Jak oswoić się ze śmiercią kogoś bliskiego?Jak dalej żyć? - Netkobiety.pl

Marz ( Marzenko) tak po prostu musiało się stać.
Nie masz się o co obwiniać. To zrozumiałe że teraz nie mozesz sobie znalezc miejsca.
Pisz śmiało na pewno forumowicze coś poradzą lub po prostu odpowiedzą w Twoim wątku.
Są tu też netkafejki w dziale nasza społeczność.
Dobrze że dołączyłaś

Dobry wieczór pani. Dlaczego smutna? Kiedyś miałem zdarzenie, że ktoś bardzo bliski odszedł, tak nagle, z dnia na dzień. Ciężko uwierzyć, ciężko dalej żyć. Gdy nie można już nic powiedzieć, a tyle by się chciało. Dziś po czasie łez, rozpaczy wie się jedno. Ta osoba jest szczęśliwa. Ma inne życie i patrzy na nas. Nie bądźmy smutni, bo ona jest szczęśliwa. Nam jej brakuje, ale to nam. Czujemy ból, bo zawsze był, bo teraz nie ma. ale z drugiej strony, On ma już to za sobą, życie teraz, nasze sprawy... Jest tam wysoko. Patrzy i gdy my smutni, a on szczęśliwy to cień smutku przez twarz biegnie. Bo i Ty powinnaś się cieszyć, choć brak Go. Żyj tak by gdy kiedykolwiek spojrzy uśmiechnął się, że i Ty szczęśliwa. To może dziwne, co piszę, ale tak jest. Pozdrawiam i proszę by uczcić kogoś nie smutkiem a radością raczej. Dla tej osoby....

Witaj!

      Strata osoby bliskiej jest zawsze bolesna, jeśli jest nagła, sprawia, że pustka jest większa, tym bardziej buntujemy się, dlaczego los tak pokierował wydarzeniami. Bunt, wyrzuty sumienia, żal, to etapy żałoby i z doświadczenia wiem, ze trzeba się jej poddać. Wiem, też, że trzeba w sercu pozwolić tej osobie odejść, pożegnać się z nią, wypłakać smutek i coś, co odeszło bezpowrotnie ? życie we dwoje. Moją osobistą stratę pomogła mi przejść Pani psycholog, to była nieoceniona pomoc, jak ostatnia deska ratunku. Może warto skierować się z czymś, co nas przerasta do kogoś, kto wie jak nam ulżyć w cierpieniu?! Nie wiem, co dla Ciebie byłoby wsparciem w obecnym czasie, ale dzielę się własny doświadczeniem. Sama oceń czy coś z tego możesz wziąć dla siebie.

Pozdrawiam, Anka

Każdy z nas nosi w tym życiu krzyż, pytanie czy go uniesiesz. Polecam książkę przebudzenie de mello. Zrozumiesz swój żal, wybaczysz sobie, będziesz szczęśliwa. Nie obwiniaj się, to do niczego dobrego nie prowadzi.

Witaj
Strata bliskiej osoby  jest bardzo bolesna i napewno kazdy zadaje sobie pytanie DLACZEGO? ale niestety nikt nam nie odpowiada ja uwazam ze czas nie goi bolu on tylko  pozwala  sie z nim oswoic.Jeśli pozwolisz podziele sie krotko swoja historia.W listopadzie 2008r zmarł po chorobie nowotworowej moj 31 letni brat a w tym roku dokladnie dzis mija 4 miesiace zmarla moja mama tez na raka i nie umiem tego ogarnac to czuje czlowiek po stracie bliskiej osoby jest nie do opisania zycze ci duzo siły bo napewno minie duzo czasu az czlowiek dojdzie do siebie po takiej tragedii. Pozdrawiam .

Witam Cię Magdo serdecznie. Też bardzo Ci współczuję, bo wiem ,jak to bardzo boli.
Z moim mężem spędziłam razem 40 lat -byliśmy parą ze szkolnej ławy- zawsze razem. Dzisiaj czuję się jak ryba wyrzucona z wody, której brakuje już tchu, aby przeżyć. Wielu  rzeczy (tzw. męskich)  nie umiem zrobić czy załatwić. Wszystkiego muszę uczyć się od nowa. W naszej sytuacji wsparciem dla nas są nasze dzieci- moje są już dorosłe i mają swoje życie. A ja jestem już na emeryturze i  czuję się strasznie samotna.Na siłę szukam nowych- także samotnych , bo na tych co są w parze - nie mogę patrzeć, najgorzej jest wtedy, gdy widzę starszych dziadków idących parami ze swoimi babciami- też bym tak chciała. Zabrakło mi tego ostatniego, spokojnego etapu  życia na emeryturze ze swoim dziadkiem. Jeśli mogę Ci coś poradzić- to uciekaj  na siłę do ludzi. Jesteś jeszcze bardzo młoda i przed tobą jeszcze całe życie. Napisz coś więcej o sobie. W jakim mieście mieszkasz?

Witam Cię Lilusia . Chętnie pogadam z Tobą na GG 6343290. Bardzo brakuje mi przyjaciół, bo ci starzy zawiedli.

Jestem od pol roku sama moj maz wyszedl na pol godziny do sklepu tak powiedzial synkowi.Ja bylam w pracy zadzwonil do mnie ze kupil sobienowe buty(chyba na tamten swiat)Mam 36 lat i po 18stu latach zostalam sama.Bylam w dole ale teraz okazalo sie ile mam prayjaciol i czasem warto zawierzyc ludziom z bliskiego otoczenia.Mnie akurat pomogla wiele bratowa(i nadal mnie wspiera)i brat ktory tez ze smiercia mojego meza wiele stracil(byli przyjaciolmi)a takze ludzie po ktorych bym sie tego nie spodziewala.Tak mnie wyciagneli i nadal pilnuja ze teraz wiem ze trzeba isc do przodu.Nie mozna sie cofac do tylu to nie wroci.Bardzo kochalam swego meza ale dla dziecka nie mozna zamykac drzwi przed dalszym zyciem bo mozna dziecko zamknac w swoich zalach a wtedy jest jeszcze gorzej.Juz teraz zaczynam sie powoli usmiechac

ja tez tak myslalam.moze jestem troche starsza ale tez zostalam z piecioletnim dzieckiem.A co do zycia z kims innym badz madra teraz facet niech sie o Ciebie stara ale rob to na dystans,Jestes teraz dla siebie i dla dziecka

witaj Magdo
Ja też straciłam ukochanego męża trzy miesiące temu.mam 4 dzieci .mam 34 lata i też wkurza mnie to jak mówią że jeszcze ułożę sobie życic ,ja byłam bardzo młoda jak wyszłam za mąż miałam 18 lat ale nigdy tego nie żałowałam byliśmy bardzo szczęśliwi razem i nie wyobrażam sobie życia z kimś innym.Ja jestem w trochę lepszej sytuacji jak ty bo mam pracę i siostrę która bardzo mi pomaga.Po śmierci męża wiele osób mnie wspierało mieszkam w małym miasteczku i wszyscy się znają a tym bardziej że mąż był bardzo lubiany .
A ty kochana trzymaj się i życzę powodzenia

Tylko samodzielne przezycie czegoś daje ludziom prawdziwe zrozumienie.
Ja nauczyłam się że powinnam liczyć na siebie. Nie jest łatwo ale zaglądam na forum i zaczęłam właśnie więcej czytać wiara też mi pomaga. I starm się przeżyć każdy kolejny dzień.

Ja równiez straciłam bardzo bliską osobę,cieżko bylo się pogodzić,ale mam nadzieje ,że kiedyś sie z nia spotkam w niebie i mam siłe, żyjąc z ta nadzieja i z wiara:) Jast taka piękna kolęda
,,Kolęda dla nieobecnych" na youtube.wlaczcie sobie.

Witam!
Rozumiem, co czuje człowiek po stracie bliskiej osoby, ja straciłam chłopaka 6 miesięcy temu, stało się to tak nagle, ze do tej pory nie mogę zrozumieći pogodzić się z tym i mieszanka uczuć jest wybuchowa, niestety nie bardzo mam z kim o tym porozmawiać.....Sama się hamuje przed wyrażaniem uczuć innym osobom zeby ich nie zasmucać....unikam kontaktu z rodziną bo oni udzielają rad które mnie drażnią. Byłam u psychologa ale moze to za wcześnie było i nic mi nie dał....wcale sie lepiej nie poczułam...Czuję bezradność , w wierze próbowałam odnajdywać sens..ale przestałam bo żal do Boga jest zbyt silny....zastanawiam się w jaki sposób można osiagnąć jakąkolwiek równowagę po tak duzej stracie? Byłabym wdzięczna za wyrażenie swoich opinii i doświadczeń...

I Ja podzielę się swoimi przeżyciami. Straciłam tatę 21 sierpnia będzie 12 rocznica śmierci. jakie to straszne przeżycie, w sercu zawsze będzie taka pustka, myślałam już nic gorszego mnie nie spotka a tu jak grom z jasnego nieba mój 46l. brat dowiaduje się o raku, 3 miesiące od wykrycia choroby umiera 8 marca 2008r w szpitalu wojskowym.  wspomnienia się w głowie przesuwają jak film.
w Święta Bożego Narodzenia tak się cieszył z awansu na chorążego.   
Świat się wali dla nas rodziny mamy żony syna sióstr. Wspaniały mąż dobry człowiek. Do puki ktoś sam nie przeżyje czegoś podobnego nie rozumie, udziela porad, dziwi się że ktoś tak przeżywa. 

chcę dać wam nadzieje drogie żony i do was słonko jeszcze zajrzy, wiele z was woli być same,wiele zostaje na lata. podziwiam was za siłę jaką żyjecie.   moja bratowa też chciała być sama, teraz ma kogoś,jest szczęśliwa, uśmiechnięta. Dobrze że ułożyła sobie życie na nowo. trudno jest nam się z tym pogodzić do końca, ale wspieramy ją.
         
Czy kiedykolwiek  pogodzę się ze stratą najbliższych trudno bardzo, miałam nawet pretensje do Boga,dlaczego tak się stało, wytworzyła się we mnie tak zwana znieczulica, jak ktoś umierał to wcale go nie szkodowałam . wiem to podłe już tak nie myślę.Staram się pomagać innym którzy stracili bliskich bo znam ten ból .a powiedzenie czas leczy rany... na mnie zadziałał odrobinę po 10latach.