Ona z dzieckiem - on - ja z dzieckiem - Netkobiety.pl

Ja kategorycznie zabroniłam spotkań ojca z synem w obecności jego nowej kobiety.
Wygoniłam byłego z domu natychmiast po odkryciu jego zdrady. Uciekl do kochanki, daleko, porzucił wszystko.
Nigdy nie zabraniałam mu spotkań z synem, jednak z racji odległości widuje się z nim rzadko, czasem raz na 1,5 miesiąca. Uznałam,ze ten czas powinien spędzić tylko z synem, a nie migdalic się ze swoją kobietą w obecności syna. Syn nie musi na to patrzeć, godzić się, być świadkiem niemilych dla niego scen. Do działa na psychikę dziecka, które i tak przeżylo burzę w związku z rozstaniem.Czas który spędzają razem powinien być jak najefektywniej wykorzystany, dziecko nie może się czuć jak kula u nogi.
Zagrozilam mu sądem, jeśli zlamie ten warunek. Bo sposoby spotkań ustaliliśmy dobrowolnie. Zagrozilam, że wystąpie do sądu o ustalenie warunkow spotkań ojca z synem, jeśli były nie będzie przestrzegał tej zasady. Oznacza to w konsekwencji ograniczenie spotkań.
Twardo, konsekwentnie tego przestrzegam.
I dopiełam swego.

Nie mam nic przeciwko spotkaniom moich dzieci z bylym mezem i jego nowa kobieta.

Janku, a co to za różnica jak mówią? Chodzi o to, żeby wszystko było dla dziecka czymś naturalnym. Nie ma sensu ukrywanie faktu, że tata ma inną kobietę, nie ma sensu robienie z tego tematu tabu. Dopiero wtedy tworzy się naprawdę niezdrowa atmosfera. Z tym, że dużo łatwiej jest w sytuacji, kiedy rodzice nie mają do siebie wzajemnie żalu ani pretensji. I dużo łatwiej jest, kiedy rodzice rozstają się kiedy dzieci są małe...

Mój partner twierdzi, że chce pokazać swojej córce jak powinna wyglądać prawdziwa rodzina oparta na miłości i szacunku. A jak miałby to zrobić, gdyby spotykał się z nią gdzieś na mieście skrywając przed nią moje istnienie?

Z kolei ja jestem przekonana, że mój były partner żadnego wzoru rodziny nie stworzy. A mimo wszystko nie widzę niczego złego, żeby nasze dziecko znało też jego środowisko. To dorośli tworzą zakazy, nakazy i uprzedzenia. Dla dziecka jest po prostu mama i tata - jeśli nie żyją razem to jest świat mamy i świat taty.

Zapewne masz rację w przypadku, kiedy związek rozpadł się z powodu osób trzecich. Ale nie zawsze tak jest. Aby nie zmuszać Cię do grzebania w moich wszystkich postach w skrócie opowiem, że w moim byłym związku były zdrady (z jego strony), ale rozstaliśmy się 3 lata później z powodu jego nałogów, nieodpowiedzialności i tego, że w końcu zrozumiałam, że zamierzchłej zdrady wybaczyć nie umiem. To ja podjęłam decyzję o rozstaniu i już wyleczyłam się z wszelkiego żalu do niego. Uznałam go za głupi błąd młodości, więc dlaczego dziecko ma płacić za moje błędy? Na pewno kiedyś moje dziecko się dowie, że zachowanie taty nie było ok, ale po co teraz mam mu zakłócać beztroski świat? Dzieci dużo czują i rozumieją. Nie da się tak potępić zachowania rodzica, żeby dziecka nie stawiać przed dylematem, że jego miłość do taty jest niewłaściwa, bo tata skrzywdził mamę. A takie dylematy powinny pozostać w dorosłym świecie.

Z kolei związek mojego partnera rozpadł się z powodu decyzji jego zony, która po kilku latach uznała, że "to nie to". Ja swojemu dziecku kiedyś będę musiała wytłumaczyć dlaczego mama nie jest z tatą i nie wiem jeszcze jaką linię tłumaczenia obiorę. Natomiast co ma potępiać była żona mojego partnera w nim? To, że nie umieli się dogadać? To, że nie okazał się jej wyśnionym królewiczem i uświadomiła to sobie jak dziecko już było na świecie? To, że matka nie chciała pozwolić jej na samodzielne mieszkanie z mężem i dzieckiem bo chciała mieć córkę przy sobie? To ona podjęła decyzję o rozstaniu, więc dlaczego ma okazywać potępienie, że on układa sobie nowe życie?

Edit: tak, Janku, dzieci powinno wychowywać się zgodnie z zasadami moralnymi. Ale co w sytuacji, kiedy te zasady ma tylko jedno z rodziców? Czy wtedy należy tkwić w związku w imię "dobra dziecka", żeby miało "normalną rodzinę" czy lepiej się rozejść i tworzyć nową normalną rodzinę. Dzieci rozwiedzionych rodziców z definicji są pokrzywdzone i nie będą miały takich warunków jak dzieci z pełnych, kochających się rodzin. Tym bardziej nie należy dokładać do ich świata dodatkowych problemów typu lojalność wobec mamy czy wobec taty.

poProstuJanek- może się mylę, ale mam syna i nieraz gdy bylo bardzo żle w miom małżeństwie to myślałam jak się rozejdziemy to zrobię wszystko żeby utrudnić kontakt męża z dzieckiem itd....
Myślałam to wiele lat temu - dziś kiedy mam za sobą 13 lat małżeństwa i nastoletniego syna wiem, że myśli moje brały się nie z chęci ochrony syna przed "złym" tatusiem, ale z mojego egoizmu, chęci odwetu i zrobienia po prostu nazłość.
Myślę, że dziecko powinno dorastać w świadomości że oboje rodziców je kocha - że każde z nich ma prawo do szczęścia z innym partnerem - lepiej jak ono lubi tego drugiego partnera swoich rodziców bo ono i tak jest w najtrudniejszej sytuacji - bo nie rozumie co, jak, dlaczego. Natomiast kiedyś dziecko samo osądzi postępowanie swoich rodziców,ale gdy dorośnie i lepiej jak  bez obciążeń które wpoi mu się w dzieciństwie, że tatuś/mamusia byli żli.

Janku, nie mam poczucia, że pijesz do mnie, mam za to poczucie, że wszystkie możliwe sytuacje wrzucasz do jednego worka... I stąd moja dyskusja z Tobą.

Uświadomienie dla mnie oznacza rozmowę z dzieckiem. Nie jedną tylko regularne wracanie do tematu w miarę jak dziecko rośnie, rozwiewanie jego wątpliwości. Uświadomienie dziecka nie może odbywać się poprzez okazywanie jawnego potępienia dla byłego partnera. Dziecko niekoniecznie musi sobie to zachowanie wytłumaczyć zgodnie z naszymi intencjami. Najczęściej po prostu czuje się odrzucone, obwinia siebie za rozpad związku rodziców. Dziecko mniej odczuwa rozstanie, kiedy dorośli nie przypominają mu na każdym kroku, że tata jest pe i wolał tamta panią niż mamę.

Janku, Ty opisujesz ekstremalne sytuacje. Co to za rodzice, którzy pozwalają dziecku patrzeć jak ojciec się pakuje i wychodzi? Czy w ten sposób matka potępia zachowanie ojca, że na oczach dziecka demonstracyjnie wyrzuca go z domu? Wtedy niewątpliwie dziecko będzie miało świadomość, że tata porządnie przeskrobał, ale za jaką cenę ta świadomość?

vinnga,
Zdaję sobie sprawę, że czasami sam jak siebie czytam, to mam wrażenie, że przemawia jakiś neofita:). Zgadzam się również z Tobą, że dziecko może zrozumieć coś niezgodnie z naszymi intencjami, a już absolutnie podzielam pogląd, że czuje się winne za rozpad. Na temat opisywania przeze mnie ekstremalnych sytuacji, mam jednak inne zdanie - choć zgadzam się, że użyłem myślowego skrótu i to mogło wprowadzić w błąd. Ekstremalną sytuacją uważam, jest właśnie taka, w której albo ojciec odchodzi z dnia na dzień (mama też jest wtedy w szoku), albo jego odejście i "droga" do tej decyzji jest zakamuflowana zarówno wizualnie jak i emocjonalnie przez dzieckiem. Tak się nie zdarza. Dziecko widzi, czuje co się dzieje, nie chce by tata odszedł, widzi łzy, same też łzawi. Gdzie wtedy jest ten troskliwy tatuś, który bardzo kocha? A potem mamy mówić dziecku, że nic się nie stało?
My - jako dorośli - tracimy poczucie dobra i zła. Zaczynamy uważać, że wszystko można przeinaczyć, wszystko zrelatywizować. Że posuniemy się do największej hipokryzji w imię czegoś, co w tym przypadku nazywamy "dobrem dziecka", a z tym, że to faktycznie wyjdzie dla jego dobra nie do końca się zgadzam.

Pozdrawiam

Witaj Xandra2605.
Każda sytuacja choć podobna jest zupełnie inna.Masz wątpliwości czy Twoje dziecko powinno spotykac sie z ojcem w obecności innej kobiety i jej dziecka.Napiszę Ci tak,wszystko zależy po:
1)Jak dawno rozstałaś się z mężem
2)Jak bardzo wasze rozstanie przezyło dziecko
3)Jak bardzo wrazliwe jest Twoje dziecko
4)Czy znasz tą kobiete,jesli nie wiesz kim jest i co to za człowiek,najpierw powinnaś poznać ją osobiście,zobaczyc jaki stosunek ma do tej sytuacji,w sumie to ona będzie zajmowała się Twoim dzieckiem podczas wizyt u ojca.

Nie nam podpowiadac Ci czy powinnas.....sama zorientuj się ,przemyśl i póki nie bedziesz w pełni spokojna o siebie,a przede wszystkim o dziecko, nie zezwalaj na takie spotkania.Kobiety naprawdę bywają różne.Może to byc zarówno fajna nowa ciocia jak i okropna macocha, której dziecko będzie ciążyło i przeszkadzało.
Powodzenia....:)

Witam!
Przeczytałam cały wątek, jak również wiele innych wypowiedzi na ten temat w internecie. Wszędzie jawi się pewna prawidłowość, dwie strony barykady: rodzic, który po rozpadzie związku został z dzieckiem i nowy partner/partnerka drugiego z rodziców. I jawi się pewna tendencja:  generalizowanie.
Odniosę się tylko do sytuacji Xandry2605, gdyż jestem w podobnej. Mój mąż po 9 latach związku zostawił dwa miesiące temu mnie i naszą adoptowaną córeczkę dla swojej kochanki i jej córeczki. Dziewczynki są w podobnym wieku 4,5 i chyba 6 lat. Mąż oczywiście twierdzi, że dziecko bardzo kocha i chce uczestniczyć w życiu córki. Przepraszam za sarkazm, ale ogarnia mnie pusty śmiech i zaraz wyjaśnię dlaczego.
Fakty: Wrzesień 2008 - sprawa adopcyjna, nasze zgodne zeznania przed sądem, że się kochamy, że nasze małżeństwo nie jest zagrożone rozwodem, że chcemy stworzyć wspaniałą rodzinę naszemu przyszłemu dziecku. Wrzesień 2009 - mąż sypia z kochanką. Wrzesień 2010 -  mąż już nie mieszka ze mną i z dzieckiem bo mnie od dawna nie kocha i dla dziecka tak będzie lepiej.
Przed jego wyprowadzeniem się z domu byliśmy u psychologa (nie jednego), żeby zaplanować jak się rozstać z jak najmniejszą szkodą dla naszej córeczki. Najważniejsze informacje: dla dziecka rozstanie rodziców to zawsze wielka strata, to zburzenie bezpiecznego świata jaki zna (poza jakimiś patologicznymi sytuacjami), to trauma, która swój ślad pozostawia na całe życie. Nawet kilkumiesięczne dziecko czuje, że coś w życiu zostało mu zabrane. Dziecko jeszcze długie lata będzie miało nadzieję, że rodzice się zejdą. W tym ogromnym bólu dziecko musi mieć czas, musi przejść pewne etapy, żeby odzyskać poczucie bezpieczeństwa. Trwa to czasem nawet dwa lata. Pani psycholog poradziła mojemu mężowi, z którym nasza córeczka jest bardzo związana, żeby przez przynajmniej rok mieszkał sam, zabierał dziecko na noc czy kładł ją spać w naszym domu i czytał bajki jak zawsze. Dziecko musi poczuć, że mama i tata już nie mieszkają razem, ale poza tym nic się nie zmieniło, nadal są jego rodzicami i nadal bardzo je kochają. Nam poradziła, że mamy o tym córeczkę nieustannie zapewniać.
A teraz następna sytuacja: mój mąż wytrzymał dwa miesiące i poza moimi plecami zorganizował niedzielę w towarzystwie jego nowej wybranki serca i jej dziecka. Oczywiście wydało się, jak również to, że gdy mała jest u niego to "tatuś rozmawia z taką panią przez telefon, a ja się bawię na balkonie".
Pytam się zatem: co dobrego wynika z tego dla dziecka??? Jakie jego potrzeby są w tym czasie zaspakajane? Czas spotkań jest czasem dla dziecka i dla rodzica, czasem na utrzymanie, pogłębianie intymnych więzi, bliskości. Jaka ma być w tym rola nowej kobiety ojca albo jej dziecka? Czy dziecko w razie potrzeby, w razie problemów otworzy się przy osobach trzecich? Prawda jest taka, że te osoby nigdy nie będą dla tego dziecka rodziną. Gorzej - nasza córeczka będzie wiedziała, że jej tatuś codziennie zajmuje się innym dzieckiem, inne dziecko siada mu na kolanach, inne dziecko wygłupia się z nim rano czy wieczorem, inne dziecko jeździ z nim na wycieczki, a ona, jego córeczka, której mówi, że bardzo ją kocha -  jest w domu z mamusią. Czemu to ma służyć???
Zastanawiam się też nad motywami tych nowych partnerek: co je tak pcha do natychmiastowego uczestniczenia w kontaktach między ojcem a dzieckiem? Jakie plusy dla dziecka one w tym widzą? Mam niestety wrażenie, że tylko plusy dla siebie - mają szansę zabłysnąć dobrocią, opiekuńczością przed swoim nowym partnerem. A "kochający tatuś" jakie w tym widzi plusy dla dziecka? No mój mąż mi nie potrafił na to pytanie odpowiedzieć poza wykrzyczeniem, że chyba nie myslę, że będzie to w nieskończoność ukrywał. Więc o kim on myśli - o sobie czy o dziecku?
Wszystko w swoim czasie, w odpowiedniej formie i na zasadach ustalonych pomiędzy ojcem i matką dziecka, nie pomiędzy ojcem i nową partnerką. To oni biorą odpowiedzialność za wychowanie, psychikę i za kręgosłup moralny dziecka, o którym była wcześniej mowa.
Ja ze swoim mężem załatwiłam to krótko: albo będziesz przestrzegał tego co jest dla dziecka dobre (czyli tego co zalecił psycholog), albo wniosę sprawę do sądu o ustanowienie widzeń z dzieckiem bez obecności osób trzecich aż do momentu, kiedy dziecko nie będzie na to gotowe. Do czasu rozstrzygnięcia sprawy będziesz mógl się widywać z córką w mojej obecności.
Wściekły zapewnił mnie, że póki co nasza córeczka nie będzie miała kontaktu z jego nowa partnerką i jej dzieckiem.
Być może jest to jakaś podpowiedź dla wszystkich zainteresowanych.

Do : mama.Niki
Dokładnie się z tym zgadzam.
O to mi właśnie chodzi. Niestety mój były mąż chyba bez sądu też tego nie zrozumie.
Nie chodzi mi o brak kontaktu z tą kobietą przez całe życie. Chodzi mi o teraz i najbliższy czas.
Dopiero co po moich interwencjach zaczyna się z naszym dzieckiem spotykać regularnie (zobaczymy) i od razu chce tworzyć "rodzinę" tam gdzie jej nie ma.
Rozumiem, że zakochany ale dziecko powinno być najważniejsze.