lęk,stres,emocje..nerwica? - Netkobiety.pl

Wypisz ,wymaluj cała ja - jakieś 6 lat temu.
Dobrze jest zmienić stosunek do samej siebie - pokochać siebie taką jaką jesteś - teraz,dziś w tym momencie... otocz się miłością  gdy się trzęsiesz ,gdy masz ochotę uciekać gdzie pieprz rośnie.Wiesz,to jest tak jakbyś musiała pochylić się sama nad sobą kiedy miałaś np 5 lat.I Ty dorosła mówisz do siebie np " nie,nie zafusiu - powolutku przejdziemy przez to.Przecież ten pan z którym będę rozmawiać o pracę mnie nie pogryzie.Jedno doświadczenie więcej"

Właśnie jestem w trakcie leczenia zaburzeń o charakterze lękowo-depresyjnym. Zaczęło się to u mnie rok temu, gdy zmieniono mi stanowisko w pracy - w zasadzie na równologłe do poprzedniego ale w innym dziale i niestety pod innym kierownictwem. Mimo dobrej komunikatywności z ludźmi, kompletnie nie potrafiłam zrozumieć mojej szefowej, która jest bardzo specyficzną osobą - co minuta to inna decyzja. Dostawałam tak sprzeczne polecenia, często nierealne do wykonania i komunikaty, że w końcu wysiadłam nerwowo, a każde wyjście do pracy wiązało się z paniką, co tylko pogarszało sytuację.  Starałam się pokonać lęki moim poczuciem humoru ale je tylko na chwilę zagłuszałam.
Po 9 miesiącach moje lęki były już tak silne a depresja głęboka, że próbowałam się otruć. Nie udało mi się i trafiłam na toksykologię a po odtruciu na 3 miesięczną terapię do oddziału dziennego leczenia nerwic. Żałuję, że tak długo zwlekałam z rozpoczęciem leczenia tych moich lęków - ciągle miałam nadzieję, że to chwilowe i zaraz się skończy. Niestety doprowadziłam się do takiego stanu, że lęk całkiem nade mną zapanował i zamienił życie w koszmar. Dopiero przymusowa konsultacja psychiatryczna uświadomiła mi jak wielki mam problem. Dziś nie żałuję, że wylądowałam u pscyhiatry a na koniec w psychiatryku, gdyż dzięki temu moje życie znacznie się polepszyło i przy okazji przekonałam się, że pobyt w szpitalu psychiatrycznym, kompletnie nie wygląda tak, jak to pokazują w filmach i reportażach, a pacjenci za nic nie przypominają "wariatów". W mojej grupie są młodzi ludzie, dobrze wykształceni, realizujący się zawodowo - nikt z zewnątrz nie domyśliłby się, że mają problemy psychiczne takie jak różnorodne odmiany depresji, nerwicy, lęków, fobii, schizofrenii, borderline itp.
Dlatego ZAFUS zachęcam Cię do odwiedzenia psychologa, psychoterapeuty bądź lekarza psychiatry. Po co się tak męczyć i przez lęk - pogarszać komfort swojego życia i niszczyć relacje z bliskimi.