Cześć! Piszę, mając nadzieję na jakąś poradę..
Mam 22 lata,od dziecka jestem nieśmiałą osobą, jednak teraz zauważam,że ta nieśmiałość się pogłębia. Swobodnie czuję się dopiero przy znajomych, których znam załóżmy rok lub dłużej. Wtedy z takimi osobami mogę rozmawiac na luzie, pod warunkiem że rozmawiam z jedną, ewentualnie dwoma osobami. Gdy tylko jestem w grupie przestaję mówić. Ostatnio zaczęłam się zastanawiać, czy nie jest to spowodowane jakimś lękiem przed tym, że ktoś mnie wyśmieje itd.(np. jeśli mówię o sobie to streszczam to tak,żeby było jak najkrócej, bo chyba mam przekonanie, że nie jest możliwe,żeby kogoś interesowało moje nudne życie/ja). W zasadzie to zawsze mi się wydawało,że nie należę do osob, które się nadmiernie przejmują opinią innych, poza tym co napisałam.
Ostatnio coraz mniej wychodzę na imprezy. Nigdy nie przepadałam za wszelkiego rodzaju dużymi "zgromadzeniami" - kluby odpadają z założenia. Jak tylko okazuje się,że nie będę znała zbyt dużo osób na domówce, to się wymiguję..
Tylko że jednocześnie przy tej całej nieśmiałości i takim wycofaniu społecznym spowodowanym nie wiem dokładnie czym, mam potrzebę kontaktów. Czegoś bardziej "rozrywkowego" niż wyjście na kawę z przyjaciółką. Jest to takie trochę błędne koło 
Czy jest jakieś rozwiązanie takich problemów? Czy warto isć do psychologa? bo ja mam wrażenie,że przed psychologiem też bym się nie otworzyła. Nie mam tych problemów tak ściśle sprecyzowanych(co pewnie widać po tym co napisałam, bo to mi sprawiało trudność), gdzieś one tylko funkcjonują w mojej głowie, więc nawet cięzko by mi było opisywać sytuację(tak jak teraz)
- chloe2
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Mam troche podobnie tez dopiero po dłuższym poznaniu mogę swobodnie rozmawiać. Ale ogólnie wole samotność, siedzenie samej w pokoju i zajmowanie się tym co mnie interesuje.
Może spróbuj stopniowo spotykać sie z coraz większymi grupami. Ja właśnie czasem mam ochotę na wyjście do ludzi a jak już odbębnię to mi przechodzi i mam dosyć na długo. Nie każdy lubi to samo.
- takiwiatr
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Możliwe, że Twoje kompleksy są związane z bratem o którym piszesz w drugim wątku. Przy nim czułaś się nieciekawa, nieważna, niewarta uwagi, i pewnie tak Ci zostało. Piszesz o potrzebie kontaktów, czy chodzi Ci o jakieś szalone imprezy, czy raczej o takie głębsze więzi, przyjaźnie?
Chodzi mi raczej o imprezy(niekoniecznie szalone, aż tak rozrywkowa nie jestem), bo przyjaźni kilka utrzymało się przez te lata. Aczkolwiek wszystkie osoby, z którymi się przyjaźnię, to są osoby, z którymi chodziłam do klas w liceum/gimnazjum. Czyli takie, z którymi po prostu spędzałam tam dużo czasu i tak zostało.
Co do brata, to nie wiem czy akurat bym się zgodziła, bo on jest raczej typem naukowca, więc kontaktów z ludźmi ja mam jednak więcej..ale może jest to jakiś powód, z którego sobie nie zdaję sprawy.
Kilka razy z rozmowie z różnymi dalszymi znajomymi, usłyszałam jak różne zupełnie osoby(najczęściej dziewczyny) mówią, że dziwią się, że kogoś poznały i się zaprzyjaźniły(albo zakochały) bo przecież nie mają o czym rozmawiać, bo nie mają żadnych pasji, zainteresowań(i nie jest to wcale wyolbrzymianie z ich strony; zresztą wydaje mi się,że takich osób jest teraz dość dużo, przynajmniej w mojej grupie wiekowej). A ja, wręcz przeciwnie mam dużo zainteresowań różnego typu(różne sporty,książki itd), a mimo to rzadko z kimkolwiek o takich sprawach rozmawiam. W ogóle mam wrażenie, że 90% rozmów jakie odbywam jest o niczym, bo ludzie jakoś tak prowadzą teraz rozmowy..
- takiwiatr
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Jednak sama wspomniałaś o bracie, więc pewnie coś jest na rzeczy. Nie chodzi o ilość kontaktów z ludźmi, tylko o poczucie własnej wartości i pewność siebie. Możliwe, że zawsze czułaś że jesteś w cieniu brata, że on był zawsze bardziej chwalony za inteligencję. Może też nie potrafisz odnaleźć się w towarzystwie w którym królują rozmowy o niczym? Czy chodzi Ci o takie imprezy, na których znasz większość osób, dzięki czemu czuła byś się swobodnie, i na których można porozmawiać o poważniejszych sprawach?
Wiesz mi pomogła praca.
Osobiście jestem osobą raczej zdystansowaną, nie ufną i ostrożną w zawieraniu znajomości. Tak samo jak Ty nie wychodzę nigdzie jeśli nie będzie tam grona osób, które znam lub chociaż jednej koleżanki, której mogłabym się trzymać podczas wieczoru. Do grona moich przyjaciół należą osoby, które zapoznałam lata temu, z nowo poznanymi osobami raczej nie szukam kontaktu.
Jednak jeśli chodzi o pracę zmieniam się, sama tłumaczę sobie to tym, że po prostu wchodzę w rolę, której się ode mnie wymaga. Jestem pewna siebie, przebojowa, zawsze mam coś do powiedzenia, nie mam problemu z zagadywaniem obcych osób, ani wygłaszaniem przemówień przed dużą publicznością. Ludzie, z którymi pracuję mają zupełni inny obraz mnie niż jest w rzeczywistości. Wydaje im się, że wszędzie jest mnie pełno, że ciągle coś się w moim życiu dzieje i mam mnóstwo znajomych, dla których ciągle nie mam czasu. Gdy pytają co robiłam w weekend, a ja odpowiadam, że spędziłam wieczór z koleżanką przy lampce wina lub czytałam książkę, to albo patrzą z niedowierzaniem, myśląc że spławiam ich taką odpowiedzią, albo śmieją się bo myślą, że to żart.
To trochę tak jakby było nas dwie, może też tak spróbuj ?
