W potrzasku. - Netkobiety.pl

Chyba za bardzo demonizujesz swój wiek. Trzydziestka to w obecnych czasach nierzadko początek dorosłego życia, a Ty, mając 35 lat, chcesz się już kłaść do grobu? Ciążę można praktycznie od początku monitorować pod kątem chorób, a Twoja matka nie ma pojęcia, o czym mówi, twierdząc, że nikt Cię nie zatrudni, no bez jaj!

Nowa miejscowość, brak przyjaciół, męża nie ma całymi dniami a Ty siedzisz w domu - można oszaleć, nie dziwię Ci się. Objawy, które opisujesz, mogą wskazywać na nerwicę lękową. Rusz się z domu, jeśli nie znajdujesz pracy to zajmij się chociaż jakimś wolontariatem, to pomaga. Zrób sobie prezent urodzinowy i zawalcz - najpierw o zdrowie psychiczne, a potem o zmianę życia na lepsze!

Wszystkiego najlepszego!

Co do wolontariatu,już tego próbowałam w poprzedniej miejscowości,działało ale nie dało mi zatrudnienia.Teraz jestem w miejscowości,gdzie nie ma  gdzie wolontariatu uprawiać,bo nie ma placówek,organizacji itp. Miejsc w których wolontariat jest.Musiałabym jeździć do innej miejscowości po wolontariat,ale nie stać mnie na to,by jeździć do innego miasta w tym celu.

Utrzymuję kontakt z paroma osobami z forum,jest to jednak kontakt e-mailowy bądź przez komunikatory.Niektórzy z moich rozmówców są za granica i obecnie są zalatani,mają swoje problemy,więc samotność mimo tych znajomości mi dopieka.Nie umiem żyć bez ludzi,ale co zrobić.Każdy w biegu,każdy ma jakieś problemy.Nie mogę wymagać by ktoś mi właśnie teraz,kiedy potrzebuję poświęcał czas.Nie mogę konkurować z czyimiś problemami a wiem,że moi znajomi mają ich teraz sporo.

Witaj Sandra77.

W dniu Twoich urodzin życzę Ci:
"Aby wszystkie fajne dni w żółwim tempie upływały,
by co dzień uśmiechał się do CIEBIE świat cały.
By nigdy nie było porannej pobudki,
a wiatr specjalny rozwiewał TWE smutki."     

Pozdrawiam Cię serdecznie.

Dziękuję za życzenia urodzinowe,gdy je przeczytałam wzruszyłam się.Dziękuję.
BabaOsiadła dziękuję za słowa otuchy.Staram się,jednak największy problem to teraz brak pieniędzy.Leki biorę od wczoraj, czy pozwolą mi egzystować czas pokarze.Wiem tylko,że w takim dołku jak teraz wcześniej nie byłam.Znam siebie na tyle dobrze,żeby wiedzieć, że przestrzennie tak się nie zachowywałam.Marzę o normalnym życiu,jednak coraz bardziej się boję, że mi się nie uda.14 grudnia mój mąż idzie na zabieg,nie wiem jaki będzie po zabiegu.Egzystujemy tylko z jego pensji.Co będzie dalej?Nie wiem.W środku mam świadomość,że powinnam już teraz i natychmiast stanąć na nogi,iść do pracy i przynosić pieniądze,które rozwiązałyby wiele.Jednak leki tak szybko nie działają i moje wysyłanie aplikacji stoi też w miejscu.Wysłałam aplikacje na ofertę pracy,ale nic się nie dzieje,telefon milczy jak zaklęty.

Daj sobie jeszcze trochę na wyzdrowienie, bo dodatkowy stres związany z nowymi obowiązkami może pogłębić chorobę, wiem coś o tym. Ale spróbuj może czegoś, co można wykonywać w domu, nie wiem, co umiesz... szycie, wyrób biżuterii, jakieś chałupnictwo... To Ci doda energii, a nie zestresuje, no i wpadnie parę groszy. A mężowi podszepnij, żeby spędził z Tobą trochę czasu tak, jak z małym dzieckiem: wypad do zoo, wata cukrowa, kino z jakąś animowaną komedią (wiem, pieniądze, ale może uda się wygospodarować parę złotych?). Mnie to bardzo pomagało, bo czułam się bezpiecznie i tak, jakbym od nowa poznawała świat z pozycji dziecka bez żadnych problemów

Aha, ja urodziłam dziecko w wieku 31, a moja koleżanka w wieku 40 lat. Dzieci zdrowe, a przebiegu ciąży można było nam tylko pozazdrościć. Nie daj się zwariować.

To, że nie masz myśli samobójczych nie oznacza, że nie masz depresji.Jakby się one pojawiły byłaby to ciężka depresja wymagająca pobytu w szpitalu.
Masz ciężki okres w życiu,  siedzenie w przysłowiowych czterech ścianach jeszcze go nasila.Postaraj się wyjść do ludzi - tzn. znalezc taką pracę, gdzie nie będziesz sama cały dzień, bo gdy człowiek za długo jest sam to i dziwne rzeczy kołaczą się po glowie.
Może to, co przeżywasz to smutek, po prostu, do którego każdy ma prawo !
Nie poddawaj się!
A jeżeli chodzi o dziecko to jak najbardziej możesz je urodzić, nawet po 35- roku życia.Co prawda istnieje większe prawdopodobieństwo np. wad genetycznych, ale można kontrolować to wszystko będąc w ciazy i mając palec na pulscie.Nie trać nadziei.Raz jest lepiej raz gorzej, niedługo przyjdzie wiosna

Pozdrawiam !

Dzisiaj jest źle,wczoraj było  lepiej.Po wczorajszym lepszym samopoczuciu,myślałam że wszystko już ok będzie,że teraz z górki.Dzisiaj wyszłam do biblioteki i już nie było ok.Zmarzłam,nie mogłam znaleźć się na ulicy.Jedyne z kim można było porozmawiać to bibliotekarka,reszta nic.Tak więc nadal bez komunikacji międzyludzkiej Myślałam że kogoś tu znajdę,ale się myliłam.

Próbowałam przez to forum znaleźć kogoś z tej samej miejscowości,co mieszkam niestety nikt się nie odezwał Piszesz,że zaczynałaś od rozmowy z kobietą z warzywniaka,miałaś podobne problemy?Rozumiem, że walczyłaś i wygrałaś. Ja już tyle walczę, że tym razem czuję się jakby wszystkie siły mnie opuściły i wszystko to,co wcześniej działało teraz przestało działać.

Podobnie miałaś do mnie.Ja najpierw przeprowadzałam się z Łodzi na Dolny Śląsk, a z dolnego śląska na dalszą miejscowość.W miejscowości rodzinnej,miałam co prawda też problemy z pracą, ale nie takie jak zaczęły się gdy się przeprowadzałam.Nie pamiętam już ile łez wtedy wylałam z pracą raczkowałam.Miałaś i tak fajnie,że przez 9 lat pracowałaś w jednym miejscu.Teraz to trudne do osiągnięcia.Kiedy zaczęłam się zataczać na ulicy,było mi wstyd.Wiedziałam co ludzie muszą myśleć i maksymalnie starałam się normalnie chodzić,jednak im bardziej się starałam tym bardziej efekt był żałosny.Nie boję się ludzi,cierpię tylko z powodu tego że zawsze byłam komunikatywna,miałam jakieś znajomości a od kilku lat nic.Ile można tak egzystować?Nie chcę być dziwakiem.

natolinko dziękuję za słowa otuchy,choć nie jest mi łatwo.O dziecku nie mogę teraz myśleć,bo nie mam pracy.Nie chciałabym jak tysiące kobiet nie interesować się losem dziecka.Jest to jest,nie ma to nie ma.Nie wyobrażam sobie tego w swoim wydaniu.Chcę zapewnić dziecku najlepszy start na jaki mnie będzie stać:poczucie bezpieczeństwa,miłość,oparcie.Nie mogę być samolubna w tym temacie.Nawet nie wiesz jakie to przytłaczające, gdy dociera do ciebie fakt,że wszystko zależy od tego czy masz pracę i pieniądze.To prawda dziecko rozwiązałoby część moich problemów,ale ja nie chce mieć dzieci z egoizmu.Dziecko trzeba utrzymać,wychować a tego w części nie mogę zapewnić.Po za tym, co za matka by była ze mnie,jeśli sama nie mogę na razie dać sobie rady? Co do męża, 14 grudnia idzie na zabieg ablacji.Tak ma problemy z sercem....Nie wiem co będzie.Pieniędzy będzie jeszcze mniej,niż jest- a opłat 110 .Sama nie wiem co robić.To tylko cześć tego co powoduje mój obecny stan,ale to zaklęte koło.

BabaOsiadła,czy mogłabym cię prosić o jakiś kontakt? Chcę wymienić się doświadczeniem i czasem porozmawiać(jeśli nie masz nic przeciwko temu).Nie masz niestety w danych na portalu żadnych danych kontaktowych.