Internet, dobro czy zło? - Netkobiety.pl

ja ze swoim narzeczonym tez poznalismy sie przez internet polecam taka forme poznania

Mam identyczne odczucia... i również miałam w swoim życiu jedną taką kilku miesięczną POMYŁKĘ..;/
Internet to zło tych czasów.. szkoda,że tak się wszystko pozmieniało. Wszystko jest takie, jak wspomniałaś, bezosobowe i nijakie.    Nie pojmuje tego trochę.. teraz ludzie na tych wszystkich portalach są przykuwani przez opisy, zdjęcia.. gdzie błysk w oku, uśmiech i to coś co Cię do drugiej osoby przyciąga? Gadanie na gg, tel czy skypie nie oddają uroku tego zjawiska.

Ja przez internet poznałam mojego męża. Dużo pisaliśmy ze sobą nim spotkaliśmy się po raz pierwszy. Urzekło mnie to że mamy bardzo podobne poglądy. Potem nadeszła pora spotkania i okazało się że nic się nie zmieniło, a wręcz jest jeszcze lepiej. Owszem bywa tak że można się zawieść na takiej znajomości, ale to żadna tragedia. To że ktoś poznał swoją połówkę przez internet wcale nie oznacza iż jest niedojrzały emocjonalnie czy nieśmiały. Dzisiejsze czasy też niejako często zmuszają nas do takiego działania. Ja jestem z mężem od 7 lat od 5 jesteśmy małżeństwem i nie uważam iż była to zła decyzja. Więc nie mówcie że takie związki wyrządzają więcej zła niż pożytku.

Swojego męża poznałam właśnie w dyskotece , choć zawsze, ale to zawsze, zarzekałam się, że przenigdy w takich okolicznościach z nikim się nie umówię . Ale stało się, trafiła mnie strzała amora i wiedziałam, że albo zaryzykuję, albo zapewne już nigdy więcej się nie spotkamy. Jesteśmy ze sobą już ponad 16 lat, na pewno nie żałuję.

I być może dlatego właśnie daleka jestem od generalizowania. To, że ktoś sparzył się na znajomości zapoczątkowanej przez internet, nie znaczy, że każda taka znajomość skazana jest na porażkę lub co gorsza, jest na tyle ryzykowna, że w ogóle nie warto próbować. Osobiście poznałam w sieci kilka naprawdę wartościowych osób, z dwojgiem nawet naprawdę zaprzyjaźniłam się, przenosząc tę znajomość do reala. Trzeba być po prostu ostrożnym, ale to dokładnie jak zawsze, nie mniej, nie więcej. Ważny jest tu po prostu zdrowy rozsądek i ostrożność, racjonalne myślenie.

Równie mocno razi mnie zresztą kiedy kobieta, której nie wyszło małżeństwo lub związek jako taki, uparcie twierdzi, że wszyscy mężczyźni nie nadają się do łączenia w pary, albo co gorsza, powtarzając słowa piosenki, faceci to świnie. Przecież jest to straszne uproszczenie, a wrzucanie wszystkich do jednego worka jest tu nie tylko mocno krzywdzące dla osób wartościowych, ale przede wszystkim samej kobiecie zamyka drogę do poznania kogoś, z kim naprawdę mogłaby być jeszcze szczęśliwa. 

Powiem wreszcie na koniec, gdyby dziś przyszło mi szukać drugiej połówki na życie, na pewno nie pominęłabym możliwości jakie niesie ze sobą internet.

Wszystko zależy od tego, czego szukają w tym necie strony... Poznałam wiele osób w ten sposób i rzeczywiście - jedni szukali prawdziwej relacji, inni po prostu zabawy. Wielu facetów bawi się po prostu, dowartościowuje "wkręcając" kobiety (sama znam takich) i w momencie kiedy wszystko staje się już poważne.. znikają. Żałosne, ale prawdziwe.

Swoją drugą połowę poznałam w necie. Mało tego - na portalu randkowym. Dobra rada... im szybciej spotkacie się w realu, tym lepiej. Po 6 tyg. mieliśmy dość Skypa i chociaż dzieli nas kilka tysięcy km, zdecydowaliśmy się to przeskoczyć. Teraz organizuję przeprowadzkę Nie żałuję. Ale wiem, że więcej jest rozczarowań, niż bajek z happy endem jak w moim przypadku.

Tisha ale wystarczy myśleć, jeśli ktoś na prawdę nas zauroczy i go dobrze poznamy dowiemy się o nim dużo to można stworzyć stały i poważny związek. To co napisałaś bardzo mnie uderzyło bo napisałaś to tak jakby zawsze się tak miało skończyć. A ja z mężem jestem 7 lat i powiem Ci że jest nawet lepszy niż myślałam gdy się poznawaliśmy na początku. Więc czy to że poznałam miłość mojego życia przez internet dyskwalifikuje nas jako szczęśliwy związek!? Nie sądzę.

Nie mówię że wszystkie związki zapoczątkowane znajomością internetową są cudowne i doskonałe, bo tak nie jest i znam takie przypadki, ale nie można dyskwalifikować od razu wszystkich tego typu związków.

Fakt może i jest to troszkę bez wysiłku, zależy jak ktoś do tego podchodzi. Bo jeśli ktoś po spotkaniu z osobą poznaną w internecie przestaje w jakikolwiek sposób starać się poznać tą drugą osobę to masz rację że idzie na łatwiznę.

A co do epoki, cóż ja też czasami odnoszę takie wrażenie że się za późno urodziłam, ale ja to bardziej w kwestii strojów i zamiłowania do książek. Ale to temat na inny wątek.

Tu nie chodzi o to, że mi jest przykro, czy, że jestem zazdrosna, że ludzie szybko znajdują to czego szukają. Chodzi o to, że internet stwarza niejako pułapkę - wydaje się często, że znajdujemy to czego szukaliśmy, że trafilismy na "bratnią duszę", ale tak naprawdę to iluzja. Internet ma to do siebie, że często wszystko wydaje się doskonałe, łatwo zataić pewne fakty. Ludzie często rezygnują ze związków, przyjaźni na rzecz znajomości internetowych, które ich pochłaniają, a potem wielkie rozczarowanie i żal, że zakończyło się coś, na korzyść czegoś innego, co było kłamstwem. Przytoczę tu taką sytuację:

Znajoma miała faceta, planowali sobie wspólną przyszłość. Na jakimś forum poznała faceta, było to forum tematyczne dotyczące jej zainteresowań. Najpierw dyskutowali na forum, potem wymienili się m@ilami, GG, nr telefonów. Wszystko pod przykrywką dyskusji o jej hobby. W końcu stwierdziła, że ten facet ją świetnie rozumie, że mają te same zainteresowania i że ona chyba coś czuje do niego. Tamten też stwierdził, że ona nie jest mu obojętna. Spotkali się. Po spotkaniu znajoma cała w skowronkach, motylki w brzuchu, rozstała się z aktualnym partnerem. Dwa lata była w "związku" z facetem z forum (byli z innych miast), spotykali się w weekendy (oboje pracowali) 2-3razy w miesiącu(głownie w jej mieście, czasem w jakimś mieście w połowie drogi między nimi), a z czasem rzadziej, ok raz w miesiącu. Niby facet prace zmieniał, nie miał czasu, natłok roboty etc. Koleżanka zaczęła z nim rozmowę, że przeprowadzi się do jego miasta, że nie może tak być dalej, że za rzadko się widują, etc. Facet poczuł nóż na gardle i po 2latach przyznał jej się, że ma żonę i dzieci.

Chodzi mi o to, że trzeba uważać, nie dać się wciągnąć w iluzję jaką stwarza anonimowość w sieci. Ma to swoje plusy oczywiście, ale nie należy zapominać też o duzych minusach tego faktu.

O tak, internet ułatwia kłamstwo. Ale i poznanie prawdy ułatwia. W sieci można zacząć poznawanie człowieka od jego zainteresowań, spojrzenia na świat, pierwsze wrażenie robi się psychiką (ktoś mógłby rzec: duszą), a nie ciałem. Czy to lepiej, czy gorzej, wyrokować nie będę, ale jest inaczej i można się na tę drogę zdecydować.

(Zupełnie inne zagadnienie: jak ważne jest ciało? :> Ale to nie miejsce na tak szeroki temat.)

Są możliwe znajomości bez szczególnej głębi, oparte na seksie, nie dyskwalifikowałbym więc nawet relacji internetowych, które się ze spotkaniem na żywo nie łączą. Ot pewna forma kontaktu, która może obu stronom pasować i zupełnie nie ma sensu zmuszać ludzi do czegoś, czego nie chcą.

Ty piszesz o oszustach. Są. Gdyby uniemożliwić oszukiwanie, byliby jednak nie szczerymi ludźmi, a marionetkami. Człowiek uczciwy to ten, który ma możliwość oszukać, a z niej nie korzysta. Jeśli w ogóle mamy doceniać uczciwość czy szczerość, musimy się godzić na możliwość nieuczciwości i nieszczerości i ludzi sprawdzać. Inaczej będzie nijako, wszyscy sprawdzeni, inwigilowani, zdeterminowani w swych działaniach, zneutralizowani. Dziwny to byłby świat.

Hmm, a czy Panie powyżej mówią tylko o portalach randkowych? Bo tam rzeczywiście można wybierać, który "towar" lepszy. Ale Internet to nie tylko takie portale. To również fora filmowe, muzyczne czy chociażby takie jak ten. Tu też można poznać kogoś wartościowego. Najpierw są rozmowy, potem może być coś więcej. Wysłanie sobie zdjęć, poznanie tego kogoś głosu. To przecież też jest fascynujące. Ludzi łączą w Internecie zainteresowania. Dla mnie net nie jest złem. To dobry początek na pierwsze zapoznanie się. Fakt, to mogą być tylko pozory. Ale przecież podobnie może być w "realu". Ktoś zgrywa kogoś, kim nie jest. Im dłużej się przebywa z człowiekiem, tym lepiej się go poznaje. I tu już Internet nie pomoże. Trzeba z tą osobą poprzebywać w niewirtualnym świecie. Bo tu, w sieci, na początku wszystko wydaje się piękne. Ale czy to czasami nie nasza wina? Sami sobie tworzymy obraz osoby po drugiej stronie monitora. I zdarza się, że się człowiek zawodzi. Dwukrotnie poznałam kogoś w ten sposób. W "realu" jakoś nikt na mnie uwagi nie zwrócił. Sieć pozwoliła zobaczyć im we mnie to, czego na zewnątrz nie widać. Nie przetrwała żadna relacja, ale to już sprawa na inny temat.

Przez internet można sie zapoznać ale nie poznać tak naprawde bo poznajemy człowieka przebywając z nim i rozmawiając na zywo a nie przez sieć.Takie jest moje zdanie.Generalnie nie mam dobrych doświadczeń i jestem za poznawaniem ludzi w realnym świecie.

tak sobie czytam wasze posty ale przeciez gdy sie poznajemy przez internet to przeciez nie bedziemy siedziec non stop przed komputerem i pisac przeciez mozna sie spotkac na zywo...i wtedy sie poznac a internet to tylko taka alternatywna forma poznania.jesli post byl juz taki to sorki ale nie czytalem wszystkiego:) a postep z roku na rok idzie w gore wiec w tych czasach teraz to normalka