłam, ale czułam się bardzo zaniedbana, niedowartościowana i nieszczęśliwa. Boję się, że jeśli zostanę w obecnym małżeństwie, bo mąż tego chce, to nie będzie to miało dobrego wpływu na nasze dzieci. Z kolei jeśli odejdę to boję się że już nigdy nie zbuduję rodziny. Mimo potępienia mojego postępowania, proszę o pomocne rady....

Ok kobietki,ona prosi o radę. Moja rada, zupełnie subiektywna i pewnie się nie spodoba osobie, która po prostu nie wyszalała się wcześniej: określ swoje wartości, co jest dla Ciebie najważniejsze . Jeśli po urodzeniu dwójki dzieci myślisz, że za szybko jesteś "uwiązana rodziną" i masz jeszcze w głowie imprezki, romanse i "przyjaciół" to podaruj sobie małżeństwo, bo zawsze będziesz nieszczęśliwa.Rozwiedź się. To nie ma najmniejszego sensu męczyć i siebie i męża i dzieci w dodatku. Jeśli jesteś na tyle dojrzała i odpowiedzialna, nie szukaj pocieszycieli ale porozmawiaj z mężem bardzo stanowczo i postaw warunki ( nie w formie- lubię imprezować ale brakuje mi tego, żebyśmy poszli gdzieś razem), chyba, że nie zależy Ci już na mężu, nie kochasz go i jest dla Ciebie przysłowiową "kulą u nogi". Ale i w takim razie nie oszukuj zdradzając go z "przyjacielem", tylko wydoroślej:nie zamieniaj złej sytuacji w jeszcze gorszą. To obraca się przeciwko TOBIE, sama już chyba to widzisz. Współczuję Twoim dzieciom......
P.S. Ja "nie tracę czasu" nawet, jak oglądam piłkę nożną, która mnie w ogóle nie interesuje. Jak oglądam z moim mężem TV, bo czasem są ciekawe programy( i piszę tu o zwykłych , normalnych filmach i reportażach) , przytulamy się, głaszczemy i jesteśmy RAZEM. Nawet, jeśli jest to mecz piłkarski.