Szarość życiowa, nic nie cieszy... - Netkobiety.pl

Witam. Zauważyłam, że jest tu wiele wątków o podobnej koncepcji... W sumie nie wiem od czego mam zacząć. Na początek...Mam na imię Natalia, 23 lata. Mój problem zaczął się gdy byłam jeszcze młodsza, 5 lat temu, poprzez nieszczęśliwą chorą miłość. Po stracie osoby, która była dla mnie ważniejsza niż ja sama dla siebie, stałam się innym człowiekiem. Najpierw miewałam problemy w związkach, nie wiem...być może szukałam kogoś na siłę, nie potrafiłam być sama. Zawsze angażowałam się za szybko, nie mogłam panować nad emocjami, uczuciami wobec drugiej osoby, jednocześnie odtrącając ją od siebie, nie wiedząc dlaczego... Tak mijały 3 lata...Problemy w szkole średniej, nie dawałam sobie rady. W rodzinie też nie mając oparcia, zawsze negowanie, zero chwalenia. Po paru latach przeczytałam książkę "Ty Myśl" Mateusza Grzesiaka. Od tamtego momentu stało się to, o czym marzyłam...przestałam się "zakochiwać", ale nie w takim sensie jak powinnam....Ci co mnie zaczęli zauważać, nie interesowali mnie..tzn. nie potrafiłam zakochać się w kimś,kto nagle pokochał mnie nie lada w 2 tygodnie:/ czyli odrzucałam ich tak samo jak oni mnie kiedyś, nieświadomie... A uwagę zwracają na mnie ci, co biorą mnie na dystans...czyli jaki z tego wniosek? Dalej jestem nieszczęśliwa. Ale to wszystko jeden problem. Od kiedy skończyłam LO, nie poszłam na studia, bo spóźniłam się 1 dzień z zalogowaniem na internecie. Później zaczęłam wyjeżdżać za granicę w poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi, pracy. Tam też mi się nie wiodło, zawsze ciągnęło mnie do PL, a jak już wracałam to znowu dół, bo jestem na wsi, bez auta, bez znajomych, daleko od miasta. W Polsce jestem od grudnia 2010 roku, bez pracy... bez hobby, bez zajęcia. Chciałabym pójść na studia dzienne, ale rodzice nie są w stanie pomóc mi finansowo... Od tamtego roku do marca bieżącego, brałam tabletki antykoncepcyjne. Skutki uboczne niesamowite, przytyłam 10kg, libido spadło poniżej zera, popadłam w depresję. Nie cieszy mnie już nic, nawet ukochany taniec, który kiedyś sprawiał mi przyjemność. Nie chce mi się wyjść z łóżka, nie trwa to krótki okres. Nie mam apetytu, nie chce mi się rozmawiać z ludźmi..a co najgorsze...kiedy przychodzi wieczór, siedzę do nocy na internecie by zamęczyć się całkowicie, bo inaczej bym nie zasnęła, a kiedy już się kładę, ogarnia mnie jakis strach, nie potrafię go opisać...serce mi bije, nie wiem dlaczego...płakać mi się chce, takie wewnętrzne uczucie:( chore myśli, których sama się boję. Wiem, że zapewne dostanę za chwilę radę, bym znalazła sobie zajęcie, ale ja naprawdę mieszkam w małej wsi, gdzie nawet sklepu nie ma:/ nie mam do kogo się odezwać, za co wynająć sobie choćby pokój w mieście, poszukać pracy. Nie traktujcie mojej wypowiedzi jak każdej innej...