kierownictwo duchowe - Netkobiety.pl

W sumie  zawsze można  poprosić kogos  o takie  kierownictwo duchowe  , ale  trzeba uważać aby trafić na kogos  rozsądnego i mądrego  bo  czasami można  się  mocno rozczarować   Może na poczatak zacznij od tego że  poszukaj sobie  spowiednika  takiego  który  potraktuje Ciętak jak  byś tego chciął  i zacznij chodzić do  spowiedzi  Nie mów  mu  o  tym kierownictwie  ale postaraj się aby  Cię zapamiętał  żeby widziłą twoją prace  i nią kierował   To moze tak na poczatek   ale nie za bardzo wiem   co rozumiesz przeez zbliżenie się do Boga    jaką forme chcesz obrać   co chcesz osiągnac

jadvinia, każde pragnienie ogranicza doznania. Pragnienie Boga zwiększa oczekiwania i sprawia, że to co dostajemy staje się niewystarczalne w stosunku do potrzeb. Tak samo działa gonitwa za doznaniami cielesnymi i orgazmami; pragnienia przerastają realne możliwości.

Rzecz w zachłanności. Można być zachłannym duchowo i cieleśnie (materialnie).

Pewnego razu do apteki wszedł gość i zapytał :
- Jest lekarstwo na zachłanność.
- Jest!
- Jest? To proszę, ale dużo... dużo...

W tym stanie ducha dobrze by Ci zrobiło przewodnictwo duchowe. Niekoniecznie musi to być zakonnik albo ksiądz, mógłby być nawet... agnostyk, byle umiał rozpoznać te wilcze doły, które przed Tobą.

Dedykuję Ci cytat z pism François-René de Chateaubriand'a:

"Dzban nie wypełni się bardziej jak po brzegi".

Zgodzę się z yoghust007, jeśli Go dobrze zrozumiałem, że Bóg chce odwzajemnienia miłości, ale dobrze pamiętać na słowa Jezusa "cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, mnieście uczynili". Miłość do Boga, póki żyjemy, ma wymiar ludzki w miłości ludzi, także miłości siebie, czyli dbaniu o siebie, swoje zdrowie, szacunek do siebie, radość...

Dzięki za włączenie się do dyskusji
Chciałabym jednak wytłumaczyć tę pewną nieścisłość, w stosunku do mojego posta z innego wątku. Tam napisałam o rzeczywistym spotkaniu z Bogiem właśnie w Eucharystii. Te "doznania lepsze od orgazmu" pisałam w kontekście tego co można przeżyć wierząc. I jednocześnie sobie uświadomiłam, że chociaż co niedzielę idę do kościoła, to już jakoś o tym zapomniałam. Wiele się w moim życiu od tamtego czasu pozmieniało, założyłam rodzinę, zapędziłam się w wir codziennych obowiązków. W sumie to niedzielna msza św stała się obowiązkiem w jakimś sensie żeby nie czuć wyrzutów sumienia. Ostatnio, dosłownie kilka dni temu poszłam do spowiedzi, po długiej nieobecności (głównie brak czasu albo sposobności) do serdecznego przyjaciela i ten "głód' przeżycia czegoś więcej odżyła. Czy jestem fanatykiem? Trudno mnie tak nazwać. Nie chodzę z posępną miną, nie biczuję się, staram się mieć dystans do wielu rzeczy. Oduczyłam się wierzyć we wszystko co ksiadz mi powie. Jednak poczułam  pewien niedosyt. Zaniechałam bliższego kontaktu ze Stwórcą i chcę to odbudować i zastanawiam się czy kierownictwo duchowe to dobry pomysł. Kiedyś już chciałam z tej formy skorzystać, ale nie spotkałam nikogo kto by się nadawał na mojego kierownika....

Fanatyzm ma wiele form. To nie tylko samobiczowanie czy wysadzanie się w autobusach czy samolotach. Nie ma to nic wspólnego z religijnością - to forma uzależnienia, które wykazujesz. Chodzisz do kościoła, bo musisz. Ale nikt ci nie każe przecież. "Pamiętaj, abyś dzień święty święcił" to nie przykaz chodzenia do świątyni, ani uczestniczenia w mszy. Chrześcijaństwo w obecnej formie to nie nauki Chrystusa, ale obrządek wymyślony w celu utrwalenia władzy i zwierzchnictwa Kościoła.

Jeśli będziesz się zmuszać do pewnych aktów (wiary), ale nie będziesz robić tego z potrzeby serca, to nie ma to wiele wspólnego ze zbliżeniem się do Stwórcy. To o czym piszesz to objawy uzależnienia. "Muszę", "chcę więcej". Sama się przeczytaj na głos. I czytaj słowa głośno, dopóki nie staną ci się obce i dopóki nie usłyszysz ich jakby mówił je ktoś inny.

Więcej Boga odnajdziesz dając bezdomnemu kanapkę i w zwykłej codziennej życzliwości wobec innych ludzi niż w uczestnictwie w mszy, w sytuacji, kiedy traktujesz to jako swój obowiązek i jedyną formę zbliżenia się do Boga. On cię widzi. Jest w tobie. I to on cię osądzi, a nie taki czy inny klecha.

"Jeśli będziesz się zmuszać do pewnych aktów (wiary), ale nie będziesz robić tego z potrzeby serca, to nie ma to wiele wspólnego ze zbliżeniem się do Stwórcy. To o czym piszesz to objawy uzależnienia. "Muszę", "chcę więcej". Sama się przeczytaj na głos. I czytaj słowa głośno, dopóki nie staną ci się obce i dopóki nie usłyszysz ich jakby mówił je ktoś inny."

To nie jest zmuszanie się. Jestem katoliczką od zawsze i wyjście na mszę św. było oczywistością, potem odkryłam w tym coś więcej, ale życie toczy się i z czasem pojawiało się coraz więcej rzeczy, które pochłaniały moją uwagę i nie wiedzieć kiedy pozbawiłam się radości z przeżywania Eucharystii. Tak jak wiele umiejętności w życiu i tę stronę trzeba doskonalić...

"Więcej Boga odnajdziesz dając bezdomnemu kanapkę i w zwykłej codziennej życzliwości wobec innych ludzi niż w uczestnictwie w mszy, w sytuacji, kiedy traktujesz to jako swój obowiązek i jedyną formę zbliżenia się do Boga. On cię widzi. Jest w tobie. I to on cię osądzi, a nie taki czy inny klecha."
To są akty miłosierdzia, które należy czynić, ale to nie wszystko

Ja jadvinię doskonale rozumiem Mam też głód Boga i jeśli ktoś Go doświadczył to wie, że im więcej się oczekuje tej bliskości, relacji z Bogiem, tym więcej się jej dostaje a to, co się dostaje nie tylko zaspokaja wewntrzną potrzebę ale i przewyższa oczekiwania.:)
Jadvinia na początek może zaprosze Cię do wątku : http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?pid=1238687#p1238687

Ops,  pojecia nie mamy o Mszy sw. i w ogole co sie w kosciele - jako budowli   moze zdarzyc,
a tyyle piszemy. Syty (?) glodnego nie zrozumie, zwlaszcza ze i Ty i Jadvinia z innych ogrodkow jecie.
A tak na marginesie, to ksiadz, czy jak wolisz "klecha" nie osadza i nie sadzi. Na ziemi sedzia sadzi, ksiadz i spowiedz to nie osad ani tam zaden sad.

Asikk ja sie chyba troche boje, bo to jednak odpowiedzialnosc... Sama nie wiem. Mysle, ze modlitwa to podstawa. Zachlysnelam sie ostatnia spowiedzia, ale to powoli mija i nie wiem czy pozwolic temu odejsc czy wrocic... Przy najblizszej spowiedzi porozmawiam o tym, bo jednak poglebione zycie wewnetrzne to rowniez wieksza odpowiedzialnosc za siebie i nie tylko. Nie bede sie tu wywnetrzniac, bo nie wszyscy mnie rozumieja...

Najbezpieczniej jest porzucić instytucję i zostać sam na sam z Bogiem- to najlepsze duchowe przewodnictwo, jakie może być. Jednak ZANIM człowiek zdecyduje się na ten krok, zanim odetnie pępowinę z tym co namacalne i czego moze się uchwycić, czasem trochę wody może upłynąć.

Właśnie w tych religiach nonteistycznych obecność Mistrza jest bardzo ważna.

Katolicyzm traktuje je jako zagrożenie życia duchowego ze względu na brak świadomości działania duchów... złych duchów. Wynika to z doświadczeń egzorcystów (podobno).

Choć staram się do tematu podchodzić racjonalnie, to jednak muszę przyznać, że zjawisko opętania jest dla mnie (jak na razie) racjonalnie nie do pojęcia.

Jadvinia, zadałaś ważne pytanie, bo przecież nie można krytykować czegoś, czego się nie zna. A pytasz o stary katechizm, czy o nowy KKK? One się poważnie różnią.

Moi rodzice mają ślub kościelny tylko i wyłącznie po znajomości, bo żaden 'regularny' ksiądz nie chciał im go udzielić. Inny z mojej parafii akurat odmówił odmówienia mszy w intencji mojej zmarłej babci, bo "co łaska" to nie 20zł, ale minimum 50zł. Mój kumpel nie jest ochrzczony, bo ksiądz odmówił tego jego matce. Na co ona się wkurzyła i zerwała kontakt z KK. Znajomy (prawnik) z poprzedniej pracy, który mocno się udzielał charytatywnie na rzecz KK odszedł od KK jak zobaczył od drugiej strony jak to wszystko wygląda. No, ale wiadomo - ślub, rodzina, chrzest - te co ważniejsze rzeczy trzeba załatwić. Narobił sobie trochę wrogów.....ale nie ma takiego problemu, którego pieniądze nie rozwiążą.

Co ma katechizm do zwykłego cennika usług?

Dobra, jednak mówimy tu o kierownictwie duchowym, nie o zagrywkach różnych wyznań.

Jeszcze co do tego kierownictwa: jeśli już bardzo jadvinia pragniesz by Tobą kierował jakiś śmiertelnik, musisz sobie też odpowiedzieć na pytanie: do jakiego stopnia chcesz być kierowana? Czy zgadzasz się na ingerencję w swoje życie w 100% ? ...

nooo nerwica całkiem dobrze to ujęłaś zresztą.... Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, nie wejdzie do niego? (Ewangelia wg św. Marka 10, 13-16).

Ale warto pozostać z Bogiem sam na sam. Wtedy człowiek doświadcza Jego przeogromnej miłości, wtedy człowiek zaczyna wiedzieć jak żyć i nie boi się zadnych zmian:)

To jest największe przekleństwo własnie: ludzie utożsamiają Kościół (jakikolwiek) z Bogiem. A to zupełnie dwie osobne sprawy.

Przykład? A może wzór? Podobieństwo? Problem pochodzenia zła: skąd wzięło się coś w stworzeniu, czego nie było w Stwórcy?

Na szczęście ludzie wynaleźli rozwój objawienia  (doktryn teologicznych) i odkryli ewolucję w przyrodzie. W ten sposób Bóg mógł zacząć być Miłosierny, na obraz i podobieństwo, oczywiście.

Wszystko pochodzi od Boga tak?, no to do tego wszystkiego zło też się zalicza. Poza tym najbardziej kultowa postać judeo-chrześcijańskiej mitologii Lucyfer sam się nie stworzył tylko Bóg go stworzył i uczynił primus inter pares po czym zrealizował projekt "gadająca małpa" czym doprowadził bractwo anielskie do szału i część powiedziała GTFO!!!
Generalizuje i upraszczam ale wiecie o co chodzi.

To tak samo jak włożyć odbezpieczony AK47 w ręce szaleńca wrzucić go w tłum i liczyć na to, że wcześniej sam się śmiertelnie postrzeli zanim zakatrupi okolicznych ludzi. Ta cała 'wolna wola' to zwykła ściema a Bóg czy bogowie jeśli są to dobrze bawią się naszym kosztem tak samo jak Rzymianie bawili się podczas igrzysk w Koloseum. Większość uczestników zdychała a od czasu do czasu ktoś został ulubieńcem to pożył sobie trochę dłużej.

A na ile nasze decyzje są tak naprawdę naszymi decyzjami wolnymi od bliżej nieokreślonej liczby determinantów na podstawie, których je podejmujemy. Poza tym na jakiej podstawie twierdzisz, że to akurat Bóg dał mi czy Tobie ową wolną wolę?, musisz być bezrefleksyjnie wierząca aby móc z pełną odpowiedzialnością tak twierdzić.

Realnie na Boga patrzeć się nie da, bo Go nie widać. Poznać można tylko rozumem. Patrzeć się nie da, podpatrzeć tez nie bardzo.

Z rozumu i wolnej woli, które są traktowane jako boskie dary, korzystamy przeważnie wyjątkowo. Natomiast wiara albo nawet łatwowierność, choć nie jest wymieniona jako dar, jest łaską.

Łaska to widocznie więcej niż dar. Z wiary to, owszem, lubimy korzystać. Nie ma się co dziwić, bez łatwowierności nie ma przyjemności.

Ja jednak nadal wierze w ludzki rozum i jego skłonność do poszukiwania prawdy. Bóg jest prawdą, Kościół (żaden) nie!

Kto chce, ten znajdzie.

Natomiast co do Autorki wątku, mam inną propozycję:  zamiast szukać przewodnika duchowego, może poszukaj osób, które czują to, co Ty- nic nie stoi na przeszkodzie, byście w kilka osób się spotykali i rozmawiali na interesujące Was tematy czy wspólnie modlili

Bullitt - popełniłeś błąd. Bóg nie przewodzi Kościołowi - księża natomiast tak. Co chyba wiele wyjaśnia, nie uważasz?

Niby tak ale od kiedy pamiętam to purpuraci są oczami i uszami Pana a bywały i czasy, że jego karzącą prawicą również

No to ja jestem izolatorem ale w głębi duszy zawsze chciałem dostać funkcję Wielkiego Inkwizytora

Czy masz Animus na myśli poznanie w sensie ogólnym czy poznanie Boga?

nerwica - raczej chodzi o fakt, że to ludzie (właśnie wysocy rangą w Kościele) tak nakreślili całą sytuację i tak uzasadniają swoje istnienie.

Co do Adama i Ewy i wolnej woli to trochę cokolwiek niejasna sprawa. Bóg dał nam wolna wolę, ale możliwość rozróżnienia dobra i zła kryła się dopiero w rzeczonym jabłku.

To nie była kwestia wybrania dobra lub zła, tylko zaufania Bogu, a może raczej posłuszeństwa. Bóg dał Adamowi i Ewie wszystko co było im potrzebne, byli szczęśliwi  i nie mieli żadnych trosk, żyli w przyjaźni z Bogiem. Poprosił ich tylko o jedną rzecz, a oni zamiast zaufać ślepo, że to dla ich dobra, zaczęli kombinować, doszukiwać się przyczyny - dlaczego Bóg zabronił jeść właśnie te owoce. Ta opowieść jest bardzo uniwersalna i pokazuje jaki powinniśmy mieć stosunek do Boga - zaufać mu, czasem ślepo. Ich grzechem było nieposłuszeństwo wobec Boga, brak całkowitego zaufania i to właśnie jest naszym grzechem pierworodnym. Opowieść o Adamie i Ewie jest pewnym uogólnieniem, ale doskonale oddaje istotę grzechu i z czego ten grzech wynika.

Kizia75 - wbrew pozorom to nie takie proste. To nie było jakieś tam jabłko. To był owoc z drzewa poznania dobra i zła. Adam i Ewa dopiero po jego zjedzeniu poznali czym jest dobro, a czym zło. Nie mogli wobec tego przed zjedzeniem owego owocu wiedzieć, że postępują źle, bo nie znali tego rozgraniczenia. Nie można mówić o wolnej woli, nieposłuszeństwie czy zaufaniu bez umiejętności rozgraniczenia tego co dobre, od tego co złe. Jeśli traktować ją metaforycznie to nie ma ona żadnego sensu.

Zresztą popraw mnie jeśli się mylę, ale oryginalnie w Starym Testamencie nie ma nic o jabłku - jest jedynie o owocu z drzewa poznania dobra i zła. Jabłko wzięło dopiero z błędu w tłumaczeniu.

Trudno to wyjaśnić osobie, która chce przyjąć wszystko na rozum; ale prawdą jest,. że gdy człowiek przebywa w towarzystwie Boga, wie co jest dobre, a co nie.
I to też nie jest tak, że wszystko skupiło się na grzechu rozdrobnionym na poszczególne czyny. Jedynym grzechem Adama i Ewy była utrata zaufania do Boga. Tak jest i dziś. Każdy zostanie wg Biblii osądzony (lub nie) ze swojego stosunku do Boga, bo za tym idzie cała jakość życia.
Prościej:
Bóg nie powie: Nie zbawię Cię bo ukradłeś samochód Kowalskiemu,
ALE: Gdybyś mi ufał i przebywał ze mną, nie zrobiłbyś tego. Nawaliła relacja ze mną.

To nie jest kwestia braku zaufania. Nie można bowiem powiedzieć, że 2 czy tam nawet 3letnie dziecko nie ufa rodzicom i wskutek tego nie słucha się ich i np łapie za kurki od gazu czy kręci się przy gorącym żelazku. Dziecko po prostu nie zna konsekwencji. Nie wie co znaczy "oparzyć się" co znaczy "spalić mieszkanie". Nie rozumie tych pojęć. I nie inaczej będzie z Adamem i Ewą oraz rzeczonym owocem. Trudno wyciągać jakieś konsekwencje wobec kogoś, kto kompletnie nie zdaje sobie sprawy z faktu, że postępuje źle, bo nawet nie wie co to znaczy.

Ta historia ma więcej sensu w rozumieniu dosłownym...

Dlaczego "powinno" ? Dziecku też raz powinno się powiedzieć. A mimo wszystko póki się dzieciak nie sparzy, to się nie nauczy. Czy to brak zaufania? Nie - to ciekawość i brak znajomości konsekwencji.

Nie każde dziecko, moim dzieciakom wystarczyło powiedzieć i nie dotykały kuchenki . Oczywiście przykład z dzieckiem jest nie do końca adekwatny, ale chodzi o to, że dziecko nie rozumie, że coś jest złe, powinno rodzicom uwierzyć na słowo. Jesli ciekawośc będzie silniejsza, to konsekwencje będą smutne. Podobnie z Adamem i Ewą - poznanie dobra i zła, splamienie się grzechem było konsekwencją, nie karą, ale od tej pory grzech był już ich codziennością, bo to trochę tak jak z utratą dziewictwa: zerwali owoc - stracili owo dziewictwo i przez to nie mogli już dłużej oglądać Boga i stali się śmiertelni.