co ja do niej czułem / czuje ? - Netkobiety.pl

Myśle , że nie jesteś beznadziejny.. Wydaje mi się, że problem bardziej tkwi w twojej emocjonalności.. Często "jest sie bez emocji", bądź nie okazuje się ich lub NIE POTRAFI okazać, gdy relacje dziecka z rodzicami nie były bądź ie są  zbyt dobre.

To oni nas uczą jak czuć, jak sie cieszyc, jak smuciś, jak kochać, ekscytować itd! Jeśli nie widziałeś tego w swoich rodzicach, nie nauzyłeś sie tego i jesteś .. "płytki" uczuciowo, co nie znaczy ze jesteś nieuczuciowy- wręcz przeciwnie.

Zastanów się nad tym i przemyśl sprawe, nie wszyscy ujawniają swoje emocje, nie jest to najlepsza droga do  szczęscia, ale można powoli uczyć się swoich emocji Przezywać swoje emocje to akceptować siebie, to być szcerym wobec siebie i innych Na pewno potrafisz

Jarku nie uważam ze jesteś beznadziejny.
Nie podoba mi się to że ją okłamałeś- i ona to wyczuła. Nie ma sensu być z kimś kto nas tylko lubi, bądz być z kimś z miłosierdzia.
Wtedy bardzo ranimy ta osobę i siebie- nie dajemy szans na spotkanie miłości.
Nie naciskaj na siebie tak. To normalne ze chcesz być z kimś. I nie wkręcaj sobie tekstu że nie potrafisz- to samo przychodzi przy odpowiednim człowieku.  Jeśli się zakochasz poczujesz np. ogromną chęć bycia z tą os. 24h na dobę.
Wytłumaczenie jest 1 - to nie była kobieta dla Ciebie.
Pozdrawiam

Wiesz ja mam już trzeci związek, w którym spotykam mężczyznę takiego jak Ty. Niby dobrze, niby nic złego się nie dzieję, ale oni nie chcą się zaangażować, mówią na zakończenie, że nie ma magii, mają kłopot z uczuciami, albo nie było tego bum. Sama chciałaby zrozumieć dlaczego tak się dzieje. Jedna rada: zostaw dziewczynę w spokoju, niech sobie ułoży życie z kimś kto ją pokocha, Ty spotkasz taką która zawróci Ci w głowie.

Wiesz chyba to uczucie miłością nie było. Nie jesteś złym człowiekiem, nie zakochałeś się i tyle. Nie zależało Ci na niej na tyle żeby ją wpuścić do swojego świata. Zmuszanie się w takiej sytuacji zawsze przynosi skutek odwrotny do zamierzonego. Nie wypaliło- już teraz możesz to powiedzieć, bez dorabiania ideologii o byciu złym. Mój postulat na przyszłość: jak nie masz wewnętrznej ochoty widzieć się z jakąś dziewczyną to nie zmuszaj się, bo dajesz jej nadzieję. Z mojego (poranionego) punktu widzenia ona była miłym wypełniaczem Twojego wolnego czasu i dowartościowywała Cię, nic dziwnego, że teraz Ci tego brakuje. Nie wiem tylko, czy można to nazwać tęsknotą za nią, czy może raczej za tym co Ci dawała jej obecność. Może ona była za dobra, a Tobie trzeba kogoś, żebyś powalczył.

Myślę, że to, co się wydarzyło mogło mieć niewiele wspólnego z tą konkretną dziewczyną. Byłabym skłonna myśleć, że "to nie była ta kobieta", "to nie była miłość".
Ale wspominasz o chowaniu się za pracą i unikaniu spotkań, a jednocześnie o poczuciu winy, że związek nie wyszedł i swojego rodzaju "niemocy" zakochania się. Fakt, że tak późno zaangażowałeś się w związek i sposób, w jaki nie umiałeś być blisko, nie dążyłeś do spotkań może jedynie świadczyć o tym, że przechodzisz jakieś trudności w sferze emocjonalnej i może warto im się przyjrzeć.

Pytasz, czy ta sytuacja mogła mieć związek z tym, że nie chciałeś przyprowadzić jej do domu. Może, takich rzeczy nie można rozsądzić po paru postach. Ale można dojść do przyczyn z pomocą psychologa. Można, nie trzeba - bo może być i tak, że jednak dziewczyny mają rację i jeszcze przyjdzie Twoja pora na miłość. W takich sprawach nie decyduje nic innego niż to, czy czujemy się dobrze ze sobą i czy nie mamy poczucia, że "chcemy, ale nie umiemy". Warto sobie pomóc.
Powodzenia

Nie uważam, żeby powrót był dobrym rozwiązaniem- po jakimś czasie znowu będzie to samo. Już raz spróbowałeś i co? To nie było TO. Jestem w 99% przekonana, że po prostu nie chcesz być sam, a swój wolny czas chcesz w jakiś sposób wypełnić. Otwórz się na nowe znajomości, być może gdzieś tak juz któraś na Ciebie czeka:)

najbardziej dobija mnie to gdybanie "co by było gdybym widywał ja czesciej "- wiesz co by było? Ta dziewczyna zaczęłaby Cię strasznie irytować i nie mógłbyś się doczekać, kiedy w końcu sobie pójdzie:) Znam dobrze to uczucie, wierz mi:)

Jarku, przede wszystkim  przestań się obwiniać, masz prawo być sobą i czuć to co czujesz. Każdy z nas ma inne potrzeby bliskości i dystansu do drugiego człowieka. Jesteś wyjątkowy, jesteś sobą. Wyrażaj siebie swoje emocje i uzmysłów sobie swoje strachy.
Może to strach przed zaangażowaniem?
Może strach przed nieumiejetnoscia stworzenia zwiazku (nie znam twojej sytuacji z domu rodzinnego, jaki on byl).
Gdy poznasz swoje najglebsze strachy, pokochaj je  - są tobą.
A tęsknota za drugim człowiekiem jest bardzo subiektywna, i nie jest żadnym wyznacznikiem.
Każdy z nas też potrzebuje innego czasu na zbliżenie się prawdziwe, na zasmakowanie w pełnej intymności tego drugiego.

Nie poddawaj się szukaj swojego miejsca. To najlepsza i najważniejsza rzecz jaką możesz dla siebie zrobić.
Miłość jest piękna i niezbadana, jest ciągłym odkrywaniem i budowaniem, to coś co nigdy się nie kończy i często nie wiemy, gdzie ma swój początek. Otwórz się na nią, zaufaj sobie i drugiemu człowiekowi i WYRAŻAJ SIEBIE - TO NAJWIĘCEJ CO MOŻESZ DAĆ. Nie musisz kłamać, masz ochotę na spotkania raz w tygodniu, okey powiedz to.

Jarek zaczyna się robić niebezpiecznie w Twoim wątku!
Nie użalaj sie nad sobą. Jedni znajdują od razu partnera inni muszą się naszukać.
Tak na prawdę nic złego się nie stało- 1 koty za płoty.
Powinieneś się cieszyć że poznałeś miłą dziewczynę.

Moim zdaniem kieruje Tobą strach ze nikt wiecej się Tobie nie przyjrzy lub zal ze nic wiecej Cie nie spotka- co jest wierutną bzdurą!
Otwórz się na otaczającą Cię rzeczywistość. I umawiaj się z tymi co Cię zainteresują a nie z każdą kobietą która się do Ciebie uśmiechnie.
Pozdrawiam serdecznie i życzę powodzenia

"a ja myślę,że tu nie chodzi o Twoich rodziców,o przyprowadzenie do domu.Przecież  nie musiałeś szybko
przedstawiać jej swoim rodzicom.
Problem leży w Twojej głowie.Ona Cię nie kręciła i nic do niej nie czułeś,skoro stroniłeś od spotkań z nią."

to dlaczego sie spotykalem z nią ?
to dlaczego ciagle o tym i o niej myśle ?

wszystko mi sie z nia kojarzy. tylko z nią. pocałunki, przytualsy, czułe słówka.

juz zawsze bede sam....
wszyscy sie zakochuja a ja nie moge....
tylko przeze mnie sie to rozpadło....

wole nie zyć niz tak miec....

no i spotkalem sie z Nia. wysłuchała mnie i powiedziała, ze jest jej przykro.
ale to nic nie zmieni i nawet gdybym sei wczesniej otworzył, to tez by nie zmieniło, bo dla niej to po prostu nie było TO.
ze ją tez strasznie do mnie nie ciagło i dlatego tez nie zrobiła wszystkiego, by sie ze mną widywać jak najczesciej.
dodatkowo oznajmiła, ze spotyka sie z kims innym.
zatkalo mnie bo myslałem, ze jest ciagle sama...
nie weidziałem co powiedziec az w końcu zapytalem od kiedy z nim jest i skad on jest ( nie wiem po co o to pytałem .
no i powiedziła, ze od miesiaca i ze jest z jej miejscowosci.
chciałbym jej wierzyc, ze jest nim dopiero od miesiaca ( czyli pojawił sie troche "po mnie" ) ale nie wiem ile w tym prawdy...

teraz czuje sie najgorszy na świecie, ze nie potrafiłem sie w pełni przed nią otworzyc...
tylko co ja moge poradzic, ze jestem jaki jestem...
chciałbym sie pod ziemie zapaść...
nie mam po co zyć...

Jarku, przykro mi to pisać ale dziewczyna była wartosciowa,a Ty tego nie doceniłes....pewnie myślaleś ze oklamujac ją prawda nie wyjdzie na jaw....to straszne....jest powiedzenie ze KLAMSTWO MA KRÓTKIE NOGI...nie potrafileś się zaangażowac....wcale się dziewczynie nie dziwie..... dziwie się ze dała Ci drugą szanse.....u innych kobiet byłbyś spalony.....faceci.....zdobywcy.....ale gdy juz mają to nie doceniają.....i ciągle chcą wiecej albo co gorsza nie wiedzą czego chcą.... powinieneś trafić teraz na taką kobietę , która potraktuje Cie tak samo jak Ty potraktowałeś swoją była.....moze doceniałbyś to co masz........

Czyli wreszcie doszedles do wniosku, ze to nie byla wielka milosc, tylko proste wygodnictwo. Lepiej pozno, niz wcale, w koncu mozesz sie ogarnac, zaczac szukac prawdziwej milosci i zaczac normalnie zyc.

A ja jestem innego zdania niż większość: ja uważam, że należysz do tych osób, które NIE potrzebują codziennego kontaktu z osobą z którą są w związku. Może jesteś introwertykiem, czujesz się dobrze w swoim własnym towarzystwie? Wtedy jest to naturalne, że nie odczuwasz potrzeby przebywania z bliską Ci osobą ciągle. Gdybyś do niej nic nie czuł, nie czułbyś się przecież teraz samotny, smutny i zawiedziony. czasem dopiero wtedy kiedy coś się traci, można zrozumieć jak ważne to było.

Ja jestem dla poparcia moich słów taką osobą, której codzienny i częsty kontakt z bliską osobą nie jest konieczny.

Nie to nieprawda, że będziesz miał problem z każdym, bo Ciebie odrzuci - w żadnym wypadku. Najlepszym wyjściem byłoby gdybyś trafił na dziewczynę, która nie ma potrzeby spędzania z Tobą (czyli ze swoim związkiem) dużo czasu. Są takie kobiety - jeżeli ja taka jestem, są także inne kobiety które nie odczuwają potrzeby spędzania mnóstwo czasu ze swoim partnerem. Niektóre są również zapracowane, zabiegane, uprawiają zawodniczo sport, trenują, wtedy nie "czekają" na Ciebie, zwyczajnie nie mają czasu się spotykać.

Na pewno masz niewielki problem z "pozbyciem" się Twojego "stanu kawalerskiego". Podejrzewam, że, jeżeli byłeś długo sam, masz swoje rytuały, nawyki, przyzwyczajenia i po prostu ciężko będzie się Tobie przestawić. Przyzwyczaiłeś się również do tego że jesteś sam i na pewno nowy związek spowodował że Twoje życie stanęło trochę na głowie, w czym ciężko było się Tobie odnaleźć.

Jak ja sobie z tym radzę? - Staram się właśnie zbudować związek na odległość z członkiem Kadry Narodowej który albo spędza w domu bardzo niewiele czasu albo jest na zgrupowaniach albo jest na zawodach...

Jarku, myślę ze nie powinieneś się słuchać znajomych/przyjaciół. Nie każdy czuje potrzebę przebywania z partnerem cały czas.

=> wszyscy mi mówią, ze do niej tego nie czułem, ze mi nie zalezało. bo wtedy robiłbym wszystko, by byc z nią jak najczesciej i nic by mnie nie powstrzymalo. a ja nie zrobiłem prawie nic, ku temu.

To nieprawda, niekoniecznie robiłbyś wszystko żeby być z nią cały czas. Nie ma takiego równania:

chęc przebywania z partnerem cały czas = miłość.

Jarku, doczytałam się we wcześniejszym poście, że odbyła się między Wami rozmowa i ta dziewczyna powiedziała Ci, że też jej do Ciebie nie ciągnęło. Dlatego też nie powinieneś mieć negatywnego poczucia, że nie spróbowałeś częstszych spotkań. Moim zdaniem po prostu się nie dobraliście. Ja ze swoim ex miałam taką sytuację, że po kilkumiesięcznej znajomości stwierdził, że go ograniczam chociaż widywaliśmy się tylko raz w tygodniu. Okazało się że po prostu kogoś poznał i to z nią chciał być, ale nie wiedział jak to ze mną załatwić. A ja to po prostu olałam i żyłam sobie dalej, aż trafiłam na kogoś z kim jestem szczęśliwa
Dlatego wiem, że powinieneś się z tym po prostu pogodzić, zamiast to ciągle rozpamiętywać i niszczyć sobie życie, będziesz żył pełnią życia jak już będziesz starym dziadziem?? Wyjdź do ludzi, zapełniaj sobie jakoś wolny czas, a szczęście samo przyjdzie.

BlackPearl

ona była, zwłaszcza na początku zakochana/mocno zauroczona. w tej rozmowie chodziło jej o to, ze nie zrobiła wszystkiego, byśmy spędzali kazdą niedziele razem, skoro to jedyny dzien tygodnia, gdy "miałem" wolne. i dlatego mało niedziel spędzalismy razem. a powinnismy kazdą, skoro w tygodniu, tak rzadko sie widywaliśmy...
ja to rozpamiętuje, bo to pierwsza dziewczyna i mam poczucie winy, ze nie potrafiłem sie zakochać. że mnie do niej nie pociagło, że nie poczułem tego tak silnie, jak ona.
po prostu nie potrafie zrozumiec dlaczego robiłem wiele, by tak rzadko sie spotykać. a powinno byc odwrotnie.
probuje to usprawiedliwiac tym, ze chciałem jak najbardziej opoznic przyprowadzenie jej do domu ( kiepski kontakt z rodzicami ), ze nie chciałem za duzo wydawac na randkach ( miałem prace, ktora mi sie kończyła ). tylko, ze to chyba szukanie dziury w całym.
bo nie musiałem jej szybko przyprowadac do domu a na randkach nie wydawalismy wiele, dodatkowo ona czesto sie rewanzowała.
a po za tym, to i tak wydawałem kase, na inne, mniej wazne rzeczy.
tylko do końca nie wiem, czy zachowywałem sie tak, bo po prostu nie teskniłem, czy dlatego, ze to pierwszy związek i kompletnie nie wiedziałem, jak sie zachowac. dodatkowo będąc przesiaknietym długoletnia samotnoscia.
dlatego tak mi z tym żle...

mel

mozesz rozwinąć, jak dokladnie rozumiesz ten syndrom i co to w moim konretnym przypadku oznacza ???