Czy to w ogóle ma sens? - Netkobiety.pl

Mogę się tylko domyślać co czujesz Nitka... Rozstania zawsze są bolesne, a zwłaszcza takie jak spotkało właśnie Ciebie... Przykro mi.

Wczorajszej rozmowy, gdy nadszedł na nią czas, bardzo chciałam uniknąć... Chciałam to odwlec w czasie, przedłużyć sobie ten wspólny czas sielanki... Ale rozmowa się odbyła.
Sam weekend - cudowny. Fakt, że pogoda dopisała i większość czasu spędziliśmy na plaży... Ale tak poprostu leniuchowaliśmy czytając książki na plaży, opalając się, jedząc wspólnie śniadanie, obiad. Byliśmy w kinie, oglądaliśmy Mundial... Nie było żadnych smutnych tematów, żadnych smętów i mówienia o przyszłości. Bylismy poprostu parą zakochanych w sobie ludzi, którzy cieszyli się każdą chwilą spędzoną razem.
Nie kochaliśmy się. Było to trudne... ale daliśmy radę. Choć było to igranie z ogniem.

Rozmowa... Powiedziałam o wyjeździe na urlop z narzeczonym. Powiedziałam o probie postarania się i zaangażowania w ten związek. Leżeliśmy zwróceni do siebie twarzami i tak poprostu rozmawialiśmy w ciemnościach. Widziałam strach w jego oczach, widziałam ból. Chyba w głębi siebie chciałam usłyszeć "nie rób tego", ale nie usłyszałam... Przytulił mnie mocno i powiedział, że wie, że mi ciężko w tej sytuacji i chce abym była szczęśliwa, że to on chciałby mi dać to szczęście i że nie wierzy, że zrodzi się coś na tym urlopie, co spowoduje, że zmieni się moje uczucie względem narzeczonego.

Mimo wszystko spotkamy się jeszcze jutro i w środę.
Potem on jedzie do nich, ja na urlop i zobaczymy się w sierpniu o ile nie zmienię w tym czasie pracy.
Miłość to wspaniałe uczucie, ale gdy tylko damy do głosu dojść rozsądkowi - wszystko się komplikuje i traci swe barwy. Motyle w brzuchu przeradzają się w żmije, ktore duszą nas od środka i tłumią radość tej miłości zamieniając euforię w wyrzuty sumienia.

A ja nie rozumiem - czemu nie mozesz z nim byc? NIE CHCE odejsc od zony czy jak?

skoro narzeczonego nie kochasz to po co wogóle przyjęłaś jego oświadczyny? tym czynem zniszczyłaś tego człowieka bo skoro przez tyle lat nie pokochałaś go to nie licz na to że to się zmieni tylko dlatego bo wyjedziecie na urlop! możesz być z siebie dumna bo zniszczyłaś psychikę tego człowieka godząc się na jego oświadczyny. zakończ to czym prędzej póki on się niczego nie domyśla, odejdź powiedz że go nie kochasz i tyle, tylko nie upokarzaj go jeszcze bardziej!

Z jednej strony mówi mi, że jego małżeństwo to życie obok siebie, że ni ich nie łączy, ale jednak dzieci z niczego się nie biorą prawda? A młodsze dziecko ma 3 lata... Ktoś może powiedzieć - obowiązki małżeńskie, ale bez przesadyzmu...
Dzisiaj przyjeżdża do mnie po pracy. Jutro po pracy ja jadę do niego. A potem zobaczymy się dopiero 2 sierpnia. Czy coś się zmieni?
Czy ja zakocham się w tym drugim na romantycznym urlopie?
Dlaczego mój narzeczony nie próbował mnie pocałować? Na początku go zraziłam - stanowczo powiedziałam, że jestem zrażona po moim toksycznym związku i nie mam ochoty na kolejny związek, że nie szukam faceta. Spotykaliśmy się na zasadzie koleżeństwa. Potem z jego strony zrodziło się uczucie, ja dobrze się przy nim czułam. Poznałam jego rodzinę, on moją. Był przy mnie w trudnych chwilach, wspierał. Zawsze na nim mogłam polegać. Zdobył serce moich rodziców, znajomych - idealny facet, wszyscy mi zazdroszczą takiego Anioła. Nie jest ani przystojny, ani uroczy, ale dla mnie wygląd zewnętrzny nigdy się nie liczył.
Ten, w którym się zakochałam też Gwiazdą nie jest, ale dla mnie liczy się wnętrze. Ma to COŚ, co sprawia, że dla mnie jest najpiękniejszy i najcudowniejszy. Na tym to chyba polega, prawda?

Podejmę mimo wszystko próbę z narzeczonym. Jestem mu to winna. To dobry człowiek, zasługuje na szczęście.

Liczę na Wasze wsparcie. Jak miło czytać Wasze komentarze. Dają takie świeże spojrzenie z dystansu - to zupełnie coś innego niż słowa najlepszej przyjaciólki.
Dziękuję Wam.

i... Paulina - będę pisać

Ninunka,
Życie tak szybko płynie i nie zauważamy pierwszych sygnałów, reakcji... Nie dostrzegamy, że coś zaczyna się psuć, a nim się obejrzymy jest już kryzys. Na pewno nie stał się oziębły z dnia na dzień. To był cały proces...
Spróbuj z nim porozmawiać o swoich oczekiwaniach, o tym, że Ci brakuje tego co kiedyś Ci dawał... Podstawą do naprawy tego wszystkiego jest rozmowa. Jesli dwoje ludzi nie potrafi rozmawiać, to ma już poważne tarapaty.
Trzymam kciuki!

Niunka,
To super wiadomość Dialog pomaga. O ile jest chcęć rozmowy z obu stron. Wydaje mi się, że zrozumiał, że jesteś dla niego najważniejsza i przestarszył się, że może Cię stracić.

Ja za to mam problemy z komunikacją... Chociaż jest progres... Zamiast "chciałbym" od dwóch dni słyszę "chcę". To duży postęp, ale kiedy usłyszę, że tak będzie? Rozmawiamy ze sobą o wszystkim, ale temat przyszłości jest tematem, który nam się nie spina. On chciałby/chce się rozwieść, a ja chcę tylko wiedzieć na czym stoję i czy są szanse na wspólną przyszłość?

Skończył się nasz czas. Dziś on jest ostatni dzień przed urlopem. I zobaczymy się teraz dopiero w sierpniu. Nie wiem jak ja to zniosę. Będę tęsknić. Już tęsknię.

Wczorajszy wieczór był kiepski. Chyba już ten nastrój przed rozstaniem nam się udzielił. Byliśmy w kinie. Film był dziwny...
Spaliśmy bardzo mało, próbowałam z nim rozmawiać w nocy, ale wnioski z tej rozmowy mam mizerne. On nie jest pewien czy starczy mu sił aby odejść od żony. Jak już teraz wątpi, to czy się zdecyduje?

Pierwszy dzień jego urlopu... Tęsknię... ale jak to w pracy, mam zajęcie... Wczoraj po pracy jeszcze sporo rozmawialiśmy przez telefon. To głupie, ale mam nadzieję, że on też się do mnie "przyzwyczaił" przez te ostatnie kilka dni. Nie widywaliśmy się non stop, ale spędzilismy sporo czasu razem w porównaniu do wcześniejszych miesięcy gdzie widywaliśmy się tylko w pracy. No i ten wspaniały miniony weekend... Chciałam mieć wspomnienia, to teraz mam co rozpamiętywać.
Chciałabym aby odczuwał brak mojej osoby, aby tęsknił... Ale jestem naiwna.
Pojawił się właśnie na gg. Napisałam do niego krótko, odpisał, że odezwie sie później. O 2:00 w nocy wyjeżdża do żony i dzieci.
Będzie tam 2 tygodnie, wraca z dziećmi, ona tam zostaje jeszcze na kilka miesięcy (jest tam na kontrakcie). Ogólnie chłopak ma problem... Sam pracuje, ona za granicą, dzieci u dziadków będą trochę u dziadków, trochę z nim. Jej rodzice nie chcą sprawować nad nimi opieki, wcześniej się zgodzili pomóc, teraz się wycofali.
On niby ma tam poświęcić czas na przygotowanie dokumentów rozwodowych i ustalić z nią parę rzeczy. Ale dlaczego ja w to nie wierze? Dlaczego mam mega wątpliwości czy on w ogóle podejmie ten temat? Może dlatego, że już wcześniej obiecywał to zrobić i nie zrobił nic...? Może dlatego, że mówi mi o strachu "czy starczy mu sił"? Czuje się odpowiedzialny i za nią i za dzieci. Obawiam się, że jest w stanie poświęcić swoje szczęście dla ich dobra. Tylko o jakim "dobrze" mówimy. Przecież między nimi nic nie ma... Tak twierdzi... Widziałam jej smsy do niego. Napisała o końcu między nimi, napisała o rozkładzie małżeństwa... A jednak wczoraj powiedział mi "gdyby nie Ty, to pewnie jeszcze przez kilka lat tkwiłbym w tym małżeństwie". Więc odpowiedzialność zrzuca mimo wszystko na mnie? Skoro ona tak pisze od niego, to czemu on nie postawi kropki nad "i"? Może wcale nie chce tego rozwodu? Może to tylko rozpaczliwe wołanie o pomoc? Może ja jestem tylko "przygodą", "miłostką"?

Jestem już po urlopie. Mój urlop z Narzeczonym minął mi bardzo szybko. Tydzień na Riwierze spędziłam czytając książki, słuchając smętów na Ipodzie i rozmyślając o Ukochanym. Próbowałam się zbliżyć do Narzeczonego. Chyba za mało się starałam... Nie wyszło.
Ukochany będąc u żony i dzieci rónież za granicą ograniczał się w kontaktach ze mną do dawania sygnałów na komórkę (czasami jednego, czasami kilku dziennie), od czasu do czasu pisał też smsy z internetu - pozbawione jakiejś dogłębnej treści - ograniczały się do "tęsknie", "pozdrawiam". Krótko i zwięźle, ale nie na temat.
Nie widzieliśmy się od 15 lipca. Zobaczymy się dopiero 3 sierpnia. Dzisiaj wrócił z dziećmi do kraju. Rozmawiałam z nim dwa razy - za każym razem po minucie.
Popełniłam błąd, nie powinnam była brać urlopu w tym samym okresie co on. Gdybym teraz poszła na urlop, na dwa tygodnie... Buduję w okół siebie mur, nawet mi to wychodzi, ale jeszcze nie jest stabilny... Mam nadzieję, że go nie przebije...
Powinnam odejść. Mam do niego żal... bo już mu nie ufam. Mało się odzywał, a ja tak tęskniłam... Napisał mi, że ma ograniczony dostęp do internetu i dlatego odzywa się tak rzadko. Jednak w pracy się dowiedziałam przypadkiem, że wysyłał maile do swoich pracowników. Zrobiło mi się przykro... Kiedy napisał mi smsa, że ma oddzielny pokój i śpi sam zapytałam go jak temat papierów rozwodowych (który deklarował poruszć z żoną w czasie urlopu). Prosiłam aby dał mi sygnał na jeden telefon jeśli temat zostanie załatwiony do końca urlopu, albo sygnał na drugi telefon jeśli odpuścił ten temat. Nie dostałam żadnego... Jak to interpretować? Wiecie jaka jest interpretacja pesymistki? Stchórzył prawda? Przestał mnie kochać? Dzisiejsze rozmowy telefoniczne - takie sztywne, sztuczne, jakby po drugiej stronie słuchawki nie było mojego Ukochanego tylko jakiś obcy facet. Moja Przyjaciółka tłumaczy mi to tym, że przecież są z nim w samochodzie dzieci, a dzieci dużo widzą i słyszą, więc nie może ze mną rozmawiać inaczej...
Ma zadzwonić do mnie wieczorem. Ale pewnie będzie bardzo zmęczony i jeśli w ogóle zadzwoni, to będzie rozmawiał ze mną krótko.
Co mi powie? Będzie się tłumaczył? Co ja powinnam zrobić?
Wykorzystać ten miniony czas na postawienie bariery między nami? Powinnam odejść/zapomnieć? Dzisiejszy dzień - piękny słoneczny, a ja siedzię z komputerem i wpatruję się kiedy on się pojawi na gg. I wciąż zerkam na telefon...
Słucham moich smętów i układam sobie różne scenariusze tej rozmowy. Choć nie wiem co mi powie i tak wiem, że będę dziś płakać. Tak bym chciała usłyszeć, że wszystko będzie dobrze... Ale czuję podświadomie, że tak nie będzie. Powie mi o obowiązkach, o dzieciach, o tym, że nie może teraz odejść... Znowu będzie jakiś pretekst, albo poprostu przestał o mnie myśleć.
Mnie jakoś w życiu nie może spotkać nic dobrego. Jak pojawia się coś miłego w moim życiu, coś co sprawia, że się uśmiecham sama do siebie i mogę powiedzieć, że jestem szczęśliwa, to zaraz dostaję z buta i boleśnie dostaję do zrozumienia, że to szczęście nie było mi przeznaczone, trafiło się tylko przez pomyłkę.
Może lepiej nim on mnie rzuci (rzuci??? co ja piszę... przecież my nawet kochankami nie byliśmy, to czysty platon) powiedzieć mu, że go już nie kocham, że ta cisza i rozłąka mi to uświadomiły? Tylko, że obiecałam mówienie prawdy, szczerość i odpowiadanie na każde, nawet trudne pytanie... Ale on tą zasadę złamał. Nie odpowiedział na pytanie, nie był szczery...
Co mam zrobić...? Co on mi powie?

Dziś czuję się ja Mrówka gdy
czyjść but tratuje jej mrowisko
Czemu mi dałeś wiarę w cud
A potem odebrałeś wszystko

Mam wrażenie, że stoję w miejscu...
Wrócił. Powiedział, że cały czas tęsknił, że kocha. Wrócł z dziećmi, ona została tam. Teraz zatrzymał się u rodziców (inne miasto), którzy zajmują się dziećmi kiedy on idzie do pracy. W pracy spotykamy się standardowo. Wczoraj pierwszy raz byliśmy na kawie po pracy - aby chwilę porozmawiać. A tak - zostaje nam gg w pracy, krótkie rozmowy przez telefon czy na korytarzu - ale wiecie jak to jest w pracy, gdy nikt nic nie wie i wszystko utrzymywane jest w tajemnicy.
Jego żona przechodzi samą siebie. Wyjechała na kontrakt zagraniczny, zostawiła i jego i dzieci, ich małżeństwo się waliło już wcześniej, rozmawiali o rozwodzie już dawno, ale dokumenty cały czas nie są przygotowane. Na dodatek ona teraz szantażuje go grożąc samobójstwem. Widziałam jej wypowiedzi na gg, gdzie pisze, że połknęła tabletki nasenne, następnie wyłącza gg i telefon. A on tysiące kilometrów co może zrobić? Nawet nie może sprawdzić czy ona to zrobiła naprawdę czy blefuje... Jak ma nie odchodzić od zmysłów? Zrobiła to już dwukrotnie. Tylko, że za drugim razem on już nie reagował tak jak chciała. Na co ona liczy? Że po takim zachowaniu wszystko wróci do normy? Nawet jeśli z nią zostanie... Ja bym nie chciała aby ktoś został ze mną z litości.
Obiecywał mi, że podczas urlopu przygotuje dokumenty (pozew). Nie zrobił tego. Oczywiście moja wyobraźnia działa... sielskie, rodzinne wakacje... Co prawda widzę jak on się męczy, ale dwukrotnie już temat odpuścił, widzę jak przeżywa to jej zachowanie. Czuje się taki odpowiedzialny za nią, za ta jej "chorobę", bo jak to inaczej nazwać? To sprawia, że co raz więcej mam wątpliwości i co raz mniej nadziei na to, że ten jego rozwód stanie się rzeczywistością.
Kiedyś rozumieliśmy się bez słów. Teraz mam wrażenie, że rozmawiamy w dówch różnych językach.
W tym tygodniu ma do mnie przyjechać po pracy. Może czegoś nowego się dowiem...?
Co o tym myślicie? Czytam wątki innych zakochanych w żonatych facetach. Jestem typowym przykładem? Tak bardzo bym chciała, aby moja historia miała szczęśliwe zakończenie...

To też zdrada... Wiem o tym...
Ale czy ja zniszczyłam jego małżeństwo? Ono przchodziło kryzys na długo przed tym, jak się coś zaczęło między nami. Opowiadał mi o tym już ponad rok temu. (Pracujemy w jednej firmie i zdarzały nam się wyjazdy służbowe, gdzie mieliśmy okazję rozmawiać o swoim życiu, już dawno temu powiedział mi, że jego małżeństwo nie ma szans na przetrwanie i rozwód jest tylko kwestią czasu).
Samo uczucie, jakie się pojawiło na pewno ma na to wpływ. Powiedział mi prze urlopem: "gdyby nie TY, pewnie dalej bym tkwił w tym związku ze względu dla dzieci". Nadal w tym tkwi, a ja mam co raz mniej wiary w to, że coś się może zmienić.
Co do mojego narzeczonego... Macie wszyscy rację. Sama też bym Wam tak poradziła... Wiem, że muszę coś z tym zrobić, wiem co, choć to nei będzie łatwe.

Wczoraj miałam spotkanie z Ukochanym. Pierwszy raz po urlopie (wrócił do pracy 3 sierpnia) przyjechał do mnie. Rozmawialiśmy długo... Spaliśmy może ze 2h... Efekt rozmów...? Postaram się przedstawić suche fakty i to bardzo obiektywnie: Zamierza się rozwieść - jest pewien, że to nastąpi w 100%, ale nie widaomo kiedy to nastąpi. Jego żona przyjedzie teraz na tydzień do Polski, potem wróci na stałe na koniec listopada. Chce z nią pójść do psychologa, bo uważa, że ona jest chora i potrzebuje pomocy. Z jednej strony ona chce tego rozwodu tak, jak on, z drugiej zaprzecza samej sobie. On się obawia o dzieci, o ich rozwój, zastanawia się nad tym, co będzie dla nich lepsze. Twierdzi, że mnie kocha. Nie potrafi jednak dzisiaj odpowiedzieć na pytnie - czy mam na niego zaczekać, czy mam sobie dać z nim spokój (pytanie zadałam jakąś godzinę temu). Powiedział, że to za trudne pytanie... Odpowiedziałam mu zatem, że to jest dla mnie odpowiedź - zrobił to "w białych rękawiczkach", że w takiej sytuacji nie pozostaje mi nic innego niż odejść. Najsmutniejsze jest to, że cały czas mam nadzieję, że on mi na to nie pozwoli. W filmach, książkach, bajkach - przyszedłby do mnie, wziął w ramiona i powiedział, że mi na to nie pozwoli. Ale to jest moje szare życie, a on nie jest Księciem tylko żonatym, niezdecydowanym "tchórzem"? Teraz milczy, bo nie ma go przy komputerze - jest na zebraniu.
Nie wiem już sama - co mam o tym wszystkim myśleć?
Wczoraj wieczorem poprosił mnie do tańca - na piosence E. Bartosiewicz "Ostatni". Gdy tak mnie tulił powiedziałam "Będzie mi Ciebie brakowało", a on mnie mocniej uścisnął. Taka niema odpowiedź "Mi Ciebie też"? Nic nie powiedział... Nie zaprzeczył, nie wyraził zdziwienia "o czym Ty mówisz" itp, itd.
Co o tym myślicie? Czy według Was jest szansa, na to że będziemy razem? Czy pozwoli mi odejść, czy mnie zatrzyma?
Co mam zrobić - poradźcie proszę...

Powiedział, że nie chce abym odchodziła, że chce abym zaczekała, ale pozostaje tu kwestia czasu, kiedy on się rozwiedzie. On chce już teraz, ale nie wie co jego żona na to, bo najważniejsze są dzieci. Tylko jaki wiek dla dziecka jest najlepszy - aby dowiedzieć się o rozwodzie rodziców. Jego mają 7 i 3. Wiem... ŻADEN. Ale wybierając mniejsze zło?  Lepsze jest oszukiwanie dzieci i trwanie w związku bez przyszłości? Przecież dzieci można kochać i dbać o nie nie mieszkając z ich matką, prawda?
Tylko... jakoś dzisiaj w to wszystko nie wierzę Może dlatego, że jestem zmęczona, niewyspana ale dzisiaj wszystko widzę w czarnych barwach.
Walka rozsądku z sercem... Kto ma większe szanse na wygraną?

On to doskonale wie Paulina. Zdaje sobie z tego sprawę i jest tego pewien. Najdziwniejsze jest to, że my nawet się nie potrafimy kłócić... Jak jestem na niego zła to i tak się śmiejemy. Pasujemy do siebie wyjątkowo - nadajemy na tych samych falach. Wiem, że gdyby dane mi było z nim być nie zmarnowałabym ani chwili.
Nie jestem już pierwszej młodości i nie raz już byłam zakochana i nie raz kochałam... Ale ON jest największą miłością mojego życia - nigdy czegoś takie nie czułam. Nigdy... Mimo, że z bagażem życiowym, z balastem wręcz, bo przecież żona jest nadal jego żoną, mimo 100% pewnych plotek w pracy (ja panna zawsze będę postzrgana jako ta, która rozbiła małżeństwo), mimo uwag mojej rodziny (jak mogłam się zadawać z żonatym?) i jego (też są tego nieświadomi, nawet nie wiedzą, że mu się nie układa małżeństwo) - mimo to wszystko - wiem - że to TEN. Z nim chciałabym się zestarzeć. Z nim chciałabym mieć dziecko. Z nim zasypiać i się budzić... Tylko z nim...

Jest zdecydowany na rozwód, ale nie wiadomo jak ona zareaguje. Starszyła już myślami samobójczymi, nie wiem/on nie wie, co jeszcze może jej przyjść do głowy? Mówi, że ją zniszczył, że zmarnował jej życie, że ona się starała, że nie ma po co żyć. Całą winę za rozpad małżeństwa zrzuca na niego. A jeśli on zacznie temat o rozwodzie, a ona zagrozi samobójstwem? Jeśli będzie go szantażować? Sama nie wiem, czego można się po niej spodziewać...

W zeszłym tygodniu przyjechała jego żona na tydzień do Polski. Cały tydzień prosił mnie o cierpliwość, że wszystko mi opowie, że z nią rozmawia, że ustalaja wszystko (nie mam pewności co ustalają, wydaje mi się, że temat dotyczy rozwodu). Próbowałam coś od niego wyciągnąć, znaleźć jakiś punkt zaczepienia, ale wciąż mi powtarzał - wszystko Ci powiem w poniedziałek.
Dziś jest ten PONIEDZIAŁEK. Nie ma go w pracy. Ale przecież są telefony. Co mi powie? Jakie ma dla mnie wiadomości? Że się rozwodzi? Że dla dobra dzieci będą tkwić w tym małżeństwie? Że będziemy razem? Że nie będziemy razem?

Dwa tygodnie temu - powtarzał, że zamierza się rozwieść, że tak dłużej nie wytrzyma.
Przyjechała do Polski. Spał z nią w jednym łóżku. Mógł iść spać do któregoś z dzieci, albo ona, ale nie... spali w jednym łóżku. Niby nic między nimi nie ma - para obcych sobie ludzi, ale śpią w tym samym łóżku - czy to normalne?
W zeszłym tygodniu nie zdawał mi tradycyjnych relacji, wciąż ucinał temat obiecując, że wszystko mi powie dzisiaj. Był wyjątkowo miły, nie oszczędzał się w czułych słówkach, codziennie zapewniał o swoim uczuciu itd. W piątek powiedział "i znowu tyle dni nie będę Cię widział"... Dzisiaj napisałam do niego SMS czy pamięta, że dziś jest ten PONIEDZIAŁEK, kiedy ma mi wszystko powiedzieć. Nie odpisał. Po kilku godzinach zadzwoniłam (wiem, wiem co powiecie..., że się narzucam, wiem... i nie jestem z tego dumna, ale zadzwoniłam). Rozmawialiśmy z 5 minut, powiedział, że wszystko aktualne i że odkręci do mnie. Pewnie zadzwoni gdy będę jechała do domu. Ale co mi powie? Czy rzeczywiście będą to jakieś konkrety???

Chociaż jestem urodzoną pesymistką i żyję w przekonaniu, że mnie to już nic dobrego w życiu nie spotka, jakoś zaczęłam się zastanawiać nad tą jego skrytością i doszukiwać się w tym wszystkim nutki nadziei. Pomyślałam sobie, że może dzisiaj do mnie przyjedzie? Że przytuli, powie, że kocha i że będziemy razem... Albo, że poprosi mnie żebym za niego wyszła jak tylko się rozwiedzie. Takie tam, różne bzdury mi do głowy przychodziły...

A tak naprawdę... Jestem przerażona... Czekałam... a teraz boję się strasznie tego, co ma mi do powiedzenia. Miałam sny... Najpierw śniła mi się trumna - a to zapowiedź nieszczęścia w małżeństwie albo innym związku (moim związku, bo to mój sen), zmarły, który ożył - a to oznacza kłopoty albo straty, a przedwczoraj śniła mi się peruka - ostrzeżenie przed złudzeniami.
Nie jestem przesądna... Rzadko zaglądam do senników (właściwie teraz dopiero zajrzałam).

Jak myślicie co on mi powie?
Czy w ogóle mi coś powie?

Godzina 21:53
Padła mu bateria. Nie ma ładowarki w samochodzie. Albo specjalnie wyłączył telefon. Kto go tam wie? W każdym razie nie dotrzymał obietnicy. Zawiódł mnie na całej linii. Około 18tej rozmawiałam z nim przez chwilę i powiedziałam, że obawiam się, że padnie mu bateria. Sugerowałam nawet, że ma zakupić na stacji paliw ładowarkę samochodową. Miał zadzwonić o 20:30. Skończyłam swoje zajęcia po 19tej więc o 19:50 zadzwoniłam i... brak zasięgu.

Pogadaliśmy wczoraj... Pojechał do mnie. Pojechaliśmy jednym samochodem. Byliśmy na kolacji/obiedzie. Potem pojechaliśmy do mnie. Prowadził moje auto w moim mieście. Siedząc jako pasażer mówiłam mu jak ma jechać, a on powiedział "znam drogę do domu". Na miesjcu zrobił bardzo fajny i ciepły wstęp... jakie to go wielkie szczęście spotkało, że mnie spotkał na swojej drodze, wspominaliśmy tamten wyjazd zimowy, smialiśmy się...
A potem powiedział to, czego się tak bardzo obawiałam, co mi się wyśniło... Że rozmawiali, że wszystko szło gładko, ale potem nastąpiły komplikacje i postanowili, że na teraz się nie rozwiodą. Że będą się męczyć ze sobą dla dobra dzieci. Że rozwiodą się jak dzieci będą starsze, jak mlodsze skończy 10 lat, czyli za 7 lat. Oczywiście mnie kocha, nie chce mnie stracić, jestem dla niego bardzo ważna itd. Powiedział, że nie ma prawa ode mnie niczego oczekiwać... Ale jak go zapytałam czego by oczekiwał gdyby je miał, to odpowiedział, że chce abym na niego poczekała. Nasze uczucie trwa 7 miesięcy... A mam czekać 7 lat...
Cały czas mnie tulił, całował, zapewniał o uczuciu...
Rozsądek aż krzyczy..., wiem że nie powinnam czekać. Serce natomiast mnie całkowicie nie słucha.
Wątek ma tytuł "Czy to w ogóle ma sens?"
Wszystkie znaki na ziemi i niebie odpowiadają: NIE MA

Wątek ma tytuł "Czy to w ogóle ma sens?"
Wszystkie znaki na ziemi i niebie odpowiadają: NIE MA
tylko co z tego jak za pewne serce mowi MA SENS-CZEKAJ. mam racje?? tak ci serce mowi?
nie wiem juz co ci lepsze, jak to jest ty sie rozstalas z tym swoim kolegonazyczonym?? mysle ze puki nie poczujesz nic do nikogo innego to chyba mozesz czekac

Tylko nie wiadomo czy za 7 lat nie powie znowu - kochanie ustalilismy z żoną że bedziemy dla dobra dzieci razem aż najstarsze bedzie pełnoletnie - i na takim czekaniu spędzisz młode i nieco starsze lata swojego zycia, wydaje mi się ze z jego strony to tylko wymówka, jemu jest tak dobrze i wygodnie mieć dwie kobiety, zapewne każdy chłop by tak chciał, jedna do gotowania, prania, sprzątania, prasowania i opieki nad dziećmi, a druga do uciech cielesnych, oczywiście i ta pierwsza też ale rzadziej, napisz na jednej stronie kartki korzysci dla Ciebie z tego czekania a na drugiej co tracisz i zastanów się proszę.

Maxi
Do uciech cielesnych? My się jedynie przytulamy, całujemy, bardzo rzadko są jakieś inne pieszczoty. Nigdy się nie kochaliśmy.
A co do jego żony... To raczej on sprząta, prasuje itd...
Ale zrobię jak radzisz - wypiszę te rzeczy na kartce... I boję się bilansu

Mirella, byliście razem i Wam nie wyszło? Rozstaliście się? Ja gdybym mogła z nim być - nie zmarnowałabym tego... Zrobiłabym wszystko, aby tego nigdy nie żałował, że wybrał właśnie mnie. Ja jednak nie mam tej szansy Nie będę jej miała Jestem księżniczką z innej bajki, nie z jego bajki. Nasza historia mogłaby być bajkową, gdzie miłość zwycięża... a stała się dramatem dla mnie
Prawdziwa miłość nie mija prawda? Nie przechodzi? Nie ma na nią lekarstwa?
Wiesz co mam na myśli? Ja jeszcze nie płaczę. Przyjechaliśmy do pracy razem, tutaj muszę się trzymać. Za 5 minut wychodzę, spotykam się z Mamą, ktora o niczym nie wie... A tak bardzo chciałabym się wypłakać Mamie..., jak małe dziecko, ale nie mogę. Potem spotkanie z koleżanką, która jest ode mnie młodsza, ma kilkumiesięczną córeczkę i raka. Na łzy będę mogła sobie pozwolić dopiero późnym wieczorem będąc w łóżku - sama.
Ja mam 32 lata. I straciłam sens życia. Już nigdy nikogo nie pokocham, nigdy nikomu nie zaufam... Patrzę na niego, uśmiecha się do kolegi siedzącego na przeciwko. A mi się chce płakać, krzyczeć, szlochać.
Nasza miłość miała być wyjątkowa, oszukać statystyki - a stała się tendencyjna

Tak naprawdę nie wiesz co by było gdyby.... My rozstaliśmy się po 5 latach mieszkania razem i też chciałam żeby było jak najlepiej. Starałam się, kochałam jak głupia chociaż nie zawsze to okazywałam (tutaj wychodzi moja duma która w związku powinna być schowana głęboko w kieszeń) ale tak było. Skończyło się, bo ja chciałam ślubu, dziecka a On wiecznie miał czas. Do tego doszły jego romanse na boku i nie wytrzymałam. Boli Cholernie chociaż minęło 15 miesięcy i pomimo tego że z kimś jestem. A wiesz co jest najgorsze? To, że gdy go poznałam wiedziałam że ten związek będzie powodem moich największych łez i dylematów a pomimo tego poszłam na to - zakochana jak głupia. Napisałam dzisiaj na forum że pomimo tego że cierpię cieszę się że przytrafiło mi się taka miłość na maxa bo mam cudowne wspomnienia - tylko tyle mi zostało.
Nie wiem co mam ci doradzić. Nie rozumiem go i wydaje mi się że szufladkuje Cię gdzieś po kątach zwalając odroczenie szczęścia na dzieci. Mój ojciec odszedł od matki jak miałam 4 lata i nie wiem czy to źle czy dobrze. Tak się stało i już. Nie jest dobrze żyć ze świadomością że ktoś zostawia dla ciebie rodzinę a ktoś cię za to wini - znam to uczucie, ale tutaj trzeba dwojga do udźwignięcia tego ciężaru. Do niczego go  nie zmusisz, to musi być decyzja tylko i wyłącznie Jego.

Mirella, Ja mam to samo, choć nie mam wiele wspomnień, cieszę się z tych, co mam...
Ja mu wierzę, że on mnie kocha. Wierzę, że chce być ze mną. Tylko to jego poczucie obowiązku... Chce być dobrym ojcem, kocha dzieci. Jej nie kocha. Nie sypia z nią. Dziwi mnie to, bo skoro nie ze mną i nie z nią, to coś mi tu nie pasuje do typowego faceta. Ale mimo wszytsko mu wierzę. Teraz przez najbliższe dwa miesiące chce wybadać syna, pogadać z nim, ugruntować jego zaufanie i nastawić go na rozwód. Wie, że na początku będzie to szok dla niego, ale ma zamiar wracać do tematu. Tak mi powiedział. Że chce przyspieszyć ten temat, bo wie, że dla mnie jest to zbyt trudne i obawia się, że mnie straci. Tylko, że ja w tej kwestii jestem przekonana, jak zareaguje dziecko, a on znowu się wzruszy,  zmięknie itd.

Wczoaraj mieliśmy imprezę w pracy. Siedzieliśmy obok siebie ale jakoś tak mało rozmawialiśmy. Uwielbiam z nim tańczyć, tym razem mało tańczyliśmy, bo bawił się też z innymi koleżankami z pracy. Na tego typu imprezach jest wyjątkowo trudno nie budzić podejrzeń innych obserwatorów. Całowaliśmy się, ale ja w jego objęciach czuję się taka samotna.
Od poniedziałku mam urlop. Jadę z przyjaciółką w góry. Trochę śniegu spadło, warunki niebezpieczne na wyższe partie gór. Martwi się o mnie, a ja bez skrupułów mówię o tym, że będę podejmować ryzyko. Nie chcę się celowo rzucić w przepaść, ale... wtedy wszystko by mnie już nie obchodziło, byłoby wszystko jedno, nic by mnie nie bolało, nie czułabym się taka bezsensowana i bezwartościowa.

Maja - pewnie, że nie takiej miłości chcę. Ale kogo to obchodzi czego ja chcę? Ja gdy tylko coś dostanę od losu i uwierzę, że mogę być szczęśliwa, to zaraz to tracę. Wiem, ta miłość od początku miała małe szanse na happy end, ale była największą miłością jaka mnie w życiu spotkała. Nadal nią jest i pozostanie.

Sonieczka, co byś powiedziała jego żonie? Na pewno nie wie o mnie. Dużo o mnie mówił zanim się między nami zrodziło uczucie, była na mnie nieco uczulona, teraz o mnie w ogóle w domu nie mówi. To małżeństwo jest papierowe dużo dłużej niż nasze uczucie.

Wiecie co? Ja go wciąż bronię i tłumaczę... Staram się pisać obiektywnie. Czytam Wasze posty, które dodają mi sił i wiary, że to przetrwam... a jednak wciąż go bronię Dlaczego?

rozumiem ze chce dzieci oszczedzic, a moze jednak powinien cie w swoje zycie zaangazowac??
moze jednak powinnas poznac dzieci i zyc choc troszke bardziej z nim...ja bym chyba jednak powiedzial ze ci latka plyna i tez chcesz swtorzyc rodzine, jesli jestes w stanie pokochac jego dzieci to powiedz ze mu pomozesz, ze chetnie sie zaangazujesz...mysle ze zdecydowane ciecie bedzie lepsze niz czekanie na cud swiata, ty sie kochana meczysz.
malzenstwo jesli nie istnieje to mysle ze powinien juz skladac papieru na rozowd a mi sie zdaje ze on wciaz jest nei pewny, co sie zmieni?? i tak przeciez matki nie ma to tak samo bedzie i po rozowdzie.

JoAsiulka - poczytaj trochę więcej historii kobiet które były lub są kochankami żonatych facetów - przewijasię tam zawsze: żona straszy samobójstwem, dzieci małe, wspólny kredyt na dom, kocham tylko Ciebie tzn. kochankę, bądź cierpliwa, żona ze mną nieśpi itd. i wiesz co fakt jest taki że te kochanki które wreszcie zakończyły (one lub on) taki związek wychodzą z niego z jednym tylko wnioskiem straciły czasem wiele lat na związek który nigdy nie miał przyszłości. Oprócz tego ranią one wszystkich , a nie przynoszą nic dobrego.

Monia przeczytałam tą książkę.
Jednak gdy problem dotyczy nas samych patrzymy na to z innej perspektywy... Chcemy wierzyć, że nasz przypadek jest inny, wyjątkowy, że nam się uda i będzie szczęśliwe zakończenie... Przeciż jakiś % szczęśliwych jest, prawda? A kto pisze na takich forach? Głównie Ci nieszczęśliwi, szukający wsparcia, pomocy, zrozumienia. Ci szczęśliwi nie mają wtedy czasu aby opowiadać o swoim szczęściu, bo każdą wolną chwilę dzielą z tą ukochaną osobą... Tak już jest...
Spotkałam się tu z wypowiedziami szczęśliwych dziewczyn, szczęśliwych facetów, którzy chcą dodać siły takim zagubionym jaką ja obencie jestem.
Cieszę się, że trafiłam na to forum. Można się tutaj wygadać zupełnie anonimowo. Można opowiadać bez zahamowań o sobie i swoich problemach. Jest mi ciężko... Jest mi źle... Nawet nie mogę uciec stąd. Patrzę w mój komputer od czasu do czasu zerkając po przekątnej i widzę jego.
Czemu nie zmieniłam wtedy pracy, kiedy mogłam? Bo usłyszałam: ZOSTAŃ

Wczoraj pojechaliśmy do mnie po pracy. Posiedział dwie godziny i pojechał do siebie. Posiedział... przytulił... pocałował i pojechał do syna i swojej mamy. Jego żona i córka do końca listopada za granicą. Ale co z tego... Jak on nadal nie wie, czego chce. Myślę, że to tylko kwestia czasu, kiedy podejmie decyzję, że w ogóle się nie rozwiedzie. Chyba już dojrzewam do tego, ale boli, boli nadal i to strasznie mocno.
Dzisiaj mi powiedział (rano rozmawiamy w drodze do pracy przez telefon), że w październiku chyba pojedzie do nich z synem na urodziny córki, na weekend. Musi zacząć je zwozić, tzn bagaże, bo na koniec listopada przywiezie je na stałe. Oczywiście zaprzecza jakoby się stęsknił za nią, ale ja wiem swoje... I aż mnie kłuje na samą myśl, że spędzą trochę czasu razem.
On jest inny pod jednym względem. Nie mówi mi co chcę usłyszeć. Mówi to co myśli. Wie co chciałabym usłyszeć, wie, co chciałby mi powiedzieć, ale mówi to co może, to, czego jest pewien. Dawno temu zaimponował mi wprowadzeniem zasady bezwględnej szczerości i odpowiadania na każde pytania. Trzymamy się tej zasady - choć to takie bolesne bywa. Zobaczymy, jak będzie się odzywał od mnie w weekend. Nienawidzę weekendów, bo go nie widzę...

Sama siebie oszukuję. Przecież on mi obiecywał, że się rozwiedzie, że po jej powrocie wyprowadzi się do drugiego pokoju, że nie będzie z nią spał w jednym łóżku, że już nigdy nie będzie się z nią kochał, że przyspieszy sprawy rozwodowe itd. Przecież we wtorek zwątpił, czy da radę to wszystko przyspieszyć, zwątpił czy będziemy razem. A to ja zawsze wątpiłam a on mnie wspierał, pocieszał, zapewniał, że to ma sens... Przecież moja i tak niewielka nadzieja, jaką miałam, rozwiała się w miniony wtorek. I ta chwila zwątpienia jego nie minęła.
Powinnam go sobie obrzydzić, odpuścić, zerwać kontakt... Powinnam przestać go kochać.
Tylko to wszystko takie trudne... Znowu go widzę, słyszę jego głos w oddali... i tak bardzo go kocham ((

JoAsiulka, sama sobie odpowiadasz na zadane pytanie " czy to w ogóle ma sens". Napisałas w poscie "sama siebie oszukuję", i dokładnie tak jest. Już ktos wcześniej pisał, że dzieci nigdy nie osiagaja odpowiedniego wieku, by zrozumiec dlaczego rodzice się rozwodzą. No chyba, że są całkiem dorosłe, ale myslisz, że Wasza miłośc przetrwa tyle lat? Uwierz, że gdy facet chce naprawdę odejść od żony to zwyczajnie to czyni. Poczytaj inne posty. Albo może i nie czytaj, bo jest w nich dramat kobiet, których mężowie wybrali życie u boku kochanki. I każda z tych żon była przekonana o miłości, wierności i oddaniu męża.
Wiem jak Ci cięzko, ja tez przezywam w tej chwili swój nieudany związek, wolni faceci tez są toksyczni, ale moim skromnym zdaniem odpwiedz na Twoje pytanie jest tylko jedna - to nie ma sensu.

Hej JoAsiulka dasz sobie radę, heh rozumiem Cię doskonale. Mi mówił jak to strasznie kocha, jak tęskni za mną a za kilka dni był koniec nagły i nieoczekiwany, i tylko zostańmy przyjaciółmi. Niestety ja kocham cały czas, i choć minęło półtora miesiąca ani trochę mniej, ale na pewno w jakiś sposób już przyzwyczaiłam się do bólu.
Wydaje mi się że jeśli ty nie podejmiesz żadnej decyzji on nic nie zrobi, tylko cały czas się będzie zastanawiał. Kochać nie przestaniesz, czy znajdziesz szczęście nie wiem. Ale czy teraz jesteś szczęśliwa ?? I moja miłość też miała być wyjątkowa, byłam cudowna, kochana, ale co z tego kiedy to nie było w sumie nic warte, to były tylko słowa, nie potwierdzone czynami. Ogólnie było takie piękne, okazało się banalne.
Chciałabym, aby twoja historia okazała się inna, a miłość między wami silna i prawdziwa. Ale gdyby kochał naprawdę to chyba wiedziałby z kim tak naprawdę chce być.

Bo im tak wygodnie niestety. Dopóki sytuacja ich nie zmusi starają się żadnej nie podejmować, bo przecież mają czas...
Do mnie również mówił czule, ale co z tego, to były tylko słowa, a one są ważne tylko i wyłącznie gdy poparte czynami. Najgorsze jest to że ja niby słaba kobieta jestem w stanie dużo poświęcić i cenię sobie słowo które wypowiadam, a on ... po prostu szkoda słów.
Jestem ciekawa JoAsiulka jak skończy się twoja historia.

Kochana tak się czuje człowiek który traci pewność, że dla drugiej osoby jest to tak samo ważne, zaczynają pojawiać się coraz większe wątpliwości czy on naprawdę kocha itp.
Że w sumie tęskni itp. też przerabiałam, coś ci kochankowie jakoś mało oryginalni są.

To takie cliche, przepraszam, ale mamy tylko jedno zycie, jedna mlodosc...  Czy naprawde chcesz je przezyc czekajac na tego czlowieka, ktory jak choragiewka, zmienia zdanie i karmi Cie pustymi obietnicami, nie dajac w zamian nic?

Heh ja też kocham mojego S., ale czy to ma jakieś znaczenie. Albo chce być z tobą albo nie, a jeśli są wymówki to tego nie wie i nie wiesz czy będzie wiedział i kiedy będzie wiedział. Hasło z tego forum: Jeśli kochasz puść wolno, jeśli wróci będzie tylko twój, jeśli nie wróci, nigdy twój nie był.