zdradzilam - czy jest dla Nas jeszcze jaks szansa???? - Netkobiety.pl

Dziekuje Ci za Twoje słowa, popłakałam się. Właśnie tego potrzebowałam - żeby ktoś powiedział mi że mimo wszystko jestem dobra, kiedy ja sama przestaje w to wierzyc. I masz racje, moje serce caly czas nalezalo do Niego i ani przez moment nie zwatpilo w swoja milosc i dlatego tak nie moge zrozumiec tego wszystkiego co sie stalo. Czuje sie tak, jakby ta osoba wtedy to nie bylam ja, tak jakby zrobil to ktos inny. A potem przypominam sobie co zrobilam i cale moje postrzeganie wlasnej osoby, wlasnej duszy legnie w gruzach.  I wiem,ze jezeli chce Go odzyskac musze sie zmienic. On kochal mnie jako roztrzepana wariatke, usmiechnieta, troche szalona, a dla Niego slodka. Zawsze tylko Jego. A teraz widzi mnie jako zaplakana, wychudzona, blagajaca Go o litosc i milosc oszustke i zdrajczynie, przerazona tym co sie dzieje, przerazona Jego lzami. Musze sie pozbierac tylko, ze do tego potrzebuje nadziei na to, ze kiedys jeszcze bedziemy razem, a powoli ja trace... Pozostala mi juz tylko milosc, ktora czuje w sobie tak mocno, to ona daje mi sily zeby rano otworzyc oczy i dalej walczyc. Tylko, ze On mowi, ze juz tej milosci nie potrzebuje, a to tak okropnie boli...

Nie wiem, czy moja wypowiedź coś zmieni, boje się że Ciebie dobije, ale się postaram;p I serio zmień nick, bo nikt na to nie zasługuje, to takie samobiczowanie...

osobiście ja z moim chłopakiem jesteśmy zdania, że zdrady nie wybaczamy...
prawda jest jednak taka, że Twój mężczyzna trochę się przyczynił do tego, że całowałaś się z innym... nie powinnaś obwiniać siebie za całe zło, które Was dotknęło, każdy ma prawo popełnić błąd! a dalej powinien wyciągnąc z niego wnioski (bo w końcu jesteśmy ludźmi myślącymi).

Trudno mi jednak powiedzieć co powinnaś zrobić w tej sytuacji, ja pewnie bym się spotkała z nim, wyjaśniła sytuację, ale kurcze nie płaszczyłabym się przed nim. Nie ma ideału, nie ma. Jak Cie kocha, to kurcze, przecież nie kochałaś się z tym facetem!! więc macie szanse to uratować, tylko ładnie mu wszystko wytłumacz, pokaż że Ci zależy, ale pamiętaj, że jesteś wartościową kobietą!!!

Pamiętaj że kobieta jest silniejsza od mężczyzny wal i sie nie poddawaj..Pisz mu sms co robiłas cały dzień z kim się spotykałaś niech wie..On z czasem wybaczy jak to mówią czas leczy rany..

Przeczytałam kilka Twoich wypowiedzi i nie mogę uwierzyć w to co czytam... Jak Ty, za jeden niewielki błąd możesz mówić o sobie: kur...? Jak ON może Ciebie tak nazywać???? W głowie mi się to nie mieści! Okej, popełniłaś błąd, każdy jakieś popełnia ale bez przesady! Dziewczyno nadal jesteś wartościową osobą, przestań myśleć, że jest inaczej! Nie rozumiem tego kolesia, kompletnie nie rozumiem. On zachowuje się jakbyś romansowała z innym przez długi czas, może nawet zaszła z nim w ciążę, długo ukrywała ten romans i nagle się wydało. Tak, wtedy jego zachowanie byłoby dla mnie zrozumiałe. Ale pocałunek??? W dodatku tyle razy już go przepraszałaś, tłumaczyłaś jak żałujesz, jak do tego doszło, dlaczego... A on przezywa to gorzej niż baba, roztrząsa, analizuje - i przede wszystkim, co dla mnie jest już kompletnie niezrozumiałe - rezygnuje ze związku po tylu szczęśliwych latach! To jakaś paranoja... W pełni zgadzam się z tym co napisała La Que Sabe - przestań się przed nim płaszczyć na litość, on pewnie ma satysfakcję, że tak się przed nim poniżasz, a Twoje dalsze losy i samopoczucie są w jego rękach. Ja bym go kopnęła w d... , nie potrafi mi wybaczyć to trudno! W związku ważna jest tez umiejętność wybaczania bo w ciągu całego waszego życia razem pewnie byłoby jeszcze wiele sytuacji, które on musiałby Tobie, albo Ty jemu wybaczyć (niekoniecznie zdrada). Żaden związek nie jest idealny, oczywiście nie popieram szukania pocieszenia w obcych ramionach, ale jeśli już się stało to czasu nie cofniesz! Myśl o sobie z szacunkiem i przestań się zadręczać ta jedną sytuacją. Jeśli on będzie widział, że Ty myslisz o sobie jako o kur... to również nie będzie miał do Ciebie szacunku! Wiesz co ja myślę? Na bazie swoich doświadczeń i obserwacji - jeśli jest PRAWDZIWA miłość to wybaczy wszystko, abo przynajmniej BARDZO WIELE. Rzecz jasna jesli  są to pojedyńcze ,,przewinienia,, , których z całego serca się żałuje. Uważam, że gdyby naprawdę kochał wybaczyłby Ci widząc jak cierpisz. To on jest bez serca jak dla mnie. Trzymaj się i miej swoją godność.

Anastasis, ja wiem, ze masz racje.Wiem, ze nie mozna prosic o czyjas milosc, blagac o litosc, o wybaczenie, ze trzeba mniec poczucie wlasnej wartosci ja to wszystko wiem, tylko ze to jest to co wie rozum, a moje serce dalej czuje inaczej. Wiem, ze jestem wartosciowa osoba, wiem ze jestem dobra, ale jednak zrobilam to co zrobilam i nie moge sobie wmawiac, ze jestem ideałem. i nie czuje sie "kurwa" dlatego, ze on mnie tak nazwal w zlosci czy emocjach, bo wiem, ze podczas tak silnych przezyc czesto mowimy rzeczy, ktorych nie chcemy powiedziec. Czuje sie nia, bo nie moge sobie sama wybaczyc tego, ze tak bardzo Go zranilam. Codziennie widze w głowie obraz Jego oczu i to co widzialam w nich przez ostatnie miesiace: ta okropna bezsilnosc. Moze nie zdradzilam Go do konca, tzn. nie poszlam z innym do łóżka, nigdy nie przestalam Go kochac i nigdy nie poczulam nic do innego faceta, ale zdradzilam Jego zaufanie, jego milosc do mnie i pewnosc, ze nigdy Go nie skrzywdze, cala nadzieje na Nasza wspolna szczesliwa przyszlosc.

dokładnie tak jak pisze Paweł, w pełni się zgadzam. Zostaw to już za sobą, naprawdę nie zrobiłaś nic aż tak złego żeby tak Cię traktować. On nie zasługuje na Twoją miłość kochana.

Wydaje mi sie droga Livio, ze On tez tego sie boi - ze nie bedzie umial mi juz nigdy zaufac. Wiem, ze po tym co zrobilam to normalne, niewazne jak "wielka" byla moja zdrada, to byla to zdrada i zburzenie calego tego zaufania ktore przez lata budowalismy. Teraz musielibysmy zaczac budowac je od nowa, zaczynac od zupelnego zera a nawet gorzej, bo na razie jego zaufanie do mnie ma wartosc ujemna. Ale wiem, ze jestesmy w stanie przez to przejsc. Nie oczekuje od Niego, zeby mi wybaczyl i od razu zaufal, bo wiem, ze sama tez na jego miejscu bym nie potrafila. Ale chcialabym zeby dal nam szanse sprobowac, wiem ze jezeli bedziemy sie oboje starac i przede wszystkim rozmawiac o swoich uczuciach i sluchac sie nawzajem to mamy jeszcze szanse.

Też mi się takie coś nasuwa. On się zachowuje jakbyś co najmniej miała romans z tym kolegą. Jak ktoś kocha naprawdę, to chce wybaczyć, tym bardziej jak Ty tak bardzo o to zabiegasz. Okej zrobiłaś źle. Ale.. na litość.. są gorsze rzeczy, a Ty tego ani nie planowałaś, ani przez chwile nie myślałaś o kimś innym.. Może on teraz wykorzystuje okazję do tego by skorzystać z wolności? Mnie się wydaje że gdyby chciał przebaczyć to już dawno by to zrobił. Mogłby się gniewać tydzień, dwa ale nie dwa miesiące...
Nie płaszcz się przed nim. Jesteś w gruncie rzeczy dobrą i wspaniałą dziewczyną i nie zasługujesz na takie traktowanie z jego strony!! Kara jest nieadekwatna do występku ;-) Ja bym mu powiedziała, że skoro nie chce wybaczyć to mi przykro ale trudno bo już nic więcej nie mogę zrobić w końcu każdy popełnia błąd i tak jak napisała Anastasis umiejętność wybaczania w związku też jest bardzo ważna. Miej swoją dumę, naprawdę ludzie robią sobie dużo obrzydliwsze rzeczy i wybaczają bo kochają...
Mnie się wydaje, że on nie chce Ci wybaczyć, bo Twojej prawdziwej skruchy podważyć nie można.

Trzymaj się mocno i powodzenia:)

Wczoraj rozmawiałam z nim przez telefon i wydaje mi sie, ze Pawel moze miec troche racji. On dalej podejrzewa mnie o cos wiecej, dalej pyta co jeszcze zrobilam. Mowi, ze kocha, a jednoczesnie nienawidzi tak, ze nie moze na mnie spojrzec. Nie wiem juz co mam Mu mowic, nie mam sily sie juz tlumaczyc. Jestem zmeczona psychicznie i fizycznie. Czasami mam nawet takie momenty, ze juz nie placze, On mowi mi co o mnie mysli, a ja juz nie placze. Tak jakbym wylaczala swoje uczucia. chcialbym powiedziec Mu co przezywam, jak to wszystko boli tez mnie, jak bardzo nie moge pogodzic sie z tym co zrobilam, jak zawiodlam Jego zaufanie, jak boje sie o Niego (wiem, ze duzo teraz pije, a ja tak strasznie boje sie o niego kiedy jest pijany). Chcialabym zeby istnial jakis magiczny sposob na to, zeby On poczul to Wszystko co dzieje sie teraz we mnie i zeby otworzyl sie przede mna. Bo na razie czuje, ze miedzy nami powstaje coraz wiekszy mur, ze On strasznie nie chce zebym sie dowiedziala co dzieje sie w tej chwili w Jego sercu. Nie wiem, moze sam nie moze pogodzic sie z tym ze mnie dalej kocha. Ze nie powinien o mnie juz myslec, ale nie moze przestac. Ale to tylko moje odczucie. Mon_cheri ma chyba racje, gdyby chcial wybaczyc to staralby sie to zrobic. Wiem, ze mnie kochał i kocha i ze nasz zwiazek byl dla Niego wszystkim (tak samo jak dla mnie), ale moze On rzeczywiscie nie potrafi wybaczac. Moze wazniejsze jest dla Niego zycie wg zasad, ktore wyznaje niz zycie ze mna? Kurcze, kiedys to ze nie nagina swoich zasad, ze zyje w zgodzie ze soba, ze kieruje sie rozumem bylo tym za co Go najbardziej szanowałam i podziwiałam. Teraz chcialabym zeby pokierowal sie miloscia. Chyba zaczynam rozumiec, ze wymagam od Niego zbyt wiele-prosze Go zeby zrezygnowal z tego w co wierzyl przez ponad 20 lat dla tego co mial przez 5 i przez co teraz cierpi.

droga Anneczko, czytając tego posta zaczęłam zastanawia się czy przypadkiem nie byłyśmy w związku z tym samym mężczyzną;-) Nasze historie są tak podobne. Wiem, że Nasi faceci nas na prawdę kochają i nie wierzę w głosy niektórych ludzi na tym forum, którzy próbują zasugerowac, że może oni wcale nas nie kochali, a my tylko dałyśmy im pretekst żeby mogli się w końcu od nas uwolnic. Nigdy w to nie uwierzę. Gdyby tak było może byłoby mi łatwiej. Gdybym wiedziała, że nic dla Niego nie znaczyłam może moje wyrzuty sumienia byłyby mniejsze. Ale wiem i zawsze wiedziałam, że byłam dla Niego wszystkim. I nie jestem w stanie sobie wyobrazic tego co On przeszedl przez te ostatnie miesiace. Osoba, ktora kochal nad zycie i z ktora chcial byc na zawsze oszukala go w najgorszy z mozliwych sposobow. Wiem, ze nie tylko ja cierpie w tej sytuacji. On zawsze byl twardy, byl silny, zawsze ukrywal swoje prawdziwe emocje, swoje cudowne dobre i wrazliwe serce pod maska twardziela. Niewiele osob wie jaki jest naprawde, a teraz kiedy czasami do mnie dzwoni slysze w jego glosie ogromna rozpacz i rozczarowanie. mowi, ze mnie nienawidzi, ze tak strasznie mnie kochal a ja mu to zrobilam,ze pogodzil sie juz  z tym ze nigdy nie bedziemy razem, ze juz o mnie zapominal. I to mnie boli. A po kilku godzinach dzwoni i mowi, ze tak strasznie teskni i ze chcialby sie do mnie przytulic, ze chcialby aby bylo jak kiedys, ale wie ze juz nigdy nie bedzie, ze juz nie jest w stanie ze mna byc chociaz mnie kocha. i slysze ze zaraz bedzie plakac. On, ktory zawsze byl taki twardy, ktorego przez 5 lat nie widzialam placzacego, ma w oczach lzy. To jest jak cios prosto w serce, cos po czym nie chce mi sie zyc.Nie wiem jak jest u Ciebie, ale mnie przerastaja konsekwencje  tego co zrobilam. I wierze w to, ze Twoj facet spotyka sie z Toba nie po to zeby cos tam zreperowac, ale zeby zobaczyc sie z Toba. tylko, ze obie dobrze wiemy, ze sie do tego nie przyzna. Ale skoro to robi, to moze jest dla Was jeszcze nadzieja. I wierze Ci, ze stresujesz sie tym spotkaniem. Ja po kazdej rozmowie telefonicznej trzese sie tak, ze musze lykac tabletki na uspokojenie.A co dopiero gdyby miał do mnie przyjechac. Ale za Ciebie trzymam kciuki. Bedzie dobrze

Tak Anneczka, czasami dzwoni, ale zwykle tylko wtedy kiedy jest trochę podpity. Trochę ich za to podziwiam, że mimo że kochają są w stanie się powstrzymac od dzwonienia, ja tak nie potrafię- codziennie kilkakrotnie musze walczyc sama ze soba, zeby nie zadzwonic, albo nie napisac chociazby jednego smsa. A co do pojechania do Niego?  nie raz o tym myslalam, mimo ze teraz mieszka ponad 100km ode mnie, ze nie mam prawa jazdy, ze musialabym jechac 5 h (pociagi i pksy znam juz na pamiec) pojechalabym, gdybym tylko wiedziala ze jest sens, ze pozwolilby mi sie przytulic. Ale wiem, ze by tak nie bylo. Spytalby sie tylko co ja tu robie, powiedzial ze nie ma dla mnie czasu i bylby na mnie bardziej zly niz teraz:(((

Tez tak chwilami myslalam, nawet mu o tym mowilam, ze zaluje, ze moglabym do niczego sie nie przyznac i byloby jak dawniej, a nawet lepiej bo ja bym sie bardziej starala. A On spytal sie mnie czy nie uwazam ze byloby to udawane szczescie, czy uwazam ze na taka nieuczciwosc zasluzyl i musze Mu przyznac racje, musial znac prawde. Ale nie sadzilam, ze konsekwencje tego co robilam beda tak ciezke do zniesienia.
 

Czuje dokladnie to samo, gdzie nie spojrze widze rzeczy, ktore mi sie z nim kojarza, sytuacje ktore przezywalismy razem i caly czas placze. Najgorzej jest wieczorami,  chcialabym tak jak dawniej polozyc sie obok Niego, poczuc sie bezpieczna i zasnac. Zamiast tego sa lzy, straszny lek i poczucie ogromnej pustki. Czasem nie spie cala noc modlac sie, zeby kiedys bylo tak jak dawniej, zebysmy znowu mogli byc tak szczesliwi jak kiedys. Zeby to wszystko okazalo sie tylko zlym snem, koszmarem z ktorego obudzimy sie razem...

Tez mam takie odczucie, mysle ze Oni juz nie wierza w nasza szczerosc, w prawdziwosc Naszych uczuc. A kiedy dochodzi do Nich, ze dalej nas kochaja to jak najszybciej przypominaja sobie o tym, ze zdrady sie nie wybacza, ze nie moga popuscic i musza byc twardzi. Nie wiem skad Oni biora w sobie tyle sily, jak twardy charakter maja, ze wygrywa on nawet z wielka miloscia.