dewotyzm - Netkobiety.pl

Kiziu to jest Chrześcijaństwo Wiesz ja mogę powiedzieć, że należy być Chrześcijaninem i tylko Chrześcijaninem, ale każdy człowiek ma wolną wolę i nie można zmusić nikogo do niczego
Myślę jednak, że wierzymy w tego samego Boga, więc o co ten spór?
Ty traktujesz MARYJĘ jak siostrę a ja jak Mamę I tak rodzina i tak

Nic podobnego.
Zauważyłem prosty fakt, że Twoim zdaniem (!) Biblia nie powstała w mniej niż sekundę. Ty jednak (bez przemyślenia) zaprotestowałaś, boś tego prostego faktu nigdzie u teologów nie wyczytała. To nie jest fakt zaawansowanej teologii, wystarczy być świadomym, że Mojżesza i Jana apostoła dzieli nieco czasu.
Stąd oczywisty wniosek, że Bóg nie zaserwował ludzkości Biblii na raz.

Bóg starotestamentowy okrutny jest, gniewać się może, w ogóle jest taki trochę prymitywnie rozumiany. NT i późniejsze jeszcze komentarze pozwalają reinterpretować ST, podobnie zresztą Żydzi dopracowali się całkiem wielu komentarzy cywilizujących i uspójniających Boga.
Późniejsze teksty wpływają na rozumienie wcześniejszych tekstów. (Ateista powie, że późniejsze teksty w ogóle są sprzeczne ze starszymi i cała religia to tylko pic na wodę i maskowanie, a ludzie religijni odczytują przesłanie w całości, interpretują, wczytują się, jedne zdania starają się rozumieć w kontekście innych zdań i takie tam rzeczy robią.) Nie mówię nic niechrześcijańskiego stwierdzając, że nauki Boga dla ludzkości, które dziś wyczytuje się z Biblii, nie były zaserwowane na raz. Ty zaś obrażasz ludzki rozum (i jego Stwórcę) pisząc coś przeciwnego.

Nie sądziłem, że możesz mieć z prostym faktem taki kłopot, ale możesz, więc poszło tyle wyjaśnień.

Skoro już wiemy, że przesłanie od Boga nie pojawiło się na świecie w postaci gotowych Biblii jakiegoś wydawnictwa w jakiejś wersji językowej, a było całym procesem kontaktu Boga z ludźmi, można sobie zadać pytanie: czy to proces zakończony?
Ktoś mógł uznać, że pierwsze księgi ST to całość, ktoś inny dopuścił dalsze teksty. Wyobraź sobie sąsiada Jana apostoła, nazwijmy go szewcem Henrykiem. Szewc Henryk zna ST, a tu mu wyskakuje jakiś Jan, nie całkiem normalnie mówi, starszy mocno, czy to natchniony czy z demencją, i dodaje do znanej Biblii jakieś teksty. Wierzyć mu czy nie wierzyć? Wszak tego, co ten Jan opowiada, zupełnie się nie da wywieść ze ST. Szewc Henryk może Janowi uwierzyć, a może mu nie uwierzyć. Ale czy powiesz, że szewc Henryk ma Jana uznać za heretyka, bo Jan nie trzyma się ściśle litery ST?

1. Jeśli uznasz, że Henryk Jana powinien mieć za heretyka, dość mocno podważysz luteranizm i w ogóle chrześcijaństwo.
2. Jeśli uznasz, że Henryk powinien Janowi zaufać, choć Jan opowiada NOWOŚCI, to na tej samej zasadzie odbierzesz sobie prawo krytyki nowych objawień na tej tylko podstawie, że to NOWOŚCI.

Można widzieć SPRZECZNOŚCI między Biblią a nowszymi objawieniami, a można te sprzeczności usuwać tak, jak luteranie usuwają z relacji między NT a ST to, co ateiści nazywają sprzecznościami.

-----------

Mówiąc dokładnie to samo innymi słowami:
Gdyby dawni ludzie zachowywali Twoje metody rozumowania, luteranizm nigdy by nie powstał. Gdybyś Ty zachowała ich metody rozumowania, nie mogłabyś tak ostro krytykować objawień nie wczytawszy się w ich przesłanie. W szczególności nie mogłabyś się opierać tylko na autorytecie tej a nie innej teologii. Żydzi mają teologię, katolicy teologię, muzułmanie teologię. Same prawdy, nie?
I tak może masz rację, może jej nie masz, tego nie dojdziemy. Natomiast jakość argumentacji jest niziutka. Twoje argumenty stosowane dawniej zabijają luteranizm. Są nie do utrzymania na gruncie luteranizmu inaczej niż dzięki daleko idącej hipokryzji (to znaczy: dawni ludzie mogli interpretację zmieniać, nowe teksty dodawać, ale skoro taki super świetny luteranizm zaistniał, to żaden nowy człowiek poza takimi super luteranami nic już dodać nie może, mamy wyłączność na decydowanie, komu się Bóg objawia).
Ten fragment w nawiasie opisuje oczywiście z jednej strony dobrą wolę walki z fałszywymi prorokami, z drugiej nieskończoną próżność ludzi religijnych.

Innymi słowy - masz aż tyle pewności siebie, by polegać wyłącznie na swoim przeczuciu, gdy masz zaakceptować akurat teologię luterańską, a nie jakąś inną?

Widzisz, mówiąc "X wie to lepiej ode mnie" może ufasz wiedzy osoby X w jakimś temacie, ale jednocześnie ufasz swojemu wrażeniu, że wiesz, która osoba więcej wie. Jednocześnie zatem stwierdzasz, że choć masz wiedzy mniej niż X spokojnie Ci tej wiedzy wystarcza, by ocenić, ile ma jej X.

---

Na końcu, Kizia75, piszesz o ukłonie w stronę Bogini Matki. Jeśli skrytykujesz ten ukłon, znów zabijesz połowę judaizmu i połowę chrześcijaństwa, bo w tych religiach jest od groma zapożyczeń z innych religii. Grunt to metoda.

Jeśli się wyłączyłaś, to po prostu nie pisz, zamiast śmiecić na forum kopiowaniem tego, co jest powyżej i co ludzie zainteresowani rozmową przeczytali. Co teraz, będziesz śledzić wątek i kopiować tekst, jak to się z niego wycofałaś? Miejże trochę litości.

Wcale się nie wypowiedziałaś, choć korciło, stąd kolejny post?
(Jeśli I TAK musisz coś napisać, to może już dotyczyć tematu. Nie robisz mi wielkiej krzywdy zaprzestając pisania sensownie, a pisząc w nieskończoność - to już trzeci raz z rzędu - że przestajesz pisać, ale zaśmiecasz nieco forum. Żeby nie pisać można użyć sprawdzonej metody niedotykania klawiatury. Ja po braku postów się zorientuję, że nie piszesz, nie musisz co godzinę pisać do mnie, że nie piszesz, żebym pamiętał.)

Próżności jest strasznie dużo w ludziach religijnych. Mogą sobie wierzyć, ale jakoś im nieustannie palce wstukują coś o rozumieniu, jakby te wszelkie religijne poglądy nie były nieudowadnialne i zależne tylko od wiary. Zrozumieć można na przykład to, że się raz metody akceptuje, innym razem nie, byle utrzymać religię w stanie nienaruszonym. Ten proces rozumiem, bo go widzę co najmniej raz dziennie (za dużo ostatnio siedzę na forum), jeśli religia jest przed prawdą czy rozumem to mamy zwykłe poświęcanie mniej ważnego dla ważniejszego i to zrozumieć łatwo. Sam na przykład nieustannie poświęcam moje religijne przypuszczenia, gdy ulegają logice.

Cetherine aż mnie dreszcze przeszły Fajne orędzie...
Dziękuję za miłe słowo

Tak, jest w moim otoczeniu wiele takich osób. To są ludzie, którzy odwracają się od drugiego człowieka, który jest w największej potrzebie, od chorych, biednych, cierpiących, którzy proszą o pomoc. Jeszcze ich znieważają, traktują delikatnie mówiąc bez szacunku. I nie wierzą w cuda, w wszechmoc Boga, w możliwość wymodlenia cudu.To są ludzie, którzy tak naprawdę nie mają wiary i Boga w sercu.

znam taką co pod krzyżem klęka i jak mnie spotka to śpiewka kiedy ślub i czystość powinnam zachować muszę się przyznać że byłam pod jej wpływem i co  bym sobie życia nie zniszczyłam ubierałam się strasznie długie spódnice a na facetów patrzałam że ino kobiety chcą wykorzystać ta pani ma już problemy chyba ze sobą miałam koleżankę teraz mam do niej trochę żal poznałam ją jak miałam 21 lat gadała że tylko sex po ślubie i tak szukałam i nie znalazłam sama jak twierdzi przespała się byłym mężem przed ślubem potem o niego uciekła bo pił i bił ją z małymi dziećmi zawsze twierdziła że chłop do niczego nie potrzebny teraz poznała jakiegoś i nie miała jakiegoś problemu do łóżka sama chciała minie pouczać a sama to robi gdzie sens ja teraz mam problemy przez nią ostatnio jej powiedziałam że ma stanąć pod jakimś zakładem co faceci robią z transparentem po tytułem jestem dziewicą umów się za mną i ma napisać ile umówiło ile wyśmiało a ile ją olało zostało bez odpowiedzi ja nie wyśmiewam poglądów jakie ma ale świat się zmienia a duchowni też to robą niektórzy pozdrawiam

Dewotyzmu trzeba bardzo wystrzegać się!
Chodzi o to aby iść w kierunku wiary ? tej prawdziwej a nie tej przekłamanej formą zewnętrzną. Fundamentem prawdziwej wiary jest miłość a dewotyzm jest wiarą w krzywym zwierciadle odbitym. To podejmowanie wysiłków nad zachowaniem tylko formy wiary - jak foremka do ciasta jest pusta ? tak dewotyzm też jest pusty. Lecz, gdy w tej foremce znajdzie się ciasto, które MIŁOŚCIĄ jest i gdy będziemy doglądać aby to ciasto dobrze wyrosło a później aby dobrze upiekło się ? to już pracujemy nad prawdziwą WIARĄ, którą ciągle trzeba weryfikować (jak to ciasto ? w czasie wyrastania i podczas pieczenia). Dopiero tak pielęgnowana miłość do Boga i do drugiego człowieka (weryfikowana przez Boga poprzez nasze sumienia) zapewni smakowite ciasto, którym nie tylko my się będziemy mogli najeść. Bo miłość nie ogranicza się do jednego serca, ona w jednym sercu już się nie mieści, a wychodząc poza serce dotyka innych ? naszych znajomych, rodzinę, nieznane nam wcześniej osoby ? ciepłem i dobrocią (a nie oceną i krytyką ? jak w przypadku dewotyzmu).
Jak mamy utworzyć JEDNOŚĆ ? jak wciąż krytykujemy się? Przecież to nie jest budujące lecz dołujące. Jak coś można w ogóle stworzyć RAZEM jak jedni na drugich patrzą wilkiem i panuje wszędobylska zazdrość i zawiść?! 
Dewotyzm wywołuje spustoszenie - w całym otoczeniu. Dotyka całe rodziny, ale również ludzie cierpią przez dewotyzm osobiście, bo choć modlą się to zapominają, że najważniejszym przesłaniem w Piśmie Świętym jest przekazywanie sobie MIŁOŚCI!

??Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący. Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę, i wszelką możliwą wiarę, tak iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym. I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał??.

Ostatnio ktoś mi powiedział, że nie lubi osób wierzących, bo ma taki przykład w rodzinie, że ??kobieta ciągle na okrągło czyta Pismo Święte a w domu ma syf, dzieci chodzą na ulicę i z nudów robią różne głupie rzeczy z rówieśnikami a mąż może robić sobie, co tylko chce, bo Ją to nie obchodzi, bo czyta Pismo Święte?.
To nie jest wiara !!!
To jest DEWOTYZM !!!
Jak to odróżnić? Bardzo łatwo, bo to zachowanie rani drugiego człowieka. Miłość nie rani!!!

??Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. ?Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość, te trzy; z nich zaś największa jest miłość?.

Jeśli ktoś jest w związku małżeńskim i przysięgał w kościele: ?na dobre i na złe? ? to nie znaczy, że ma tej drugiej osobie fundować złe aby wypełnić przysięgę
A tak na poważnie - ta osoba ma obowiązki wobec współmałżonka, wobec dzieci, których nie może zaniedbać. Niech ta osoba zawsze wstaje godzinę wcześniej, gdy rodzina śpi i czyta rano Pismo Święte ale nie może zaniedbywać swojej rodziny i swojego domu, bo krzywdzi osoby najbliższe.
Tam, gdzie nie ma miłości nie ma prawdziwej wiary jest dewotyzm, który tak jak wyżej napisałam jest przekłamaniem prawdziwości zasad wiary i uderza w każdy aspekt z Pisma Świętego. Przecież w Starym Testamencie jest nawet o wychowaniu dzieci, że ?musisz wychowywać abyś się nie zawstydził swojego syna?.
Dewotyzm to jak choroba, dlatego warto zadawać sobie ciągle trud badania naszego serca, czy nie chce się tam wkraść pycha, która prowadzi do oceniania, krytyki, obgadywania innych. Jeśli to nam zdarzy się trzeba własnymi słowami prosić Boga aby pomógł nam nie iść w stronę dewotyzmu lecz w stronę miłości ? JEGO MIŁOŚCI pełnej wszystkiego: cierpliwości, empatii, dobroci, czułości, tolerancji, spokoju, radości, itd.
Smutne są te wypowiedzi na netkobiety i z całego serca chciałabym pocieszyć, że wierzący ludzie to nie koniecznie osoby o skłonnościach do dewotyzmu lecz takie, które by Was teraz przytuliły. Trudno jednakże wymazać te wszystkie zdarzenia, bo to już przeszłość lecz jeśli w przyszłości coś takiego miałoby miejsce ? to nie podejmujcie dyskusji z tymi osobami,  potraktujcie te osoby z wyrozumiałością, że są niedowidzące. Proszę abyście też nie manifestowali pogardy lub lekceważenia im, bo oni nie widzą tego wszystkiego. Potraktujcie te osoby jakby miały chustkę na oczach okazujcie im miłosierdzie aby samemu nie popaść w dewotyzm. Stawianie siebie ponad innych jest dewotyzmem i tak zwracając komuś uwagę sami możemy popaść w dewotyzm ? trzeba uważać.
Z całego serca życzę wszystkim nam abyśmy spotykali na swoich drogach życiowych tylko ludzi wiary i abyśmy sami ustrzegli się dewotyzmu ? abyśmy w te sidła przekłamanej wiary nigdy nie wpadli!   
Cieplutko pozdrawiam
Catherine2011