Penelopa - Netkobiety.pl

To teraz ja się uśmiałam. Przynajmniej próbowałabyś jej powiedzieć, że ma szansę się nad tym zastanowić, bo ...nie jest to , przepraszam za niedobre słowo, moralne?
Twój cyt.
"szcześliwe malżeństwo jest darem losu,azylem do ktorego chetnie się wraca."
zastanowiłaś się dlaczego Twój facet nie chce związku z Tobą i tkwi w swoim małżeństwie? Blebleble- dzieci, żona, podatki, tak trudno z tego zrezygnować....ale poza tym okropnie Cię kocha.OKROPNIE to dobre słowo.
cyt. Bycie kochanką nie jest moralne,nigdy tego nie powiedzialam!Moje dzieci tez to wiedzą.Nawet gdyby wiedzialy że jestem kochanką to zawsze im powiem,ze to jest niemoralne."
To jak to się ma do twojej innej wypowiedzi? cyt Twój :
"Nie można życ szcześliwie nie żyjac godnie,moralnie i uczciwie?
Teraz ty zaczynasz rozdawac prawo do szczęścia i sugerowa co kogo ma uszczęśliwiac!
Moglaś napisac że życie wg tych zasad powinno dac nam poczucie szcześcia   a nie że nie można bez nich życ.Bzdura totalna!
Zapewniam cie ze zlodziej będzie szczęsliwy jak cos ukradnie...a to przeciez jest nieuczciwe i niemoralne...ale on jest szcześliwy i co odbierzesz mu te radośc!
Każdego uszcześliwia cos innego..."
Rozmywa Ci się poczucia moralności i szczęścia, więc jak powiesz córce co jest niemoralne a co może ją uszczęśliwić, to na jedno wyjdzie. Będzie chciała nie być żoną ale kochanką, logiczne:)
Nie odbieram radości złodziejowi, Tobie też.
P.S przepraszam moderatorki za posta pod postem

Jesteś konsekwentna? jeśli kogoś cytujesz wyciągasz wnioski, cytujesz, aby zgodzić się lub nie, poza tym samo zdanie dla mnie, przepraszam, zaznaczam - dla mnie, jest ciekawe- oczywiście można być szczęśliwym nie żyjąc godnie ( wielkie słowo), uczciwie ( to moje) i moralnie (różnie rozumiane). Chyba "spór " nasz dotyczy istoty  tzw. szczęścia. Każdemu, co komu potrzeba. Ty je dodatkowo zaznaczyłaś znakiem zapytania.

SAYONARA nie zrozumialysmy sie...
Pierwszy wers cytatu nie należy do mojej wypowiedzi tzn
"Nie można zyc szczęśliwie nie zyjac godnie ,moralnie i uczciwie?" to zdaje sie napisala Kris a ja go nie poparlam i mimo wsztsko nie popieram bo uwazam naprawde że  czlowiek nie żyjacy moralnie tez moze byc szczęsliwy...wazne jest to co kogo uszczesliwia...
Mam nadzieje ze wyjasnilam.

Ale fakt, ja się obiema rękami pod tym podpisuję i Ty też Moja Droga Kasandro.
Bo nie wychowywałabyś dzieci wbrew własnym przekonianiom, co nie? Hihi
Ty chciałaś żeby wyrosły na szczęśliwych ludzi i wychowałaś młodych ludzi tak a nie inaczej. Dlatego się córki "boisz".
Zgadzasz się, zgadzasz. Tylko się przyznać nie chcesz.

Cześć Sayonara
Kasandra moim zdaniem boi się bólu. Widzisz - odeszła, bolalo, piekło, wyła.
Jakimś sposobem kobieta doszła do wniosku, że - co jest kurna, dlaczego ja sobie to robię? A co ja? Matkę, ojca zabiłam?
I dała sobie nadzieję.
Chusteczka, że fałszywą. Nadzieja mniej boli, pozwala marzyć, tworzyć scenariusze o szczęściu i wspólnej starości. Ulżyło.
Więc Kasandra nadzieję sobie dała. Dlatego czasem się wścieka, bo my tę fałszywą nadzieję jej chcemy odebrać. "Zabrać prawo do szczęścia" - pisze. Uczepiła się jej, bo jest przyjemniejsza niż cierpienie. Boli jakoś mniej.

A teraz tym lub innym sposobem, solidaryzując jajniki, musimy ją przekonać, że to kolos na glinianych nogach.
Pierdniesz - runie. Nie ma pydy.
Dlatego tak ciężko - trzeba się z powrotem "przewartościować" - tym razem odbierając fałszywą nadzieję. A w tę stronę zawsze trudniej.

Nie wiem w ktorym temacie to napisac...MALINKA założyla nowy ,fajny...'pora na porządki"...a może w tym "jak je przekonac żeby nie były kochankami"...a może lepiej w swoim temacie...

Otoż postanowilam obecnie nic nie robic w temacie mojego kochanka.Kochanką juz nie jestem od wielu miesięcy.Przez najgorsze przebrnełam...przez co to moga tylko zrozumiec te ktore są kochankami.Wiedzą jakie to jest trudne,niemalze niemożliwe.Rozumiem tu AMERAH co to znaczy 2godziny szczęścia i 4godziny placzu...rozumiem aż do bólu...w sumie nie żałuje tych 3lat ale jakie spustoszenie ten okres poczynil w moim zyciu to wiem tylko ja...
Napewno na moją decyzje wplynęło to forum-tu możecie kobietki byc z siebie dumne ze pomoglyście mi troche wyprostowac mój kregosłupek.Troche...bo i tak mnie łapki swędzą żeby do niego napisac albo zadzwonic bo ma w tym miesiącu imieninki i urodzinki.Jeśli tego nie zrobie ,wytrzymam do marca to będzie już nieźle...a poźniej do Wielkanocy...a poźniej do Bożego Narodzenia...poźniej...będę sobie podawala coraz odleglejsze terminy...
Postanowilam pozostawic wszystko swojemu wlasnemu biegowi...niech życie plynie a czas pokaże...co jest mi pisane...
Niech ON sobie wszystko pouklada,moze akurat będzie szcześliwy...jesli nie-moze wróci do mnie ale niestety wtedy to juz na innych zasadach.Decyzja należy do niego.Dam mu dużo,dużo czasu...

KRIS piszesz o nadziei,falszywej nadziei ktora mam...
Nie moge tego zrozumiec,nie moge tego wytlumaczyc czemu kuźwa nadal ją mam!Wiem że to jest nieracjonalne,ale nikt i nic nie jest w stanie mi jej odebrac!Przecież nie zakodowalam sobie tego w głowie że On ze mną będzie!Ja poprostu to czuje...i ta nadzieja nigdy nie gasnie...moze...kto wie...Zadne forum mi chyba tego nie odbierze...chocbyscie sobie po mnie "jeździły" jak tylko możecie wg Was najskuteczniej,nic to nie da!!!
Tak więc reasumując-kochanką bylam ale nie jestem.Faceta nie będę prowokowala...niech se żuczek żyje...nadziei nikt mi nie odbierze bo to niemożliwe!
To byloby tyle na ten czas...co dalej życie pokaże.Może dobry Bog cos tam jeszcze dla mnie zaplanował dobrego-zobaczymy...

Narka-udanego dnia życze!

Minęły dwa miesiące od ostatniego wpisu...Bosze dzisiaj mam rozdarte serce!Nie wiem jak to zniose.Rana ktora się zabliźnila znowu sie otwiera...Dziś zadzwonil!!! Zapytal co slychac...jak żyję...mial głos jakby zza grobu!

KRIS nie trzymam się ...rozsypalam sie...przez wiele miesięcy pracowalam na "wygraną" i w jednej chwili wszystko poszlo się je...ć.Po co w ogole dzwonił!
Dzis nie nadaje sie do niczego...spadam...

Oj Kriss pieprzylam sama nie wiem co i o czym...wiesz ze do tej pory trzesą mi się ręce...ide chyba powyc do księżyca!ale mnie dzisiaj rozje...ł

droga Kasandro! Moja historia ...jest mimo wszystko bardzo podobna choć tak różna....Ja sama...on sam- bez mezów ,zon.... on sam  bo Piotrus Pan,ja sama....bo go kocham. Moja walka z tym uczuciem trwała zbyt długo. I w koncu( moze 2 -3 miesiace temu) zrozumiałam, że to bez sensu....kocham go i ta miłośc będzie ze mną. Ani on ani nikt inny nie jest w stanie mi zabrac tego uczucia. Jezeli chce być szcześliwy i byc z inną - daje mu swoje błogosławieństwo. Po prostu tak go kocham ,ze chce aby był szcześliwy- nawet beze mnie. I to nie boli...już. taką decyzje podjęłam i tak chce...i naprawde jest mi z tym dobrze. Dlatego rozumiem Cię i wiem ,że to możliwe. Pomijam kwestię,czy ktos jest zonaty,czy jest sie mążatką....nie mam zdania po prostu na ten temat. wiem ,że miłośc po prostu jest...i tyle! I chyba nie mozna z nia walczyć! a ja poczekam....bo przeciez nikt nie będzie go tak kochał jak ja!

Wiesz KASANDRA......

zastanowilo mnie to,co napiasalas:

<gdybym byla mądra to nie wplątalabym się w taką historie,ale coż "serce nie sługa"..>

Co to znaczy- bycie MADRA,kiedy w gre wchodza uczucia?

Tylko,prosze, nie pisz mi,ze mozna kochac za bardzo,bo wg.mie milosci nie da sie stopniowac.

Albo kochasz,albo nie.

Proste.

Jak z ciaza - albo jestes ,albo nie.

Wszystkie,w pewnym momencie poruszamy sprawe madrosci , ale: co  to tak naprawde rozumiemy przez MADROSC ?

Kobieto,
pozdrawiam Cie serdecznie i prosze, nie nazywaj siebie kaleka emocjonalna - bo takowa nie jestes.

Albo inaczej - ja pale - i w swietle tego,co przeczytalam,to ja jestem kaleka emocjonalna,bo palenie pomaga mi przetrwac.....

Kompletna bzdura -pale,bo lubie.
I zawsze lubilam- nawet zanim g.....no trzasnelo w wentylator i rozprysnelo sie po calym domu.

Widzisz,wg mnie,nalezy byc ostrozna z definicjami i przyklejaniem nalepek typu:

kocham za bardzo ( bo taka ksiazke napisala kobieta po przejsciach,ktora miala kogos,kto wiedzial,jak na tym zbic kase i to duza)

To samo w przypadku " kaleki emocjonalnej".

Nie wie,czy wiesz,ale ten "termin" odnosi sie do badan nad uczniami i to tylko ( coz za koleja niespodzianka)
amerykanskich uczelni i oznacza mniej wiecej :

"posiadja unikalne cechy osobowości, upodobań, mocnych i słabych stron.
Różnica jest w jednym stopniu.
Studenci," emocjonalne kaleki "  - maja czeste obawy i sa one poważniejsze niż innych uczniów, a tym samym wplywaja na  proces edukacyjny.Zachowania moga sie wahać się od wycofania się i izolacji, i agresji, są widoczne w ustawieniach, jak i w czasie.

I Ty myslaca,madra,czujaca Kobieto,chcesz mnie przekonac,ze jestes kaleka emocjonalana.......?

Nigdy w to nie uwierze!

A moze jest jeszcze inna definicja kaleki emocjonalnej,ktorej nie znam?

KASANDRA,

fantastyczna z Ciebie babka i o tym powinnas juz wiedziec.

"porobilo "Ci sie w zyciu,tak,jak wielu z nas......

Ale to naprawde nie powod do samobiczowania i oskarzania sie.

Z Ciebie taka kaleka emocjonalna,jak z koziej d..py traba!

Jestes fantastyczna Kobieta!

Masz w sobie tyle empatii,ze mogla bys nia obdzielic polowe tego forum!

KALEKI EMOCJONALNE NIE POSIADAJA EMPATII!

Wiec,czym predzej wyklucz sie z tej grupy,bo to nie Twoja dzialka!

ZYJ I BADZ SZCZESLIWA,TYM,CO DAJE CI SZCZESCIE!

Pozdrawiam Cie goraco.

Hej Kasandra, dzidziuś gites (tfu tfu) kopie, wierci się etc Jeszcze nie wiem czy następny chłopak do kolekcji czy tym razem dziurawiec. Pogłaskałam. Dzięki.

Fajnie że już kryzys masz za sobą - pewnie jeden z kilku.
Ja wiem czemu dzwoni - z własnego doświadczenia - gdzieś tam w czyimś wątku pisałam o jednym z moich już na szczęście zakończonych związków - wkleję Ci kawałek:

"Dawno dawno temu kiedy byłam jeszcze młoda i głupia poznałam chłopaka - młodego mężczyznę, w pracy.

Byłam w totalnie obcym mejscu, sama, okazał mi pomoc w pracy, pomógł załatwić parę spraw organizacyjno - prywatnych. Miły, dobrze wychowany, prawił komplementy, zawsze pomocny i uśmiechnięty. Zaczeliśmy się do siebie zbliżać siłą rzeczy (byliśmy praktycznie równolatkami, identyczne wykształcenie, w pracy same zgredy).
Jakoś tak wyszło że na wesele kolegi z pracy też pojechaliśmy razem - on wiedział gdzie to, lepiej jechać jednym samochodem etc jak to wtedy gdy szuka się pretekstu.

Od tamtej pory byliśmy praktycznie nierozłączni, ale jako koledzy, choć w pracy już wszyscy nas ze sobą przespali.
Byłam więcej niż bardzo ostrożna z nowym związkiem. Chodził, chodził i wychodził. Okazywał mi taką atencję że aż to było męczące, rozpływał się dosłownie nad każdym moim pierdnięciem. Pomyślałam - OK, może faktycznie, dam szansę, fajny facet, zależy mu.
Cała szopka trwała prawie rok. Mówię o jego zalotach.

No i stało się. Następnego dnia wstałam wcześnie (jestem z gatunku wcześnie wstających), robię śniadanko - myślę - zrobię i jemu, zjemy razem, będzie miło. Ten wstaje, głupia mina, on jadł nie będzie, musi lecieć bo się umówił z ojcem. Oschle, ozięble.
Mało sobie bieduś nóg nie połamał na schodach.
Szlag mnie trafił, mówię i git - sama jesteś sobie winna, trzeba było słuchać intuicji. Gwizdnęłam drzwiami, było minęło.

Wieczorem zaczął smsować, a że strasznie przeprasza, zaspał i się wystraszył bo był umówiony z ojcem w firmie i takie tam wykrętasy. Mówię OK, rozumiem ale spadaj kolego. Będziemy kumplami, nie bylo sprawy. Tak mnie błagał i przekonywał że znowu się zgodziłam.

Zostaliśmy oficjalą parą. I pomalutku zaczęło wychodzić co to za palant. W pracy - nagle zero kontaktu, idę korytarzem, ten spierdziela w przeciwnym kierunku, jemy osobno, wszystko osobno, nic mi nie pomaga, jak ja jemu chcę pomóc - absolutnie nie, unika jak może. Gadam z nim na ten temat często - tłumaczy że głupio tak w pracy - pytam co głupio, przecież możemy zachowywać się tak jak przed - normalnie jak zgrana ekipa w pracy, teraz to i tak wszyscy wiedzą. On na to że teraz to co innego. Wściekam się, zrywam, przeprasza, wracamy do punktu wyjścia. Czysty pierdolec.

I tu popełniam kardynalny błąd - zaczynam go analizować, że przecież fajny, że jedyny normalny, że super było "zanim",
to może ze mną coś nie tak. Myślę i myślę i od tego myślenia i rozdzielania włosa na czworo zapominam kim jestem.
Ciągle we łbie to samo, zaglądam w oczy, mówię sobie: każdy jest inny, ma prawo mieć inne zachowania niżbyś sobie życzyła. Jest tak obcesowy, że mam wrażenie że ze mną jest coś nie tak. Myślę i myślę. Rozmawiam - on problemu nie widzi, coś tam sobie ubździłam, wszystko jest super.
Zaczynam mu dogadzać jak mogę - piorę, sprzątam, prezenciki, poj.bało mnie zupełnie. Myślę -może sobie nie zasłużyłam. Wszystkie mi zazdroszczą takiego fajnego faceta. Do innych jest taki milusi jak do mnie kiedyś.
W końcu ostatkiem sił z hukiem zakańczam znajomość - a ten - super jak sobie życzysz. Przetrzymałam jeden dzień. Nie dzwoni, co robić? Zawsze dzwonił. Dzwonię ja (debilka skończona - ale przypominam - moda i głupia), pytam, ten mnie spuszcza po linie. Obrażam się. Dzwoni on, ja go spuszczam po linie. I tak dwa pierdzielone tygodnie z życia zombie.

Oczywiście wracamy do siebie. Jest dużo lepiej - na początku, wręcz zajebiście. Wszystko na swoim miejscu jak być powinno, żadnych podchodów i manipulacji. Znowu mnie uzależnia. A już byłam czysta.
Zaczynamy mieszkać razem, pracujemy. Wraca z powrotem Mr. Hyde. Jest coraz gorzej, męczę się straszliwie.
Jestem wrakiem uzależninym emocjonalnie od pojeba.

Wreszcie następuje koniec. Rozpaczam przez nie wiem jak długo. Idę spać z płaczem, w nocy sikam z płaczem, jadę do roboty rycząc w głos. Rozpaczam jak popieprzona. Nie jem. Oczyszczam się hardcorowo.

I co? I pewnego dnia wstałam zdrowa. Uśmiechnięta i pewna siebie. Nie wiem jak to się stało, bo większość z tamtego okresu wymazal mój mózg. Zakochałam się z wzajemnością bardzo szybko i pokochałam miłością o której nie miałam pojęcia że może istnieć. Totalna wolność, żadnych gierek, obaw. Jesteśmy ze sobą tak blisko jak tylko można bez żadnych lęków i emocjonalnego popieprzenia. Małżeństwo z długim (subiektywnie) stażem, dzieci, dom. Pokochałam siebie też w międzyczasie."

Nie dopisalam wtedy że: mój ex wydzwaniał do mnie jeszcze przez pół roku na komórkę, pamiętał o wszystkich rocznicach, urodzinach, imieninach i pierdnięciach (w trakcie związku przychodzilo mu to z wielkim trudem). Wiedzial o moim nowym związku i dostawał małpiego rozumu, potrafił dzwonić po kilka razy dziennie (mieszkaniec jednej z greckojęzycznych wysp - przykumaj Kasanderko koszty) pytać jak się czuję, a co slychać, co robiłam, co jadłam etc. Palant zwykły i tyle.
Na początku było mi ciężkawo - potem coraz lżej, a potem tylkko śmiać mi się z niego chciało - on słysząc coraz większe lekceważenie i lajcik w moim glosie - przestał dzwonić i z wrażenia się ożenił. Rok po moim szczęśliwym ślubie.

Teraz z perspektywy czasu wiem że z jednej strony chciał mnie mieć ciągle na smyczy, a z drugiej w jakiś chory sposób koił swoje wyrzuty sumienia. Że niby się przyjaźni, że mu zależy jako na czlowieku bo taką super kobietą jestem.
Pacan pacan i jeszcze raz pacan. Całe szczęście że Bozia mnie uchroniła bo dzisiaj byłabym w kaftanie w pokoju bez klamek.

Pozdrawiam i sily Ci życzę.

Czuje sie zaniepokojona i w jakis sposób "zagrożona".Przedwczoraj widzialam jego samochód przejeżdzający obok mojego domu.Jestem na 99,9% pewna że to był ON(charakterystyczny szmochód)...albo popadam w jakąs paranoje albo...ale moja córka tez widziala...Pomyślalam jednak...no cóż droga jest państwowa ,każdemu można jeżdzić...
kurde nie daje mi to spokoju.A co będzie jesli ktoregos dnia stanie przed moimi drzwiami...tak jak to on potrafi jak gdyby nigdy nic.nie widzialam go prawie rok...

KRISS normalnie znowu mnie rozwalilaś! a wiesz ze myślałam o tym żeby przefarbowac wlosy i cos tam coś tam Masz racje to wszystko w sumie zalezy ode mnie ! Ja tu jestem swoja PANIą !Jednak nie wiem czy bylabym w stanie potraktowac go jak zwyczajnego dostwce czopkow Raty ,ale Ty to masz pomysła...nie ma co !

Wciskaj się Tarantelko
Wiesz Tarantella przyznam że jestem duuuzo silniejsza i naprawde może sie do mnie odzywac lub nie...Nie interesuje mnie to.wzmocnilam sie na tyle żeby ignorowac nawet jego proby kontaktu.Raz mnie zaskoczyl,że nie moglam sie pozbierac ,bo faktycznie liczylam na to że przynajmniej nieprędko się odezwie.Teraz jednak odpedzam każda mysl z nim związana.odpedzam ją skutecznie swoim wypracowanym sposobem.Zaraz znika i juz czuje sie spokojna...Naprawde uważam że to juz skończone.Znowu nie napisze że juz Nigdy...ale uznaje ze to niemożliwe...Zycze mu z calego serca szczęścia a rodziną,bo ja mu tego szczęścia nie zapewnię...

To nie przypadek. Czujecie oboje to samo. Gdyby tylko to było możliwe przylgnęlibyście do siebie całkiem i na zawsze.
Uznaliście jednak, że to możliwe nie jest i tego się trzymacie. Niełatwy wybór i niełatwa droga. Uczucie jednak głębokie i szczere.
Rok, pięć czy dziesięć pewnie nic nie zmieni i wiesz co Kasandro ? - Myślę, że możesz mieć rację w tym co napisałaś zakładając
ten wątek. Chyba kiedyś jeszcze możecie być razem... Jeśli żyje jeszcze w Tobie i w nim taka nadzieja, jeśli nie niszczy was
tylko podbudowuje, to nic tylko życzyć spełnienia. Więc tego właśnie życzę i pozdrawiam.

Zz tez uwazam ze to nie byl przypadek.Jednak to bolesne uczucie widzieć sie i nie móc zbliżyc  do siebie,To tak jak patrzec przez szybe na cenna rzecz,pragnąc ja i nie móc jej nawet dotknąć.No coż sami sobie zgotowaliśmy taki los...Tak,myslę ze czujemy podobnie.Nadzieja nie gasnie...Na co czekam w takim razie?nie potrafie odpowiedziec!Jestem dorosla a tu taka infantylna!Przeciez nie czekam na smierc jego zony.Na coz więc?
Przyznam,że czasami czuje go wszystkimi zmysłami i zastanawiam się czy on czuje tak samo...bo jesli tak jest to nie ma innej opcji jak ta,że kiedys będziemy razem...może w innym zyciu,moze w innym wcieleniu...sfiksowac można!Puki co to pozostaje w sferze marzen,tak sobie obiecałam.Jestem sama i tak już chyba pozostanie.Dla mnie to najlepszy wybor na ten czas,bo innej drogi nie widzę!
Dziękuje Ci Zz za wpis i dużą dawke zrozumienia.
Mam nadzieje że Ty w jakiś sensowny sposób poukładałes swoje sprawy.
pozdrawiam

Duża dawka zrozumienia z mojej strony to żaden cud. - Jestem w podobnym położeniu co twój facet i moje myśli biegają
podobnymi torami jak u Ciebie, a nic się u mnie nie zmieniło. O poukładaniu spraw na razie mówić nie mogę, ani o jakichś
specjalnych sukcesach. Tyle tylko, że się staram. Zaś życie jest dla mnie tak samo "łaskawe" jak dla Ciebie.
- Wczoraj robiłem zakupy w sąsiedztwie mojej B (w prostej linii miałem jakieś 100m do jej domu). Wiem, że tam była, czułem to.
Wszystko we mnie wyrywało się w jej kierunku. Uciekłem. Bolało.

Zazdrosc napisał:
"Nie można żyć szczęśliwie, nie żyjąc godnie, moralnie i uczciwie"

I znowu sie czepne...staram się życ wedlug powyzszego.Jednak takie zycie nie daje mi poczucia szcześcia.Ciągle cos sie we mnie kłóci...Wiem jak powinno sie zyć.Znam zasady moralne.Jednak takie życie mnie nie uszczęśliwia....Ta reguła w moim przypadku zwyczajne się nie sprawdza.

Marcel Proust powiedzial...

"Człowiek staje się moralny z chwilą, gdy staje się nieszczęśliwy... "

I co mi z tej mojej moralności!?

Z tego wynika że nie ma czlowieka w stu procentach uczciwego,moralnego ,bo inaczej wszyscy byli byśmy nieszczęśliwi....Wedlug mnie moralnośc jest zewnętrznym odzwierciedleniem naszego życia.Chyba bardziej tak czy owak zachowujemy się dla ludzi niz dla samych siebie,a co dzieje się w sercach niejednej osoby to juz inna bajka.Tak...między innymi mam na mysli siebie...
Jak widac każdy zyje według swojej wlasnej filozofii zycia.Epikur swojej,Proust swojej a my zawsze mamy wybor....jak widac i moralność mozna nagiąć do wlasnych potrzeb :) niezle herezje ,prawda ? :D

Kasandra1234  przeczytalam, niesamowita Twa historia, cos tego typu co i moja... Rozumie Cie i teraz ja Ci powiem WALCZ!!! Mowisz jak ja poczekam... dla mnie nawet niech uplynie nie wiadomo ile lat i tak poczekam,nie jestem w stanie nikogo innego pokochac... i rozumie Cie doskonale. poczekamy, zabaczymy!!! Mysle podobnie jak Ty, lecz czasami mam chwile zalamania- napewno jak kazdy,ale zyc trzeba dalej- tylko jak zyc dalej???? Dziekuje, ze jestes ze mam z kim porozmawiac,czuje sie lepiej!!! Trzymam kciuki pozdrawiam.

Smieszka ale nie walczę o te milośc...walcze ze sobą! to tak jak walka z wiatrakami!

Jak zapytalam co z nami będzie...odpowiedzial,że sam już nie wie...

http://www.youtube.com/watch?annotation_id=annotation_591419&v=-9CBg4kfawc&feature=iv

nie mogę zrobic nic Smieszka,bo On ma rodzinę!Nie moge byc z nim...nie moge byc bez niego...
Bylam obecna w jego życiu przez trzy lata! i sama nie wiem czy mam tego żalowac ,czy nie...

Niekochana nie moge zacząć zycia od nowa ,bo to będzie przyznaniem sie do tego że moje dotychczasowe życie bylo do d...py minął rok a ja nadal drepczę.Wpadlam w rondo i nie mogę znaleźć wyjscia.Jestem jak alkoholik na odwyku,który w każdym momencie swojego życia może wrocić do nalogu...i jestem tego świadoma.To już nawet nie jest zabawne....
Ostatnio facet chcial sie ze mną umowic ,bo powiedzil,ze slyszal ,że jestem wolna.A ja mu wciskalam że to nieprawda.On swoje a ja swoje.I w końcu dal se spokój
koniec zaloby powiadasz!...hm...wiesz co mam ochote czasami zrobić?...zdradze swoja tajemnice.Otoż póścic się jak zwykla dziwka!a tak...z byle kim,gdziekolwiek...a co mi tam! Moze mi się spodobą!

Co do facetow to owszem zgadzam sie,niestety ale sa tchorzliwi,wygodniccy,lubia pozostawac na swojej grzędzie(sorka jesli obrazilam jakiegoś pana)w sumie może to i dobrze... 

Staram się jakoś zabić to uczucie,zorganizowac czas żeby nie myślec...nie dawno kupilam sobie hula hop Fajna sprawa-polecam.Naprawdę działa.Koi psychicznie i sprawia że po wysilku fizycznym poprawia się ogólne samopoczucie.Powymiataj Niekochana,zobaczysz,na swoja sprawe rozwodową pojdziesz jak gwiazda

Niekochana lepszego życia oczywiscie że chce,tchorzem nie jestem!ale jaja...no jużem sprawdzila...chiba nie mom
Seksik za kase tez nie ,ale tak wiesz przygodnie,bez zobowiążań,no trochę zaszaleć.Tak żeby zapomniec!Twoje przyzwolenie mnie zaskoczylo!Tak sobie mysle że jesli coś leczy dusze człowieka to czemu nie sprobować!

co do biegania to podziwiam,bo ja nie daję rady...papierochy rozwalily mi pluca i pewnie dla tego...ale wymiatam na hoopie i tez fajnie i tez dziala!a brzuszki to najlepiej mi sie robi jak na nim leżę

kasandra1234 kurcze troszke  rozbawily mnie te posty, ktore piszesz z niekochana72 i chyba fajnie co? dostrzegam w Tobie bardzo fajna kobitke, ktora naprawde zasluguje od zycia na odrobine choc szczescia. Chyba zaczne brac z Was kobitki przyklad!

Też się tego obawiam - że nie będzie zapomnienia. Czy jednak tego właśnie chcę ? Czy chcę zapomnieć ? Chyba jednak nie.
Nie w tej chwili. To czego chcę najbardziej, to nie tylko pamiętać lecz także nadal przeżywać. Wszystko to co już było w mojej
relacji z B i wszystko to co jeszcze mogłoby być. Chciałbym żeby to trwało i żeby się rozwijało. Wiem, że to niemożliwe teraz
i właśnie tego niemożliwego pragnę z całych sił. Krążę po tym "rondzie" dokładnie tak jak Ty. I boję się, że tak już zostanie.
Boję się też, że kiedy pamięć przestanie podsuwać przyjemne wspomnienia, tęsknota i ból wygasną, to wtedy wszysko we mnie
wygaśnie razem z tym i zostanie tylko ciało "emocjonalnego zombie" nieuchronnie zmierzające do ostatecznej śmierci.

Też sobie pomyślałem, że Ty masz lepiej - bez odpowiedzialności wobec współmałżonka i dzieci, ale wiem że to wcale nie zmniejsza
intensywności twoich przeżyć, nie zmniejsza bólu i nie oddala tęsknot. Owszem, daje więcej dróg ucieczki i większe możliwości udawania.
Tylko tyle.

Wydaje mi się, że wiem dlaczego tak z nami jest - To taka cecha osobnicza, specyficzna równowaga między ciałem i duchem
albo sercem i rozumem, dająca możliwość (i jak się okazuje przekleństwo) takiego odczuwania. Ci, u których przeważa jedno
lub drugie mają łatwiej od nas - są bardziej racjonalni i bardziej panują nad wszystkim w sobie bez tęsknot i żalu lub są bardziej
spontaniczni i poddają się uczuciom bez wyrzutów sumienia. My zaś jedną nogą tu, drugą tam, a ogólnie w sytuacji beznadziejnej.

Może jakoś przeżylibyśmy to nasze życie spokojnie, ale mieliśmy pecha - ktoś uchylił nam na moment drzwi, zza których dotarło
do nas światło i ciepło, o którym zawsze marzyliśmy i którego zapomnieć nie sposób. Teraz stoimy pod nimi z nadzieją, że znów
się otworzą, a naszym największym pragnieniem jest przekroczyć próg...

http://youtu.be/pOiVEUi-eiE

Na to liczy każda kochanka. I przeważnie się przeliczy

Wiesz, kochana, wiesz. I żyjesz tą nadzieją. To właśnie ta nadzieja nie daje Ci zacząć nowego życia.

Cóż za pokrętna logika...
Kochana - chciałabyś, żeby on odszedł od rodziny, bo wtedy mogłabyś "udawać", że to nie Twoja wina. Że to On chciał pomimo tego, ze Ty odeszłaś. Chyba się nie mylę?
Nie piszę tego złośliwie. Po prostu tak mi się wydaje...

To maiłby być taki "kochankowy" happy end Bo niby wszyscy szczęśliwi, ale "smrodku" nie ukryjemy - co było przyczyną rozpadu tego związku. Tzn można udawać, że się nie pamięta. Ale samej siebie nie oszukasz...

Moje sytuacja wymagała odcięcia się. Psychicznego przede wszystkim, bo fizycznie to mam go za ścianą
Da się, zapewniam.
Trzeba przestać idealizować to, co Was łączyło. To bolesne, ale proponuję racjonalnie rozłożyć na czynniki pierwsze.
Gdyby kochał - odszedłby od żony i NIC by go nie zatrzymało. Ale nie odszedł, więc....
I bez wymówek - odpowiedzialność, ble, ble, ble... Gdyby był odpowiedzialny, to by nie zaczynał romansu.

Kochana, nie jestem żadną mądralą, po prostu mam sporo empatii, myślę logicznie i nie dają się wpuszczać w maliny