Czy któraś z was chciałaby zostać żoną rolnika ? - Netkobiety.pl

Nigdy w życiu Za męża chcę faceta wykształconego, nie wyobrażam sobie nawet być z kimś, kto np. ma skończoną tylko zawodówkę albo poprzestał na maturze i nie chce mu się nic dalej robić. Mój mężczyzna musi być przede wszystkim inteligentny, mieć wiedzę, być obyty, oczytany i ładnie się wysławiać I koniecznie znać angielski... Dlatego taki prosty rolnik ze wsi po prostu nie mógłby mnie niczym zainteresować.

Uważasz, że ktoś kto nie ma studiów, jest mniej inteligentny niż Ci po studiach albo nawet z dr przed nazwiskiem?
Wydaje mi się, że szufladkujesz ludzi. Znam nie jednego z wyższym wykształceniem, ktory nie dorównuje chociażby zachowaniem zwykłym, prostym ludziom z wykształceniem średnim, zawodowym, a zdarza się że nawet z podstawowym. To, ze nie wykształcony nie znaczy głupi, czy nie inteligentny.
Najważniejsze jest żeby dwie osoby potrafiły ze sobą być, rozumiały się. Miały wspólne cele.
Zastanawiam się jak traktujesz ludzi, którzy nie skonczyli średniej szkoły, nie mówiąc już o studiach. Z tego co i w jaki sposób piszesz można wywnioskowac jedno...

Anemonne Zazwyczaj zgadzam się z Twoimi wypowiedziami ale ta zwaliła mnie z nóg... Przykro jest czytać że ,takim kategoriami oceniasz ludzi.
Nie każdego stać na studia a przecież papierek nie świadczy o inteligencji. Z resztą znam ludzi którzy po podstawówce mają wiecej w głowie i są bardziej poukładani niż nie jeden z miasta z wyższym wykształeceniem.
Nie spodziewałam się takiej wypowiedzi po Tobie......... a niby studiujesz a w tak prymitywny sposób oceniasz ludzi..szkoda.........

Ach widzę dyskusja wrze, to dobrze w sumie   Ale spokojniej plizzz   Myślę, że wszystkim dziewczynom co tu napisały chodzi o to co i mi : nigdy nie wolno oceniać i szufladkować ludzi, że jak nie skończyli studiów to nie sa warci nic. To chyba dla nas wszystkich jasne i wiem, że się z tym zgadzamy Bo nie wiemy dlaczego nie skończyli : czasem sytuacje losowe nie pozwalają itd. To tak podsumowałam gwoli nie wracania do tego, kto tam jak ocenia bo myślę, że jesteśmy wszystkie mądre kobietki i takiego samego zdania - że po wykształceniu ludzi się nie ocenia :)Co nie oznacza, że zawsze musimy się z takimi osobami przyjaźnić ... czy wychodzić za takich za mąż ... to już zupełnie inna bajka.

Jednak kochane nie oszukujmy się. Ile z was było na polskiej wsi ? No ? Tak ostatnio ? Serio nie ma cudów z facetami rolnikami. Ja chodziłam na wsi do podstawówki i wiem jakich miałam kolegów - autentycznie. Z tych moich i im podobnych kolegów są w większości dzisiaj owi starzy kawalerowie na wsi. A moi koledzy byli zupełnie pozbawieni jakiejkolwiek ambicji i mieli wszystko gdzieś. Jak sobie pościelesz tak się wyśpisz ? No nie ?

Są i rolnicy panowie. Bogaci. Z świetnymi , wielkimi gospodarstwami co żyją jak panowie szlachta kiedyś Mam takiego kuzyna i jest moim guru finansowym Ale on nie miał kłopotów z szukaniem żony.  Mimo że jest rolnikiem. Ale zawsze mówi : jestem panem rolnikiem I coś w tym jest. Rolnik rolnikowi nie równy. Niektórzy nawet i tych studiów mogli i nie kończyć ,ale mają coś pod sufitem oprócz myśli o wódce z kumplami i meczu. A taki chłopek roztropek co to ma dwie krowy i poletko i zero ambicji i motywacji do czegokolwiek ? No sorry, ale jak nie umie z tego nic zrobić i pokazać na co go stać to nie jest dobrym kandydatem na męża. I nie dziwie się że nikt go nie chce.

Uważam, że albo się ma dryg do interesów ( bo rolnictwo to też interes ) albo nie. Więc tacy z jedną czy dwiema krowami narzekający na swój los i szukający żony na siłę bo mają już 35 lat, 10 tam lat gdzieś przespali na nic nie robieniu tylko takiej wegetacji na tym co dostali po rodzicach i nagle się obudzili i jest lament że żony nie ma mi nie imponują. I myślę, że żadnej z was . A użalać się nad nimi nie ma co bo ... sami tak sobie poukładali swój los i życie. Wiecie co ? Mnie się zdaje ,że niektórym po prostu na niczym nie zależy. No to niech sobie sami wegetują. Ale sami. Bez żon jakichś biednych , które by na taką wegetację skazywali ...

Przecież nie wszystkie studia są płatne.

I z tym się wyżej zgodziłam - przeczytaj uważnie moją ostatnią wypowiedź. Wiadomo, że są wyjątki od każdej reguły, ale ja spotkałam tak mało oczytanych i dużo wiedzących ludzi bez wykształcenia, że twierdzę, że łatwiej sobie ustalić kryterium - ambitny, studiujący lub mgr. Jest większe prawdopodobieństwo, że spotka się intelektualistę wśród "wykształciuchów", niż wśród osób po zawodówce - taka prawda.
Zresztą ogólnie zmierzam dokładnie do tego, co napisała Puma:

No właśnie tutaj jest sens moich wszystkich wypowiedzi w tym temacie - nie uważam ludzi niewykształconych za gorszych, w żadnym wypadku, tylko po prostu nie chcę brać sobie kogoś takiego za męża, bo chcę, żeby w moim związku nie było różnic w wykształceniu. Mam prawo takiego wyboru, prawda? Nie znaczy to, że pluję na sprzątaczki czy robotników drogowych. Szanuję każdego człowieka, co nie znaczy, że z każdym muszę tworzyć przyjaźnie i związki. Tak samo jak jedni wolą blondynów a bruneci im się wcale nie podobają, albo nie związaliby się z osobą otyłą.

O ludzie, od razu czułem, że ten wątek będzie ociekał stereotypami. Rolnik to niby gość niewykształcony, prosty i mało inteligentny? Rany, to są jakieś poglądy z czasów PRL-u chyba? Przecież rolnictwo studiuje się także na uczelniach wyższych to jedno. Po drugie obecne rolnictwo niewiele ma z tym jakie znamy sprzed 20 lat i dłużej. To nowocześnie rozwijająca się gałąź naszej gospodarki. Oczywiście w głowach pozostał nam obraz brudnego chłopa w gumiakach na furmance i "swojskie" zapachy spod strzech. Owszem, takie widoki wciąż się zdarzają. Ale teraz wiele się zmieniło. Sorki za określenie ale "głupi rolnik" obcecnie nie ma racji bytu. Wejście do UE kompletnie odmieniło tą sferę. Tu się naprawdę trzeba orientować i być nie tylko bliskim naturze rolnikiem ale także przedsiębiorcą, menadżerem wręcz. I w tą stronę rolnictwo zmierza. Tak więc prostactwo odejdzie wraz ze starym modelem.

Rolnictwo to także niezwykle ciężki kawał chleba. Tu trzeba po prostu pracować, pracować i jeszcze raz pracować. Dla ludzi wsi mam duży szacunek i za ciężką pracę i za tzw. ludową mądrość. Mój tata pochodzi z wiejskiej rodziny i jako mały gnojek wakacje spędzałem na wsi pomagając w gospodarstwie. Ilu mądrych tam ludzi spotkałem to szok. Fakt lubili też wypić wieczorami po ciężkim dniu i prawie 80% męskiej populacji wsi wracało do domów wężykiem Ale taki już urok takiego życia gdzie rytm wyznacza natura.

Reasumując pierwszy post Anemonne nieco mnie skonfudował bo jak dla mnie naznaczony został właśnie stereotypem bo cechy o których pisała odniosła do rolników. Tymczasem cechy o których napisała zdarzają się w każdej profesji bo są po prostu ludzkie. Osobiście uważam, że i rolnik i rolniczka w niczym nie ustępują innym kandydatom na partnerów. Rozumiem też, że rolnictwo, życie i praca na wsi nie każdemu odpowiada - ja też się tam nigdy nie widziałem. Ale nie dlatego, że tam same proste kobiety czy coś. Po prostu mój rytm to dźwięki miasta a wieś jedynie na odpoczynek

A o doborze sobie partnera decydują zupełnie inne rzeczy niż łatki: rolnik (prostak), mundurowy (silna ręka), prawnik (wygadany), artysta (lekkoduch) itp, itd....

No widzisz i pewnie przez to uzasadnienie poszło, szczególnie w pierwszym Twoim poście, który zabrzmiał dośc wymownie choć być może coś innego miałaś na myśli. Zgadzam się z Tobą, że możesz sobie wybierać kogo chcesz i dowolnymi kryteriami się kierować. Ale wypowiedź:

zabrzmiała jak ewidentny stereotyp przypięty do kogoś kto jest "rolnikiem" bo tej kategorii osób dotyczy wątek. Jeśli natomiast to jest Twoja ogólna, uniwersalna dewiza to jak najbardziej to rozumiem. Też nie chciałbym być z kimś komu nie chce się nic dalej robić w życiu. Z tym z kolei, że fakt, że ktoś poprzestał na maturze nie oznacza, że się nie rozwija, nie uczy i nic nie robi

W ogóle nie kategoryzuję mężczyzn zawodami.
Wiem z niezachwianą pewnością, że podobnie jak niektóre wypowiadające się tu panie nie chciałabym związać się z mężczyzną ospałym życiowo, któremu nie zależy na własnym rozwoju i który poprzestaje na spędzaniu swojego życia przed telewizorem z pilotem w łapie. Nie chcę męża, który nie zrozumiałby mojej potrzeby działania, bycia w pewnego rodzaju biegu, który nie realizowałby swoich planów bądź nie pozwalałby mi realizować moich.

Natomiast świetnie zdaję sobie sprawę z tego, że w/w cechy może w sobie mieć i osoba wykształcona i człowiek po maturze/zawodówce.
Umiejętność budowania dobrych relacji damsko-męskich, przyjmowania na siebie odpowiedzialności za dorosłe, świadome życie oraz mądre kierowanie własnym losem to nie są rzeczy, których uczymy się w szkole. Jeżeli z przyszłym mężem będę się dobrze dogadywać, będzie między nami miłość i oboje będziemy ludźmi dojrzałymi na tyle, żeby stworzyć dobry związek to nie będę musiała rozliczać go z lat spędzonych na wykładach czy przy pługu.

Odrębną kwestią jest to, że lepiej czuję się w mieście i zwyczajnie nie chciałabym mieszkać na wsi - natomiast jeżeli spotkałabym mężczyznę, który czułby potrzebę zamiany swojej wsi na miasto i wiedziałby dobrze, na czym ma polegać partnerstwo, którego oczekuję - nie ma dla mnie znaczenia, ile lat spędził w oborze.

Przeczytałam to wszystko co jest tu napisane i normalnie się uśmiałam. Pochodze ze wsi i nie wstydze się tego!Mój tata ma ogromne gospodarstwo rolne. Czyli jest rolnikiem. Ale oleju ma w głowie więcej niż niejeden doktor, pomimo tego, że skończył tylko technikum. Ja skończyłam studia i też wróciłam na wieś. Nie widze siebie w wielkim zapchanym i zakopconym mieście. Stawiam z moim mężem dom. Mój mąż jest z magistrem:-) ale nie wyszłam za niego dla tytułu. Równie dobrze mógłby mieć zawodówke i być rolnikiem. Po prostu jest super człowiekiem mocno stąpającym po ziemi. A tak wracając do wykształcenia to 80% moich kolegów rolników ma magistra! Więc śmieszy mnie to co tu czytam, że rolnik skończył zawodówke a co najwyżej szkołe średnią.
Mężczyźni na wsi też spotykają się przy kawie a nie tylko przy wódce.
A tak wogóle to czym różnią się ludzie z miasta? Niczym! Oni bardzo często piją więcej i częściej niż ludzie ze wsi. Tylko mieszkają w mieście.

Tak masz racje. Tylko ta sytuacja jest w dużym stopniu spowodowana, tym iż na wsi trzeba ciężko pracować. Ja mieszkam na wsi ale pracuje w mieście. Dziewczyny boją się tej pracy. Jednak ja znam wiele małżeństw gdzie kobiety pracują w miastach a mężczyźni na roli. To są stereotypy  które trzeba przełamywać. Wieś wsi nierówna, tak samo jak rolnik rolnikowi a magister magistrowi. Nie wolno generalizować i wszystkich wsadzać do jednego worka.

Nie no jasne, faceci z miasta też poszukują ... to oczywiste. Ale wydaje mi się, że mają lepiej bo nie wiem wejdą na jakieś portale randkowe, pójdą tu czy tam, zakręcą się. Nie ma też tego kontekstu jakby się z takim z miasta umówić - że jakby coś "zaiskrzyło" to trzeba będzie żyć na wsi. Mają też się gdzie z taką dziewczyną umówić.

A co ma zrobić taki rolnik ? Wziąć dziewczynę do remizy na tańce ? Poza tym wydaje mi się ,że rolnicy są nieśmiali. Nie tak wyrobieni jak faceci z miasta w kontaktach z płcią przeciwną. Mi jest ich żal ,że mają tak przerąbane z jednej strony. Ja mam dużo rodziny na wsi i o tym sie po prostu mówi : że rolnicy mają na prawdę teraz marne szanse na znalezienie kogoś. Po pierwsze dlatego-  bo teraz dziewczyny wolą żyć w mieście na ogół. Po drugie - bo jeśli nie mają smykałki do interesów to raczej marną kaskę na utrzymanie rodziny mają z tych swoich pól .  Tak jak moi koledzy i koleżanki z podstawówki. Dziewczyny studiowały, powyjeżdżały a oni osiedli na laurach i teraz co ? Ano nic.

To śmieszne. Dziewczyny jedźcie na wieś. Czytacie jakieś książki przygodowe czy co. Ja mieszkam obecnie na wsi. Mam blisko kino, pizzerie, restauracje. Jak ma się ochote ruszyć tyłek to wszystko jest na wyciągnięcie ręki! Jest mnustwo klubów z fajną muzyką! A jeśli chdzi o kase, to też jakaś bajka z przeszłości. Mój tata ma gospodarstwo, moje rodzeństwo jeździ co najmniej 2-3 razy w zime na narty. Latem nad morze. Na brak gotówki nikt nie narzeka. Czego nie moge powiedzieć o moich znajomych z miasta. Pieniędzy nie ma tylko ten rolnik który nie chce pracować, ale taka sama sytuacja jest w mieście a śmiem twierdzić, że nawet jeszcze gorsza!

Rolnik nigdy w życiu. Ale uważam, że wykształcenie tylko takie a nie inne to przesada. Mój chłopak kończy zawodówkę. Jest świetny w tym co robi, lubi to i świetnie przy tym zarabia. Jest bardzo pomysłowy inteligentny. A najważniejsze, że kochany, troskliwy, czuję się przy nim bezpiecznie. Jest dobry w wiadomo w czym. Kocham go najbardziej na świecie. I To czy będzie chciał zdać maturę w przyszłości nie będzie miało dla mnie znaczenia.
Dla mnie będzie taki sam jak opisałam powyżej. Ale rolnik? Wykluczone. To się wiąże z obowiązkami

Oj kobiety kobiety, nawet nie wiecie jak los potrafi płatać figle!!!!I nawet nie wiecie co moze Was ominąć. Ja wyszłam za rolnika, pochodzę z dużego miasta i mam wyższe wykształcenie, mój rolnik jest po zawodówce i jak go poznałam sam prowadził duże gospodarstwo rolne. Nie znacie rolników dziewczyny i moze szkoda, bo w duzych miastach jest deficyt facetów, a tym bardziej wartosciowych męzyczyzn dlatego moze warto wybrac się na wczasy pod gruszę...
Ja na początku tez nie chciałam słyszeć, o żadnym rolniku dopóki nie poznałam mojego przyszłego męza. Zaiponował mi pracowitością, samodzielnością,  umiejętnością odnalezienia się w kazdym towarzystwie (nawet tych najbardziej utytuowanych wykształciuchów). Rolnicy to ludzie, którzy naprawde cięzko pracują a my miastowi nimi gardzimy, choć zapominamy że marchewka i burak nie rosną w supermarkecie. Mój rolnik nie oczekuje ode mnie pracy w gospodarstwie, ja realizuje swoje pasje i zajmuje się domem. Takze dziewczyny - nie taki rolnik straszny, a mój jest naprawdę fajny.

Witam wszystkich! Bardzo prosze o opinie Jestem młoda kobieta która jest dziedziczką gospodarstwa.Ale mam wielki problem bo nie moge znaleś sobie chłopaka który chce na gospodarke.Dużo się mówi ze rolnik którzy maja problem z znalezieniem zony ,a ja jestem chętna na poznanie rolnika  a Gdzie oni  Sa ????

Raczej na tym forum ich nie znajdziesz Masz dopiero 22lata. Poczekaj. sam się znajdzie prędzej czy później Nic na siłę. w swoim poście zachowujesz się jak desperatka, która musi znaleźć męża bo jest to warunkiem dziedziczenia gospodarstwa Spokojnie. Cierpliwości

Naprawde zaskakuje mnie taka pogarda i stereotypowosc wzgledem calej grupy zawodowej.Polowa tych twoich inteligentnych facetow na wsi by sobie rady nie dala bo akurat kilku rolnikow z mojej dalszej rodziny i ich kolegow od lat 90 inwestuje i niektorzy maja juz gospodarki po kilkaset hektarow  , maszyny za kilka milionow zlotych maja taka wiedze na temat roslin , uprawy a takze ekonomii ( bo rolnik zeby zarobic musi madrze sprzedac swoje plony) mechaniki , ochrony srodowiska i przepisow unijnych , ze niejeden wykladowca na studiach by sie schowal.Nowoczesny rolnik z wieksza gospodarka ma takie wyzwania przed soba jak przedsiebiorca i fakt moze nie czytuje Sartra albo Kanta do poduszki ale robienie glupka z takiego czlowieka to juz przesada.Swoja droga znam tez pare osob z tytulem magistra , ktore inteligencja nie grzesza.

Nie zgadzam się z Tobą. Ja jestem z miasta, ale mój mąż to rolnik, choć tylko z nazwy bo w polu nie pracuje. Skończył tylko zawodówkę, ale nieźle sobie w życiu radzi, dobrze zarabia. Ma swoją firmę. Na brak kasy nie narzeka, poza tym to facet z którym możesz porozmawiać dosłownie na każdy temat. Nie różni się inteligencją od tych wszystkich po studiach. Nie ukrywajmy też że niektórzy po studiach nie grzeszą mądrością. Coś wiem na ten temat.
Jest oczytany, czyta dużo książek i dlatego bardzo dobrze się wysławia. Że ktoś nie poszedł na studia nie oznacza że jest głąbem, różnie bywa w życiu, niektórzy nie idą na studia bo po prostu nie stać ich rodziców na to, albo mają ciężką sytuację w rodzinie i z tych względów muszą zrezygnować ze studiów. A angielski każdy głąb się może nauczyć, wystarczy pojechać za pracą do Anglii, posiedzieć parę miesięcy i wtedy lepiej się mówi w tym języku niż jakby się miało wydawać nie wiadomo ile na kursy językowe.

Zresztą, wyobrażasz sobie że każdy idzie studiować, jakby świat wyglądał? Nie mogłabyś pójść np. do fryzjera no bo wszyscy byliby po studiach, fryzjerów by nie było po prostu. Rozejrzyj się dookoła, wiele naszych codziennych czynności czy zachcianek zależy od ludzi po zawodówkach.

I powiem jedno, inteligencji się nie nabywa, nie nabędziesz jej płacąc za studia. Z inteligencją trzeba się urodzić.

A jak byłaś rachmistrzem to widziałaś może jakiegoś młodego rolnika ? hehehh
Czy już pouciekali za granice?

No coż Weronoko... w mojej okolicy nie ma tak dużych gospodarstw, że można byłoby się utrzymywać wyłącznie z rolnictwa. Prawie każdy facet ma stałą pracę, a w rolnictwie do dodatkowo, no bo ktoś musi to robić ale pocieszę Cię, jeszcze nie wszyscy uciekli za granicę

A ja się wyłamię i napiszę,że zgadzam się trochę z Anemonne .Myślę ,że trochę przesadzacie,dziewczyna nie napisała nigdzie,że ludzie bez wykształcenia są gorsi,tylko,że nie chciałaby mieć partnera po zawodówce,bądź z samą maturą i szczerze mówiąc nie wiem w czym widzicie problem? to jej sprawa,jakie kryterium stawia przy wyborze facetów.Nikomu tym krzywdy nie robi i NIKOGO nie obraża.
Jeśli chodzi o mnie to też wolałabym mieć faceta inteligentnego,wykształconego i ambitnego , z racji tego,że sama przykładam dość dużą wagę do zdobycia wykształcenia. Znam mało osób błyskotliwych,które skończyły zawodówkę, z drugiej strony sporo jest osób po studiach,które nawet nie potrafią się wysłowić,więc to też różnie bywa.
Oczywiście,że liczy się charakter,serce człowieka itd , ale uważam,że ludzie powinni dobierać się również na podobnym poziomie intelektualnym,chociażby po to,żeby jeden drugiemu nie musiał tłumaczyć 10 razy , o co mu chodzi
Inna sprawa jest taka,że nie widzę się na wsi i nigdy nie widziałam . Całe swoje dotychczasowe życie spędziłam w mieście i nie chciałabym zajmować się gospodarstwem, po prostu nie.W mieście mam większe perspektywy i tego się na razie trzymam.
Tylko podkreślę : nie uważam,że osoby ze wsi lub bez wykształcenia są gorsze,w żadnym razie,ale ja wolę jednak kogoś o podobnych celach,tyle.

Wydaje mi się, że słowo rolnik w kontekście tego tematu wcale nie oznacza człowieka. "Czy chcecie zostać żoną rolnika" w moim rozumieniu oznacza "czy chcecie mieszkac na wsi, zajmować się gospodarstwem, żyć z człowiekiem, który zarabia na życie uprawiając ziemię/hodując zwierzęta". Jak w każdym zawodzie - rolnicy są różni. Jednak można pewną ogólną specyfikę wyrożnić. Tak jak napisała karlayn oni mają inną mentalność, inne tematy do rozmow, inny sposób rozmowy niż ludzie z miasta. Mają też inny styl życia, inne priorytety, wartości. Nie brakuje wśród nich dobrych ludzi, ale to nie jest powód, żeby byc Matką Teresą i iść żyć na wsi dla idei, że rolnik też czlowiek. Jak najbardziej człowiek, ale z innego świata. Jeśli komus ten swiat nie odpowiada to ma pełne prawo na pytanie "czy chciałabyś mieć męża rolnika" odpowiedzieć "nigdy w zyciu".

Rolnik...hmmm
Czy on po fakultetach czy madry czy glupi czy prosty czy inteligentny to ma nawieksza dla mnie wade pod sloncem-POLE!
Pole w D***kole:)
Ninawidze i nie umiem-i niechce umiec pracowac w polu...

Ja bym powiedziała, że rolnik, rolnikowi nie jest równy. Znam przypadek córki dyrektorki renomowanego liceum, która wyszła za rolnika, ba rzuciła studia bo po co się uczyć, kiedy facet ma sady przynoszące olbrzymie dochody a do zbioru i prac najmuje ludzi? Inny rolnik po sąsiedzku mojej babki obu córkom kupił 10 lat temu mieszkania w Warszawie.
Znam też przypadek rolnika, który zaczynał od hodowli byków i handlu bazarowego a teraz ma willę w Wilanowie. Osobiście też poznałam faceta rolnika po najlepszej uczelni i najbardziej snobistycznym kierunku, którego rodzice zrobili karierę dzięki działalności partyjnej w PSLu i teraz on pracuje na jednym z wyższych stanowisk w urzędzie wojewódzkim. Żony takich rolników i posiadaczy ziemskich nie muszą się "hańbić pracą".

Przecież napisałam ironicznie-w domyśle, że niektórym kobietom zasobny portfel do szczęścia wystarczy, nawet jeśli zdawałoby się, że ambicje edukacyjne wyssały z mlekiem matki.

przyznam ze porazily mnie wasze wypowiedzi, sporo w nich prawdy ale nie wpadlyscie na to ze (a jezeli tak to sorry moze nie doczytalam dobrze) rolnik moze miec wyksztalcenie wyzsze !

tak znam takiego czlowieka - w mojej rodzinie jest taki przypadek. siostra cioteczna poznala go na studiach (!) po ich skonczeniu prowadzili gospodarstwo dla pewnego niemca. teraz nadal to robia tylko ze dla innego wlasciciela. jest rolnikiem - ktory zarzadza calym ogromnym gospodarstwem.
rolnik po studiach ! nieslychane ....

Pewnie że masz racje zostały tylko bardzo duże gospodarstwa rolne bo małe nie opłacalne,teraz rolnik posiada traktor np.LAMBORGHINI i może nim jeżdzić w garniturze, pełne wyposażenie posiadają łącznie z nawigacją satelitarną.A wykształcenie to tylko papier

Niezwykle zainteresowała mnie tocząca się w tym wątku dyskusja, doceniam również sposób jej prowadzenia za ,który chylę czoła przed jej uczestniczkami i uczestnikami. Ponieważ w pewien sposób jestem związany ze wsią i rolnictwem postanowiłem napisać parę zdań. Ze względu na fakt, że mógłbym co najwyżej zostać mężem rolniczki, to na postawione w tym wątku pytanie odpowiem z trochę innego punktu widzenia.
Na pierwszy ogień kwestia stereotypu. Do żywego mnie rusza pokazywanie zarośniętych typów w gumowcach i waciaku z winem pod pachą, rowerem u boku i mówienie, że oto rolnik. Temu stereotypowi trzeba się przeciwstawić. Tak tacy ludzie oczywiście mieszkają na wsi i często potrzebują pomocy, ale to nie są rolnicy !

Po drugie, wbrew opiniom niektórych uczestników dyskusji dla większości swych mieszkańców wieś nie stwarza jakiejkolwiek perspektywy, poza wegetacją i to jest smutne. Nie ma się więc co dziwić kobietom, które wybierają jakkolwiek perspektywę życia w mieście niż powolne konanie na wsi, nawet z całkiem porządnym mężczyzną.

Stoję na stanowisku, że to osobowość głównie określa wartość człowieka, także w sferze matrymonialnej. O charakterach nie chciał bym jednak dyskutować, bo pewnie dobrzy ludzie są wszędzie podobnie jak i niedobrzy, z tą różnicą że tymi nie dobrymi nie warto sobie zaprzątać głowy, a co dopiero serca.  Na to konto zacytuję klasyka ?Byt kształtuje świadomość?. A byt rolnika to generalnie nie bajka, nie jest on prosty, uwierzcie na słowo, bo nie chcę rozwodzić się nad sprawami natury technicznej. Jednak, jeśli ktoś ma powołanie do takiego życia i pracy to potrafi ono być niezwykle satysfakcjonujące, ale nigdy nie jest proste. W związku z tym są pseudo rolnicy oraz ci przez wielkie ?R?, którzy całkiem przyzwoicie sobie radzą i nie chcę nikomu robić reklamy, ale powinni oni być traktowani jako pierwszej jakości materiał na męża.

Chciałem jednak poruszyć trochę inną kwestię, która nieśmiało pojawiła się już w kilku wypowiedziach.  Rolnik wybierając partnerkę oprócz zwykłego ?podobania się? musi zwrócić uwagę na jeden ważny aspekt - czy ta dziewczyna nadaje się na wieś ?! (To chyba oczywiste, że nie tylko kobieta może się zastanawiać czy życie na wsi to życie dla niej ?)  I nie chodzi mi tu o codzienną pracę fizyczną w gospodarstwie, bo istnieje ograniczony zakres pracy, która się dla kobiet w ogóle nadaje i niewiele kobiet, które nadają się do jej wykonywania. Chodzi o wkład jaki potencjalna partnerka zechce wnieść do wspólnego rodzinnego przedsięwzięcia ? gospodarstwa rolnego.  Rolnik to szczególny rodzaj przedsiębiorcy prowadzi on ?rodzinny business?, który pozbawiony członu ?rodzinny? traci zbyt wiele by można się nim było cieszyć.  Sądzę, że znalazło by się sporo kobiet zdolnych od akceptacji i wsparcia, choćby ?duchowego? czy organizacyjnego takiego przedsiębiorstwa, doceniających wartości pracy i bycia ?na swoim?, posiadających naturę przedsiębiorcy. Wystarczy trafić z odpowiednim przekazem do odpowiedniej osoby - c'est la vie.

Osobiście dla mnie wybór jest prosty - gdybym pokochała rolnika, a byłby to czlowiek inteligentny i dogadywałabym się z nim to nie widziałabym absolutnie przeciwwskazań dla małżeństwa. Do tego taki człowiek zna cięzką prace, szanuje ziemie przez co jest czasem bardziej wartościowy niż niejeden z miasta. Co więcej, często jeżdzę na wieś i znam różnych rolników. Co moge od siebie powiedzieć to to, że stereotypowy rolnik odchodzi w niepamięć, Ci którzy chcą się przebić, głównie młode pokolenie, muszą mieć wykształcenie i wiedze z różnych dziedzin. To w starszym pokoleniu spotyka się jeszcze takich stereotypowych.

Moja kuzynka wyszła za mąż za rolnika z duuużym gospodarstwem, pięknym domem i 2 samochodami normalnie mi kopara opadła jak zobaczyłam ich dobytek i co ciekawe ona jest z niewielkiego, ale miasta i przyzwyczaja się do krówek, świnek, pól.

Od dłuższego czasu obserwuję Waszą dyskusję w tym wątku i dzisiaj zdecydowałam się aktywnie zabrać głos. Sprawa dotyczy mnie bardzo bezpośrednio, spotykam się z rolnikiem. Inteligentny, wykształcony chłopak i absolutnie nie pasujący do obiegowych stereotypów o "chłopku roztropku". Ma ogromne gospodarstwo i jak dla mnie to jest bardziej przedsiębiorcą niż typowym rolnikiem, mam ogromny szacunek dla niego i jego pracy. Jak dla mnie - człowiek sukcesu. Jak zaczynaliśmy się spotykać nie miało dla mnie znaczenia co robi i skąd jest, dla mnie był atrakcyjnym interesująym mężczyzną. Tyle. Ale...
z biegiem czasu przestało być już tak różowo. Zaczęły nam przeszkadzać nasze wzajemne przyzwyczajenia, które wynikają z trybu życia i pracy. Ja pracuję na uczelni, oprócz zajęć ze studentami dużo czasu spędzam w biblitekach i na konferencjach, wiec często wyjeżdżam. Poza tym mieszkam dosyć daleko od rodziny, więc niejako przjaciele zajmują ich miejsce, często spotykamy się wieczorami, razem gotujemy, wychodzimy do restauracji albo wyjeżdżamy gdzieś na weekendy. On z kolei jest domatorem przywiązanym do rodziny i rodziców z którymi ciągle mieszka, nie rozumie, dlaczego ja jestem aż tak bardzo związana z przyjaciółmi i nie akceptuje trybu życia, jaki prowadzimy. On nigdy nie wyprowadzi się od rodziców (w sensie budowy własnego domu), bo jak sam mi wytłumaczył byłaby to głupota skoro mają duży dom, ja absolutnie wyobrażam sobie mieszkania z teściami nawet w największym domu. Kolejną sprawą są obowiązki zawodowe, on jest trochę "przywiązany" do miejsca z racji tego, że zwierzęta jeść muszą i nie rozumieją, że jest weekend. Poza tym gospodarstwo rolne, to taki biznes, którgo nie można zamknąć na 2 tygodnie i jechać na wakacje. I ja to wszystko rozumiem ale im dłużej się spotykamy, tym mniej mi to odpowiada. I nie zrozumcie mnie źle, tu nie chodzi o to, że jestem kapryśną damulką z miasta. Wręcz przeciwnie, pochodze ze wsi, przeprowadziłam się do miasta w liceum i tak już zostało. I chyba dlatego, ze znam życie na wsi budzi się we mnie pewien sprzeciw. Bo mi takie życie nie odpowiadało i mimo tego, że przez chwilę myślałam, że chodzi o człowieka a nie o miejsce, to chyba nie jestem w stanie się przełamać. Nie umiałabym zrezygnować ze swobody, jaką daje mi życie w mieście. I wiem, że wszystko co mam tutaj, miałabym i na wisi, po kilkunastu minutach jazdy samochodem, ale to jednak jest to kilkanaście minut i zawsze kłopot, czy mogę wypić wino do kolacji czy też nie, a ja wyjdę ze znajomymi i wypiję drinka, to jak ja do domu wrócę. Zapewne jest to kwestia mojego nastawienia i stylu życia, ale myślę, że kazda dziewczyna z miasta, która decyduje się na życie z rolnikiem powinna być świadoma na co się decyduje. Bo nawet najwszpanialszy mężczyna nic nie poradzi na naszą frustrację z powodu drastycznej zminy stylu życia. Bo życie na wsi jest inne i powie to każdy, kto migrowal w jedną bądź drugą stronę.

Ja nie chciałabym mieć męża za rolnika z czystych spraw. Nie mam w domu gospodarstwa i jakoś mnie odciąga facet rolnik nie wiem dlaczego nie umiem wyjaśnić ale nie uważam,że jest kimś gorszym.

Mój chłopak sie krztałci ale ma gospodarstwo po tacie i chce tam wrócić, planujemy jak na razie wspólna przyszłosć wiec rozumiecie....;p
zreszta taki rolnik to mi sie wydaje prawdziwy chłop a nie laluś z włosami na żel,

Wydaje mi sie że jest taki stareotyp;p że rolnik to pijak, że głupi, niewykrztałcony bez jakiejs kultury i pewnie częściowo jest to prawda