zdrada, czy tak miało być? - Netkobiety.pl

NIGDY NIE WIDZIAŁAM ABY FACET MÓWIŁ ŻE POCZUWA SIĘ DO WINY O ZDRADĘ ŻONY. szok !!!!
ale masz niezmiernie ogromna rację i podziwiam ciebie że mimo to chcesz walczyć o rodzinę. inny facet to by się oddał zwyzywał od szmat od ku... ale ty walczysz.
ja też zostałam zdradzona przez mojego chłopaka jeszcze wtedy. i też wiem że była w tym moja wina. za bardzo chciałam go mieć pod pantoflem za bardzo chciałam wiedzieć co robi na każdym kroku. i uciekł ode mnie, szkoda tylko że w TAKI właśnie sposób ale to nie tłumaczy takiego postępowania ukochanej/go.
człowiek popełnia błędy i niestety całe życie będziemy się uczyć wyciągać z nich wnioski. 

uważam że twoja historia zakończy się pomyślnie. ale czy będziesz umiał kochać dotykać i patrzeć na żonę tak samo jak kiedyś wiedząc że miał ją inny ??

a czemu cię zdradziła?

Widzisz, szkoda, że tak często trzeba takiej drastycznej terapii szokowej, żeby zrozumieć swoje błędy i żeby dotarło, że się kocha. Pewne rzeczy wydają się oczywiste, zbyt oczywiste, a potem dopiero jest rozpacz i tęsknota, usilna chęć naprawy tego co psuło się latami. Patrząc na tę sytuację z boku mogę Cię tylko zapewnić, że kobiety kochają bardzo mocno, ale niestety czasem nie mają już siły i nawet kiedy uczucie nie wygaśnie do końca to odchodzą, bo tak jest łatwiej, wtedy przynajmniej nie cierpią patrząc na obojętność i na to jak małżeństwo przestaje być małżeństwem, ale jakimś układem dwojga prawie obcych sobie ludzi. Ale potem przychodzi nowa codzienność i wtedy czasami zaczyna się tęsknić do tego co było, wyrzuca się to co złe, a człowiek uświadamia sobie, że coś jeszcze zostało z tamtego uczucia, że może jednak warto. Niestety zbyt często musimy coś stracić, aby się przekonać jak wielką miało wartość. Piszesz, że macie ze sobą stały kontakt, że razem płaczecie, piszecie do siebie, a to już jest na tę chwilę bardzo dużo. Gdyby Cię nie chciała znać zdecydowanym ruchem to wszystko już by ucięła, ale ona tak jakby zaświeciła Ci światełko, otworzyła furtkę. Może być też tak, że ona już czuje, że popełniła błąd, chciałaby wrócić, ale nie wie co ją czeka. Wiadomo, zdrady  tak do końca nigdy się nie wybacza, z nią trzeba żyć, może boi się, że będzie napiętnowana przez Ciebie. Czy dasz radę jej o tym nie przypominać? Dziś może Ci się wydawać, że ze wszystkim dasz radę, byleby wróciła, ale życie ze zdrajcą jest czasem trudniejsze niż nam się wydaje. Naprawdę dasz radę z tym żyć???

Widzisz, ja wiem doskonale o czym piszę, bo przeszłam przez to sama. Mąż mnie zdradził, ja wybaczyłam, choć nigdy nie było mowy o tym, że on odejdzie ode mnie. Też przechodziliśmy kryzys, a po jego romansie spojrzeliśmy na siebie inaczej. Ja doznałam olśnienia, pojęłam jak bardzo kocham i jak wiele błędów popełniłam, a on jak łatwo mógł mnie stracić, bo nie chciało mu się rozwiązywać naszych problemów. Chociaż wybaczyłam i oboje bardzo się staramy to ta zdrada wciąż jest gdzieś między nami. Nie potrafię ani do końca zapomnieć, ani do końca zaufać. A mężczyźni podobno zapominają, ale nie wybaczają. Wierzę jednak głęboko, że Wam się uda przejść przez to wszystko, czego z całego serca życzę.

wczytałem gdzieś, jeśli kochasz ponadwszystko, musisz walczyć ponadwszystko

nie wiem czy moja miłość jest ponadwszystko, choć tak to wygląda i wszyscy tak mówią, że taka jest, to może damy radę,

nawet w związku ktoś musi pierwszy powiedzieć kocham, może sekundę wcześniej, a może rok - co za różnica

jak długo można czeka?

tak długa jak się chce,
5 minut,
rok,
całe życie

... a nawet dwa jeśli reinkarnacja działa

Wydaje mi się że zyjesz w jakimś niezbyt realnym świecie.Bardzo kochasz swoją zonę i chcesz aby wrocila ta osoba,z ktora budowales swój zwiazek. Tylko zastanawiam się na ile ona się zmieniła?.  W Wasze małżeństwo wkradł się inny facet i ona z nim zyje, dzieląc z nim troski i radości, jest też namietność, zresztą sam wiesz. Czy jesteś w stanie to wszystko udźwignąć, dać sobie z tym radę? jesli tak, to jesteś pierwszym facetem który jest NIEZWYKŁY i który czeka i cierpi marząć o swojej ukochanej a ona jest od jakiegoś czasu w ramionach innego mężczyzny. Jesteś idealistą, marzycielem, takim rycerzem na białym koniu, nie z tej bajki ale trzymam kciuki. Pierwszy raz czytając historię faceta łza zakręciła mi się w oku. Niesamowite.

jedyne co wiem, to że naprawdę ją kocham, taką miłością prawdziwą (przynajmniej tak jak rozumiem miłość)
wiele osób pisało, że jestem mądry, że to niesamowite... a jednak nie wystarczająco mądry, zbyt mało niesamowity
wiem, że w jej głowie jest tornado myśli tego co było i co będzie, wiem, że wielu decyzji żałuje, choć je podjęła wcześniej
nasza historia ma milion niuansów
miliony braw, ciężkich i wesołych, dumnych i tchórzliwych
nie wiem czy dobrze postąpiłem, ale nie ma to znaczenia bo jestem tak skonstruowany, że inaczej ani nie umiem ani nie chcę
postąpiłem tak jak chciałem postąpić

zimo kochana, nie działa się nic ponadto, my po prostu żyliśmy centymetry od siebie nie myśląc o sobie i trwało to zwyczajnie za długo, i nie zawsze zdrada jest po to by niszczyć, w naszym przypadku myślę, że była krzykiem rozpaczy uwięzionego w klatce łabędzia

naprawdę nie wiem czy się uda
ale choć minęło od mojej wyprowadzki już 7 miesięcy, przez to co zrobiłem i przede wszystkim dlatego że faktycznie kocham chcę spróbować poczekać
oni są razem i życie bezlitośnie weryfikuje wszystkie obietnice, wyobrażenia, w naszym przypadku ona naprawdę nie maiła porównania jaki jest nasz związek, bo nigdy nie miała innego, słowa są tanie można powiedzieć wszystko, a potem przychodzi życie i trzeba się z nim zmierzyć

wciąż gdy się budzę chciałbym zobaczyć jej oczy na poduszce obok
myślę, czy jest szczęśliwa, zdrowa, radosna, zadowolona
po prostu myślę o niej ciepło
choć to wszystko co się stało i co się dzieje czasem boli okrutnie

czasem trwamy na przekór, czasem trwamy bo gdzieś tam w środku wiemy....
miliardy ludzi i każdy pisze swoja historię
i choć to zabrzmi dziwnie, ta zdrada była nam potrzebna
jak kop by iść do przodu razem lub osobno
mi by znaleźć tego siebie, którego zjadła praca, stresy i brak radości - wiele pasji znów pojawiło się w moim życiu, wiele się dzieje i wszystko sprawia, że chyba czuję się lepszym człowiekiem, choć samotnym i smutnym czasem okrutnie
jej by zrozumiała czym naprawdę jest bycie z drugim człowiekiem, czym jest wiara, czym jest walka, czym jest wierność

jedyne czego mi brakuje to możliwość podzielenia się tymi drobnymi uśmiechami z kimś kogo się kocha

nie wiem czy się uda
ale wiem, że chcę spróbować
dla małej
dla niej
i dla siebie

bo gdyby jednak zdarzyło się tak, że się pomyliła to chciałbym by ktoś inny zrobił to dla mnie gdy ja się pogubię
a sobie nie wybaczyłbym gdybym nie spróbował, bo jeśli się kocha to nie ma trudu którego nie warto by podjąć

wierzę, że oboje nauczymy się z tego wiele, tyle że ja zawsze uczyłem się z naszej dwójki szybciej
dziś był dobry dzień
a co przyniesie jutro?

a kto to wie

black, myślę, że między Wami stało się tak, jak mówisz, po prostu się rozminęliście. Dziś wydaje mi się, jak to wszystko czytam, że jesteś na tyle dojrzały emocjonalnie, że związek partnerski naprawdę ma szansę istnieć w Twoim życiu - a czy z żoną (bo byliście małżeństwem?)? To będzie zależeć od tego, na ile ona będzie umiała odbudować to z Tobą.

W związku są zawsze 3 elementy - jestem zwolenniczką tego podejścia - JA, TY i MY. Dobra relacja to taka, gdzie te trzy elementy się rozwijają. Nie ma też takiej "prawdy psychologicznej" czy zasady, która mówi, kiedy ludzie wrócą do siebie, a kiedy po zdradzie/rozstaniu nie ma już czego zbierać.

Randkowałam kiedyś z mężczyzną, który był po rozwodzie, mieli dwoje dzieci. Nie wiem, z czyjej winy się rozpadło i dlaczego, domyślam się, że "życiowej", czyli po prostu nie zagrało kilka elementów razem. Bardzo się mną zauroczył, przeżywał te "motyle", starał się, nie odwzajemniłam tych uczuć, a kiedy po jakimś czasie odzyskaliśmy kontakt okazało się, że wrócił do żony. Więc czy można? Na pewno. Ale nie zawsze.

Twoja kobieta potrzebuje teraz tego czasu, jaki spędza z nim. Po to, żeby zrozumieć, że ten nowy związek daje jej to, czego nie dawał poprzedni, żeby nauczyć się, jak to utrzymywać, aby koniec był nieco inny niż z Wami albo po to, żeby się rozczarować. Niezależnie od partnera, jakiego się zmienia, można powtarzać w nieskończoność te same błędy i tylko z perspektywy czasu będzie umiała ocenić, czy stało się z nią podobnie.

Nie wiem, czy na Twoim miejscu nastawiałabym się na czekanie długie lata. Być może dziś to oczekiwanie jest jeszcze naturalne, jeszcze uzasadnione, ale może za 7 lat, a nie miesięcy zamieni Cię w kogoś, kto zamknął się na nowe możliwości i coraz gorzej się z tym czuje. Szansę musicie dać sobie oboje, jeśli tak się nie stanie, widać nie osiągnęliście razem tego samego etapu.

Moim rodzicom partnerstwo też nie wyszło. Jednak moja mama - choć jest stroną porzuconą dla innej - jest dzisiaj w nowym związku, który daje jej satysfakcję, a mój tata, choć na pewno partnerstwo rozumie o wiele dojrzalej niż ona nie może ułożyć sobie życia na nowo. I powiem Ci, że wiele bym dała, żeby zamiast wiedzieć, jak się ten związek buduje naprawdę jakiś zbudował. A robi się coraz starszy, ja również i jako ta dawna "córeczka tatusia" ciężko mi patrzeć, jak się starzeje w samotności. Piszę to po to, żebyś wiedział, że nie zawsze warto czekać wiecznie. Nie ułożyło się? Takie jest życie, ale masz tylko jedno.
Pozdrawiam

po kolei

mylisz się Zimo ona odeszła, bo straciła wiarę, że może być fajnie, a jak sama napisała parę dni temu, bo nie umiała walczyć, nie miała sił
a teraz, żyje z wiedzą, że jednak mogliśmy być super, bo mogliśmy, ale o dziwo wygląda na to, że ta zdrada była potrzebna byśmy mogli,
nie wiem czy wróci, ale jeśli wróci to wygramy bo ja nie popełniam tych samych błędów dwa razy, a jeśli ja ich nie popełnię to ona nie popełni swoich które były skutkiem moich, poza tym myślę, że dzięki tej zdradzie oboje dojrzeliśmy i zrozumieliśmy wiele aspektów bycia w związku, bo być w związku to naprawdę wielka sztuka

yvette, bardzo cenię twoje posty odkąd czytam to forum, i wiem, że potrzeba jej czasu, bo przecież nic innego nie robię tylko staram się jej go dać, biorąc siłę z miłości, z wiary w nas, wiem, że obecnie jesteśmy na innych poziomach rozumienia związku i czekam, czy ona znajdzie ten sam co ja, ale nie żyje myślą, że będę na nią czekał lata, tego się nie da zrobić, jeśli nie znajdzie w jakimś "rozsądnym" czasie odwagi czy chęci by odbudować nas to nie ma sensu czekać, bo albo jej nowy związek spełnia lepiej potrzebę bycia z kimś, lub jej będzie zwyczajnie brakować odwagi, co w efekcie końcowym prowadzi do tego samego skutku, bezsensowności życia w oczekiwaniu, na razie wiem, że się waha wiec po prostu dlatego że kocham czekam by zobaczyć w którą stronę się "wahnie"
p.s to nie była "oficjalnie" moja żona, ale dla mnie była znacznie kimś więcej

maju,
otóż mam pewność, że to nasze rozjechanie było powodem nowego związku,
otóż mam pewność, że nie jest szczęśliwa
możesz mnie wyśmiać, lub możesz mi uwierzyć na słowo
ale mam takie przekonanie, bo znam ja, bo mamy kontakt bardzo często, bo jak to ujęła "zawsze będę najbliższym jej człowiekiem", co usłyszałem już po naszym rozstaniu (choć ja to wiem i bez tych słów)
czy można kochać więcej niż raz? czasem można, czasem nie, kwestia człowieka, wyborów, myśli i miliarda wektorów życia
otóż myślenie, że nic nie możesz zmienić jest bez sensu, zawsze można coś zmienić, choćby siebie, co pośrednio wpływa też na resztę na ich postrzeganie, opinie, myśli
i powiem tobie, że od naszego rozstania nie zmarnowałem chyba więcej niż parę dni
to że na nią czekam, naprawdę nie blokuje mojego życia w żaden sposób, pozwala je tylko rozwijać w rejonach innych niż miłość, i ja w pełni akceptuję sytuację, że może nie wróci,

martyno
otóż on jej nie zostawi, tego jestem bardziej niż pewny, bo dla niego z wielu powodów jest to prezent z nieba, choć z tego co wiem powoli już zaczyna o tym zapominać
i wiem, ona zresztą też, bo jej to parokrotnie powiedziałem
że jeśli zdecyduje się wrócić, to tylko z miłości (odnalezionej, nowej)
inny powód jest bez sensu
i nie damy rady tego poskładać chcąc tak troszkę albo próbując bez wiary że się uda, cała para musi pójść w ten gwizdek

a kwestia przebaczenia, smutków, bólu jest prosta jeśli się chce przebaczyć to się przebacza
a jeśli druga strona zrozumie swój błąd, to udowodni, że było warto przebaczyć

wszystko w życiu ma plusy i minusy, wszystko, nawet zdrada
i moim zdaniem jeśli skupimy się na pozytywach, jakie dostaliśmy na jej skutek (zrozumienia błędów, wnioski, świadomość kruchości, priorytety życiowe)
a nie będziemy rozdrapywać, jątrzyć krzywd i bólu, kłamstw
to z pożytkiem dla nas jako ludzi
wyjdziemy z niej piękniejsi niż kiedykolwiek
piękniejsi wewnętrznie

Witajcie,

do tej pory podczytywałam wasze historie i przyznam się,że  niejednokrotnie ze łzami w oczach.
Dzisaiaj zabieram głos, ponieważ perypetie Black'a są mi  bardzo bliskie.
7 m-cy temu zostawił mnie mąż, dla innej.Byliśmy ze sobą 12 lat.Mamy 3,5 letną córeczkę.
Black, ja też bardzo kocham, też czekam kiedy się obudzi,też mimo jego zdrady i kłamstw chciałam mu wybaczyć i nadal chcę. Przyczyn naszego rozstania upatruję również u siebie. Proza życia tak bardzo wkradła się w moje życie,że zapomniałam o nim.Zyliśmy razem obok siebie, dokładnie.Nie chcę się tutaj rozpisywać o sobie, bo to wątek Twój, chciałam tylko przybliżyć podobieństwo sytuacji.
Różnic jest na pewno dużo w naszych historiach,ale chcę ci zwrócić uwagę na inny aspekt Twoich rozmyślań.
Nie zastanawiałęś się nad tym,żę trochę się oszukujesz,że żyjesz trochę iluzją, pewnym Twoim wyobrażeniem jeśli chodzi o Twoją żonę.Piszesz,że jesteście sobie bardzo bliscy, piszesz,że kocha was obu,że nie jest szczęśliwa. Chcesz w to bardzo wierzyć, bo trudno jest ci się pogodzić z myślą, że mogłoby być inaczej,że osoba,którą tak bardzo kochasz,matka Twojego dziecka, mogłaby być kimś innym. Wiem,że to co piszę jest okrutne dla zranionego serca, ale takimi myślami sama sobie zadaję ból, bo jest mi trudno uzmysłowić sobie,że tak może być.
Ja też uważam swojego męża za mojego nawiększego przyjaciela, też myślę,że mnie kocha (mówi mi,że zależy mu na mnie,że mnie na swój "pokręcony" sosób kocha) Kurcze, gdyby był jenak  taki jak myślałam, nie zostawiłby mnie i naszej córeczki. Nie można go usprawiedliwiać "motylami w brzuch", nie mamy po 18 lat (ja mam 35 a on 34).To samo się dotyczy Twojej żony. Gdy się kochają dwie osoby, tak jak napisałeś prawdziwą miłością (nie ślepą), to  takie rzeczy się  nie zdarzają,mam na myśli rozstanie.
Bo prawdziwa miłość raz jest ślijniejsza, raz bezlitosna, raz wyciszona i przede wszystkim nie wymagająca.
Wyczuwam w tobie nutę pogodzenia z sytuacją i mam wrażenie,że umiesz panowac nad swoimi negatywnymi uczuciami w stosunku do swojej żony.Naprawdę podziwiam Cię.
Ja mimo że kocham, nie potrafię zapanować nad złością,brzydzę się sobą,że jest jej we mnie tyle.
Życzę ci z całego serca, aby żona do ciebie wróciła i żeby wasza córeczka miała normalną rodzinę, tatę i mamę obok siebie.

słuchaj,miałem w 98 procentach identyczną sytuację, po7 miesiącach żona wróciła do mnie.to że odeszła było moją winą ,zaniedbywałem,nie mówiłem wszystkiego,nie dbałem o siebie co jest dla kobiet bardzo ważne,nie zdradzałem żony ,ale miałem problem z hazardem.Wytrzymała 20 lat,potem się poddała poznała faceta,przystojny,po siedmiu miesiącach dowiedziałem się.I to było jak eksplozja w mojej głowie,zrozumiałem wszystko.Wydzwaniałem   do niej.wróciła teraz staramy się razem, nie odbudować nasz związek,lecz żyć na nowo.Po zdradzie jest nie możliwe zapomnieć,ból jest ogromny,znasz to,ale warto, zakochałem się po raz drugi w mojej żonie,zmieniłem się,ona też,i pamiętaj że jeśli wróci do ciebie już nigdy nie będzie tak samo.Jeśli wróci to podejrzewam że w twoim przypadku już nigdy cię nie zdradzi.

Walcz o nia bo widac ze jestes super facetem!!

Black...strasznie smutna ta historia Twoja,taka opowiesc jak z ksiązki o nieszczęsliwej miłosci........mam wrazenie  jak czytam ze tak by sie zachował mój mąz.........stety a moze niestety........łza poleciała mi po policzku...
Mało jest takich dobrych facetów,oj mało...bo tak jak któras tu napisała,inny to by strzelił w pysk i więcej by sie nie odezwał...troche jestes takim męczennikiem i strasznie sie dziwie i Cie podziwiam ze tyle trwasz w swojej miłosci do niej....ja mysle ze ona żałuje ale niechce sie przyznac do błędu.....,byc moze zauroczyła sie w tamtym facecie ,pewnie był miły,prawił komplementy,zauważał ze ładnie wygląda,itd itd,mozna by pisac długo....a kobieta jak kobieta,po kilkuletnim związku,kiedy wszystko jest takie sobie,kiedy znikają te motyle  w brzuchu pojawia sie rutyna,codziennosc,obowiazki,az tu nagle bum......i pojawia się ten nowy,przystojny,ma w sobie to "cos'',ale nie o to chodzi......ten ON nas zauważa..widzi w nas ponownie kobietę,a nie matkę i kure domową........,i pojawia sie pożadanie,namiętnosc,miłe słowa,a najwazniejsze dla nas kobiet jest to ze ktos sie nami zainteresował,a juz by sie myslało ze nikomu sie nie mozemy podobac....chęc bycia z kims nowym,jeszcze nieznanym.......pisze to na swoim przykładzie niestety.......jest we mnie duzo żalu,ale o mnie przemilcze,to smutne...jesliu kochasz to walcz....Ona to kiedys doceni,napewno....i będzie żałowac ze miała taki Skarb przy sobie jakim Ty Jestes.Zyczę Ci wszystkiego Dobrego!pozdrawiam.

troszkę długo mnie nie było

widzę, że nic się nie zmienia, zdradzamy, odchodzimy, wybaczamy
i póki nie mamy własnych doświadczeń nie szukamy odpowiedzi
a gdy szukamy jest zazwyczaj ciut późno

dla wszystkich którzy pamiętają i są ciekawi co się dalej stało z nami

moja miłość wróciła
mieszkamy razem jakieś 2 tygodnie

wiele jest jeszcze smutku
wiele problemów po jednej i drugiej stronie
ale jakże fajny jest śmiech małej
jakże cudne jest zwykłe spojrzenie
buziak, czy seruduszko namalowane na szybie
chyba uczymy się siebie od nowa

czasem gdzieś tam kłuje, czasem boję się trochę, że mają kontakt
czasem wracają wspomnienia tego półtora roku, kłamstw
ale obiecałem sobie że uwierzę raz jeszcze i tego się trzymam
a nawet jeśli się nie uda to wiem już że inaczej też da się żyć
więc dziś robię wszystko by było jak najpiękniej dla całej naszej trójki

nie wszystko jest tak jak byśmy chcieli
ale wieczorem kiedy zasypiam lubię myśleć, że idziemy... nieważne dokąd

ważne że znów razem

pozdrawiam te osoby które dały mi kubeł zimnej wody jak i ciepłe słowo wsparcia

i mam nadzieję, że moja historia komuś pomoże przetrwać rozłąkę lub zrozumieć jak trudne są sprawy najprostsze, a jak proste jest to co wszystkim czasem się wydaje niemożliwe

trzymam kciuki za to byśmy zawsze mogli spojrzeć w lustro z satysfakcją, że jesteśmy dobrymi ludźmi
każdy popełnia jakieśtam błędy
sztuką jest je naprawić
i sztuką jest je wybaczyć

wpadnę tu czasem i powiem jak nam idzie, ku pokrzepieniu serc, lub dla zatwardziałych zwolenników rozstania po zdradzie

cześć

A ten powrót to szczery czy z wyrachowania bo jednak z kims innym żyla, mieszkała .