Witam.
Mam poważny problem.
Otóż mój chłopak okłamał moich rodziców w kilku sprawach rodzinnych, ponieważ wstydził się pewnych faktów i trudno mu było o tym mówić, a nie chciał, by węszyli po usłyszeniu prawdy(niestety, mają oni takie tendencje).
Ja jednak okłamana NIE ZOSTAŁAM - moja matka jednak zupełnie mnie nie słucha, a ja jestem pewna tego, co mówię, ponieważ wszystko układa się w logiczną całość.
Nie było ważne, że ja od początku znajomości powtarzałam mu: nie chcesz - nie mów, nie bd węszyć.
Powiedział mi w końcu sam o trudnych dla niego sprawach, powoli, powoli wtajemniczał.
Doskonale rozumie swój błąd i ta sprawa go męczy cholernie, ja mam pewność, że nie kłamał, ponieważ rozmawiałam z jego matką, widziałam zdjęcia.
Niestety, moi rodzice nie wiedzą tyle co ja, a każde próby wtajemniczenia ich w sprawę powoduje zagłuszenie...oni MI nie wierzą!
Nie ma on wstępu do nas do domu, a teraz nawet ja do niego, bo matka się rzekomo o mnie boi.
Paradoks polega na tym, że nie musiałabym odwiedzać jego, gdyby miał do nas wstęp normalnie...
To naprawdę wspaniały, choć mocno zagubiony chłopak, właściwie całe życie ma pod górkę i radzi sobie sam.
Ale moja matka skreśliła go raz na zawsze i ani myśli dać mu drugiej szansy, a problem się ciągnie.
Oboje cierpimy na tym strasznie, ale moja matka jest nieugięta na co, co się choćby ze mną dzieje(moja psychika też do mocnych nie należy).
Najgorsze jest to, że oboje uchodzimy za inteligentnych i nawet najbardziej rzeczowe rozwiązania nie przynoszą skutku...
A ja go kocham. Mi nic nie zrobił, więc nie potrzebuję z nim zrywać!
Tak, ma wady, jak każdy, ale widzę to i zwracam mu na to uwagę, w razie potrzeby.
Co zrobić, by wyjść z tej kabały?
Czy ktoś ma jakiś pomysł, a może doświadczenie w takich przypadkach?
Pomóżcie. Naprawdę nie wiem, co teraz.
- Karai
- Zbanowany
- Nieaktywny
- maddlen
- Netbabeczka
- Nieaktywny
hmm, nie jest łatwo, gdy rodzice nie akceptują partnera swych dzieci i ciężko sobie z tym poradzić... nie mam pojęcia, co byłoby najlepszym wyjściem... piszesz, że wiele sposobów nie przyniosło żadnego skutku, choć chwytaliście się wielu... cóż, może trzeba jakoś z nimi otwarcie, aczkolwiek stanowczo porozmawiać... przecież to Twoje zycie, każdy z nas ma jakąś przeszłość, a skorro jesteś z nim szczęśliwa i chcecie być razem....
powodzenia!!
Ps. nie wiem co ten Twój facet ;P musiał nabroić, że tak naraził się Twoim rodzicom, ale wierzę, że wszystko Wam się jakoś powoli ułoży i będziecie mogli żyć razem w szczęściu i miłości i w życiu rodzinnym obu stron... i tego z całego serca Wam życzę!
- Karai
- Zbanowany
- Nieaktywny
Powiem tak...tylko ICH okłamał, zataił pewne fakty. Oczywiście matka se uroiła, że trwało to Bóg wie ile. A on chciał tylko spokoju, wiedział, że ona się nie odwali, jak pozna prawdę...
Ale to dobry i ambitny człowiek, z wielką szansą na spełnienie..a ja jestem jego jednym z nielicznych wsparć. Ale nie zamierzam go rzucać, nie poddam się!
Zresztą...moja matka to cholerna despotka, uważa że to ona ma zawsze rację.
Mój ojciec zrozumiał, ale nawet on nie potrafi jej przemówić do rozsądku...
- CookieBitch
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Ale jeśli te fakty dotyczyły jego rodziny i są dla niego wstydliwe, nie miał obowiązku o nich mówić. Ile masz lat? Wydaje mi się, że jesteś osobą dorosłą, bynajmniej piszesz dość dorośle. Przychodzi czas, że dzieci same o sobie decydują. A tak, jak często pokazują na filmach, że jak dziewczyna zdecyduje się być z nielubianym przez rodziców chłopakiem, to oni mówią "nie mamy córki", to zwykły szantaż. walcz o swoje szczęście. Powiedz mamie, że jej największym szczęściem powinno właśnie być Twoje własne.
5 2011-01-05 18:22:25 Ostatnio edytowany przez Karai (2011-01-05 18:25:40)
- Karai
- Zbanowany
- Nieaktywny
Cóż...Zrobiłam to, doszło do szczerej rozmowy między matką a mną. Zgodziła się na konfrontację, lecz teraz mam kompletnie inny problem - muszę to już przekierować do innego wątku.
Jeden problem zrodził następny.(ale założę chyba na to oddzielny wątek, ponieważ też nie jestem pewna, a bardzo mi na tej sprawie zależy, więc szukam pomocy, gdzie mogę.)
Dziękuję za przedstawione punkty widzenia!;)
Ps: Prawda jest taka, że nawet nie jestem pełnoletnia.
