Jak przywrócić kobiecie wiarę w związek? - Netkobiety.pl

Dziękuje za odpowiedź zbytdelikatna.

Cóż też uważam, że muszę ponownie zmienić podejście i zdystansować się do tego. I tak za dużo już pokazałem jej "miękkiego podbrzusza". Balem się wcześniej to zrobić, bo nie wiedziałem kompletnie co się dzieje w jej głowie i co jest przyczyna. Już jej niedawno powiedziałem, że mam za sobą takie życiowe doświadczenie, w którym kręciłem z dwiema kobietami, a efektem tego była strata kontaktu z obiema i gówniane uczucie o sobie po tym błędzie. Widać, ze trochę ja to przez chwile ruszyło. Może zdała sobie sprawę, ze mnie tez może tak stracić. To chyba jedyny kierunek jaki mogę teraz obrać, by przekonać się i ja co do słuszności naszego związku... Tylko jak tu kryć emocje, jak tu stłumić w sobie ten zal i wściekłość...

Dziewczyna generalnie sika na Ciebie, a Ty stajesz na głowie, żeby łaskawie zamknęła fontannę moczu. Powiem Ci po męsku: Sprawdź czy jeszcze masz coś między nogami.
Przestań się kontaktować z nią na jakiś czas, zacznij być niedostępny i czekaj. Za jakieś kilka tygodni albo wróci z płaczem na kolanach do Ciebie albo przekonasz się, że niewarto za nią płakać.

Nie ukrywam, czytając Twoją historię trochę się wzruszyłam. Z tego co piszesz to jesteś świetnym, uczuciowym facetem i nie jedna kobieta chciałaby mieć kogoś takiego u boku.
No cóż, wyjścia innego nie masz jak tylko trzymać się słów "trzeba coś stracić, by to docenić". Jeżeli Cię kocha to prędzej czy później przejrzy na oczy, chociaż obawiam się najgorszego. Może tak być, że wpakuje się w romans z tym facetem, a gdy ją skrzywdzi to dopiero wtedy uświadomi sobie jak bardzo Cię kocha. Tylko czy wtedy umiałbyś jej wybaczyć skok w bok? Eh, takie zauroczenia są najgorsze.

Każdy związek prędzej czy później przeżywa poważny kryzys to jest próba dla związku,jeżeli on przetrwa to znaczy, że opiera się na dużym uczuciu. Z własnego doświadczenia napisze Ci, że zauroczenia inną osobą są ogromną przeszkodą do pokonania, bardzo niewielu parom udaje się wyjść z takiego kryzysu bez blizn. Musisz być przygotowany na najgorsze, niestety. Wszystko zależy od Twojej kobiety, skoro Cię kocha to przetrwacie. Teraz skup się na sobie. Czuję, że jesteś od niej zależny a przecież Twoje szczęście powinno być dla Ciebie na pierwszym miejscu. Bla, bla "szczęście naszej drugiej połówki powinno być ponad nasze" , ok, ale w szczęśliwych związkach, innych problemach. Co zrobisz gdy okaże się, że przespała się z tym facetem? Będziesz bezradny, skrzywdzony a ona będzie układała sobie życie na nowo, do czasu. Moim zdaniem zrobiłeś już dużo dla tego związku, nawet bardzo dużo. Twoja rola się skończyła, dlatego zaciśnij pięści i czekaj na jej ruch.
A tak z innej beczki, nie próbuj dawać jej powodów do zazdrości. Gdy zagrasz w ten sposób ona bez wahania będzie miała wymówkę aby wycofać się z tego związku i jak scenariusz piszę, sam wiesz. Bądź nienaganny, taki jak zwykle. Od niej zależy czy to spieprzy czy nie.
Jeszcze jedno, proszę Cię jeżeli Ty uważasz, że przy Tobie kobieta zmienia się w "pięknego łabędzia" i po jakimś czasie odlatuje z Waszego wspólnego gniazdka do lepszej partii to jesteś zakompleksiony i niedowartościowany a przez to zbyt mało pewny siebie, a uwierz, że kobietom imponują tacy faceci. Dlatego radzę ostro wziąć się za siebie.

Rozumiem, że ciężko Ci myśleć w tej sytuacji racjonalnie i tak Cię bardzo podziwiam za Twoją postawę. Sama mam problemy ze swoim facetem i wiem jak to ciężko spojrzeć na nie  z boku, do tej pory nie znalazłam na to sposobu. Gdybym znalazła się w Twojej skórze już dawno bym odpuściła, wiem, że o miłość się walczy jednak nie umiałabym znaleźć w sobie tyle siły co Ty. Myśl, że jest ktoś drugi by mnie zabiła od środka. Niesamowicie Cię podziwiam.
Co do problemu, głębiej go analizując stwierdziłam, że na początku powinieneś odbudować swą pewność siebie. Ten drugi wcale nie jest od Ciebie lepszy.
A tak z innej beczki, znalazłam cytat adekwatny do Twojej sytuacji,  "Oddać komuś serce to czasem za mało. Niektórzy są tak ślepi, że wypadałoby im oddać swoje oczy, by dostrzegli skarb jaki mają tuż obok".

Sam zastanawiam się skąd mam w sobie tyle sił. Możliwe, że dalej jestem w szoku, bo to stało się tak nagle i bez żadnych ostrzeżeń. Do tamtej chwili byłem pewny, że to właśnie to... planowałem oświadczyć się jej w sylwestra, albo z początkiem wiosny. Nasze rodziny uwielbiają nas... Nic nie zapowiadało takiej katastrofy. Nawet ona jeszcze dzień przed tym jak już wszystko było wiadome, zapewniała mi, że nie zostawi mnie i jest ze mną szczęśliwa... Nie mogę do tej pory uwierzyć, że tak spokojna i łagodna dziewczyna potrafi tak bardzo się zmienić i oszukiwać wszystkich... nawet własnych rodziców z którymi jest bardzo blisko.

To prawda... każdy kolejny dzień, a nawet godzina zabija we mnie wszystko. Nie mogę się na niczym skupić, a jedynie alkohol tylko na chwilę tłumi moje myśli. Wiem, że to nie jest rozwiązanie...

takajedna_5 - dziękuje za ten cytat. Rzeczywiście dobrze oddaje moją sytuację. Zastanawiam się, czy nie umieścić tego na tablicy FB by to przeczytała... tylko nie wiem czy to dobry pomysł. Może pomyśleć, że dalej użalam się nad sobą, a taki wpis poinformowałby wszystkich naszych znajomych i rodziny o kryzysie w związku... to wywołałoby w niej złość i poczucie presji... a jak wiadomo nie zmuszę jej do siebie na siłę.

mmmsss - tak, wie o tym, że jesteśmy razem. Ma go w znajomych na FB i widzi wszystkie nasze wspólne zdjęcia, status... Ba! Po tej nocy, kiedy chciałem opuścić jej dom, napisałem do niego wiadomość:

"Słuchaj koleś... Do tej pory byłem cierpliwy, ale właśnie skończyły się żarty. Ja Ci z brudnymi butami nie wpier**lam się w życie, ale jeśli będzie trzeba, to jestem w stanie to zrobić. Nie życzę sobie, byś wypisywał, dzwonił, bądź spotykał się z moją kobietą! Nie jestem idiotą, który na to sobie pozwoli. Znajdź sobie wolną laskę i ją bajeruj. Jeszcze raz dowiem się, że za moimi plecami kombinujesz, to nie poznasz się w lustrze. Rozumiesz?! Wypier**laj z naszego życia!"

Dziś jak na to patrzę, to uważam, że zrobiłem totalny błąd pisząc do niego, ponieważ dałem mu tylko asa do rękawa, by użył go przeciwko mnie. Nie jestem typem, który najpierw uderza w twarz, a potem pyta... Jeśli jej pokaże tą wiadomość, to zyska na tym więcej niż ja na tej żałosnej próbie zastraszenia go. Co prawda z relacji jej mamy i jej reakcji przez kilka dni, wydaje mi się, że nie pokazał jej tego, a mi samemu nic nie odpisał.

Też uważam, że mogłem tamtego dnia opuścić jednak jej dom. Prawdopodobnie i tak za mną ruszyliby jej rodzice, by mnie zatrzymać... ale efekt byłby silniejszy. Teraz defakto odpuściłem walkę o nią... ale obawiam się, że nie dość dosadnie dałem jej do zrozumienia, że może mnie stracić. W ostatniej wiadomości napisałem niepotrzebnie, że "odezwę się za jakiś czas". Ona mogła to potraktować po prostu jak dodatkowy czas na to by upewnić się, czy tamten ją chce i czy jak mnie rzuci, to znajdzie się z miejsca w jego objęciach. Cała sprawa wyszła na jaw na etapie, kiedy on prawdopodobnie nie wiedział jeszcze, że jej tak zaimponował. Prowadzili po prostu zwykłe rozmowy. Teraz jest już pewny, że jest coś na rzeczy... więc ma teraz doskonałe warunki do działania. Możliwe, że właśnie strzelam sobie samobója...

Ciekawy jestem też jak zareaguje na dzisiejszy dzień chłopaka... Niby nadal jesteśmy ze sobą... niby nadal jestem jej chłopakiem... ale czy odezwie się choć w kilku słowach z życzeniami? Ehh...

Jeśli zapomniałaby o Dniu Chłopaka to by mi ręce opadły.
Jestem ciekawa kiedy ta dziewczyna przejrzy na oczy.
A Ty nie pij, bo wpakujesz się przez to w jakieś problemy. Wiadomo, od alkoholu w głowie dobrze się nie dzieje.
No i najważniejsze, nie obwiniaj się o nic, nie analizuj każdego słowa, czynu skierowanego w jej stronę. Po co? To Cię tylko bardziej przygnębia.
Zrobiłeś tyle ile mogłeś, nic więcej nie da się w tej sytuacji zdziałać.
Jeszcze raz powtarzam, weź się za siebie. Nie chce krakać, ale przez te problemy możesz się kiedyś obudzić z ręką w nocniku.
Zajmij się sobą, rozwijaj swoje zainteresowania, spotykaj się ze znajomymi, odbudowuj swoją pewność siebie. Może tak być, że jak Twoja dziewczyna zobaczy, że przeszedł Ci czas użalania się nad sobą to zadziała to na nią jak płachta na byka. Takie, o "kurde mogłam stracić super faceta!". Obojętność czasem popłaca. Hah, wiem po sobie. W moim przypadku gdy mój mężczyzna się o mnie stara, imponuje mi to i nie czuję się w żadnym wypadku zagrożona dlatego odbija mi. Robię rzeczy których potem żałuję bo tak wiem mój facet jest, kocha mnie i mi wybaczy. Ale gdy rolę się odwracają on z braku sił odpuszcza to ja naglę się budzę i ta myśl "co ja odpierd*lam". Trochę to przypomina zabawę w kotka i myszkę, ale czasem ktoś potrzebuje wylania zimnej wody na głowę żeby się obudzić.

Mimo podzielonych zdań uważam, że napisanie do niego było błędem. Tak jak pisze mmmsss, dałem mu do zrozumienia, że ona jest nim zainteresowana, a ja tracę kontrolę... Niestety nie jestem już w stanie tego odwrócić. Pozostaje mi liczyć na to, że on rzeczywiście zachowa to dla siebie jak przystało na mężczyznę. W przeciwnym wypadku tylko sobie zaszkodziłem.

Nie mam problemu alkoholowego. Pije tylko okazyjnie, ale przez ostatnie dni kompletnie nie byłem w stanie zahamować najczarniejszych myśli o tej sytuacji i sobie. Obecnie czuje się trochę silniejszy ( między innymi dzięki waszemu wsparciu ) i nie zamierzam wracać do %.

Co do tamtej nocy, kiedy chciałem wyjść z jej domu, to myślę, że ona bała się konsekwencji tego, ze wyjdę. Reakcji jej rodziców, zagrożenie mojego zdrowia, no i fakt, że nie była przygotowana tamtej nocy na zerwanie ze mną. Gdybym rzeczywiście przeszedł tą drogę i wrócił do domu, to nie byłoby już odwrotu.

Postanowiłem zupełnie odizolować siebie od niej. Wyłączyłem czat na FB dla niej. Może nadal do mnie napisać, ale mnie chociaż nie będzie dołowało jak widzę, że jest dostępna do późnych godzin nocnych, a nie odezwie się nawet na jedno słowo. Jedyny kontakt jaki pozostawiam to telefony od jej matki, która stara mi się pomóc i relacjonuje mi ich prywatne rozmowy. Z tego co dowiedziałem się dziś z tego źródła, to ona unika kontaktu z tym facetem w pracy. Mają tam przerwy, na które do tej pory wchodziła między innymi z nim. Ponoć sama popiera pomysł wstrzymania kontaktu, bo chce sprawdzić, czy zatęskni za mną. Na chwilę obecną jednak takich objawów jej matka nie zauważyła. Nie wiem na ile można wierzyć jej słowom, ale jestem w 100% pewny jej matki, która sama jest przerażona wizją rozpadu naszego związku.

Drugie z moich postanowień to wytrwanie w tej "separacji" do końca tygodnia. Chyba, że ona sama przerwie ciszę i pierwsza wykona ruch. Po tym czasie porozmawiam jeszcze raz z jej rodzicami, by dowiedzieć się jak ten tydzień na nią wpłynął. Będzie wówczas na 100% przez weekend w domu, więc będą mogli z nią jeszcze raz ostatni pogadać i zobaczyć jej reakcje. Jeśli nadal nic w niej się nie zmieni, to wówczas mogę wysłać takiego smsa jak napisała mmmsss. Tylko wówczas będę miał absolutną pewność, że zrobiłem wszystko co mogłem, by uratować ten związek. Jest mi to niezbędne do tego by później mieć dla samego siebie uzasadnienie rozpadu tego związku. Jest to szczególnie dla mnie ważne, bo ktokolwiek by jej spytał o mnie, to zawsze twierdzi, że nie ma mi absolutnie nic do zarzucenia... Zerwanie bez powodu jest dla mnie kompletnie nielogiczne i męczyłoby mnie to długimi miesiącami, a może nawet latami... a tak chociaż będę miał pewność, że zrobiłem ze swojej strony absolutnie wszystko co możliwe.

Jedyne co teraz mogę robić, to ratować swoją zrujnowaną samoocenę i przyszłość, która do tej pory była ukierunkowana wyłącznie na życie z nią. Sytuacja jest o tyle dramatyczna, że firma w której obecnie pracuje, chyli się ku upadkowi, co do tej pory było mi na rękę ( odprawy i możliwość przeniesienia się do jej miasta ). Obecnie to jest problematyczne, bo jak dostanę wypowiedzenie, to pozostaje pytanie... gdzie szukać teraz pracy? W jej mieście, czy w okolicy mojego domu? Na szczęście dorabiam sobie na boku i mam oszczędności na jakieś 3 miesiące życia.

Jednego jestem pewny... nigdy się nie poddam! Nie jestem typem faceta, który rzuci się pod pociąg z powodu rozstania z kobietą. Przeżyje to bardzo... może będę zmagał się z chwilową depresją, ale nie poddam się. Mam za sobą już kilka nieudanych związków, z czego każdy był trudny. Staram się wyciągać wnioski z nich. Jak widać, dalej muszę nad sobą pracować. Nie wystarczy jak widać znaleźć kobietę, która nie ma wad poprzedniczek.. trzeba też rozwiązać problem ze sobą, który je odpycha ode mnie. Pracowałem nad tym już w trakcie obecnego związku. Wydałem sporo kasy na dentystę, który poprawił mi uzębienie, nawiązałem sporo kontaktów biznesowych, dla większej stabilności finansowej. Jedyne co widzę teraz w sobie to fakt, że przybrałem na masie do lekkiej nadwagi ( 85kg / 177cm wzrostu ). Nie jest to coś strasznego, ale sam czuje się z tym mało komfortowo. To byłoby trochę dziwne, że tym ją odstraszyłem, skoro poznałem ją gdy sama borykała się z problemami nadwagi... To raczej odwrotnie.. szczuplejsza poczuła, że na więcej ją stać i w głowie się poprzewracało... Przyznam, że zdecydowanie wolałbym ją cięższa o te 10kg niż teraz, gdy w głowie jej się miesza.

Ona bała się reakcji jej rodziców, że zaczną ją opieprzać, że Cię w środku nocy wypuściła z domu a nie tego że sobie pójdziesz i nie wrócisz. była nieprzygotowana na zerwanie z Tobą ? A Ty niby jesteś przygotowany na takie huśtawki jakie Ci funduje? Pluje Ci w twarz a Ty będziesz udawał, że deszcz pada ?
Wiadomośc do faceta napisałeś trudno stało się teraz już nic nie zrobisz. Raczej jej nie pokazał bo zaraz by do Ciebie wyleciała z pretensjami "czemu do niego piszesz już wystarczy, że zdjęcie wstawiłeś i on widział"
Jeśli chodzi o Twoją nadwagę to podobno jak się kocha to sie go akceptuje takiego jakim jest a nie szuka co by tu w nim zmienić. Uwierz, że nawet gdybyś miał 10 kilo nadwagi ale miał wysoką samoocenę to dziewczyny by na Ciebie leciały.

Na życzenia ja osobiście bym odpisała krótko i zwięźle "Dzięki" i wróciła do ciszy, niech pogłówkuje czemu już nie jestem taki milutki i nie latasz za nią no ale to tylko moje zdanie.

Nie uwierzycie... ale zadzwoniła do mnie dzisiaj. Byłem akurat na spotkaniu biznesowym i słyszę jak mi na przemian oba telefony ( służbowy i prywatny ). W końcu w 3 próbie odebrałem na chwilę i powiedziałem, ze oddzwonię po spotkaniu. Tak też zrobiłem, zaciekawiony co się stało, że do mnie dzwoni i to tak zajadle.
Spytałem czy coś się stało, że dzwoni. Odpowiedziała, że nie. No to ja na to, jak się czuje z tym, że nie mamy ze sobą kontaktu od kilku dni. Odpowiedziała, że „chyba trochę tęskniłam” – głosem niczym mała dziewczynka, która zgubiła ulubionego misia. Trzymałem jednak gardę i stanowczo mówiłem o tym, że tak naprawdę ta rozmowa mogłaby już w ogóle się nie odbyć, gdybym był innym facetem. Przyznała mi się wówczas, że korporacja ma na nią taki negatywny wpływ, że jej odbija. Oczywiście powtórzyłem po raz kolejny, że ja nie winię firmy, a tylko ją i obiekt jej westchnień za zaistniałą sytuację. Starała się podkreślić bardzo, że przyznanie się do winy to połowa sukcesu. Potwierdziłem, że cenię to, ale nie na to czekam. Wydawała się być zdezorientowana, tak jakby powiedziała wszystko, co miało załatwić całą sprawę… Powiedziałem, że jak ktoś ma dylemat, to znaczy że ma kilka opcji do wyboru i musi się zdecydować na konkretnie jedną. Na taką decyzję czekam. W odpowiedzi usłyszałem, że nie utrzymuje już kontaktu z tym facetem, o ile wierze w jej słowa ( sprawdzałoby się to co mówi swojej mamie ). Odpowiedziałem na to, że na zaufanie trzeba jeszcze sobie zapracować i musi minąć sporo czasu. Zaproponowała, żeby nie tracić pieniędzy na telefon, to skontaktujemy się przez TeamSpeak w domu jak wrócę ( coś ala Skype ). Odmówiłem. Zaproponowała więc, bym odezwał się na FB jak wrócę. Powiedziałem, że jak będę to będzie widziała, że jestem dostępny to może napisać. Zrobiłem tak, by pokazać jej, że nie wrócę od tak do starych standardów. Zrobiła jeszcze za mało by wszystko wróciło do tego co było przed tym kryzysem.
Czułem po całej tej rozmowie, że jest trochę skruszona, ale jeszcze nie dostatecznie. Nie czuć w niej tej pewności, że chce tylko mnie. Tak czy inaczej doceniam to, że zrobiła coś z własnej inicjatywy i to w odpowiednim momencie, bo dziś byłem już wyjątkowo bojowo nastawiony do niej. Szykowałem się nawet na to co powiem jej, gdy z nią zerwę…
Nie mogę jednak przedwcześnie cieszyć się. Właśnie oddzwoniła do mnie, że nie ma dostępu do Internetu. Możliwe, że to przypadek… a możliwe, że przegadała ze mną już wszystko co mogła telefonicznie i teraz unika rozmowy, z powodu niezręcznej ciszy jaka pewnie by nastąpiła. Możliwe tez, że przestraszyła się mojego stanowczego głosu ( zupełnie innego niż przez ostatnie tygodnie, kiedy byłem zupełnie rozbity ).
Ciekawe co dalej będzie…

feniks35 - oczywiście zdaje sobie sprawę z tego, że coś takiego może odbijać się na naszym związku jeszcze przez lata, a nawet ostatecznie doprowadzić do rozstania. Tak czy inaczej jestem zdania, że każdy związek przeżywa swoje kryzysy i nic nie stracę na tym, by dać jej drugą szansę. Jeśli mamy się rozstać, to tak się stanie, ale chociaż będę miał czyste sumienie, że zrobiłem co trzeba. Po drugie, jestem już zmęczony szukaniem dla siebie "nowej lepszej". Mam za sobą sporo doświadczeń, ale żadna z poprzednich kobiet nie pasowała tak bardzo do mnie jak ta. Ja jej trochę się nie dziwie. Każdy związek na odległość trwa do pewnego momentu, w którym trzeba podjąć decyzję o ruszeniu dupy do tej drugiej osoby, albo się rozpada. My właśnie jesteśmy właśnie na takim etapie. Nie da się tak trwać ciągle bez siebie. Przez ten kryzys ja sam poczułem jak bardzo mi na niej zależy. Też miałem swoje własne małe kryzysy i zastanawiałem się, czy rzeczywiście to ta, gdy do świadomości docierały informacje o jej wadach. Ona również mogła mieć coś takiego, ale do tego nałożyło się kilka innych czynników: pierwsza praca i to w dodatku w korporacji ( zmiana trybu życia ), zdecydowanie lepsza figura ( poprawa wartości siebie ), odwlekająca się w czasie decyzja o moim przeniesieniu się, no i ostatecznie facet, który nie patrząc na to, że jest zajęta, podbijał do niej. Ja sam zdaje sobie sprawę z tego, że nie jestem przykładem idealnego faceta, za którymi kobiety szaleją. Jestem zwykłym, przeciętnym facetem. Jestem więcej niż pewny, że gdy mnie poznała, to zakochała się w tym co sobą reprezentuje niż z czystego pociągu seksualnego. Mi to pasuje, bo ja szukam kobiety, która zostanie ze mną do końca, a nie takiej, z którą będę miał świetne życie seksualne, ale nic więcej by nas nie łączyło...

Drugą sprawa jest taka, że zdecydowana większość długoletnich związków opiera się na tym samym schemacie: zauroczenie -> miłość -> przyzwyczajenie. Czasem zdarza się, że para kocha się równie mocno co na samym początku, ale nie oszukujmy się... z czasem te uczucia przycichają, a rzeczywistość weryfikuje, czy pasujemy do siebie pod różnymi względami. 40% facetów zdradza swoje kobiety... nieco mniej kobiet zdradza swoich partnerów... myślisz, że każdy z nich robi to bo szuka sobie tej "właściwej miłości" ? Życie niestety jest brutalne...

Zgodzę się z tym co napisałeś, ale powiedz mi, czy Ty też poznałeś swoja kobietę na odległość, czy od początku byliście przy sobie ciągle? To jest znacząca różnica. Ja przez ograniczony czas dla niej, nie dałem jej dużych możliwości by ta chemia była tak silna jak trzeba. Ja sam czuje, że w ostatnim roku oddaliłem się od niej z powodu dużego natłoku pracy i stosunkowej bierności w naszych codziennych rozmowach. Nie udało się nam w tym roku nigdzie wyjechać na urlop, a ograniczyliśmy się tylko do krótkich weekendów. Do tego ja ciągle odkładałem przeniesienie się... Na jej miejscu sam zastanawiałbym się nad przyszłością.

Co do pociągu fizycznego i zauroczenia w innym... to poważny problem, ale na szczęście wykryty na samym początku, gdy jeszcze do niczego nie doszło. Oczywiście zdrady fizycznej bym jej nie wybaczył i ona o tym wie. Szansa na to, że poczuje do mnie taką chemię jak na początku jest niska... ale nie chcę się jeszcze poddawać. Dam sobie i jej trochę czasu i zobaczymy jak to będzie. Wiele na tym nie stracę, bo rzeczywiście jeśli przytrafi się jej kolejne zauroczenie, to pojawi się szybko, a tym razem nie będę w ogóle się zastanawiał nad nami.

Nigdy - Ja mam 29, a ona własnie skończyła 23. Ma za sobą 2 nieudane związki, które rozpadły się ponoć z winy jej partnerów. Była do tej pory cichą, szarą myszką z kompleksami, a teraz rzeczywiście poczuła wiatr w żaglu i trochę zbłądziła. Zdaje sobie z tego sprawę, dlatego dałem jej teraz pełną swobodę. To od niej zależy, czy zawinie do portu, czy będzie błądziła po tym oceanie bez celu. Nie boje się aż tak bardzo jakby to się wydawało, ponieważ to dobra próba przed zaręczynami jakie planowałem wcześniej. Lepiej teraz, niż po zaręczynach, ślubie, dzieciach... Uwierzcie mi, ale jeszcze do jej wczorajszego telefonu, byłem skłonny powiedzieć jej, że to koniec. Dalej jestem przygotowany na czarny scenariusz, ale dam jej trochę czasu... to także czas dla mnie, by tak jak mówicie, "zdystansować się". Możliwe, że w swoim zaślepieniu i dużej emocjonalności, wydałem się jej mało męskim facetem. Czas odbudować swoje własne "ja", które jest mi potrzebne z nią, czy bez niej...

Po pierwsze jestem kobieta
Po drugie Kamil ...dla Ciebie jeszcze nic sie  nie stalo ...blad. To ze nie spali ze soba nie zalatwia sprawy. Dla mnie sam fakt ze sie zauroczyla jest juz wazny. A zauroczyla sie do tego stopnia ze nie potrafila wytrzymac braku kontaktu z nim nawet w Twojej obecnosci. Nie wiem osobiscie co by mnie dotknelo bardziej, czy to ze moj partner mnie dajmy na to jednorazowo zdradzil fizycznie bez zaangazowania emocjonalnego czy fakt ze myslal o kims tesknil czul cos silnego i nawet przytulajac mnie myslal o" niej".
Zwiazek na odleglosc jest trudny to fakt i  trzeba w ktoryms momencie podjac decyzje konkretna. Z tego co piszesz wynika jednak ze dla Twojej dziewczyny problemem byla nie tyle odleglosc  co sodowka ktora jej uderzyla do glowy gdy stala sie bardziej atrakcyjna. No i wiek...23 lata. Slabo to widze. Ty szukasz juz stabilnej relacji malzenstwa itd....ona dopiero zaczyna czuc wiatr w zaglach.

feniks35 - wybacz za tą pomyłkę ;P Zasugerowałem się nickiem i tak jakoś...
Zdaje sobie sprawę z tego, że zdrada emocjonalna nie jest w cale mniej znacząca od zdrady fizycznej. Tak jak zauważyliście, jest jeszcze młoda i trochę późno przeżywa okres fascynacji mężczyznami i własną seksualnością. W mojej ocenie dziewczyny przeżywają to w wieku 15-25 lat. U niej dopiero co to się rozpoczęło. Wcześniej nie przyjaźniła się dużo ze swoimi rówieśniczkami i nie widziała jak można wykorzystać swój potencjał. Niestety dla nas, nie widziała też błędów jakie popełnia się w tym okresie. Możliwe, że to nie koniec... Tak czy inaczej ma bardzo dobrze ułożonych rodziców, którzy mają na nią duży wpływ, a ona sama zaczyna rozumieć, że uderzyła jej woda sodowa do głowy. Ja mogę poczekać jeszcze trochę. Nie mam nad sobą bata, żeby działać samemu pod presją. Owszem, lata lecą i przydałoby się założyć rodzinę, ale wolę poczekać na nią jeszcze chwilę aż dojrzeje do tego, niż ponowne przebierać w kobietach szukając gotowego ideału. Jestem mocno zniechęcony obecnym poziomem jaki reprezentują kobiety. Mało która nadaje się do stabilnego związku ( z całym szacunkiem dla was... ale taka jest niestety prawda ).

Nigdy - Dziękuje za miłe słowa, ale pamiętaj, że nie po samych słowach ocenia się człowieka. Gdybym był tak "fajny", to już dawno byłbym w związku małżeńskim Co do zaręczyn, to niestety ale plany muszę odłożyć na później. Nie chce popełnić błędu z wymuszonymi zaręczynami, bądź strzelić sobie niesamowicie bolesnego samobója, gdy w trakcie powie mi "NIE". Poczekam na rozwój sytuacji i jeśli ponownie zapłonie ogień między nami, to wrócę do tego tematu.

takajedna_5 - Też wychodzę z tego założenia. Ma prawo do drugiej szansy, bo nigdy wcześniej mnie nie zawiodła, czy to w chorobie, czy potrzebie. Potrafiła mnie zaskakiwać, nigdy mnie nie wykorzystywała i przez większość czasu szanowała. Serce jest u mnie niestety silniejszą siłą niż mózg, co też zapewne zauważyłyście, ale powiedzmy sobie szczerze... chyba każdy z nas tak ma. Ci którzy zaprzeczą, sami siebie oszukują...

Niestety "on" nie zniknie tak łatwo z horyzontu, gdyż pracuje w jej firmie i trzyma się w grupie, w której ona też jest. Widuje się z nim codziennie, czy tego chce, czy nie. Nie chodzi o to, by on znikł zupełnie, a o to by stał się  jej obojętny emocjonalnie. Ja tez każdego dnia spotykam dookoła siebie atrakcyjne kobiety, ale to nie oznacza, że o każdej fantazjuje. Ona musi teraz zrozumieć, że w swoim życiu będzie miała jeszcze nie jedną pokusę, ale są wartości znacznie ważniejsze w życiu.

Witam Kamil
Rada ode mnie - skoncentruj się na Sobie. To, że masz wysoką samoświadomość odnoście czego poszukujesz u partnerki jest na duży plus. Jednak nie "trafiasz" na kobiety nadające się do stabilnego (prawdopodobnie chodziło Ci do stałego, dojrzałego itp.) związku, bo niestety Sam w moim odczuciu niezbyt się do niego nadajesz . Dlaczego?
Proste, posiadanie przejrzystego "planu" na przyszłość oraz chęć założenia rodziny to stanowczo za mało. Z tego co zrozumiałam na początku związku (nie znajomości!!!) nie potrafisz stworzyć z partnerką silnych fundamentów związku, które budujemy poprzez nawiązywanie więzi - czyli czynnego spędzania ze sobą czasu. Bądź, bardzo słabo ten czas wykorzystujesz... ah ta praca.

Uwierz mi, że zmiana Twojego wyglądu na pewno nie spowodowała Jej zachowania . No proszę Cię. Przecież trochę kilogramów czy inne "pierdółki" nie są w stanie zniszczyć prawdziwego uczucia. Za to posiadasz niską samoocenę zastanów się DLACZEGO, bo ten problem rzutuje na to jak postrzegasz Siebie. Co nie zawsze musi pokrywać się z opinią innych.
Natomiast ta przemiana z "brzydkiego kaczątka" w "łabędzia" następuje podczas wewnętrznej zmiany (zlituj się Ona ma dopiero 23 lata !), na którą wpływ niekoniecznie musi mieć tylko bardzo bliska nam osoba. Znam masę osób co zmienili własną osobowość, bądź styl na lepsze dzięki sukcesom w pracy, zmianie towarzystwa, własnej samoświadomości, czy po prostu dojrzewając emocjonalnie. Z reguły jeśli wiążą nas z kimś głębokie uczucia to nie czujemy potrzeby dokonywania zmian na poczet tej osoby - przecież już zostaliśmy zaakceptowani. Zmiany dokonujemy dla lepszego związku, a nie aby kogoś zadowolić.

Ogólnie Twoje podejście podsumuję jako: "cholera tego mi brakuje, szkoda, że Ona nie ma tak samo lub gorzej to nie musiałbym się martwić". Chcesz w związku czuć się tym "lepszym" co dla Ciebie jest równoznaczne z posiadaniem statusu"niezagrożonego" utratą kogoś. Trudno to nazwać związkiem, raczej układem ale z wiedzą jednostronną na ten temat.
Nie zrozum mnie źle widzę również wachlarz Twoich zalet . Jednak postanowiłam skoncentrować się na Twoim dziwnym postrzeganiu "stabilnego" związku. Masz młodszą partnerkę i niestety nadal traktujesz Ją jak dziecko ("popełniającą błędy"), a nie równorzędną partnerkę. Podsumowując cechy na dobrego partnera do związku masz. Natomiast kompleksy i szukanie amortyzacji w związku pokazuje, że nie zawsze będzie można liczyć na Twój silny autorytet - co de facto właśnie się stało. Moim zdaniem Twoje "przebudzenie" mało co dało, bo nie wiem czy zdajesz Sobie z tego sprawę ale gdyby nie rodzice (którzy są Jej autorytetami, a Oni mają bardzo dobre zdanie o Tobie) oraz rozsądek dziewczyna dawno ulotniłaby się.

Zastanów się bardzo dobrze czego oczekujesz i czy przypadkiem Jej powrót nie będzie dla Ciebie za dużym szokiem - czy jesteś na to gotowy. Mój wywód miał na celu uświadomienie Ciebie, że aktualnie największy problem w związku masz niestety Ty, a chyba postrzegasz to odwrotnie. Pamiętaj Ona wybiera teraz lepsze wyjście dla Siebie Samej.

Wiele osób tworzy zarys jak powinien wyglądać silny związek oraz jak partner/partnerka muszą się w nim zachowywać, aby osiągnąć wymagany "poziom", gdzie niekiedy kryteria są śmieszne i dyktowane bardziej dwustronnym układem niż uczuciem. Często niestety zapominając, że młodzież o wiele później dojrzewa emocjonalnie oraz sytuacja w kraju nie zachęca do zakładania rodziny .

Bo ona jest jeszcze dziewczynką:( a nie partnerką. Taka drobna różnica...

Nareszcie! W końcu moja dziewczyna odważyła się ze mną szczerze porozmawiać o tym co się z nią dzieje…

Na początku podczas normalnej rozmowy wyskoczyła z tekstami:

„Kamil, dlaczego ja jestem taka okropna i niewdzięczna? Co jest ze mną nie tak? Czemu, nie mogę być odpowiedzialna i ogarnięta? Nie chce Cię krzywdzić, bardzo mi przykro i czuje się winna, że musisz przechodzić przez mnie takie rzeczy. Zawsze mi się wydawało, ze wiem czego chce, szczęśliwej rodziny, dzieci. Nadal tak jest oczywiście, ale sama zauważyłam, że mi się w dupie przewraca. Nigdy nie myślałam, że będę miała kiedyś takie problemy ze sobą, zwykle to faceci byli dupkami, a ja ta w porządku. Tymczasem to ja jestem powodem wszelkich problemów i jeśli coś się sypnie to wyłącznie z mojej winy”

Fakt, że jest świadoma rozróby jaką zrobiła w ostatnim okresie to już dobry znak Myślę, że zaczyna do niej powoli docierać co się dzieje.

„Nie chce wyjść na zołzę bez uczuć, ale właśnie Twoje starania są aż przesadne. Nie wiem jak należy postępować z kobietami, zawsze wydawało mi się, że ogarniam wszystko rozsądkowo. Generalnie nienawidzę wszelakich zagrywek, ale to prawda że widocznie poczułam się za pewnie jeśli chodzi o Ciebie”.

Tu przyznaje rację. Strasznie się wygłupiałem… Po prostu była aż za bardzo uczuciowa wobec mnie i wymiękałem przy niej… Za mało było mężczyzny, a za dużo ciepłej kluchy… przyznaje się. Zdystansowanie się naprawdę działa i zauważyłem, że mi samemu tak lepiej ( mniej stresów ).

„nie chodzi o Twój wygląd, po prostu kobiety podchodzą do tych spraw bardziej emocjonalnie i jako, że mam taki mętlik, że sama nie wiem czego chcę, to szczerze mówiąc nie miałam zupełnie ochoty na seks. Wiem, że to może być dość egoistyczne z mojej strony”

No to sprawę mojego wyglądu, wagi nie są powodem problemów… to dobrze… ale:

„Nie wiem, po prostu nigdy nie miałam ani trochę powodzenia u facetów, wręcz przeciwnie, byłam jedną z tych z którymi nie chciano tańczyć, a wszelkie sygnały zlewano maksymalnie. Gdy w końcu coś się w tej kwestii zmieniło, jarałam się jak dziecko i ani mi się śniło ukrócać ich zaloty. Wyglądało to niewinnie, a jak się skończyło, sam widzisz…”

To jest to, o czym pisałem wcześniej… „Brzydkie kaczątko -> piękny łabędź”. Niestety, ale trafiło mi się to akurat teraz…. Zapytałem jej co by zrobiła, gdyby jej flirt zaszedł za daleko i przespałaby się z tym facetem? Nie daj Boże zaszła z nim w ciąże?

„Nie wydaje mi się, że zabrnęłabym tak daleko będąc w związku. Nie nazwałabym tego flirtem, ale ok”.

No a teraz czas na główne problemy naszego związku:

„Dobija mnie ta odległość. Wiem, że teraz będziesz mówił, że to się może już lada chwila zmienić, ale teraz to już widzisz jak się w moim zrytym baniaku pokomplikowało”.

I mój główny problem…

„Smutne jest też to, że masz tak niską samoocenę. Wiem, że Ci aktualnie nie ułatwiam zbudowania pewności siebie, ale to co się dzieje jest też tego skutkiem. Jak sam się czujesz tak jesteś postrzegany. Oczywiście nie chce jakiegoś cwaniaka, ale kobiety cokolwiek będą mówiły, chcą pewnego siebie faceta. Jesteś wykształcony i inteligentny, po najbardziej pożądanym aktualnie kierunku, a mam wrażenie, że żyjesz w przeświadczeniu, że nigdzie by Cię nie przyjęli do pracy”.

To jest to o czym wielokrotnie w tym temacie usłyszałem. Cóż… trudno się z tym nie zgodzić, ale po serii nieudanych związków, małemu wsparciu psychicznym ze strony rodziny, to trudno wybudować podwaliny dla silnego charakteru. Tak czy inaczej to jest główna rzecz, na której muszę się teraz skupić.
Nawiązałem teraz do tematu przeprowadzki do Łodzi:

„Znowu czuje presję, przykro mi. Bardziej dwa, trzy miesiące temu. Potem zaczęły się te projekty całymi wieczorami, nie myślałam, że aż tak się to odbije, ale jednak…”

To dowiedziałem się, że kryzys trwa już od 2-3 miesięcy… bo pracowałem na 2 etaty nie poświęcając jej uwagi… by zaoszczędzić trochę pieniędzy na start.

„Wiem przecież i racjonalna część mnie ogarnia to i rozumie, ale ta emocjonalna jest jaka jest”

Traciłem tu już trochę nerwy, więc powiedziałem, że jak nie chce bym się przeprowadził do niej, ale tez nie chce związku na odległość… to musimy pozostaje tylko rozstanie:

„Chciałabym poczuć, że mi naprawdę na Tobie zależy. Nie wiem czemu nie jestem tego pewna po takim czasie. I też nie chciałabym, żeby to nastąpiło gdy byłoby już za późno”

Spytałem, czy kiedykolwiek przez ostatnie 16 miesięcy ją zawodłem?

„Nie zawiodłeś”

Więc skoro nie zawiodłem, to teraz jest chyba najlepsza chwila na to, by zrobić krok do przodu i zniwelować odległość między nami.

„Zapewne dobra”

Spytałem się jej, dlaczego nie zerwała wcześniej, skoro czuła, że jej źle ze mną. Czy trzymała mnie na wypadek, gdyby nie wyszło jej z innym?

„Wcale nie jest tak, że perfidnie trzymam Cię na wszelki wypadek i wcale tez nie jest tak, że gdybym nie była szczęśliwa to bym Cię bez problemu zostawiła. Dobrze wiem jak czuje się porzucona bez powodu osoba i bardzo bym nie chciała, żebyś musiał coś takiego przezywać”.

Spytałem o tego faceta, z którym flirtowała. Czy on nakłaniał ja do zerwania ze mną, manipulował:

„Nic nie nagadywał na Ciebie, nie namawiał mnie do rzucenia Cię, ani do bycia z nim”.

„I tak nasz kontakt osłabł ostatnio, wierz lub nie”

Czyżby groźba w sms zadziałała?

„Sama nie wiem co w nim dostrzegłam”

Napisałem jej, że nie życzę sobie kontaktów pozasłużbowych za moimi plecami z tym facetem. Jeśli jeszcze raz coś takiego zobaczę, to tym razem nie będę się zastanawiał i zrywam.

„Ok, rozumiem”

Game over...

A to już przegięcie. Co ona sobie wyobraża, mówiąc do Ciebie w ten sposób. Konkretnie jej się w dupie poprzewracało. Już zapomniała jak to było 10 kg temu? A Ty walcz o nią, jak rycerz na białym koniu, walcz....podkładaj się bardziej a awansujesz do roli podnóżka:(
Ona ( w jakiś sposób) zdradziła Cię emocjonalnie a to Ty o nią zabiegasz i to Twój błąd. To ona powinna o Ciebie walczyć, a u niej nie ma żadnej skruchy, nic. Jej matka walczyła o Ciebie bardziej niż ona sama... Nawet tytuł wątku, to odzwierciedla, to panna powinna przywrócić Tobie wiarę w nią. Nie wiem, to Twoje decyzje... Jak dla mnie, pozamiatane.

Dla mnie to co opisales, mam na myśli slowa Twojej dziewczyny kwalifikuje ta znajomość do natychmiastowego zakończenia. Dziewczyna jest totalną egoistka liczy się tylko to co ona czuje a w zasadzie nie czuje(po 16 miesiącach nie wie czy jej zalezy) a Ty ...no cóż masz robic wszystko a w zasadzie nic (bo byłeś zbyt kochany i dobry a tacy są "nudni") by mooooze  jednak zechciała  z Tobą być. No i Ty masz czekać aż ona się namysli bo ona nie chce sobie uzmysłowić że jej zależy na Tobie gdy już bedzie za pozno i nie będziecie para. Gdzie jest w tym wszystkim miejsce na Twoje uczucia Kamil? Faktycznie w jednym się z nią zgodze - zachowujesz są się jak męska pipka, innemu poczucie wartości na wlasciwym poziomie nie pozwoliłoby się godzić na " reguly" w które ona teraz próbuje Ciebie wpasowac. Już wtedy gdy byłeś u niej i chciales wyjść należało to zrobić a nie zawrócić. Udowodniles jej wtedy że jesteś miękka faja która się urobi jak chce bo Twoje zaniżone poczucie każe Ci godzić się na wszystko nawet brak szacunku dla Twej osoby. W życiu nie szanowalabym faceta który zachowywały się jak mój podnozek ...byłoby to wygodne zapewne ale i żałosne.  Ty siebie właśnie do takiej roli sprowadzasz tylko że nie nazywasz spraw po imieniu tylko ubierasz to w lepiej brzmiące słowa typu "a bo ona jest młoda więc trochę jej poblazam, niech ma czas dojrzeć". Koniec końców i tak Cię oleje a na pożegnanie sprzeda Ci bajkę że to dla Twojego dobra bo byłeś dla niej za dobry i nie zasługiwała na Ciebie...już Ci w sumie serwuje takie teksty.
Dla mnie jeśli chcesz zachować resztki męskiej dumy a przy okazji dać jakieś realne szanse na poprawę sytuacji powinieneś postawić sprawę jasno. Ok kochana jeśli do tej pory nie wiesz co czujesz i czego chcesz to się namyslaj tak dlugo jak potrzebujesz a póki co uzaje że jesteśmy wolni i każde z nas ma prawo spotykać się z innymi. Bo ją wlozylem w ta relacje wystarczająco dużo czasu i serca..widocznie aż za dużo. Jeśli się więc namyślisz że jednak Ci zależy to wtedy Ty mi to udowadniaj i staraj o powrot o ile bedzie jeszcze do czego wracać bo ja nie zamierzam na ten okres zawiesic  mojego życia na haczyku w poczekalni.

Ktoś jeszcze pamięta ten temat?

Cóż... myślę, że powinienem dopisać ciąg dalszy mojej historii. Może kiedyś komuś się przydać, przy analizie własnego życia.

Po wydarzeniach z ostatniego mojego postu w tym temacie, dalej walczylem zajadle o swoją dziewczynę. Jej zauroczenie do kolegi z pracy wyraźnie się zmniejszało, aż w końcu prawie zupełnie przestali się kontaktować. Moja żałosna próba zastraszenia faceta, przyniosła nieoczekiwany sukces. Niestety nie słuchałem was, ani nie czerpałem wiedzy z własnych doświadczeń. Niedługo po tym facecie, pojawili się inni. Nie było już może takiego randkowania codziennie za moimi plecami, ale wyraźnie odwzajemniała zainteresowanie każdego, kto chętny byłby na coś więcej niż tylko koleżeństwo. Dotarłem raz do jej rozmowy, kiedy to jeden z kolegów z pracy zaproponował jej niezobowiązujący seks. Oczywiscie zdawał sobie sprawe z tego, że ona jest zajęta. Co zrobiła moja dziewczyna?

"Jestem zajęta". "Ale czysto hipotetycznie, nawet jeśli zgodziłabym się, to jaką miałabym pewność, że nas nie wydasz, np na FB?"

Wybaczcie kobitki, ale ja to rozumię na jeden sposób: "nie dam Ci teraz dupy, no chyba, że mnie przekonasz, że rzeczywiście mój się o tym nie dowie...". Gdy tuż przed zabawą sylwestrową powiedziałem jej o tym, że wiem o takiej rozmowie, usłyszałem od niej, że to tylko takie żarty, a ona sama wyciąnęła lekcję z poprzedniej sytuacji "zabaw za moimi plecami". Nie rozdrapywałem tego tematu dalej.

Kontakt między nami wyraźnie się poprawiał z dnia na dzień. Spotykaliśmy się, przyjechała do mnie na wesele znajomej, rozmawialiśmy codziennie. Nawet chwilami czułem, że chyba zaczyna "wracać" moja stara i kochana dziewczyna. Jakiś tydzień temu zwróciłem jej jednak uwagę, że to nadal nie do końca jest to co było, bo czuje się bardziej jak jej przyjaciel, niż facet... Minęło kilka dni, a ona poszła na imprezę firmową. Nie było to dla mnie łatwe, bo po takiej imprezie ( na która ja nie mam wstępu, bo jest tylko dla pracowników firmy ), ropoczęło sie całe te piekło wcześniej. Myślałem, że tym razem będzie spokojniej. Postanowiłem nie panikowac, zaufac jej. Nawet nie przejmowałem się tym jak się przechwalała, że nie mogła się odpędzić od facetów chętnych do tańca. Zwróciłem jednak uwagę na to, że zdecydowanie częściej wspomina o jednym ze swoich kolegów, który siedzi z nią w pokoju firmowym. Dziś wiem, że to kolejny facet, który jej się spodobał. A jak się o tym dowiedziałem? No to już końcówka historii. Dwa dni temu nagle oznajmiła w wiadomosci na FB o późnej porze, że nie jest pewna, czy chce ze mną spędzić reszte życia i nie chce mnie oszukiwać i udawać zaangażowanie. Twierdzi, że nie chce bym cierpiał przez nia, dlatego woli mi to powiedziec, choć pewnie sam się domyślałem. Po takich słowach wróciła cała ta grobowa atmosfera między nami. Rozmowy były krótkie i bez emocji. Dzisiaj chciałem dowiedzieć się, czy mimo wszystko chce bym przyjechał do niej na weekend jak to planowaliśmy. Byłem troche poddenerwowany, bo nie odbierała ode mnie telefonu przez dłuższy czas. Później tłumaczyła to impreza urodzinowa współlokatora... i rzeczywiście było go słychać w tle. Niestety nie uspokoiło to moich nerwów i wypaliłem z tekstem: "czy jeszcze coś do mnie czuje?". Odpowiedziała tylko, że tak... szacunek, lubi mnie... Powiedziałem jej później o tym, że pojawiła się teraz realnie szansa na to bym zamieszkał w Łodzi blisko niej, bo rzuciłem swoją pracę i przechodze teraz na własną działalnosć, którą mogę wykonywac w dowolnym miejscu w kraju. Powiedziałem, że chce by wybrała... czy tego chce, czy woli zerwać ze mną. Po chwili usłyszałem, że woli zerwać.... Spytałem o to jaki jest powód? Nie miała żadnego, dlatego nalegałem. W końcu usłyszałem, o nim. Niby nie spotykają się, niby nic między nimi nie ma... ale jednak wyraźnie dała do zrozumienia, że "jest ktoś".

Tak więc historia nie ma swojego happy endu. Tym wszystkim, którzy walczą o swoje niewierne kobiety, albo próbują związków na odległość... życze powodzenia, ale także serdecznie odradzam wysiłku ponad siebie. Zmarnowałem pół roku na walkę o dziewczyne, która była ze mną tylko dlatego, że jej rodzice i przyjaciele stali za mną murem. Ona już dawno wewnątrz siebie doszła do wniosku, że nie chce wiązac się ze mną. Moja zazdrość, podejrzliwość i brak zaufania tylko potęgowały w niej chęć do mnie, ale trudno nie być takim, gdy niemal w każdy dzień daje Ci powody ku temu...

Sorry, że tak wylewam tu swoje smuty... ale jest już późno... nie mam do kogo się odezwać... a lepiej tu coś po sobie zostawić, niż iść w miasto i zalac się w trupa.