smierc rodziców i zbieg okolicznosci - Netkobiety.pl

Moniko, tu nie chodzi o to, czy ktos wierzy czy nie.. my jestesmy tu od tego, zeby sobie pomagac nawzajem
Fakt- duzo tych dat, i to daje do myslenia, ale mysle ze to byl czysty przypadek, i ty probujesz to sobie jakos wyjasnic
Ciesze sie, ze dochodzisz do siebie- wkoncu stracic dwoje rodzicowna raz, to okropna tragedia.
Zycze Ci powodzenia!

Moniki to silne osobowości - wiem coś o tym Trzymaj się kochana, masz dla kogo żyć aby pielęgnować pamięć po Twoich rodzicach. Wszystkiego dobrego :*

Młodziutka byłaś. Tragedia. Ale nie poddałaś się, najważniejsze. Zrobiłaś to dla nich. Życzę Tobie powodzenia i dalszej siły.

niesamowita historia....
rodzice tam na gorze czuwaja nad toba i  sa na pewno dumni z takiej corki  Dużo wytrwalosci zycze

Witam Cię Moniko:

Wieze w twoja chistorie ta która napisałaś na tej stronie wiec ja morze opisze ci moja chistorie i przekazuje kondolencje w tej sprawie która spotkała ciebie twojego męża,siostre,najbliższą rodzinę i najbliższych sąsiadów którzy znali twoja mame i twojego tate i znają ciebie i twoja siostre no wiec opisze ci moja tez prawdziwe zdarzenie miałem brata i mieszkaliśmy razem w jednym mieszkaniu bez rodziców i pewnego wieczoru wybrałem sie rowerem na przejażdzke i mówmy szczerze no brat sobie troche wypił i ja w tym czasie wyjechałem rowerem i jezdziłem w okolicy niedaleko domu no i niedaleko naszego domu były sklepy sporzywcze i bar no i jak byłem nie daleko i podjeżdżałem blizej to widziałem policyjne swiatła i jak juz podjechałem to zobaczyłem na drodze ciało które było zapakowane w worku i pojechałem w dróga strone jadac mówiłem sobie zeby to nie byl mój brat i zajechałem na przystanek dalej od miejsca wypadku i tylko widziałem jak sie swieca policyjne swiatła z daleka i mowiłem sobie zeby to nie byl on no i tak stalem dobre 20 minut potem pojechalem do domu i brata nie nie było w domu i myslałem ze poszedl do naszego wójka ale zawsze na noc wracał i jak przyjechalem do domu to była godzina 23:45 i czekałem na niego do 02:15 i cały czas nachodziła mnie mysl zeby to nie był on własnie. Nastepnego dnia o godzinie 6:45 przyszedł mojego brata kolega z naszym sasiadem i powiedział ze mój brat nie zyje i ze walnoł go samochud na ulicy kolo własnie tych sklepów i sie wtedy załamałem w okolicach 30 lub wiecej minut siostra do mnie zadzwoniła i powiedziała mi ze nasz brat nie zyje a moja siostra ma męża policjanta i do niego zadzwonili ze własnie mój brat nie zyje i dalej nie wierze ze on nie zyje i własnie pijany kierowca w wieku mojego brata jechal do domu pijany.

Oto moje zdarzenie które jest ciężkim do przyjecia i pozdrawiam was wszystkich i współczuje wam
wiem jak to boli stracic bliska osobe.

                                           Z Poważaniem

                                             Tobiasz.S

Witam i przesyłam Wam obojgu - Moniko i Tobiaszu - wyrazy współczucia.
Ja również straciłam oboje rodziców, było to 1,5 miesiąca temu... Mam 17 lat i 10 lat starszą siostrę. Nadal nie wierzę że ich nie ma.
Nikt w to nie wierzy, a ludzie, którzy nadal dzwonią na telefon taty w sprawach firmy jaką prowadził, pytają się, czy to żart.
Pozdrawiam, trzymajmy się.

witam. Jestem tutaj pierwszy raz. Chcialabym sie z Wami podzielic moja historia. Otoz gdy mialam 10 lat moj tata umarl na niewydolnosc nerek. Bardzo jego smierc przezylam, bo bylam z nim bardzo mocno zwiazana, kazdego wieczoru plakalam w poduszke, tesknilam za nim, marzylam, by moc go ujrzec choc jeszcze jeden raz.. Wtedy zaczely sie problemy z moja psychika, prowadzilam "mroczny" pamietnik , w ktorym zapisywalam wszystkie swoje depresyjne mysli, pisalam wiersze, zaczelam tez wtedy sluchac ciezkiej muzyki, cielam sie.. Wzroslo tez wtedy moje zainteresowanie starszymi mezczyznami. To byl okres dojrzewania. Natomiast pare dni po moich 18 urodzinach zmarla moja mama na raka przelyku. Od diagnozy do smierci minely 3 miesiace.. Umierala dlawiac sie ogromnym guzem przy mnie, stalam obok niej i nie moglam nic zrobic by jej pomoc, to tak strasznie boli. Teraz mam 20lat i nie moge dalej sie pozbierac. Chodzilam do psychologa, ale to pomagalo tylko na chwile. Mieszkam w domu po rodzicach z siostra i jej mezem i 3 letnia corka. Od roku tez studiuje dziennie i mieszkam gdzie indziej, nie daje rady,tak bardzo jest mi brak troski i opieki ze strony rodzicow.

to co napisalam to telegraficzny skrot tego wszystiego co dzialo sie na zewnatrz i wewnatrz mnie.. Ale dziekuje za slowa otuchy ;*

Mam na imie Angelika. Mam dwoch braci. 23.Grudnia 2008 roku mialam wypadek samochodowy, wracalismy od babci... Mialam wtedy 15 lat, starszy brat 17, a mlodszy 7.... Rodzice mieli nas zostawic na swieta u dziadkow, ale ja nie chcialam zostac u dziadkow, chcialam jechac razem z rodzicami do domu... Pojechalismy... O godzinie 17.50 mielismy wypadek samochodowy, 10 kilometrow  przed domem........... Byla zima... Padal deszcz ze sniegiem,,, Wpadlismy  w poslizg.. Jechalismy we czterech- ja, moi rodzice i przyjaciel mojego Taty.... Pamietam wszystko, co sie stalo... Najgorsze jest, to ze tylko  ja przezylam... Moi Kochani Rodzice zgineli i przyjaciel Rodzicow tez... Tylko ja przezylam... Walczylam o zycie.. Nie moglam sie poddac... Mialalm 15 lat, ciotka wziela mnie pod opieke, po roku i 3 miesiacach zrzekla sie praw do mnie bo bylam w ciazy... Jej syn o rok ode mnie starszy,pobil mnie i wyrzucil z domu w 3 miesiacu ciazy... Zabral mnie stamtad moj narzeczony i jego matka... Bylo mi bardzo ciezko, i musialam z chlopakiem uciekac za granice-gdzie byli jego rodzice... Udalo nam sie uciec... Dzis mam nawet starszego brata tutaj u mnie za granica-zycie sobie uklada... Jestem w Anglii szczesliwa,teraz mam 21 lat .prawie 4-letniego syna, Jedyna rzecz ktorej mi brakuje-to mojego braciszka, ktory ma12 lat i tego zeby czasem polozyc kwiatka na grobie moich KOCHANYCH RODZICOW, ktorych tak bardzo mi brakuje...

życie to są piękne chwile,żyjmy tak by w miarę fajnie je spędzic,smierc nie ominie nikogo z nas!
wyrazy współczucia dla MONIKI I TOBIASZA oraz POGUBIONEJ