Czy dalej wierzyć w to, że mu zależy? - Netkobiety.pl

nie mam dzieci nie mam meza..
nie rozumiem kobiet ktore akceptuja ponizanie , obrzucanie blotem , zabranianie wszystkiego i robienie afer z byle powodu.
ratuj sie kobieto!
masz gdzie sie wyprowadzic? mowilas ze dobrze zarabiasz, moze udaloby Ci sie wziac dzieci spakowac sie i wyjsc..
moze to by go uprzytomnilo co sie dzieje....

no chyba ze nie mieliscie rozmow na ten temat to moze warto usiasc ktoregos wieczoru ..i powiedziec mu co i jak.

niektórym jest łatwo mówić spakuj się, uciekaj.. ale chyba najwyższa pora żebyś pokazała mężowi że nie chcesz być tak traktowana. może faktycznie jak się spakujesz i na jakiś czas wyjedziesz Twój mąż oprzytomieje i zrozumie że nie tędy droga. zastanów się czy tak chcesz żyć..

sylwina

a czy te zdjecia byly dla wylacznie Twojego uzytku czy tez zobaczylo je wiecej osob?
moim zdaniem jesli byly to fotki tylko dla Ciebie , Was.. to nie powienien miec zadnego ale, bo ktora kobieta nie chcialaby miec swoich pieknych zdjec?

skoro rozmowy nie pomogly i z tego co piszesz wynika ze potrafisz zadbac o siebie i dzieci to rzeczywiscie najlepszym rozwiazaniem byloby chwilowe wyprowadzenie sie od meza, z podniesiona glowa, nie reagujac na jego zachowanie przy tym (moze byc rozne). a po jakims czasie stwierdzilabys co dalej.. skoro rozmowy nic nie daja, musisz jakos "tupnac noga" bo szkoda bys sie marnowala..
masz kogos , znajomych przyjaciol ktorzy mogliby Cie wesprzec w tym ?

milosc jest slepa - niestety. Ale ty sama musisz zdecydowac czy dalsze zycie z takim czlowiekiem ma jakis sens.... dzieci zrozumią, najwazniejsze zeby miały matke, a ojciec i tak sie nimi nie zajmuje z tego co piszesz.... wiec ja rozwazyłabym rozstanie przynjamniej na jakis czas.... a jesli masz jakieś podejrzenia co do tego z kim pisze n gg, sprawdz to poprostu

Wiesz co według mnie powinniście poważnie porozmawiać.Jeśli on naprawdę cię kocha to na pewno się postara,ale to naprawdę  karygodne skoro mąż ma taki stosunek do Ciebie jako żony.Powinien darzyć się szacunkiem ,a nie w taki sposób i to w dodatku przy waszych dzieciach.W ten sposób uczą się takiego zachowania i mogą postępować w przyszłości tak jak ojciec. Więc nie powinnaś się poddawać i pokazać ,że jesteś nie zależna i czasami pokaż ,że tobie nie zależy.

W pełni zgadzam sie z wypowiedzią koleżanki!Zwykle zaczyna się od drobiazgów i czepiania się o głupstwa, to szukanie dziury w całym prowadzi do tego,że zaczynamy ograniczać same siebie ,czujemy się winne i zaczynamy wierzyć w to,że to my same prowokujemy naszych mężów do kłótni.Uważam,że podstawą każdego związku jest zaufanie, nawet jeżeli zrobiłaś sobie fotki, to nie jest to powodem do tego, aby zarzucał Tobie niewierność, chyba,że sam ma coś na sumieniu i w ten sposób próbuje odwrócić Twoją uwagę.Mój mąż też zarzucał mi to,że go zdradzam na początku małżeństwa i to zaraz po urodzeniu syna,nie w głowie były mi amory 2 tygodnie po porodzie, ale nie dał sobie nic wyjaśniać,no i w między czasie okazało się,że sam z kimś romansuje!Nie chcę abyś wyciągnęła z tego wniosek,że Twój mąż musi kogoś mieć, ale różnie to w życiu bywa.Chciałabym powiedzieć jedno: Kobiety nie dawajcie się urabiać facetom jak ciasto, zbytnia uległość powoduje,że przestają nas szanować.A mówię tak z własnego doświadczenia!

Trzeba siebie pokochać i polubić. Ja sobie to ciągle powtarzam. Ponownie daję tą ostatnią szansę, która przeciaga się w nieskończoność. Nie mam chyba dość siły bo to przerwać. Trzeba przerwać to kółeczko tylko jak? Jak mu wytłumaczyć, że mówiąc do mnie ,,jak się udała randka'' on mnie obraża i oskarża? On to robi tak zajadliwie, że aż strach o tym pisać. Zazdrość i awantury o coś czego nie było, tak profilaktycznie, jak z tym walczyć?

Ale zostawiłaś go na parę miesięcy?

Fajnie ,że u was wszytsko się zmieniło, ale nie bardzo chce mi się jakość w to wierzyć,że taka zmiana jest możliwa. U nas też jest po czasie rozmowa i przez parę dni jest fajnie, ale znowu się zaczyna i takie kółeczko. Nie mam pojęcia jak to przerwać. Próbowałam różnych sposobów, zajmowałam się sobą i dziećmi, sama wychodziłam żeby poczuł się sam, ale mu to nie przeszkadza. Czasem mam wrazenie, ze specjalnie się kłóci , żebym dała mu spokój, aby mógł zamknąć się w pokoju i mógł spokojnie sobie grać. Na nimnic nie robi wrażenia. Żeby coś zrozumaił musiałabym sięnaprawdę wyprowadzić, tylko wtedy jużbym nie wróciła. Nie pozwoliłby mi na to honor i tego się obawiam. Potrzebny jest krok do przodu tylko jaki?

Wiesz ja miałam podobny proble, tyle że... z bratem, z którym mieszkałam sama. Więc miałam o tyle lepiej, że nie darzyłam go uczuciam, takim jakim darzy się męża. Ale horror był, bo. Mieszkałam z nim sama, on jest 11 lat starszy i dużooo większy i silniejszy. Komp jak i internet był mój i ja za internet płaciłam - początkowo dokładał mi isę połowę, ale w końcu stracił pracę i całe dnie przed laptopem. No szlag mnie trafiał. Nie raz były awantury, nie raz dostałam po głowie, bo chciałam się do komputera dostać, a o akurat 5 godzinę z rzędu karmił konie czy co on tam robił. zmieniłam hasło, ale to nic nie dało, bo kolega dał mu jakiś program czy coś tam rozszyfrowujące hasła. Także była masakra. Skonczyło się, gdy wyłączyli nam prąd (za który on miał płacić, ja płaciłam czynsz). Wtedy nie wytrzymałam i wyprowadziłam się. Skończyło się na kilku siniakach no i na tym, że jestem po tym wszystkim znerwicowana jak nie wiem.

Co do Twojego problemu, nie wiem czy inne dziewczyny Ci to proponowały - udaj sie z mężem do specjalisty, może on wamcoś poradzi. Myslę, że te jego podejrzenia o zdradę itp to preteksty, by się z Toba pokłócić i nie spędzac razem czasu (wtedy więcej czasu ma na kompa)... No ale ja sie nie znam tak naprawdę, tak mi się tylko nasunęło o. Wyprowadzka jak mówisz, oznaczałaby koniec związku zapewne, ale pomyśl - jeżeli on nie da sie namówić na leczenie tego "komputerowego uzależnienia", to czy warto być z facetem dla którego wirtualne koniki czy inne gry są wazniejsze od rodziny?

Witam.Na początek powiem ze jestem mężczyzną ,a znalazłem się na tej stronie ,bo szukam pomocy dla siebie .wiem ,ze Wasze doświadczenia pomogą mi zrozumieć istotę mojego postępowania.Czytając wypowiedz Sylwiny czułem się tak jak czytałbym wypowiedź mojej żony.jesteśmy małżeństwem od 20 lat mamy dwie dorosłe córki i syna 13 latka.Nawet nie zdawałem sobie sprawy ,ze jestem takim krzywdzicielem mojej żony i moich dzieci.Wydawało mi się ,że wszystko toczy się "normalnie".Niestety zrobiłem wiele złego nie świadomie do końca.Powiem jeszcze ,że jestem alkoholikiem niepijącym już od jakiegoś czasu.Mój system wartości był (jest)nastawiony na zmienianiu (siebie)bo tak mi się wydawało.Moja żona chodziła na spotkania z psychologiem,wiedziałem o tym ponieważ właściwie zaczęliśmy chodzić razem z innego powodu ,z powodu mojej córki dorastającej nastolatki ,jednak po paru sesjach stwierdziłem ,ze właściwie nic nie załatwia się to po co tam przychodziłem.Na kolejnym jakimś spotkaniu powiedziałem ,ze rezygnuję ,ponieważ nie czuję ,ze coś się dzieje.A moja żona wytrwale chodziła ,ale nie dzieliła się ze mną swoim doświadczeniem.I powiem wam ,że dostała siłę na przewartościowanie swojego życia.I wiecie co po kolejnej mojej awanturze coś w Niej pękło i się rozwaliło.Z początku wyprowadziła się z naszego pokoju,a ja byłem przekonany ,że to minie i znów będzie (normalnie).Wiecie po tygodniu wszystko już było jasne,żona zakomunikowała mi ,ze to już koniec,że już czuje się wypalona i nie chce już tak żyć.wtedy poczułem ,że to nie są przelewki ,wszystko mi powiedziała co ją boli.Nie mówię ,ze ją kocham,ze jest dla mnie ważna ,ze za wszystko ją obwiniam ,a sukcesy sobie przypisuję ,że kocham się tylko wtedy kiedy ja mam na to ochotę ,ze ją obrażam ,że nie szanuję jej decyzji ,że tak naprawdę to nie ma nas.to co napisałem to te ważniejsze powody przez ,które to wszystko pękło.Zona stwierdziła ,ze od teraz ,żyje dla siebie ,że chce poczuć się szczęśliwa,chociaż chodzi do pracy to mało śpi dlatego ,ze teraz powiedziała ,że chce to robić czego jej brakowało przez te wszystkie lata ,a ja nie potrafię się pozbierać ,czuję się jak zranione zwierzę,nie mogę spać ,jeść ,normalnie funkcjonować. nie śpię po nocach.to wszystko już trwa 3 tygodnie,schudłem z co najmniej 5 kilo.Ja dopiero teraz wiem tak naprawdę jakim jestem mężem i ojcem.I co teraz tak łatwo przekreślić 20 lat?kiedy mam już 46 ,żona ma 42 czy tak łatwo wszystko zaczynać od nowa?Pewnie można się do wszystkiego przyzwyczaić i przeżyć ten trudny moment dla nas obojga. wiecie co ja myślę ,że nic nie dzieje się bez przyczyny.Przyznam ,z to jest paradoksalnie światełko w tunelu.Teraz to do mnie dociera.Przepłakałem każda noc i dzień ,to było straszne.Nie wiem jak będzie dalej ,ale mam w sercu nadzieję ,że 20 lat to już naprawdę sporo i to pomoże nam się jeszcze pojednać.Wiem tyle ,że kocham moją żonę i nie wyobrażam sobie ją stracić, i że nie mogę bez niej żyć. Ja dostaję od niej sygnały ,ze to co Ona robi nie jest wymierzone przeciwko mnie ,lecz po to żeby była szczęśliwa.Powiedziała mi też ,że nie zamyka się przede mną .ale muszę naprawdę się postarać walczyć o (swoje) szczęście ,bo na starych zasadach to już nie będzie.Ja cieszę się ,że jest promyk nadziei.Teraz kiedy mam już świadomość mojego postępowania mogę coś zmienić i zrobię wszystko co możliwe ,żeby żona mi z powrotem zaufała i wróciła do mnie .Wiecie chciałbym ,żeby moja wypowiedz mogła być komuś potrzebna i użyteczna .Ja sam proszę Was o Wasze doświadczenia ,Które pozwolą mi zrozumieć istotę moich błędów.Pozdrawiam .Grzegorz