Dzien dobry wszystkim,
Mam pewien problem, o ktorym chcialabym tu opowiedziec, w nadzieii ze uzyskam jakies podpowiedzi, sugestie...Jestem ze swoim chlopakiem ponad poltorej roku, nasz zwiazek nigdy nie nalezal do latwych. Jednak upor i chec bycia razem sprawial ze stale probujemy by nam to jakos wychodzilo. Oboje pochodzimy z niepelnych rodzin. Moj ojciec zmarl gdy bylam dzieckiem, mama cale pozniejsze zycie spedzila sama. Jego rodzice rozwiedli sie gdy byl dzieckiem. Bardzo to przezyl, ojciec odszedl do innej kobiety, moj chlopak poczul sie strasznie odrzucony. Ma o to zal do ojca do dzis. Do pewnego czasu radzilam sobie jakos z jego ciagla niepewnoscia, obawa ze odejde ze go zostawie. Poprzedni zwiazek ( trwal bardzo dlugo) tak wlasnie sie zakonczyl. Staralam sie upewniac go ze tak nie jest, ze nie robie nic za jego plecami, ale czuje ze stale mnie sprawdza, stale zyje w strachu, ktory doprowadza do wielu absurdow. Caly czas zarzuca mi ze nie poswiecam mu wystarczajaco uwagi, ze wybieram kontakt z przyjaciolmi, rodzina zamiast byc przy nim. W moich oczach jest to wrecz proba zamkniecia mnie w waskim srodowisku, jakim bylby kontakt jedynie z nim a z reszta swiata ograniczony do mninimum. Jest zazdrosny o wszytko i o wszystkich. Moje kolezaniki, dzieci koleznek z ktorymi np bawie sie w trakcie spotkania, zamiast siedziec przy nim i trzymac go za reke. Ma w sobie tyle zlosci i gniewu na caly swiat. Niejednokrotnie wstydzilam sie przed swoimi znajomymi za jego zachowanie... Jedna z rzeczy, ktora mnie przerasta to to ze wina za wszystkie niepowodzenia, przeciwnosci losu, nawet za swoje czyny stara sie mnie obarczyc. Wszystko i wszyscy w kolo sa winni jego nieszczesiom. Ostatnio wdal sie w bojke, nie bylo mnie przy tym, 2 dni pozniej uslyszalam ze to moja wina...
Zaczelam, czytac na temat ddrr, czesc rzeczy ktore znalazlam obrazuje charakter i postepowanie mojego chlopka... Jednak nie moge znalesc odpowiedzi na pytanie co robic by pomoc takiej osobie. Widze te absurdy i coraz trudniej jest mi sie z nimi godzic i je znosic, jestem na granicy wytrzymalosci. Wiem ze tak nie moze byc. Zalezy mi na nim, i nie chce zostawiac go samego z tym problemem. Widze jego obawe, niepewnosc, niedowartosciowanie, lek przed odrzuceniem... ale nie moge pozwolic mu poprostu rzucac tego wszytkiego na mnie w tej formie, chcialabym sie dowiedziec jak postepowac z taka osoba, czy sa jakies dobre ksiazki na ten temat, jakies terapie???
, ba, sam pochodze z domu gdzie ojciec zostawił matkę (miał kochankę) gdy miałem 8 lat i o tamtej pory nie mam z nim kontaktu(i jakos nic mi nie jest, nie mam do nikogo pretensji i nie robie z siebie ofiery losu), jak by tego było malo bylismy bardzo biedni bo matka pracowalo na 1/2 etatu i dorabiala jako sprzataczka zeby utrzymac trojke dzieci, wiec sie chodzilo w dziurawych butach przez miesiace i wkladalo karton do srodka zeby stop nie pokaleczyc, jak by bylo malo ojciec byl alkoholikiem, bil matke i jeszcze miedzy rodzicmi wystepowala roznica wyznan, slowem, ciezkie dziecinstwo mowie Ci. I jakos potrafie dogadywac sie z obecna lubą z ktora jestem juz 3 lata (wlasciwie to nie dlugo żoną i matką naszego dziecka ktore jest w drodze 
) a tez mam za soba 5 letni nie udany zwiazek ktory skonczyl sie zdrada nie z mojej strony (a zakochany bylem po same uszy, rok po niej beczalem;)). I jakos nigdy w zyciu nie zwalam winy na nikogo o to jak mi sie zyje, mam calkowicie normalne zycie, i zaden rozwod ani inne rozterki nie wplynely na mnie w wiekszy sposob, jak mialem 20 czy tam 22 lata tez bylem cholernie zazdrosny o swoja dziewczyne (byla) byly przez to klotnie i krzyki ale nie mialo to nic wspolnego z tym o czym rozmawiamy. Kazdy jest do jakiegos stopnia tam zazdrosny ma swoje wady i zalety, ale moim zdaniem z meskiego punktu widzenia, twoj chlopak po prostu nie jest odpowiednim kandydatem na partnera, nie marnuj sobie życia. Na zakonczenie dodam ze nie, nie pochodze z ery dinozaurow jakby sie moglo wydawac bo mam zaledwie 26 lat.
