Nerwica-wizja śmierci,nieszczęścia,choroby-strach i lęk - Netkobiety.pl

Lubię czytać,czy mogła byś polecić tytuły w tym temacie-tak od siebie??
po co warto sięgnąć? bo do tej pory nie trafiłam na nic poza naukowymi wywodami
już zajrzałam do linka który podałaś-w nim zawarte są tytuły -jak i cenne rady-dziękuję

historię pewnej nerwicy przeczytałam już wcześniej-też jestem pełna podziwu dla tego człowieka, chociaż nie przeczę iż Tobie też udało się wiele osiągnąć...Nadzieja umiera ostatnia-wierzę w siebie i muszę uwierzyć,że pokonam tę chorobę i tego samego życzę ludziom którzy się z tym męczą,

to co opisujesz to symptomy nerwicy, też się z nimi zmagam...nie poradzę Tobie bo uważam,że ja jeszcze z nią nie wygrałam-chociaz próbuję walczyć wytrwale-jest ciężko...
Na nerwicę każdy musi znależc swój sposób-jedni są zadowoleni z zażywania depresantów, innym pomaga psychorerapia-ja zagłębiłam się w czytaniu -poszerzam swoją wiedzę o nerwicy-np jak sobie radzą inni,jakie są jej objawy,dlaczego jest tak a nie inaczej....
To tylko teoria, w praktyce jest tak,że zdaję sobie sprawę że nie powinnam mieć poczucia zagrożenia-a mam....nie powinnam myśleć,że zaraz chyba umrę na zawał-a myślę.... niepotrzebnie zawracam sobie głowę wsłuchując się w swój organizm,że chyba serce mi za mocno kołacze...i się nakręcam... wszyscy wokół promienni-a mnie coś żre od srodka...

najgorsze jest to,że mieszkam na wsi-wizyty u psychoterapeutów wiązały się z wyjazdem -gdzie w sumie taka wyprawa zjadała cały dzień-a wizyta w gabinecie-30 minut -i co dwa tygodnie-odczułam tego bezsens
natomiast kiedy chciałam prywatnie i codziennie by się podnieść-okazało się,że mnie nie stać...

błędem jest,że izoluję się od ludzi-ale nie wiem gdzie szukać sobie bratnich dusz? moje życie to dom-przygotować rano śniadanie dzieciom,wyprawić do szkoły,zrobić obiad, pomóc w odrobieniu lekcji i pomyśleć nad kolacją-wolne luki czasu staram się czymś wypełnić np sprzątam,robię na drutach,czytam książkę-ale wszystko w czterech ścianach domu...wyjścia ograniczam do minimum bo nie czuję się bezpieczna poza domem, zlecam komukolwiek zakupy bo w sklepie walczę z objawami duszności...unikam kościoła bo czuję,że zaraz zemdleję...nie daj boże,żeby zabrakło miejsca siedzącego...

czytając, poryczałam się, jakbym czytała o sobie, ja próbuję z tym walczyć 2,5 roku i nic; są chwile że jest lepiej (ale takich jest niewiele) więcej jest takich że mam dość wszystkiego; właściwie to trochę mi się poprawiło gdy dowiedziałam się, że nie tylko ja mam z tym do czynienia; w tej chwili prowadzę styl życia jak m0y0s0z0 nie wykrzesałabym siły na coś więcej (np na pójście do pracy); kiedyś tak nie było, czasem było ciężko ale to co się teraz ze mną dzieje to dopiero jest jazda

Witam, trafiłam na to forum przez przypadek ale czytając posty o nerwicy doszłam do wniosku że mam wiekszość z objawów o których piszecie. Może zacznę od początku... 8 lat temu rzucił mnie chłopak, odchorowałam to miesiącem leżenia w łóżku z chusteczkami i wydaje mi się że to był początek moich dolegliwości - zawroty głowy, uczucie cieżkości, mdłości, wszystko wydawało mi się bez sensu... później przez dwa lata miałam chłopaka/narzeczonego który mnie "tresował" (byłam bardzo młoda), to był bardzo destrukcyjny związek i wtedy też kręciło mi się w głowie, miałam mdłości etc; po 3 latach tych dolegliwości jako studenka poleciałam na wymianę do USA - przez pierwszy tydzień czułam się źle ale później musiałam się wziąć w garść i przez 3 miesiące czułam się rewelacyjnie. Po zakończeniu studiów zaczęłam pracować i wręcz wpadłam w pracoholizm - o dziwo gdy byłam w pracy i pracowałam bardzo dużo czułam się lepiej - w ogóle mam wrażenie że jak mam jakąś stresującą sytuację to jakby się "budzę". Obecnie od kilku miesięcy jestem w domu - najpierw trudna zagrożona ciążą później przedwczesny poród a teraz macierzyństwo. Wszystko niby jest w porządku, brzdąc rośnie, uśmiecha się, nie martwię się finansami itd. a jednak mam mdłości, zawraca mi się w głowie, nie umiem ustać w miejscu - muszę się czegoś trzymać bo mam wrażenie że się przewrócę, takie uczucie jakby mnie ktos podcinał - zazwyczaj wtedy robi mi się duszno i mam uderzenie ciepła, dodatkowo często boli mnie kark - byłam z tym u neurologa, mam zniesioną lordozę ale nie powinna ona dawać aż takich dolegliwości. Do tego dochodzi lęk przed wychodzeniem z domu - chyba że z mężem, nie lubie tłumów, wyjazdów, cały czas myślę o tych zawrotach... Miałam zbadany błędnik, przepływy szyjne, morfologia, tarczyca - wszytsko ok. W styczniu jeszcze rezonans ale neurolog powiedziała że to pro forma. Oprócz skrzywionego kręgosłupa szyjnego nic mi nie jest a jednak czuję się źle... Generalnie są takie dni kiedy wstaje rano, sprzątam gotuję i jest ok dopóki o tych moich dolegliwościach nie myślę i jestem zajęta. Czy to może jest nerwica? Jeżeli tak to do jakiego lekarza najlepiej się udać? Psycholog czy psychiatra?  Z góry dziekuję za odp. Pozdrawiam

Dziękuję za poradę - chyba rzeczywiście wybiorę się do psychologa; zaczęłam powoli zmieniać swój tryb życia - więcej sportu, spacery, zdrowa dieta; pozdrawiam i trzymam kciuki za was i za siebie

(Przeniesiony wątek)

Witam wszystkich...

Od razu wyjaśnię, że mam problem z głową, walczę z tym od lat raz z lepszym lub gorszym skutkiem. Obecnie przerabiam nawrót hipochondrii. Lęk przed śmiercią, lęk przed ciężką chorobą. Przez całe moje życie uzbierałam kilku faworytów: problemy z sercem, tętniak i oczywiście rak. Rak wszystkiego, no prawie wszystkiego. Mam obsesję na tym punkcie. Strasznie się boję, że mam lub będę mieć raka. Rok temu mój chłopak znalazł w dość ciekawym miejscu ciemną nieregularną plamkę. Zaryczana pojechałam do lekarza pierwszego kontaktu, ten stwierdził, że to nic takiego, zapytał czy choruje na depresje i czy się leczę, stwierdził, że nie jest to rak i że w moim przypadku pewnie i tak mu nie uwierze. Miał w sumie racje, no tak w 50 %. W tym samym czasie nasiliły się u mnie problemy służbowe więc nie mogłam poswiecic 100 % uwagi swojej paranoi. Kilka miesiecy pózniej byłam równiez u ginekologa, nawet nie zwróciła na to uwagi, dopiero pod koniec badania pokazałam jej tą plamkę a ona stwierdziła, że to nic takiego, że to nie jest rak. Zdecydowałam się isc do dermatologa, wizyte miałam w październiku. Lekarka obejrzała plamkę pod dermatoskopem i stwierdziła, że musimy to wyciąć bo, zmiana jest w nietypowym miejscu, trudno ją kontrolować i że nie wiadomo czy się nie zmieni w coś gorszego za kilka lat. Podkresliła przy tym, że to nie jest rak i ze mam sie nie przejmowac. Kolejna wizyte miałam dwa miesiace pózniej, w zeszły piatek. Wycieto mi dwa pieprzyki i ta plamke, ale tylko tą plamkę przesłała do badania. Wyniki miały być na początku tego tygodnia. Stwierdziła, ze przed swietami pewnie skończa, a widzac moja mine dodała, ze napisze, zeby sie pospieszyli. Jutro czwartek, a ja nadal nie mam wyników.
Czekam na te wyniki i juz nie wiem co mam robic. Próbuje sie czyms zajac, ale nie widze w tym sensu. Nie wiem jak sie uspokoic. Trzech lekarzy mówi mi, ze to nic takiego a ja wierze, ze to rak i oczywiscie jak cos mnie zaboli to mysle, ze to przerzuty. Najgorsze jest to, ze ja wiem, ze przesadzam, ale nie potrafi to do mnie dotrzec. Tak jakby były we mnie dwie osoby, świr i osoba myslaca racjonalnie. Jest mi wstyd, ze tak bardzo przejmuje sie soba gdy wiem, ze ludzie maja prawdziwe zdrowotne problemy. Nie wiem co robić. Nie mam przyjaciół, mam tylko chłopaka, rodzina mieszka w Polsce a i tak nie mamy dobrego kontaktu. Moze po prostu jestem w jakis pochrzaniony sposób uzalezniona od bycia nieszczesliwa i sama wynajduje sobie problemy.