Śmierć bardzo bliskiej osoby-jak sobie z tym poradzic:(? - Netkobiety.pl

Dokładnie...niestety...tylko czas ukoi Twój ból i smutek...
mój chłopak też we wrześniu stracił tatę, on i jego młodsze rodzeństwo cały czas to przeżywa...
ma koszmary, ciągle śni mu się tata...chce go uratować przed śmiercią...ale nie potrafi...
codziennie ma te sny...ciągle są łzy...bo jeszcze nie pogodziliśmy się z tym wszystkim...

najważniejsze, żebyś nie była teraz sama...nie unikaj ludzi...
Twój chłopak z pewnością chciałby Cię zobaczyć uśmiechniętą...czuwa nad Tobą!

Ewelinko, jak to jesteś sama?
Na pewno masz rodzinkę, która chce Ci pomóc...
może tylko bardziej się otwórz, porozmawiaj szczerze z mamą lub jak wolisz najbliższą koleżanką...
nie zamykaj się w sobie!
Czas leczy rany, najgorsze jest ciągłe rozmyślanie - dlaczego tak się stało?
niestety nigdy nie poznamy do końca na to odpowiedzi...coś musiało sprawić, że Twój chłopak zdecydował się na ten krok, możliwe że to był tylko chwilowy impuls, nigdy się tego nie dowiemy..
mam przyjaciela, który próbował popełnić samobójstwo przez dziewczynę...cudem przeżył, nawet lekarze nie wierzyli, że mu się uda...teraz on opowiada o tym jak o jakieś traumie, sam nie wie dlaczego to zrobił, dla niego to był moment....to wydarzenie sprawiło, że zaczął żyć jakby od nowa...
niestety nie każdy ma takie szczęście jak on...on mógł również tego nie przeżyć, los chciał inaczej
nigdy się nie dowiemy dlaczego właśnie tak bywa, że jednym się udaje  a innym nie....

Szanujcie to co macie, kochajcie ile sił…
Bo nie wiecie, co będzie jutro…
Wielu z Was nie zaznało jeszcze bólu po stracie bliskiej osoby…
I wierzcie mi, że nastanie taki dzień, że może być za późno…
Nikt czasu nie cofnie, nikt nie naprawi naszych błędów,
Nie będzie możliwości wyjaśnień…
I wtedy zacznie się podwójne cierpienie…
Ból na sercu po stracie bliskiej osoby i ból na sumieniu…
Nie wyobrażam sobie takiego życia…
Bo jeśli już stanęłam przed takim wyzwaniem…
To wolę ból na sercu spowodowany ogromną tęsknotą,
Niż obolałe, zjadające mnie od środka sumienie…
Dlatego widzicie, ja… w tym całym bólu mam odrobinę światła…
Mogę z czystym sumieniem stwierdzić,
że pomimo bólu jakim jest ogromna tęsknota za nim
Nie żałuję niczego…
Jestem szczęśliwa, że miałam takiego kochanego
Szkoda tylko, że tak krótko…
Stąd taka u mnie wielka rozpacz…
Za krótko… Boże… za krótko…

Żegnaj

Bo wystarczy, że wyciągnę dłoń i poczuje ciepło twoich rąk
Smutek i ból odchodzi w nieznane.
Bo wystarczy, uczucie, że jesteś, że mam cię blisko;
, a wtedy czas i miejsce nie grają roli.

Nie ważne, czy wiesz o moim istnieniu,
Nie ważne, czy choć coś znaczę dla ciebie
Mi wystarczy tylko ta maleńka iskra nadziei;
", Że może kiedyś..."

Będę cię witać każdym spojrzeniem,
Gdy z dalekiej krainy powrócisz.
Choć w twych objęciach będzie ona,
To ja łzy moje potajemne będę ocierać.

Ale gdy kiedyś czas nadejdzie;
I gdy spojrzysz na mnie swymi oczami,
Które jak dotąd śmiać się nie potrafiły,
To może być za późno,
By odwrócić bieg wydarzeń,
By cofnąć czas...

Jednak w moim sercu na zawsze pozostanie twoje istnienie,
Boś ty był pierwszy,
Boś ty był ostatni...

A więc żegnaj mój miły...

Pamiętam dokładnie - ile wierszy napisałem.
Chociaż po co to robiłem - nie wiedziałem.
Teraz już wiem...
W życiu nigdy nie potrzebowałem pomocy.
Jedyne czego w życiu naprawdę chciałem...
To to, byś o mnie myślała czasem...
I pokochała mnie z czasem...
Sercem moim żądzisz w dzień i w nocy.
Czasem by uwolnić się potrzebuję pomocy.
Przypomnieć sobie jak wyglądasz często pragnę.
Lecz czym bardziej staram się - tym słabiej Cię widzę .
Co ja poradzę, że przy Tobie odbiera mi mowę.
Z resztą - słowa - choć tak piękne -
nie wszystko wyrazić mogą...
Dziś rozumiem...
Wiem już, że nie każdy ma to co chce.
Wiem też, że ja nigdy Ciebie miał nie będę.
Ja jestem nikim - Cieniem Twoim...
Dlatego łudzić się już nie mogę...
Z Twej pamięci już odchodzę...
Chociaż ja zapomnieć Cię nie chcę...
I jeśli tylko zechcesz -
W moim sercu zawsze znajdziesz miejsce.

JAK JA MAM DALEJ ZYC

Ja też proponowałam zajęcie się swoimi pasjami.Na pewno nie izolacja od ludzi.Przeżyłam śmierć bliskiej osoby-zatem wiem,jak trudno nie myśleć,jak bardzo boli serce po stracie.Ewelinko-pisz tutaj na forum,to także forma ukojenia.Może uda Ci się nawet znaleźć nowych,życzliwych przyjaciół.Z serca CI tego życzę.Bądź z nami...

hej to znowu ja pisze... jak mam pomóc mojemu chlopakowi...? od smierci jego taty minelo poltora roku. moj chlopak zostawil szkole , i siedzi calymi dniami i gra na komputerze, mowi ze dzieki temu ucieka od rzeczywistości, odchodzi od komputera tylko wtedy gdy spotyka sie ze mna. nie mam mozliwosci byc caly czas przy nim... ale jestem przy nim w kazdej chwili w ktorej tylko sie da.. koledzy go zostawili...mimo ze ma mnie czuje sie bardzo samotny... nie potrafi sie przedemna otworzyc... jak mam mu pomoc? nie moge patrzec jak on cierpi... rzadko kiedy udaje mi sie go wyciagnac gdzies na miasto... nawet nie chce sie ze mna spotykac na miescie tylko u mnie lub u niego w domu... staram sie z nim rozmawiac o tym co on czuje i o tej calej sytuacji ale on zawsze mowi ze nie chce o tym gadac... prosze powiedzcie mi co mam robic... ma coraz wieksza depresje i nie chce nawet slyszec o pojsciu do psychologa bo mowi ze to nc nie pomaga tylko pieniadze bez sensu sie na to wydaje

(

Ostatnio edytowany przez Bianca (2009-11-16 10:03:29)

Jest mi bardzo cieko:((

Przeczytalam powyzsze historie..i zadalam sobie pytanie-czy i jak pogodzic sie ze smiercia bliskiej osoby?jak calkiem pogodze sie z tym,ze pewnych bliskich osob nie ma obok mnie powiem pogodzilam sie..lecz z drugiej strony nie wiem ,czy to kiedykolwiek nastapi..

hej to znowu ja czytając wasze posty uważam że chyba jestem zimna i okrutna minęło 6mc od śmierci mojego męża a ja sobie dobrze radze wyjechałam za granice jest ciężko ale daje rady nie poddaje się nie wiem dlaczego się nie smucę nie rozpaczam może dlatego że po śmierci męża wszystko toczy się dalej świat się kręci ja dalej robię to co zawsze czyli jestem zdana na siebie sama nie wiem a może się oszukuje ..........są chwile że bierze mnie rozpacz ale od razu coś sobie organizuje w sumie żyje jak robot czas mam tak zorganizowany żeby nie myśleć ale wiem że dam rady planuje i dążę do realizacji planu.......moje motto cel plan działanie efekt (to mi pomaga )..........

Do tej pory ten problem nie dotyczył mnie i mojej rodziny.Byłam szczęśliwa,że moja rodzina nadal jest w komplecie czyli rodzice,rodzeństwo i dziadkowie,ale teraz.....jest mi bardzo ciężko jak zmarł mój ukochany dziadziuś z którym byłam bardzo zżyta.Może dla niektórych wyda się to dziwne,że można tak bardzo cierpieć po śmierci dziadka ale tak jest właśnie w moim przypadku,przez wiele lat wychowywał mnie razem z babcią i traktowałam go raczej jak ojca,zawsze miał dla mnie czas,dobre słowo,mogłam zawsze liczyć na jego pomoc i odwrotnie,byłam jego ukochaną wnuczką i gdyby mógł to dałby mi gwiazdkę z nieba.Bardzo tęsknił za mną gdy wyjechałam za granicę,a gdy przyjeżdżałam z córką i mężem to cieszył się jak małe dziecko i spędzaliśmy razem każdą  wolną chwilę.Lecz niestety rozchorował się ponad miesiąc temu,diagnozy lekarskie ciągle wydłużały listę chorób w końcu najgorsza diagnoza którą postawiono zwaliła mnie z nóg udar mózgu z głębokim paraliżem i rak płuc z przerzutami do mózgu.Wiedziałam,że muszę przyjechać do Polski aby się z nim zobaczyć ale niestety to też były koszty finansowe dla mnie,dodatkowo mnóstwo spraw których nie mogłam przełożyć na inne terminy,aż w końcu kupiłam bilet i pełna szczęścia,że jadę z córką choć trochę pomóc w opiece nad dziadkiem zadzwoniłam do dziadków i powiedziałam babci aby przekazała dziadziusiowi,że wyjeżdżam w piątek w nocy,bardzo się ucieszył,aż płakał ze szczęścia chciał ze mną porozmawiać ale już nie mógł mówić,bo choroba sprawiła,że miał problemy z mową więc tylko słuchał mnie.Ale niestety nie zdążyłam....nagle stan się pogorszył i zmarł o tej samej godzinie o której ja wyjechałam.Przez całą drogę myślałam tylko o nim,ale po przyjeździe gdy moi rodzice odbierali mnie i córkę dowiedziałam się prawdy i to był szok.Stanęłam jak wryta,nie mogąc zrobić kroku,łzy zaczęły płynąć po moich polikach i wyrzuty do samej siebie  dlaczego nie przyjechałam wcześniej,mogłam wszystko rzucić i jechać,a wszystkie sprawy przez które nie mogłam być wcześniej  jakoś bym pozałatwiała jakoś bym się wytłumaczyła.

Minął tydzień.....a moje serce pęka ze smutku,mam wyrzuty sumienia,że nie zobaczyłam się z nim,że nie zdążyłam,a on tak czekał na mnie,ostatni raz widzieliśmy się 6 miesięcy temu i takiego go pamiętam.W dniu pogrzebu rodzice nafaszerowali mnie lekami na uspokojenie ale nawet to nie pomogło,bardzo płakałam,moja mama z bratem na siłę zabrali mnie z cmentarza po całej ceremonii pogrzebowej.
Bardzo tęsknię za nim,nie chodzę do mojej babci rozmawiam z nią tylko przez płot bo mieszkamy koło siebie....bo wszędzie widzę mojego dziadziusia,bardzo mi go brakuje,żal ściska moje serce....codziennie chodzę na cmentarz i rozmawiam z nim,wiem ,że z czasem ból powinien złagodnieć ale najgorsze są wyrzuty sumienia,że nie zdążyłam się z nim zobaczyć pozostaną ze mną do końca życia i z tym będzie mi trudno sobie poradzić.

Noi znowu tu jestem Jest mi zle Jestem w Wielkiej Brytani  pracuje zarabiam mieszkam a tam w polsce czekają dzieciaki Jestem zła na męża że przez niego jestem tak daleko o rany wyjechałam zarobić na jego pomnik ku.... tak bardzo chciałabym go znienawidzić ale kogo ja oszukuje ile można ukrywać przed sobą prawdę Kurcze kochałam gnojka  a on mnie krzywdził za życia i teraz gdy go niema sądziłam że będzie mi łatwiej lepiej że dam sobie rady tak jak zawsze to robiłam a teraz jestem tu 2 mc i są chwile gdy zostaje sama wszystko wraca jak bumerang w spół lokatorzy mówią że mam koszmary a może to wyrzuty sumienia ...hyy nie pomogłam mu za życia jego a teraz jedyne co mogę zrobić to wybrać mu pomnik ...Wiecie co co ja bym zrobiła bez tego forum często tu jestem zaglądam ale rzadko pisze .........Jakby to było gdyby mnie nie było(znowu te słowa do mnie wracają) a przeważnie jest (w pracy śpiewam pod nosem 12h ) Jedyne co mam to złudzenia że mogę mieć własne pragnienia...........