Samotny 20 latek - Netkobiety.pl

Powiem ci słowa które mi dały siłę "Jeśli nie uwierzysz nikt nie będzie wierzył poczuj w sobię dzika moc"

Cześć,

Trochę ciężko było mi zrozumieć twój tekst (przez jego dziwny i nie do końca jasny styl pisania), ale z tego co przeczytałem to nie miałeś łatwego życia i doświadczyłeś wielu przykrych rzeczy, to co zrobiłeś z tą dziewczyną to moim zdaniem było głupie, skoro Cię akceptowała i kochała wbrew opinii swojej rodziny, to, że odpuściłeś to błąd, pamiętaj, że to ona żyłaby z tobą, a nie jej rodzina, poza tym tylko krowa nie zmienia zdania, moim skromnym zdaniem sam pozbawiłeś się "najlepszej rzeczy" (dziewczyny) jaka Ci się zdarzyła. Widać po tobie jednak, że masz w sobie dość empatii, aby poświecić siebie, dla kogoś, kogo kochasz

Nie chcę Cię jednak dołować, przeszłość jest jak nakręcony film, możemy go oglądać, ale nie możemy go zmienić. Ciągłe rozpamiętywanie przeszłości to masochizm, dlatego mam dla Ciebie kilka rad.

Rada 1
Jeżeli naprawdę kochasz tą dziewczynę powiedz jej to co napisałeś na forum, być może da Ci szansę, chociaż jeżeli przez miesiąc płakała to raczej nie wybaczy (chociaż kobiety czasami są tak irracjonalne, że masz szansę na naprawę tego co zepsułeś)

Rada 2
Odnów kontakt z ojcem, spróbuj naprawić z nim relacje

Rada 3
Masz pracę, zawód, jakieś umiejętności? W zależności od tego co chcesz dalej robić idź albo na studia, albo do pracy, a najlepiej  połącz oba zajęcia. Na studiach oferowana jest  pomoc finansowa w postaci stypendium socjalnego, a jeżeli będziesz miał dobre wyniki dostaniesz też stypendium motywacyjne (na kierunkach zamawianych) oraz naukowe, za tą kasę idzie spokojnie wyżyć, bez dodatkowych dochodów, na studiach będziesz też miał okazję poznać wiele nowych osób, a być może nową dziewczynę.

Jeżeli nie chcesz iść na studia i nie masz pracy zapisz się do urzędu pracy i szukaj pracy, po 30 dniach, możesz ubiegać się o fundusze na założenie własnego biznesu (około 20000 zł o ile masz pomysł) albo ubiegaj o bon na zasiedlenie (około 6000 zł) i szukaj pracy w innym miejscu (w zależności od urzędu mogą wymagać poręczenia za Ciebie tej kwoty, jeżeli nie będziesz miał kogoś do pomocy, mogę Ci pomóc), warunkiem nie zwracania bonu na zasiedlenie jest jednak ciągła praca przez 6 miesięcy.

Rada 4
Nigdy się nie poddawaj i zawsze walcz o swoje

Rada 5
Nigdy nie myśl o samobójstwie, pamiętaj, że śmierć nie jest rozwiązaniem problemu, a być może (ja tak wierzę) jest końcem twego istnienia, tzn, że jeżeli popełnisz samobójstwo, przestaniesz istnieć, straszne prawda? Kiepskie życie to przy tym nic. Życie zawsze może się zmienić na lepsze, w przypadku braku istnienia nie możesz już myśleć, nic zmienić to naprawdę straszne, Więc teraz mam nadzieję, że wybór jest jasny.

Ps nie mam matury musialme wyjechac bo bym finansowo nie wydalil ---TO MOJE MARZENIE :iSC NA STUDIA CHOCIAZ PO STUDIACH nigdy nie ma pewnosci .. ze bedziesz mial prace

W dorosłym świecie tak już jest, że każdy ma swoją rodzinę i jej poświęca czas, to nic osobistego po prostu ludzie z wiekiem poznają co raz mnie ludzi i mają co raz mniej czasu na nowe i stare znajomości. Skoro masz pracę to możesz zapisać się do jakiegoś miejsca, gdzie możesz poznać nowych ludzi i polepszyć swoje umiejętności np. kurs języka, tańca czegokolwiek, na siłownię, basen, do wolontariatu. A co do zdania, że przestanie istnieć, znaczy skończyć z problemami to chyba nie bardzo rozumiesz co to znaczy przestać istnieć, przestać istnieć to tak jakby nigdy Cię nie było, to jakby twoje życie nigdy się nie wydarzyło.

Zapisz się na studia, choćby zaoczne.

To zacznij od zapisania się na kurs języka niemieckiego, o ile wiem (mam koleżankę na kursie z niemieckiego) to w Niemczech rząd organizuję darmowe kursy dla cudzoziemców, poziom nie jest za wysoki, ale na początek będzie to dobry krok, następnie zapisz się do Schule für Berufstätige dokończ liceum i zrób maturę, potem idź na studia.

Nie musisz się odzywać by ludzie Cię oceniali i obgadywali, jesteśmy oceniani po wyglądzie, ubiorze, sposobie chodzenia czy wykonywania innych czynności, odzywając się do ludzi możesz tylko zyskać nie stracić.

Co do braku chęci życia, nie tylko ty jesteś sam i skazany na siebie, jest wiele takich osób wystarczy poczytać posty na różnych forach w internecie. Ja również mieszkam sam, a do najbliższych znajomych mam daleko i widzimy się 4 razy w roku, poza tym w przeciwieństwie do Ciebie nigdy nie miałem dziewczyny, a mam 5 lat więcej na karku, mimo zainteresowania ze strony kobiet, schrzaniłem tak wiele razy, że szkoda mówić i co mam się zamknąć z tego powodu albo skoczyć z mostu? Nie, ze wszystkiego zawsze  wyciągam wnioski i staram się wyciągnąć coś z wydawałoby się niczego. I tobie też tak radzę.

Tylko, że ludzie się podnoszą po gorszych albo równie strasznych przeżyciach. Zawsze możesz uważać, że ludzie Cię odtrącają, bo jesteś z szarej strefy (nie do końca rozumiem co to dla Ciebie znaczy?). Mi pomogła psychoterapia, ale to jest tak: żyjemy tu i teraz. Brak dobrych wzorców niszczy psychikę (naprawdę o tym wiem), a z drugiej strony daje dużą wrażliwość i wiedzę życiową. To jak zachowasz się dzisiaj jutro to tylko Twój wybór. Mi pomaga działanie w wolontariacie. Usiąść i się użalać nad sobą jest najłatwiej. Trzeba walczyć o swoje, a jak się człowiek przewróci to musi się podnieść. Masz pracę w Niemczech czyli sobie radzisz. Koniecznie wyjdź do ludzi. Trzymam za Ciebie kciuki

To ja chyba też mam takie objawy. Chyba wszyscy zastanawiają się dlaczego tak jest (pewnie w mniejszym stopniu). Sztywność zachowania i skrycie kojarzy mi się z introwertyzmem, czyli trzymaniem w sobie, ale to typ osobowości. To może ten neurolog okaże się dobry i psychologa albo psychoterapeutę Ci polecam, żeby podpowiedział Ci jak sobie z tym wszystkim radzić i Cię wsparł. To teraz też się nie poddawaj. A to forum to fajne miejsce, żeby się trochę wzmocnić i pogadać z ludźmi.