Niezrozumiała blokada - Netkobiety.pl

Z tego co przestawiłeś krótko o sobie, to jesteś ogarniętym, radzącym sobie kolesiem, więc te problemy, które opisujesz wydają się bardzo abstrakcyjne i irracjonalne.
nie masz żadnej koleżanki? dziewczyny z roku jak podchodzą do ciebie? np. taka dziewczyna z zajęć, podejdzie, zapyta się o jakieś zadanie czy coś związanego ze studiami, i co? kaplica?
onieśmiela ciebie płeć żeńska? jak byłeś mały, czasy podstawówki to też tak miałeś? siostrę masz? może jesteś przywiązany bardzo do mamy i zamykasz się na inne kobiety?
chciałabym coś mądrego w tej sprawie powiedzieć, ale psycholog ze mnie kiepski

Jeśli chodzi o studia to mam ten spokój, że na obu kierunkach 90% stanowią faceci

Jak do mnie kobiety podchodzą? Nawet nie wiem, ale raczej się domyślam. Z resztą sama możesz na to odpowiedzieć. Co byś pomyślała o kolesiu, do którego gadasz, a on nie odzywa się ani słowem tylko się na Ciebie patrzy? Na niektóre pytania można odpowiedzieć wizualnie (np. która godzina, co było na wykładzie, albo jak gdzieś dotrzeć), ale to jakiś promil ze wszystkich pytań, na które jestem "skazany" w życiu

Kobiety mnie nie onieśmielają, bo to nie jest tak że tracę głowę i nie wiem co powiedzieć. Nie stresuję się. Mimo że wiem co chce powiedzieć nie jestem tego w stanie powiedzieć. Nie tyczy się to tylko sytuacji face-to-face, ale na przykład w grupie. Mogę gadać z pięcioma znajomymi, a jak podejdzie kobieta to koniec. I mimo, że że jest 5 do 1 dla mnie rozmowa się kończy. Czasami mam ochotę nic nie mówić, ale zwyczajnie się wydrzeć, tak bezsensu, żeby się tylko "przełamać" (nie wiem jak to tak naprawdę nazwać), ale i tego nie jestem w stanie zrobić.

Przywiązany do matki jakoś nie jestem, więc w tym problem chyba nie leży. Od 3 latach mieszkam sam i widuję się z rodzicami maksymalnie raz na miesiąc. Z czego zazwyczaj jest tak, że jadę do nich nie dla tego bo chce (często burzy mi to różne plany, bo oni mieszkają pół Polski dalej), tylko bo tak wypada.

Jak radzę sobie w życiu? Różnie. Wiem, że pewnie większość ludzi bierze mnie za świra i wariata co z psychiatryka uciekł. Nie mam im tego za złe, bo pewnie gdybym był normalny to też bym tak myślał o takiej osobie. Miałem sporo ciężkich sytuacji przez to, jedne śmieszniejsze, drugie smutniejsze, a jeszcze inne kompromitujące. Było też tak, że wielu rzeczy które sobie zamierzyłem nie mogłem przez to zrealizować, za co mam do siebie żal, ale nie będę tutaj się o nich rozpisywać.

To coś czuję, że byś się nagadała... ale przynajmniej nie przerywałbym

Ale ja z pisaniem do kogoś nie mam problemu. Jeśli usiadłabyś koło mnie i była cierpliwa to na każde wypowiedziane przez siebie zdanie otrzymałabyś odpowiedź na kartce. Tak jak panie w urzędzie, albo w tamtym tygodniu w dziekanacie

Problem byłby z wypowiedzeniem jakiegokolwiek słowa. Nie ważne, czy w rzeczywistości, czy przez Skype, czy przez telefon.

Juz dzisiaj o tym pisalam na innym watku, idz do specjalisty i rozwiaz sobie ten problem. Ja kiedys chodzilam do psychologa i na spokojnie rozpracowywalismy rozne problemy, chwile to trwalo, ale naprawde warto i szkoda czasu sie meczyc. Twoj problem jest do rozwiazania na spokojnie, bo ty sie taki nie urodziles, po prostu gdzies tam po drodze cos sie wydarzylo, ze tak ejst, warto to zrozumiec