Jak ustrzec się kryzysu? - Netkobiety.pl

Przestać.
Przestać wyszukiwać i koncentrować się na tym, czym się różnicie, co was dzieli.

Zacząć.
Zacząć zauważać, rozwijać i doceniać to, co was łączy.

A przez te 8 late poprzednich jaki był? Inny niż jest teraz? Moja, droga, ludzie się zmieniają, dojrzewają, czasami zmieniają też pewne podejście do życia (np. w kwestii samorozwoju, podróżowania, korzystania z życia). Wygląda na to, że ty idziesz do przodu, chcesz wyciskać z życia dobre rzeczy, on niekoniecznie, ale to nie oznacza, że jego sposób na życia jest zły. Jest na daną chwilę nieodpowiedni dla ciebie. Szkoda, że ignoruje cię podczas rozmów i prób dogadania się, bo powinien stanąć jakoś na wysokości zadania. Prawdopodobnie będzie tak, że ty będzie parła na przód, a twój mąż będzie chciał zachować status quo. Z tego będą rodziły się kłótnie, nieporozumienia. Czasami, przy tego typu zmianach, pary mają świadomość tego, że nic nie jest stałe i trzeba się dopasować, wypróbować nowy scenariusz na związek (który zaspokoi potrzeby obu partnerów), a czasami tylko jedno to widzi, a drugie za wszelką cenę próbuje powstrzymać ten proces, nie chce zmian. Musisz się zastanowić jak chcesz żyć i z kim. Mąż też powinien odrobić to zadanie. Mam nadzieję, że się dogadacie i wypracujecie jakiś kompromis.

Być może, nie będzie dane się wam dogadać (nie życzę oczywiście), takie są związki. We wszystkim chodzi o ten sam timing.

A dlaczego nie zamieszkaliście przed ślubem razem, żeby zobaczyć jak w praktyce wam codzienność wychodzi? Ja bym się bała wychodzić na za mąż za weekendowego chłopaka (wtedy wszystko jest odświętne i bezproblemowe).

Ten kompromis w związku ma swoje granice. Nie zrobi się z domatora obiezyswiata,  całkowita zmiana charakteru byłaby wbrew niemu, to nic dziwnego,  że jest nietrwała. Stara się dla Ciebie, ale niektórych rzeczy nie przeskoczy. I nie rozumiem, jak po tylu latach tej jego spokojnosci nie zauważyłaś,  to akurat jest widoczne nawet tylko przy spotykaniu się. Wyjściem jest akceptacja lub rozstanie.
Ja bym w tej sytuacji zostawiła go w spokoju i zajęła się sama sobą, czyli poszła na te kursy językowe czy wybrałabym się w podróż sama lub z jakąś krewną czy koleżanką. Może da mu to do myślenia,  że puszczanie Cię samej jest ryzykowne i zmieni zdanie. Ale na siłę nikogo nie zmienisz. Macie różne charaktery i da się to zgrać, potrzeba tylko chęci i cierpliwości.

Kiedy się spotykaliśmy to wszystko było inne. Znajomi wyciągali nas często w różne miejsca i jakoś tak życie inaczej się toczyło. Nie zwracałam po prostu uwagi na to, że to nigdy nie była jego inicjatywa. Moja wina, powinnam była zwracać na takie rzeczy uwagę, a nie ślepo być zapatrzona.

Wiem, że go nie zmienię i nie chcę go zmieniać. Wyjazdy w pojedynkę nie wchodzą w rachubę, gdy zaczęłam regularnie spotykać się z przyjaciółkami to od razu węszył jakiś podstęp i był bardzo przygnębiony. Moje tłumaczenia nic nie pomagały... Nie chcę myśleć, co by powiedział gdybym chciała gdzieś sama pojechać...

Nie możesz cieszyć się z tego co masz ?  Skupić na dobrych cechach? Przecież wyszłaś za mąż dobrowolnie prawda ? Myśl o tym co dobre. A co do innych spraw to jak to mówią 'wszędzie dobrze gdzie nas nie ma'. Powodzenia

Chcesz być męczennicą?  Poświęcisz się,  będziesz siedziała w domu nie robiąc nic ciekawego, aż wreszcie kiedyś wybuchniesz. Będzie kryzys, obwinisz o to jego, bo Ty oczywiście się starałaś. To może go chociaż uprzedź, że to dla jego dobra rezygnujesz z tego co chciałabyś robić.
Jakieś takie wrażenie odnoszę, że Ty nie szukasz sposobu, żeby być szczęśliwą w tym związku, tylko argumentów przeciw. Nie macie dzieci, nie jest Wam dobrze, trudno, czasem nie warto się męczyć. Ale może chociaż spróbuj jeszcze zawalczyć i jak piszą dziewczyny,  docenić go za to, dzięki czemu tyle lat byliście razem.

Coś w tym pewnie jest, to reakcja powiązana. Raz boję się zacząć spełniać marzenia, bo to może powodować między nami jeszcze większe różnice i doprowadzić do rozstania. A dwa to, że w pewnym siebie staję się sama w sobie kompromisem, powoduje że zaczynam się dusić...

Tylko gdyby to wszystko było takie proste, to można by było od tak zmienić. A tutja w grę wchodzą ludzkie emocje i uczucia, a ich nie wystawia się wiatr.

Wielokropek, bardzo mądre słowa i wygląda na to że się z nimi zgadzam. Za wyjątkiem jednej kwestii.

Ja owszem wielokrotnie rozmawiałam z moim mężem na temat tego, że czuję na sobie obowiązek tego żeby organizować nam czas w sensie wyjazdów, wspólnych wakacji (znalezienia oferty, noclegów i lotów itp) i że brakuje mi z jego strony inicjatywy. Wiele razy o tym rozmawialiśmy i za każdym razem jest mu przykro i  się postanawia zmienić. Po czym nie dzieje się nic...

Nie namawiam go do zmiany pracy - to zawsze on wychodzi z tym tematem, więc wtedy mu tłumaczę że są umiejętności, które musi podciągnąć żeby znaleźć lepszą prace - wtedy on deklaruje, że się weźmie za siebie, po czym nie dzieje się nic... Albo słyszę, że on nie wie jak się za coś zabrać...

Nie chcę być, jak to piszecie, męczennicą i użalać się nad sobą. Nie chcę też zrzucać winy na Niego, bo na 100% problem tkwi gdzieś we mnie - w tym, że może jednak moje oczekiwania rzeczywiście się zmieniły, ale nie potrafię ich wyartykułować i tym, że poświęciłam część siebie w sumie zyskując tylko flustrację

Ja mysle, ze twoj maz po prostu bardzo sie od ciebie rozni. Ty postrzegasz go, jako mogos, kto sie nir rozwija i zbyt malo wyciska od zycia. A jemu wastarczy to, co ma. To jest dla niego ZYCIE. Tak ma i nie przerobisz jego stosunku do bytu doczesnego. On nic innego nie potrzebuje, bo tak mu dobrze. Moim zdaniem: gdy go zaczniesz zmieniac, przerabiac, dazyc do tego, by zyl po twojemu, spowoduje jeszcze wieksza przepasc miedzy wami. ON JUZ TAK MA. I nie oceniaj go zbyt surowo. On nie zyje gorzej. On zyje inaczej. Nie dobraliscie sie.

Można się różnić i być razem szczęśliwymi.

Nic nie napisałam o naginaniu kogokolwiek. Przymus jest zachowaniem agresywnym.
Kompromis, czyli wzajemne ustępstwa też nie są dobrym pomysłem - przykładem małżeństwo autorki.
Zdecydowanie lepszym, oczywiście moim zdaniem , jest rozwiązanie gwarantujące zaspokojenie potrzeb (nie zabezpieczenie stanowisk) obojga. I jest to, także przy znacznych różnicach, ale dobrej woli i wzajemnej miłości, możliwe.

Edycja:
W konflikcie nie ma niczego złego. Schody rozpoczynają się, gdy każdy trwa przy swoim rozwiązaniu, w jego (tylko) oczach korzystnym dla obojga.

W wielu małżeństwach pasje są bardzo różne, w niektórych pasje ma tylko jedno. I sprawdza się to,  jeśli jest wzajemna akceptacja i tolerancja. I miłość przede wszystkim.
Ty, póki co, podbijasz temat wyłącznie różnic i przeszkód. Może odpowiedz sobie szczerze  na podstawowe pytania: czy Ty go jeszcze kochasz, czy chcesz z  nim być, dlaczego nie chcesz go zaakceptować takim, jaki jest, czy do miłości i szacunku do partnera potrzebujesz, by był ambitny, rozrywkowy, rozwijał się? 
Bo mam wrażenie,  że Ty już podjęłas decyzję i go nie chcesz. A jeśli tak, to czy warto to przeciągać?

Czyli muszę znaleźć sposób, aby jednak ujarzmić moją chorą ambicję i móc Go znowu akceptować takim jaki jest.

Podobno życie nie może być idealne i trzeba sobie zdać sprawę, że wszystkiego mieć nie można - albo kochający opiekuńczy mąż, który zapewni spokojną, dobrą przyszłość, albo rozrywkowy, szarmancki i świetny w łóżku mąż o niewiarygodnej reputacji.

Zaczynam mieć wrażenie, że coraz częściej tak to właśnie wygląda. Można kogoś kochać, ale niekoniecznie ten ktoś musi zaspakajać nasze wszystkie potrzeby. Wtedy trzeba wykazać się silną wolną i nie poddawać, pracować nad związkiem. Tylko, że to jest tak cholernie trudne w czasach, kiedy wkoło jest milion spraw do załatwienia...

A może to my po prostu idealizujemy swoje osoby, wydaje nam się że powinniśmy otrzymać więcej, bo nam się należy. A tak na prawdę to wszyscy w relacjach damsko - męskich jesteśmy przeciętni, ani lepsi ani gorsi od innych.

Proponuję, byś nie generalizowała (choć kusi, by usprawiedliwić się, uzasadniając, że nie tylko ja zachowuje się w określony sposób) tylko odpowiedziała sobie na zadane przez siebie pytania. Ułatwię Ci to.
Czy idealizujesz siebie? Jeśli tak, to dlaczego?
Czy myślisz, że powinnaś otrzymywać więcej niż inni?
Dlaczego uważasz, że to Ci się należy?

Używasz słów, które moim zdaniem utrudniają Ci życie. "Trzeba", "powinnam", "muszę" są sformułowaniami, które demobilizują a na pewno utrudniają wykonanie. Nie trzeba pracować nad sobą. Nie trzeba sobie z różnych rzeczy zdawać sprawy. Można. Proponuję, byś zmieniła wymienione wyżej zwroty na 'decyduję się" (albo 'nie decyduję się'). Niby mała różnica, ale jaka za nią idzie energia.