perfekcyjne małżeństwo - fikcja - Netkobiety.pl

W małżeństwie liczy się szczerość i lojalność. Nawet jeśli ta kobieta jest lesbijką i nie ma między nią a Twoim mężem niczego innego poza zwykłym kolegowaniem się, to uważam, że i tak postępuje on nie fair wobec Ciebie. Po co to ukrywał? Uważam, że masz pełne prawo aby być na niego wkurzona i mieć żal.

Jak trochę ochłoniesz spróbuj z nim porozmawiać. Niech wyjaśni Ci tę sytuację. Trudno powiedzieć co miedzy nimi jest. Nie będę Cię nakręcać, że na pewno Cię zdradza, bo przecież tego nie wiem. Ciężko mi powiedzieć co bym zrobiła w Twojej sytuacji. Pewnie na początku zareagowałabym podobnie.

Witaj rhiannon. Mnie najbardziej "zabolało" w Twojej opowieści to, co pozwoliłam sobie zacytować. Nie wiem, czy Ty podobnie odbierasz, ale utrata pewności, że masz obok siebie człowieka, który będzie wsparciem, a nie osobą "dokopującą" jest najgorsza. A takie deprecjonowanie Ciebie w obecności dziecka, to już dno. Ja osobiście uważam, że to, co czujesz jest jak najbardziej prawidłową reakcją na sytuację.
Musisz się zastanowić, co jest dla Ciebie najlepsze. Trzeba z nim porozmawiać i jasno określić Twoje warunki. A jakie maja być - to Ty musisz podjąć tą decyzję.
Trudna decyzja, ale to Twoje życie - nie daj się podeptać.

witaj!
mam wrazenie z twojego opisu ,ze maz twoj ma romans. Zwroc uwage czy pilnuje telefonu ,sprawdz rachunki tel i jaki nr. najczesciej sie powtarza. Ja bylam tak naiwna ,ze wydawalo mi sie ze sprawdzanie tel to zwykle swinstwo i brak zaufania. I nie robilam tego a potem potwornie zalowalam ,bo moglam wykryc jego zdrade w polowie jej trwania.Moglam zwyczajnie przejrzec rachunek na ktorym bylo ponad 300 sms-ow pod jeden nr! Moglam ,ale tego nie robilam. Te rzeczy i tak wychodza predzej czy pozniej.
Jesli widzisz zmiane w zachowaniu a w szegolnosci jesli jest opryskliwy w obec ciebie to oznacza ze cos sie w jego zyciu dzieje.
Pogrzeb troche ,badz podejrzliwa ale tak zeby on nie mial o tym pojecia. Strojenie sie tez jest jednym z objawow zdrady(moj zaczal kupowac sobie nowe majty!sam!)
Nie wiem czy masz taka mozliwosc, jesli tak to sprobuj za nim czasem gdzies pojechac. Wiem ze brzmi to strasznie i rodzi sie w tobie bunt ,ze to bez sensu ,ale uwierz mi tak strasznie zaluje tego ze majac przeczucie o najgorszym nie robilam z tym nic wierzac ze to nie mozliwe zeby on mnie zdradzil. Czy to by cos zmienilo ? Nie wiem. Ale mysle ,ze warto wiedziec niz sie domslac. Nie licz na to tez ,ze maz sie przyzna. Niewielu jest takich co sie przyznaje. Moj E. klekal i plakal i mowil ze nie zdradza. A zdradzal. E. mowil ze jak raz sklamal to juz kazde nastepne klamstwo rodzilo kolejne ,bo strach przed tym co mogl stracic nie pozwalal inaczej. Tez bylam porownywana do kochanicy. Ato bylam za blada a to  faldka na brzuszku przyduza ,a to powinnam sie inaczej malowac etc.
Niunia nie chce cie straszyc,ale musisz sluchac swojej intuicji ,jesli mowi ci cos jest nie tak to 99% cos jest nie tak.
Jestescie malzenstwem juz kawalek czasu ,macie synka i dlatego warto wziasc sprawy w swoje rece i tupnac czasem szpilka
zycze ci z calego serca powodzenia i chlodnej glowy w podejmowaniu decyzji.  M.

Ja dzieki smsom dowiedziałam sie o 5 lub 6 kochankach mego meza...wybaczyłam bo kochałam i kocham nadal...są dzieci....ale nie zapomniałam o nie przespanych nocach ogromnych rachunkach telefonicznych o braku zainteresowania moja osoba....wybaczylam nawet dziecko z inna kobieta(usuneła ciąze)to nic nie dało nadal mnie zdradzał i poniżał....odeszłam...a teraz cierpie juz piąty miesiąc i cholernie tesknie za domem za nim....wegetuje....nie potrafie zrozumiec dlaczego???mój mąż,przyjaciel,kochanek dlaczego tak sie zachowywał....i pewnie już nigdy sie nie dowiem....wiem jedno rozmowa to podstawa ja nie potrafiłam rozmawiac zamknełam sie w sobie a to nie jest dobre....mi się nie udało odbudowć mojej rodziny-ty masz jeszcze szanse....i dobrze ją wykorzystaj

Do nefretette82: "Niepokoi mnie jednak twoja decyzja dotycząca spakowania walizek męża. Trochę to pochopne zwłaszcza że macie dziecko. Nawet jeżeli to tymczasowe pokazałaś mu w ten sposób że nie zależy wam na jedności tego małżeństwa." W swojej obronie mogę tylko napisać, że działałam instyktownie, bez kalkulacji co i czy powinnam, ale nie żałuję, bo nie wiem czy zależy mi na takiej jedności.
"Zdenerwowałaś się że to on nie przyszedł do Ciebie z problemem tylko do innej kobiety. Może on naprawdę chciał porozmawiać z kimś zaufanym a są sprawy, o których z żoną ciężko porozmawiać.
A jeżeli tematem rozmowy byłaś Ty. Pomyśl; od paru tygodniu mówił ci takie niemiłe rzeczy na temat wyglądu i zachowania, Ty zawsze inicjowałaś sex, 8 lat razem...." A) Seks ze mną przestał go interesować dopiero od circa trzech miesięcy i dlatego ja na początku tych ostatnich trzech miesięcy zaczęłam go inicjować. B) Mylisz się, ja się nie zdenerwowałam, bo on nie miał problemu do rozwiązania. Ja uważam i nie zmienię zdania, że on mnie zwyczajnie oszukiwał i zdradzał w myślach z tą panną. Myślę, że czuł chemię, podniecała go, motyle w brzuchu itp. C) zdziwiłabyś się, gdybyś zobaczyła moją aktualną fotkę - piszę to ostatnie zdanie bez żadnej nieszczerej skromności. Nie jestem i nie byłam typową laską, ale mimo ciąży, porodu i długiego karmienia piersią, nadal wyglądam na 25. Sam to wczoraj przyznał.
"Może on po prostu chciał się kogoś poradzić jak dać ci do zrozumienia żebyś parę rzeczy w sobie zmieniła." Ma oddaną przyjaciółkę, z którą od lat rozmawia na takie tematy, więc udałby się do niej lub do najlepszego kumpla.
A spakowanie go - wbrew pozorom - pomogło. Widzę, że dotarło do niego, że nie jestem jego własnością, którą może bezkarnie obrażać i to przy naszym dziecku. Sama byłam zaskoczona swoją odwagą i chyba dzięki temu udało mi się odbudować moją własną samoocenę. Ostatnio ja sama siebie nie poznawałam, bo czując się pomiatana, za wszystko tylko przepraszałam i dopiero teraz sobie uświadomiłam, że nikt, nawet własny mąż NIE MA PRAWA PONIŻAĆ, ZWŁASZCZA PRZY DZIECKU - to podchodzi pod paragraf "przemoc psychiczna".

Masz racje nie mam prawa Cię poniżać. Tylko widzę że to jest jeszcze wszystko bardzo świeże. Dużo złości, żalu, smutku chęci pokazania mu że jesteś silna, dasz sobie radę nie jest Ci potrzebny.
Ale gdy emocje już opadną po tej wojnie to możesz tęsknić za nim i świat bez niego nie będzie fajn jak dziś sobie to wyobrażasz. Przeczytaj co napisała narin82. Czasami z takimi decyzjami po prostu należy odczekać, uspokoić się i przemyśleć wszystko,

Brawo dziewczyno! Teraz niech on pokaże, jak jesteś dla niego ważna.

Ja na tę wiadomość po prostu się roześmiałam, bo po prostu nie mogłam i w zasadzie nadal nie wierzę. Choć on zarzeka się, że to prawda. Pytanie brzmi: tylko dlaczego wszystko co z nią się wiązało /wiąże zatajał przede mną. Nie, ja do łatwowiernych nie należę i on doskonale o tym wie. Nawet jeśli to prawda, to skąd te tajemnice.

Jeszcze jedno: jakiś czas temu zarzekał się, że nie znosi portali społecznościowych typu n-k, goldenline, grono etc. W szczególności zaś facebooka, który uważa za "szpiegowski", tymczasem niecały miesiąc po tym oświadczeniu znalazłam jego profil założony na facebooku właśnie. On i synek na zdjęciu. Wśród grona jego prawdziwych przyjaciół (małej grupki licząćej ok tam 5 czy 6 osób) oczywiście ona. Zabawne, że dopiero teraz zaczynam myśleć krytycznie co do naszego małżeństwa ..... Choć to nie jest wcale zabawne.
Ech, kobiety takie jak ja są naprawdę głupie. Wierzą, ślepo ufają, a w zamian serwuje im się podporządkowanie i zdradę.

Znowu zalecam ostrożność w rozwijaniu wybujałej wyobraźni. Konto na facebooku nic nie znaczy a poza tym kto na nim jest: mąż z Twoim synem. Czyli odrazy widać kto jest najważniejszy dla niego.
To że ona jest pośród znajomych. Założył pewnie konto jak był w pracy i pierwsze co zrobił to popytał się znajomych z biura czy są na facebooku.
To wciąż nie jest jeszcze dowód że poza tą jedną rozmową było między nimi coś więcej. Wielu przeciwników portali społecznościowych, w końcu się do nich przekonuje.

Witam ponownie!
Jestem już po rozmowie z mężem. Przyznał się do tego co podejrzewałam, tzn. że pogubił się, zauroczył, ale ponoć bez przekraczania żadnych granic (ani słownych tj. deklaracji itp, ani fizycznych). Jestem w stanie w to nawet uwierzyć. Czuł, że postępuje źle oszukując mnie, ale nie miał odwagi powiedzieć mi, że ta dziewczyna zaczęła go interesować.
Obiecuje poprawę, postara się naprawić wszystko, prosił, bym dała szansę itp.

Nie odmówiłam i spróbujemy jeszcze raz. Choćby dlatego, że oboje nie jesteśmy bez winy. Ponad rok temu ja również przechodziłam swoisty kryzys w małżeństwie. W owym czasie pracowałam z nowym kolegą, początkowo go nie znosiłam, a później całkowicie zmieniłam zdanie. Byliśmy na integracyjnej imprezie organizowanej przez firmę i choć do niczego nie doszło, jeśli nie liczyć spędzenia całej imprezy właśnie z nim na tańcu lub wygłupianiu się. Mimo to czułam się podle, bo jak już pisałam, zdrada rodzi się w głowie. O wszystkim opowiedziałam wówczas mojemu mężowi i choć było mu ciężko, to jednak nie przekreślił mnie. 

Myślę, że oboje potrzebujemy jakiejś terapii, bo nasze małżeństwo zaczęło trochę szwankować po urodzeniu się synka. Przestaliśmy być my, ja i on; dla nas istniało tylko nasze dziecko. Wszystko robiliśmy tylko dla jego dobra. Wyobraźcie sobie, że przez 3 lata ani razu nigdzie nie byliśmy sami, nie licząc jednego wesela i jednego lub dwóch wypadów na zakupy ubraniowe. Sami nigdzie nie wychodziliśmy, zawsze we trójkę, a mamy możliwość pozostawienia malca pod opieką jednej lub drugiej babci.

Tym razem nie poddam się tak szybko i zacznę wreszcie umawiać się na randki z ... własnym mężem. Babcie też będą wniebowzięte.

Dziękuję dziewczyny za wszystkie wasze uwagi, bardzo mi pomogłyście. Nawet nie wiecie ile dla mnie znaczyły wasze odpowiedzi.

Ja też się cieszę że wszystko się ułożyło.
Pamiętaj emocje nie dają dobrych wskazówek w rozwiązywaniu problemów.
Życzę wam dużo szczęścia i porozumienia.