DDA-Jak z tym walczyc? - Netkobiety.pl

DDA jest paskudztwem, które wpływa dość paskudnie i podstępnie na życie. Bez rozliczenia się ze sobą i swoją przeszłością będziesz miała kłopoty z każdym związkiem czy przyjaźnią. Idziesz dość normalną ścieżką -psycholog i psychiatra. Psychiatra jest upoważniony do wydania diagnozy, tak działa to w Polsce. Przepisze Ci konkretne leki, jeśli wymaga tego Twój stan. Same leki to nie wszystko. Twoje życie zmieni się dopiero po terapii. Od tego jest psychoterauta.
W sprawach DDA dość dobre są przychodnie leczenia alkoholizmu. Zajmują się nie tylko alkoholikami czynnymi, ale również ich rodzinami. Leczenie odbywa się na NFZ.
Dzieci alkoholików dzielą się na cztery typy - bohater, błazen , dziecko we mgle i kozioł ofiarny. Cechy, które nabywają i sposoby funkcjonowania przechodzą na dorosłe życie.
Sądzę, że Twoja terapia to konieczność.

Mam przyjaciółkę, która jest DDA zdarzają się jej potknięcia (najczęściej kiedy jej ułożony plan np. na jakieś działanie pójdzie nie tak), ale jest szczęśliwą mężatką i mamą dwójki dzieci. Oczywiście już od kilku lat chodzi na terapię. Zaczynała od terapii grupowych, obecnie chodzi na spotkania indywidualne. W jej przypadku pomogło też znalezienie dwóch pasji hodowli psów i fotografii, poza tym jej chłopak, teraz już mąż wspierał ją i znosił dzielnie, napady paniki. Jedynym, co może pomóc DDA jest terapia, sama widziałam efekty i widzę je nadal. @hassana głowa do góry i szukaj terapii, czym prędzej, tym lepiej. Powodzenia

MrSpock masz racje, ze terapia to tylko ciągłe bycie na prochach, dlatego uciekłam spod gabinetu psychiatry. Mimo, że wiem iż mój stan jest na prawde zły to nie chce doprowadzic siebie do depresyjnego stanu i przesypiac połowe dnia przez leki psychotropowe. Dostałam o podobnym działaniu jakis czas temu na uspokojenie i po ich zażyciu nie bylo ze mna kontaktu... jednak bez tego jest mi cholernie ciezko. Jesli chodzi o pasje to ja na nia nie mam czasu... ani nawet pomyslu szczerze mowiac. Ciagle pracuje, jak nie w pracy to na studiach, a w innych wolnych chwilach chlopak i czesto zaczynane przeze mnie trudne rozmowy. Nie potrafie z tym zawalczyc ;/

Apologises piszesz, że będę miała kłopoty w każdym związku- nie jestem pewna czy masz rację. W moim poprzendim 4letnim zwiazku nie czułam się tak... może to przez to tak jak wcześniej pisałam, że on nie okazywał mi tyle uczuć i czułości co mój obecny partner na początku. Nie byłam do tego przyzwyczajona i wydawało mi sie, że tak ma byc. Jednak dopiero z moim obecnym partnerem moje zycie sie odmienilo i stracilam nad soba kontrole, bo zaczelam byc od kogos emocjonalnie zalezna... zobaczylam, ze on mysli o mnie, wciaz chce mi pomagac i mnie wyreczac i okazuje duzo milosci (bynajmniej bylo tak kiedys), a wczesniej w moim zyciu tak nie bylo... nie czulam sie kochana i sama tez bardzo nie kochalam. Radzilam sobie ze wszystkim sama, wszystkie sprawy biezace zalatwialam sama,a  teraz jest ktos kto chce mnie w tym wszytskim wyreczac i tu pojawia sie problem, bo ja nie potrafie sobie z tym radzic... jak się poklocimy to nie wiem co mam ze soba robic, glupieje na mysl, ze moje poukladane zycie mogloby zostac rozwalone przez nasze rozstanie.

Ciężko mi oceniać Twoje związki tak w ciemno. Pierwszy był raczej bez zaangażowania i być może dlatego w miarę długi. W tym zaczynasz mieć problemy. DDA to ogólnie problemy w kontaktach międzyludzkich, z naciskiem na związki.
Strach przed psychiatrami i psychologami jest dość złudny. Tabletki jeśli są potrzebne, można dobrać do sposobu życia, pracy. Nie bierzesz ich całe życie. Początkowo rzeczywiście mogą ogłupiać, spowalniać, ale to przejściowo. Są mniej przeszkadzające (np asentra) i bardzo mocne, kwestia dopasowania. Z samym psychiatrą będziesz miała krótko do czynienia. Ważniejszy jest kontakt z dobrym terapeutą. To dzięki niemu zaczniesz sobie radzić z DDA. Jeśli wciąż masz wątpliwości zajrzyj na dda.pl .porozmawiaj z ludźmi z takimi samymi problemami, dowiedz się jak sobie poradzili. Jesteś jedyną osobą, która ma wpływ na Twoje życie. Ty decydujesz i Ty działasz.

MrSpock napisał bardzo cenną radę.
Musisz z marszu zapisać się na jakieś zajęcia, ale nie odkładaj tego tylko zrób to od razu teraz, dzisiaj. Pomyśl co lubisz robić. Ja lubię tańczyć więc zapisałam się na zumbę, polecam. A jak będziesz się ruszać to wytworzą się hormony szczęścia i od razu lepiej się poczujesz. Poznasz nowe koleżanki, będziecie mieć wspólne wyjścia. Będziesz mieć swoje pasje, przez co i zyskasz w oczach Twojego partnera. A Ty sama poczujesz się piękniejsza i wzrośnie Ci samoocena. A jak Ty się będziesz czuć seksi to i inni będą Cię tak postrzegać (sprawdzone). A jak wyjdziesz gdzieś bez niego to może i on poczuje się odrobinkę zazdrosny, tak na plus. Dbaj o siebie, makijaż , fryzura, ciuchy seksi, jakiś flircik z Twoim facetem, robienie razem rzeczy które was śmieszą, cieszą. Zobaczysz jakie to jest super.

Ważne, że sobie uświadomiłaś swój problem. Teraz tylko podejmij pracę w tym kierunku, tak jak ci tu radzą forumowicze. Myślę, że dobry terapeuta może wiele pomóc, albo grupa wsparcia. Nie wiem czy tabletki mogą pomóc na chorobę duszy. Ja bym nie wzięła, nigdy nie wzięłam żadnych uspokajaczy, żebym nie wiem jaki stres miała.

Masz fajnego faceta i tego się trzymaj. Masz problem z zazdrością o niego, wypracuj więc sobie schemat jak to pokonać.

Poparz na to z takiej perspektywy:
są kobiety o urodzie modelki, inteligentne, wykształcone, nie mające DDA , nie mające żadnego kryzysu w związku, a i tak są zdradzane (wystarczy poczytać fora), bo to wszystko nie ma znaczenia;
jeśli facet jest słaby to i tak zdradzi, my nie mamy na to wpływu, ale po co się martwić na zapas, jeśli zdradzi to znaczy że nie jest wiele wart, no to po co mi taki facet. Pewnie będzie bolało, ale dam sobie z Tym radę, znajdę wsparcie (choćby i w wątku "kobiety na zakręcie") i znajdę nowego faceta.

Gdy nachodzą Cię myśli o zdradzie, to od razu włącz myślenie typu: nie dał mi powodu żebym go podejrzewała o zdradę, jest ze mną więc mnie kocha, przecież go na siłę nie trzymam, przywołaj w myślach wszystkie dobre rzeczy, które dla Ciebie zrobił i pomyśl, że przecież nie poświęcałby się tak gdyby nie kochał. Tak on mnie kocha, to tylko mój lęk który za chwilę minie.

A że zwróci uwagę na ładną dziewczynę. Cóż mnie też to boli, jak każdą nie tylko Ciebie i  mnie, po prostu zwróć mu uwagę żeby tego nie robił, bo Ty chcesz być dla niego tą jedyną, jak każda inna dziewczyna. A sama pomyśl w ten sposób, mnie też podobają się faceci, ale czy chciałbym się np. z nimi przespać, zamienić mojego faceta na innego, na pewno nie, więc on myśli podobnie. Moim zdaniem ta gadka to po prostu informacja co mi się w dziewczynach/ facetach podoba, jaki jest typ urody który mi się podoba. Ja sobie to tak tłumaczę. Mój mąż wie, że jestem zazdrosna i dlatego nie mówi mi takich rzeczy, a poza tym postarałam się, żeby też był odrobineczkę zazdrosny. Bo nie był wcale i ja myślałam że nie kocha.

Jeśli potrzebujesz żeby ci mówił że cię kocha, to co za problem, każdy czegoś potrzebuje a ty właśnie tego, więc niech mówi ci codziennie patrząc w oczy, przytulając i całując. Mój nie ma z tym problemu. Wie że tego potrzebuję od czasu do czasu. Powidz mi zresztą , która dziewczyna o tym nie marzy.

Powiedz mu spokojnie: mam taki problem..., ponieważ...., więc nie rób przy mnie takich rzeczy.... i okazuj mi swoje uczucie, bo ja tego potrzebuję. Każdy ma jakiś problem nikt nie jest ideałem , a ja mam właśnie taki.  Podejmuję pracę nad tym i chcę żebyś mnie wspierał. On nie musi z tobą prowadzić filozoficznych rozmów, wystarczy że będzie, że cię wysłucha, a jak masz napad to podejdzie, obejmie i spokojnie powie: kocham cię więc czym się martwisz.
Problemy zawsze są i będą, ale trzeba sobie z nimi radzić we dwoje.

Pisz na forum jeśli cię nosi, nie biegnij od razu na nim się rozładować, (nie dyskutuj z nim wtedy gdy jesteś zła ) tylko najpierw napisz tu na forum.
Na pewno zauważysz że samo opisanie problemu już częściowo rozładowuje napięcie.

A my tu będziemy Cię wspierać.

Hassana

Nie jest jeszcze za późno.

Jest z Tobą bo tego chce i tego się trzymaj.

Ja mojemu mężowi też zadawałam wprost takie pytania. Dlaczego ze mną jesteś? Dla dziecka? Dla wspólnych interesów? Bo co ludzie powiedzą? A on zawsze miał tą właśnie odpowiedź. Jestem bo tego chcę. Gdybym nie chciał być z tobą to by mnie tu już dawno nie było.
I tego się Hassana trzymaj. On Ciebie chce, taka jaka jesteś.

Mój też nie wiedział zbyt wiele o moich przeżyciach. Ale to nie ma znaczenia bo to Ty musisz się od tego uwolnić. I dasz radę.

Faceci pod pewnymi względami są podobni. I Twoja sytuacja jest też podobna jak kiedyś u mnie.

Ja wszczynałam kłótnie dla niego z byle powodu, ale po jakimś czasie zrozumiałam że powód jest i to jeden i ten sam zawsze, tzn. myślałam że on mnie nie kocha, bo skoro powiedział taki i tak, skoro zrobił taki tak , no to przecież nie może mnie kochać. Ale teraz wiem, że to tak nie działa. Faceci mają zupełnie inne myślenie niż kobiety.
A że w kłótni mówią przykre rzeczy, u mnie tez tak było i też potem mówi że on tak nie myśli i nie mogę brać do siebie tego co się w kłótni mówi.
I ten święty spokój, no u mnie też tak było. Mówił proszę daj już mi z tym wszystkim święty spokój, a ja tego nie rozumiałam, chciałam żeby czuł i myślał jak ja . Teraz wiem że to nie możliwe jest.
To ze nie chce mówić to może być jego reakcja obronna, bo może chciałby ci pomóc, ale nie potrafi i to go wkurza, dlatego odsuwa od siebie ten problem.

Musisz zapisać się do psychologa, potem na terapię, co szkodzi ci spróbować. Tylko na leki ja bym się nie zgodziła. I koniecznie zajęcia ruchowe,żebyś poczuła radość w sobie.

Życie ma się jedno, szkoda czasu na zadręczanie samej siebie. Bo to co my robimy to właśnie zadawanie sobie bólu. Ja to poczułam sama i wtedy się tego przestraszyłam, od tego czasu nigdy już nie doprowadziłam do takiej sytuacji.

Hassana

Jesteś fajną uczuciową dziewczyną, masz fajnego chłopaka i macie szansę stworzyć rodzinę, dom dla Waszych dzieci.
Tylko musisz to sobie wszystko poukładać.

A jak on zobaczy, że odpuściłaś, to sam się do Ciebie zbliży.

Hassana musisz odpuścić, na razie z nim nie rozmawiaj o tym, on na prawdę nie musi wszystkiego wiedzieć o tobie. Ty na pewno też o nim wszystkiego nie wiesz. Spróbuj cieszyć się wspólnym życiem.
Po prostu spróbuj przez pewien czas odpuścić, nie kłócić  się, nie narzucaj mu się. Tylko spokojnie sobie żyj. Znajdź sobie jakieś zajęcie które będzie sprawiać ci przyjemność. Zobaczysz że to odciągnie cie od złych myśli.

Na końcu doszłam do wniosku, że ja prowokuje te kłótnie, bo chcę się sama ukarać , chcę cierpieć, bo chyba się uzależniłam od tego stanu. Kiedy to zrozumiałam, przeszło mi jak ręką odjął.

Nie ma ludzi którzy nie mają problemów. Ty masz akurat taki, ja tez miałam. Twój chłopak ma inne. A życie przyniesie jeszcze inne.

Grunt to się nie poddawać. Jak się nie poddasz to zwyciężysz.

Pisz Hassana co u Ciebie. To pomaga.