Czy warto walczyć, czy to tylko manipulacja - Netkobiety.pl

Daj sobie z nim spokój, bo raz - on nadal nie jest wyleczony z eks (może planuje do niej powrót), a dwa - on nie chce już tobą być, nie czuje wiele do ciebie. A pisze ci tak, bo albo chce się ciebie pozbyć, albo mu nie wyszedł "tajemniczy" plan z wyjazdem . Nie rób sobie nadziei.

Nie wrócą do siebie, bo sobie zbyt wiele nabruździli, a poza tym ona tak naściemniała, że on nazywa ją ,,ta s*ka, która mnie okradła". Bardziej to on po prostu nie może przeżyć, że dał się tak wycyckać jej.
Dziwne, jak ludzie się zmieniają. Kiedyś przyjaciel, teraz obca osoba. Kiedyś, gdy byłam chora specjalnie dla mnie robił sok winogronowy, a teraz przeszedłby obojętnie. I zawsze to ta druga osoba zastanawia się, co się w ogóle stało

Jeśli sama sobie wmawiam to czemu zadzwonił do mnie wczoraj po 22 i bardzo długo rozmawiał? A w dodatku, czemu wypytywał, czy umawiałam/umawiam się z innymi facetami. Wystarczyło wspomnieć kolegę, a on już pytał, czy to jakiś nowy, z którym się spotykam.

Czy warto walczyć - nie, czy to manipulacja - nie dostrzegam.
Uważam, że zostałaś wykorzystana  jako tymczasowa odskocznia od jego problemów sercowych. Niepotrzebnie łamiesz sobie głowę; o co może mu chodzić. Jakie to ma znaczenie? Rozstaliście się, a raczej on Ciebie zostawił bez większych obiekcji.
Jaką masz pewność, że jego plany wyjazdowe były poważne, może tak sobie gadał nie robiąc nic konkretnego w tym kierunku, a może od początku wysyłał sygnały, że WY, to nic stałego.
Jeżeli nadal jest w kraju, do tego zafundował sobie ciekawe wakacje, tzn, że albo zarzucił plany wyjazdu, albo mu nie wyszło, a może dopiero wyjedzie?????
Tylko czym Ty się przejmujesz? Zadzwonił do Ciebie, bo odezwałaś się do niego i chciał sobie pomarudzić, ewentualnie poudawać nieszczęśliwego.
Wierzysz, że włóczy się po kraju samiutki?
Daj sobie z nim spokój, wiesz już, że żyje, nic mu nie jest. Odpuść, chociażby ze względu na sposób w jaki Cię potraktował.

Dziewczyno,  ale tak właśnie wygląda to w większości przypadków.  Nie jesteś jakimś wyjątkiem. Założę się że on tę ex nadal kocha,  inaczej by o niej nie mówił, nawet źle. To że ona była suczą nie m wpływu na jego uczucia, bo ja taka pokochał.  Zdrowienie po związku może trwać i rok a on tego czasu nie miał,  tylko spotykał się z tobą. No niestety byłaś plasterkiem.
A teraz? Jak mu się nudziło i nie miał z kim pogadać to zadzwonił. Wie ze ci nadal zależy po twoim sms.
Czy to twój pierwszy związek że nie rozumiesz takich prostych rzeczy?

Aha, to musisz wiedzieć że jak facet odchodzi to znaczy ze nie kocha. Koniec kropka. Jak nie ma czasu wyleczyć się po poprzedniej miłości to następna,  choćby najlepsza dziewczyna, jest plasterkiem. Nic nie mogłaś zrobić bo jak ktoś lize świeże  rany to nie jest się w stanie zakochać.
W twoim mniemaniu on był przyjacielem,  ale to było dawno i zanim byliście w związku.  Juz tego nie ma. On się o ciebie nie troszczy. Nie jesteś dla niego ważna dlatego odszedł.
Nie chce ci mówić o wyjeździe bo  do wyboru - nie jedzie,  nie chce mu się gadać o tym, jedzie ze swoją byłą. ...
Oni zawsze dzwonią jakiś czas po zerwaniu ale na 90% liczą na sex i nic więcej.  Starą dziewczynę łatwiej wybzykac niż całkiem nowa zdobycz.
Co by mu nie przeszkadzało nadal chcieć wrócić do byłej.
Tez nie widzę w tych sms manipulacji ani depresji,  może być zmęczony jak to pisał? 
Nie łódź się,  on nie będzie chciał wrócić.
Robisz sobie projekcje bo to Ty tego chcesz o dopasowujesz fakty do potrzeb.
Pamiętaj - facet który cię kocha cie nie zostawi.

Jesli to Twój pierwszy partner, to to musi być dla Ciebie szczególnie bolesne.
Zachowujesz się z klasą i zachowuj się tak dalej.
Faceci czasami nie wiedzą czego chcą, w pewnym wieku. Ponadto zbyt dużo złych emocji do byłej dziewczyny
swiadczy o tym, że nie jest mu ona obojętna. Sam musi to przetrawić.
Nadal pokazuj klasę i nie czekaj, bo pewnie się nie doczekasz.
A jego zainteresowanie Tobą na tę chwilę może wynikać z tego, że w pewien sposób jesteś mu bliska, lubi Ciebie,
pewnie szanuje, ale to jest za mało na związek.

Dzięki dziewczyny. To jest trudne i czasem nie mam już siły udawać, że wszystko jest okej i jestem szczęśliwa. Codziennie o nim myślę, nawet jeśli tego nie chcę. Pojawia się w tym, czy innym kontekście. I to w ogóle nie chce się skończyć.
Już sama nie wiem, czy rozstaliśmy się, bo to on nie poradził sobie z poprzednim rozstaniem i mnie zwodził, czy to moja wina. Dogadywaliśmy się, żyło nam się dobrze, nawet tworzył wspólne plany na przyszłość, żebym pojechała z nim za granicę. Może zrobiło się zbyt poważnie i za nudno dla niego, jak w małżeństwie? Zawsze gdy on podrywał jakąś dziewczynę to tylko, dlatego że chciał być z nią w związku i był. Jednak wszystkie trzy poprzednie zerwały z nim, a nie on z nimi. Natomiast ja byłam pierwszą dziewczyną, którą to on porzucił i z którą wcale nie chciał związku na poważnie. I to tym bardziej dla mnie trudne.
Zwłaszcza, że ja byłam zawsze wobec niego fair i to ja byłam przy nim w najtrudniejszych chwilach. To ja wspierałam jego pasje sportowe i zachęcałam do brania udziału w zawodach. A tamta dziewczyna traktowała go jak śmiecia. Wyzywała go od ku***, chu***. Raz, gdy byli razem przed jego wyjazdem za granicę na wakacje kazała mu sp*** i nie wracać. Okradła go z pieniędzy. A gdy oboje poszli na wesele jego brata, ona poszła tylko dla zasady, a już o 22 przyjechał po nią jej szef. Zdradzała go z nim. Ba, nawet wyciągnęła od niego kasę na nowe auto, a potem zabrała szefa na przejażdżkę po zakup (własnemu chłopakowi kazała spadać, gdy chciał jechać) i oczywiście zapisała auto na szefa. Lol.

On doskonale wiedział, że to co ona robiła to już nie kwalifikuje się do błędów do naprawienia tylko jest ona naprawdę okropną osobą. Tym bardziej boli mnie, że wykorzystał mnie w taki sposób z rozpaczy po kimś takim jak ona. I że jeszcze potem serwował mi niektóre jej gadki i zachowania. Że w ogóle uważa kogoś takiego jak ona, bardziej wartego uwagi ode mnie. Że to o niej będzie rozmyślał, a o mnie zapomni ot tak. Bo co to parę miesięcy, ledwie rok, nieoficjalnego związku.
To był naprawdę dobry chłopak i do tej pory nie wiem, co go opętało. Dlaczego nagle zmienił się w zimnego drania - casanovę i karierowicza. Czy ja nie potrafiłam sprawić, żeby był w porządku wobec mnie? Czy to przez nią? Sama już nie wiem. Ale chciałabym znać sposób na to, żeby przestać się tym ciągle zadręczać, bo na razie czas nie robi nic

Miałaś rację. Wrócił do swojej szurniętej ex, która go okradła i robiła w konia z szefem. Raczył mnie o tym dzisiaj poinformować.
Że też nie widziałam, że od początku on czekał aż ona się namyśli i tylko mnie wykorzystywał. Jeszcze musiał mi o tym powiedzieć. Nie wierzę w to, że nie zauważyłam wcześniej, że jest takim kłamcą. Pewnie nawet nie był moim przyjacielem tylko mi się wydawało.

Mi też jest przykro. Ale tutaj tak naprawdę cały czas chodziło o byłą, a nie przelotne skoki w bok. On nie traktował mnie nigdy serio tylko potrzebował zapełnienia czasu i ratowania od natrętnych myśli o tamtej. Czasem nawet mścił się na mnie za to, co ona mu zrobiła i robił mi to samo, co ona jemu. Rozumiem, że przeżył traumę, ale on przestał się interesować tym, co czują inni. I chciał, żeby ktoś poczuł to samo, co on. Nie miał jednak czasu na podrywanie przypadkowej panienki, więc wybrał mnie, przyjaciółkę. Bo byłam pod ręką.
On nadal ma pierścionek zaręczynowy, który chciał jej dać, ale ona się nie zgodziła. Kilka dni po tym, rzuciła go całkowicie i nie chciała nawet znać. Zostawiła go na lodzie w dupie mając, co się z nim dzieje. Jeszcze później jak był ze mną, wysyłała mu groźby, że go zniszczy i pożałuje, że ją w ogóle poznał. Jestem przekonana, że wróciła do niego tylko, dlatego że nie wyszło jej i zabrakło pieniążków. Tak to on zapewniał jej wycieczki, ubrania, prezenty, ponieważ jej wypłata tajemniczo znikała na kosmetyki i ciuszki. Kiedyś wciągnęła go nawet w podrabianie kart egzaminacyjnych, żeby udawać, że ma wykształcenie. Potrafiła nawet skłamać matce, że dała mu swoje pieniądze na lokatę i nie poinformować go o tym. A potem wielkie pretensje, że jej nie krył tylko powiedział prawdę, gdy matka spytała o pieniądze. I jak pomyślę o tym wszystkim, że nic mu nie zrobiłam i byłam niewinna, a on wykorzystał mnie dla kogoś takiego, to po prostu chce mi się płakać. Skręca mnie na myśl, że ponowi oświadczyny.

A zawsze chciałam tylko jego dobra, podczas gdy on moje miał gdzieś. Psychicznie jestem rozbita, bo poinformował mnie dzisiaj o powrocie do niej, a jutro idę pierwszy dzień do nowej pracy. Ciężko będzie mi wysiedzieć 12 godzin.

Solangelica3, "przegrałaś" z nią, bo on szukał u niej walidacji - ciągle musiał udowadniać, że zasługuje na nią. Nie dlatego, żeby nie zasługiwał w obiektywnym sensie - po prostu stawiając ją z jakichś względów na piedestał siłą rzeczy siebie ustawił w roli podwładnego, w roli podnóżka. Równowaga została zaburzona i musiał przegrać.
Nie da się "wygrać" uczuć osoby, na która wg siebie się nie zasługuje. T się wyczuwa podświadomie zawsze - hierarchię w relacji.
Chyba to czujesz?

Zauważ jak traktowali Ciebie faceci, których to TY nie chciałaś (z jakichś względów, nieistotne) a jak Ty sama traktowałaś ich w porównaniu do tego gościa z wątku.
I zrozum mechanizm - gdybyś traktowała JEGO tak samo, a przynajmniej nie lepiej od nich, on nie ustawiłby Ciebie automatycznie niżej od siebie.
Zrobił to, bo wyczuł u Ciebie słabość, słabość do niego. Tak to działa.

Na przyszłość

Solangelica - może Ci to trochę pomoże - oni i tak nie będą razem, ona znajdzie innego frajera jak tego już wycycka.
po drugie - masz doświadczenie. wiem że lepiej by było znaleźć od razu miłość życia i już się razem zestarzeć, ale takie czasy że się to ledwo komu zdarza, a taki wstrząs jaki teraz przeżywasz bardzo Cię wzmocni - w dłuższej perspektywie sama to poczujesz.
Po trzecie - już się nie dasz oszukać, człowiek tylko raz jest taki naiwny, potem potrafi rozpoznać intencje na 100 metrów.
Po czwarte - na pewno Ci przejdzie, każdemu przeszło. Jak tu jesteśmy na tym forum to każdy z nas czuł to co Ty teraz. Mi też się kiedyś serduszko rozpadło na 1000 kawałków, myślałam że nie przeżyję tego bólu fizycznie. Czułam jakbym miała dziurę w brzuchu przez 3 miesiące! Śniło mi się że jesteśmy razem i jak się budziłam to wpadłam w rozpacz że to był tylko sen. Nie byłam w stanie jeść. Aż pewnego dnia po tych 3 miesiącach się obudziłam i zobaczyłam że świat się nie zawalił, ja nie umarłam (choć schudłam 10 kilo ), jest lato a mi się chce żyć. i żyję nadal
on właśnie wtedy zrozumiał jak bardzo mnie kocha i robił wszystko, dosłownie wszystko żeby wrócić, jak słowo daję człowiek nie mógłby się bardziej starać. Tylko że ja... już tego nie czułam. Było mi nawet przykro za niego, bo wiedziałam że cierpi ale.... nie kochałam go już i nie chciałam z nim być.
Także, to wszystko teraz przed Tobą. Teraz cierpisz, ale za jakiś czas przestaniesz.
Spotkasz jeszcze prawdziwą miłość, głowa do góry.

Solangelica3, na pewno będziesz miała raz słabsze, raz lepsze chwile ale minie Ja nauczyłam się już, że każde rozstanie wychodziło mi na dobre. Ludzie nie rozstają się bez powodu, tak miało być i już. Na pewno nie staraj się udawać, że nic się nie stało i na siłę tłumić to w sobie bo to jeszcze pogorszy sprawę. Po prostu żyj. To jest jak żałoba, tracimy kogoś i musimy to przetrawić na swój sposób. Ja kiedyś nie mogłam otrząsnąć się to 3 letnim związku. Dużym błędem było to, że nadal utrzymywaliśmy ze sobą kontakt "będziemy przyjaciółmi.. sraty taty" Ja z nim zerwałam i to ja chciałam wiedzieć co u niego słychać bo się martwiłam.. Wiem, bez sensu. Trochę pomogła mi odległość, trochę studia. Ciągle coś się działo, dużo nauki ale i tak nie raz płakałam i błagałam się żeby się zmienił bo wtedy znowu będziemy razem. Nie wiem ile to trwało ale na pewno za długo. Później już nawet nie wiedziałam czy nadal go kocham, czy po prostu przyzwyczaiłam się do zamartwiania się. Pamiętam, że bałam się, że już nikogo tak mocno nie pokocham. Ale pokochałam Pisząc to sama nie wierzę, że byłam aż tak głupia. Tobie też życzę takiej świadomości w najbliższym czasie Wielka ulga uwierz mi.
Ja nauczyłam się wielu rzecz o samej sobie. Wcześniej tak jak Ty, robiłam wszystko dla niego. Teraz mam świadomość tego jak wartościową osobą jestem ja. Trzeba dążyć do własnego szczęścia przede wszystkim. Nie mówię o skrajnym egoizmie ale o takim pozytywnym. Bo przecież każdy chce być szczęśliwy, prawda? Po prostu często zanim coś zrobię zastanawiam się czy to będzie dobre dla mnie. Nie staram się uszczęśliwiać przede wszystkim innych a dopiero na końcu myśleć o sobie, bo wcześniej niestety właśnie tak żyłam. Nadal zamartwiam się o tych najbliższych i chciałabym uratować cały świat ale robię to już z rozsądkiem. Nie dostaniemy nagrody za to, że zmarnowałyśmy swoje życie pomagając innym i stawiając potrzeby innych przed swoje. Piszę tak i piszę, a chodzi mi głównie o to, że Ty wiesz, że byłaś dla niego dobra, wspierałaś go itd. Ale nie wierzę, że przez ten cały czas Ty nie potrzebowałaś wsparcia. Tylko jak wtedy było, radziłaś sobie z tym sama i leciałaś na pomoc jemu, czy on też był dla Ciebie wsparciem? Bo takie jednostronne uczucie nie ma sensu. Pamiętaj o tym, kiedy spotkasz tego następnego. Teraz nie chcesz o tym myśleć ale życie toczy się dalej. Znów kogoś poznasz i znów będą te lepsze i gorsze chwile i tylko od Was będzie zależeć jak sobie z nimi poradzicie. Człowiek uczy się na błędach. Ucz się kochana i bądź szczęśliwa

Sam jest Polakiem więc zgodnie z jego teorią wszystko się zgadza
Swoją drogą jestem pewna, że od razu czuł się lepiej, po tym jak "psioczył na to, że Polacy nie są patriotami i nie mają honoru, bo woleliby uciec, niż walczyć..."
Już widzę go oczami wyobraźni, gdy piep...ł o "prawdziwym" patriotyzmie:

Podniesiesz się z tego. Zrób to jak najszybciej, bo dłuższej refleksji nie jest wart.