kompletne załamanie... - Netkobiety.pl

Hej Majka codziennie wchodzę i sprawdzam czy odezwałaś się w temacie problem z praca , zamilkłaś i myślałam ze znalazłaś prace dlatego temat tamten zamknęłaś, u mnie trochę się pozmieniało , nie poddawaj się i nie załamuj ,wiem ze łatwo się mówi ale pamiętaj ze jeszcze jakiś czas temu czułam się identycznie .Ja tez pisałam do Caritasu ze jestem chętna żeby pomagać za darmo niestety nie dostalam odpowiedzi wiec lepiej idz tam osobiscie. A i jesli masz taka możliwość popros jakas swoja ulubiona koleżankę, przyjaciółkę żeby wpadła do ciebie na taki mały urlop, moja jakis czas temu pojechala ale wyszalałam sie przez ten tydzień jak u mnie byla strasznie , to na impreze , to do baru do restauracji(bo moj chlopak tez zmeczony po pracy itp) pozdrawiam

Cześć dziewczyny, ja tak siedzę na tym foum dziś i buszuję od rana bo widzę tu dużo ciekawych rzeczy a w Twoim poście od razu rzuciło mi się w oczy jedno zdanie:"i podaję go mojemu ukochanemu" No własnie, ja np ukochanego nie mam. Ale mam pracę. A samotność ta mi bardzo doskwiera bo nie ma dla mnie nic ważniejszego niż ten ktoś przy boku! Pomyśl o tym,jak to dobrze że on jest. On wybrał Ciebie więc uwierz w siebie, zrób coś dla siebie,dla niego. Kup coś ;ladnego,iź do kosmetyki, idź pobiegać. Wiem, że ciężko się zmobilizować bo ja czuję to smao. Ale Ty masz dla kogo:) I wysyłaj,wysyłaj cv, dzień w zdień w końcu coś musi się znaleźć!

a skąd jesteś? bo ja tez 22 ;D

Majeczka22, gdzie Ty w miłości znalazłaś miejsce na samotność?

Sama nie jesteś, a jeśli jesteś samotna, jeśli czujesz się samotna, to jest to Twój wybór. Wybierz coś bardziej atrakcyjnego. Może mniej Internetu, bo monitor zajmuje Ci pewnie za dużo pamięci operacyjnej na dostrzeżenie innych możliwości i radość z życia.

Pracę nie zawsze można mieć, ale w Talmudzie kiedyś przeczytałem, że to, czy mamy pracę płatną nie zależy od nas, ale to, czy mamy zajęcie zawsze zależy od nas. Nie masz pracy, ale masz pomysłowość. Użyj jej.

Powiedz sobie jak Ferdynand Kiepski "Mam pomysła" i zacznij tym pomysłem umilać czas sobie i innym, z dużą dawką autentycznego humoru.

O sensie Twojego życia Ty decydujesz.

Cześć ja również ma taki sam problem. Otóż od sierpnia tego roku kiedy wyszłam za mąż czuję okropnie, zamiast cieszyć się małżeństwem ja codziennie mam chandrę i płaczę bez powodu. Przyczynom tego jest to że nie mogę znaleźć pracy, dotąd byłam zaradna samodzielna zawsze starałam się pokonywać wszystkie bariery. Nagle coś pękło po każdej kolejne rozmowie w sprawie pracy słyszę zadzwonimy i nic, mieszkam dość daleko od mojej rodzinnej miejscowości co wiąże się z tym że nie mam tu bliskich ani przyjaciół jest to natomiast rodzinne miasto mojego męża gdzie on czuje się znakomicie, pracuje ma przyjaciół i różnego rodzaju zajęcia czego ja nie mogę powiedzieć o sobie. Codziennie wstaje i całymi dniami siedzę na kanapie przed telewizorem lub laptopem. W dodatku mamy drobne problemy finansowe. Każde moje wyjście z koleżanką jakąś zaczyna się od tego że proszę męża o pieniądze co dla mnie jest upokarzające bo dotychczas zawsze radziłam sobie sama. Czasem zastanawiam czy dam radę znosić to jeszcze. Ostatnio zaczęłam się przyłapywać na tym że w bardzo prostych czynnościach codziennych gdy coś mi nie wyjdzie wybucham najpierw złością a potem wpadam w histeryczny płacz. Po prostu mam DOŚĆ TEGO

Hej nika24
Znowu napisze to samo nie możesz się poddać , marudzenie narzekanie nam nic nie da nie pomoże , mówisz ze z sytuacja finansowa kiepsko ale pewnie coś tam udało by się zagospodarować żebyś mogla zapisać się na jakiś fitness, zumbe ? To jest naprawdę dobry  pomysł, tam może kogoś poznasz i na pewno po takich zajęciach poczujesz się lepiej!(Zumba daje dużo pozytywnej energii poczytaj na necie) Ja ostatnie miesiące spędziłam siedząc właśnie przy kompie i tv ale powiedziałam sobie dość ile można. Nie jest tak ze teraz caly czas zdobywam świat nie nie ale wiesz co? Kupiłam sobie skakankę i jak mi sie smutno robi włączam szybko dobra muzykę i skacze  sobie Majka a jak ty tam , znowu milczysz :[ !

Nie możesz znaleźć pracy. A szukasz jej? Wiem, że we Wrocławiu jest ciężko, sama stąd jestem, ale czy robisz cokolwiek? Porozmawiaj z partnerem, może u niego kogoś szukają do pracy? Albo w firmie jego znajomych/rodziny itp?
Wolontariat też by Ci pomógł. Ale, po pierwsze, sama musisz mieć jakiś pomysł na siebie. Monotonia zabija. Weź się za siebie, zanim będzie za późno.

Tak, miałam dobre intencje. Może faktycznie źle to ujęłam. Jednak uważam, że czasami potrzebny jest zimny prysznic, aby się, kolokwialnie ujmując, ogarnąć.

Sama mam podobne problemy i zdania tego typu mi pomogły. Ale każdy jest inny, prawda?

Dziewczyny dzięki za odpowiedź. Szukam pracy co dziennie to nie jest tak, że siedzę tylko i narzekam robię wszystko co w mojej mocy no ale niestety w życiu nie jest zawsze tak, jak się chce. Mam nadzieję, że się ułoży.

Nie widzę, żebyś szukała pracy. Kiedy to robisz? W necie? W łóżku? Przed tv?

Jeśli cokolwiek umiesz, zacznij to robić w większej skali za pieniądze.

Umiesz gotować? Lubisz to? Przejdź się po sąsiadach i zapytaj, czy by nie chcieli, żebyś im gotowała. Idą święta. Umiesz piec makowiec? Sernik? Cokolwiek. Jak wyżej.

Umiesz malować paznokcie? Układać włosy? Sprzątać w aucie? Odśnieżać? Czapkę wydziergać na drutach? Dziecko zabawić? Cokolwiek. Tylko nie gnij w domu, bo OD TEGO SIĘ POCHORUJESZ.

Zainwestuj w myjkę do szyb i popytaj czy nie pomóc komuś w sprzątaniu i myciu okien (wiem, zimno, ale to jeszcze nie powód, żeby okna były brudne). Szukaj. Na początek czegokolwiek.

Nie ma w pobliżu KFC albo McDonalda? Chyba odwracanie hamburgerów nie przekracza Twoich możliwości fizycznych ani intelektualnych?

Można robić różne rzeczy. Trzeba jednak: chcieć, umieć wykonywać pracę, umieć ją sprzedać. A w tym ostatnim najważniejsze, żeby umieć spokojnie przyjąć odmowę. Ktoś odmawia? Jego strata - innym dzięki Twojej pracy będzie lepiej. IDZIESZ DALEJ Z UŚMIECHEM.

Chyba nie tak łatwo zastosować się do tych wszystkich rad: nie poddawaj się, zatrudnij się do jakiejkolwiek pracy, zmień swoje nawyki! Niestety nawet najbardziej optymistyczny człowiek w trudnym momencie życia potrafi się załamać. Początkowo ma się niezliczone pokłady energii, mówi się i wierzy, że znajdę pracę, i że wszystko dobrze się ułoży. Jednak jeżeli w życiu zaczynają pojawiać się inne problemy np. finansowe, problemy z rodziną, kłótnie z partnerem, to człowiek zaczyna czuć się samotny i bezsilny, jakby z tych sytuacji nie było wyjścia. Piszę tak ponieważ również jestem w takiej sytuacji i doskonale Was rozumiem. Od roku czasu poszukuje pracy, czyli odkąd ukończyłam studia. W moim kierunku jest obecnie ciężko z pracą, nawet w innych miastach. W tym kierunku, swojej działalności założyć nie mogę bo potrzebuje mieć 3 lata praktyk, a zatrudnić mnie nikt nie chce. Od dawna staram się znaleźć pracę np. jako ekspedientka w sklepie z odzieżą, czy innych pracach w których nie są wymagane studia, ale niestety do takich prac absolwentów wyższych uczelni nie przyjmują (głupota straszna). I powiem tak szczerze... mam poczucie, że stoję w miejscu i nie wiem jak z niego wyjść, a z każdym dniem nadzieja słabnie. Po tym roku czasu wiem, że się zmieniłam. Już nie jestem tak wesoła jak przedtem, często płaczę, a stres nie opuszcza mnie prawie wcale. Ciężko mi nawet spotykać się ze znajomymi, którym wszystko układa się prawie jak w bajce, przenika przeze mnie zazdrość jakiej wcześniej nie znałam i zamiast cieszyć się z ich szczęścia to ściska mnie żal w sercu. Dodam jeszcze, że przez ten czas podejmowałam się różnych prac dorywczych, ale takich na 2 tygodnie, góra miesiąc, a po wykonanym zadaniu współpraca się kończyła.
Myślę, że najgorsze są takie sytuacje, kiedy człowiek staje się zależny od innej osoby np. finansowo, kiedy sam nie może decydować o swoim życiu, a wszystkie dobre pomysły ulatują wraz z kończącymi się funduszami na życie.

Mimo wszystko nadal się nie poddaje! Nadal szukam rozwiązania z tych trudnych sytuacji, chociaż powoli pomysły mi się kończą. Chciałam tylko, abyście wiedziały, że nie tak łatwo zachować pozytywne myślenie kiedy spotyka nas coś takiego, najważniejsze jest mieć wsparcie psychiczne od drugiej osoby (partnera, przyjaciółki, rodziny, kogokolwiek).

Ps. Może wolontariat to nie taki zły pomysł