Smartfon - cichy zabójca emocji? - Netkobiety.pl

Osobiście sobie chwwale wszelkie smartfony ,tablety itp. Bardzo przydatne.
Nie widzę nic złego w uwiecznianiu czegoś jeżeli wolno .
Chyba,że chodzi Ci o takie bardziej skupienie się na smartfonie w czasie koncertu aby ten koncert nagrać niż na faktycznym przezywaniu muzyki .Wtedy to głupota. To tak jakby pojechać do Egiptu nie aby odpocząć i po zwiedzać ,ale pochwalić się ,że się tam fizycznie było i zrobiło 1726387 zdjęć.

Tak, dokładnie o to mi chodzi. Są ludzie, którzy zamiast naprawdę cieszyć się chwilą, coś przeżyć i dzięki temu zapamiętać, skupiają się na tym, aby nakręcić albo sfotografować, a przy tym nie znają umiaru.
Ja sama najbardziej pamiętam te chwile i sytuacje, które wywołały emocje i to właśnie te emocje wydają mi się w tym wszystkim najcenniejsze. Niemniej może jestem starej daty i to ja jestem dziwna .

O, podam przykład z życia wzięty - kilka tygodni temu pojechałam ze znajomymi na wycieczkę. Ja chodziłam po górach, zachwycałam się widokiem, cieszyłam tym, że moge obcować z naturą, a kiedy miałam ochotę głośno podzielić się wrażeniami, to nie miałam z kim, bo znajomi najczęściej właśnie robili kolejne zdjęcie, oglądali to, co już zdążyli uchwycić i obowiązkowo wrzucić na FB albo - co gorsza - prosili, aby coś tam im pstryknąć, ale żeby pstryknąć, to musiałam czekać, bo oni przecież najpierw musieli przyjąć odpowiednią pozę lub gdzieś się wdrapać - żeby było efektowniej. W rezultacie wycieczkę przeżyłam sama, a towarzystem poczułam się nieco zmęczona. Nawet bardziej niż nieco.

Kammiś, jasne, że smartfony są przydatne i nierzadko ratują nas z opresji, sama je za to uwielbiam, ale nie na tym tym razem chciałam się skupić .

To rozumiem. Niedawno byłam z kolezanka na wyjeździe.Lubię zdjęcia,robię ich dużo,ale ona robiła je NONSTOP!
Z wycieczki nie pamiętam rozmów z nią,jakiś emocji tylko robienie zdjęcia 24 pagórkowi,54chacie,234 widoczkowi.
W efekcie szlam na trasie głównie sama a ona 20 metrów przede mną lub za mną i cykala dosłownie wszystko.Beznadzieja. Nie podobało mi się i się zmeczylam.

Nie potrafię określić tej płynnej granicy, za którą przestaję rozumieć kręcąco-fotografujące otoczenie, bo to nie o to chodzi, że kilka zdjęć to jest jakiś dramat - wręcz przeciwnie. Fotografia jest czymś, co pozwala zachować nam wartościowe chwile na dłużej. Temat nabiera innego kształtu, kiedy ludzie zaczynają przesadzać, a przy tym wzajemnie coś sobie odbierają.

Na przykład (przykład autentyczny) para będąca na pojednawczej, romantycznej i wymarzonej wycieczce do Paryża staje pod wieżą Aifla i kiedy równo o 21.00 ta wieża rozświetla się, ona czuje się zwyczajnie tą chwilą wzruszona i poruszona, chciałaby poczuć obecność swojego mężczyzny, ale nie może, bo on zajęty jest zrobieniem milionowej tego dnia fotki. W ten sposób chwila staje się niepełna, bo zabrakło w niej tych emocji, do których porzeżycia brakowało jej bliskiej osoby. Pomijam przy tym fakt, że on chwili nie przeżył zupełnie, choć wiem, że w założeniu miała być dla niego równie ważna. Samych zdjęć poza jednorazowym epizodem podobno nie oglądają do dzisiaj.

Mam zasadę: nie filmuję koncertów.To chyba zresztą jest nielegalne.
Jedyne koncerty jakie  filmuję to koncerty córki w  szkole muzycznej.I owszem,często do nich wracam i ona także.Oceniamy wtedy na spokojnie technikę,błędy i takie tam.

Używam smarfona niezbyt często do filmowania i robienia zdjęć.

Co do Egiptu-rossanko-mam taką znajomą,która twierdzi,że chciałaby się do Egiptu wybrać ale najlepiej na dwa,trzy dni.Po co? Ano,żeby porobić fotki i żeby jej syn się mógł przed kolegami w szkole pochwalić:)

Jako osoba, która niestety jest pod telefonem 24h bo moi koledzy po fachu są w innych strefach czasowych traktuję wszelkie twory oparte na telefonii komórkowej/satelitarnej jako odpowiednik żeliwnej kuli u nogi przypinanej skazańcom, żeby nie uciekli. Moim marzeniem jest globalny cyber atak na internet i pochodne tak aby szlag go trafił na minimum 48h.
Do robienia zdjęć są lustrzanki a nie smartfony.

Zabieranie ze soba lustrzanki jest dosc uciazliwe. Powiedzialabym nawet ze bardzo uciazliwe. Nie wyobrazam sobie targac tego w gory czy na plaze. Na zwiedzanie zreszta tez nie.
No i lustrzanki sa skomplikowane w obsludze. Juz lepsza zwykla cyfrowka.
Ale... Po co???
Jadac gdzies mialabym zabierac ze soba aparat, mp4 na droge, tableta, laptopa do korzystania w pokoju, mapy + zwykly telefon do kontaktu w razie czego? Jasne, bo dzwiganie jest super. Moge miec to wszystko w jednym malym urzadzeniu ktore malo wazy i moge je zabrac wszedzie. To chyba lepiej.
A na telefonie moge zrobic wszystko - cyknac zdjecia, posluchac muzyki, obejrzec film, poczytac ksiazki (wybralam duzy wyswietlacz), sprawdzic droge, zrobic przelew jesli trzeba.
Jedyna ich wada jest niestety bateria.

Szczerze mówiąc to jest mega smutne... że dla większości  z nas ważniejsze jest wrażenie jakie ewentualnie możemy zrobić na innych, niż my sami i nasza przyjemność wynikająca ze spotkania przy dobrym jedzeniu w fajnym miejscu. Potem zapewne właśnie tacy delikwenci narzekają, że znajomi "nie mają czasu" na spotkania z nimi. Tylko ja się pytam, po co z takimi osobami się spotykać ?

Czytając Wasze wypowiedzi nasunęła mi się myśl, że ludzie w wielu opisanych przez Was sytuacjach nie cieszą się chwilami z wycieczki, koncertu, czy innych, a zwyczajnie smartfonem. Bawią się nim i jego możliwościami, cieszą, że znaleźli okazję do wykorzystania możliwości swojej zabawki.
Jeżeli ktoś używa smartfona do pracy, lub tak jak kammiś w celach użytkowych, jako urządzenie ułatwiające życie, to albo odczuwa przesyt, albo go nie potrzebuje w chwilach odpoczynku.
Zanim nastały smartfony też się fotografowało i filmowało. Zawsze znalazł się ktoś, kto to robił. Osobiście sfilmowałam sporo imprez i kamera nie odebrała mi frajdy z koncertów. Przeciwnie, zbliżenia pozwalały zobaczyć artystów dokładniej, obejrzeć ich sprzęt muzyczny, ubiór itd... Dzięki filmowaniu zwracałam uwagę na publiczność i emocje ludzi.
Wycieczki rzadko filmowałam, na nie lepszy jest aparat. Kilka zdjęć, które pozwalają wspominać minione chwile. Piszę w czasie przeszłym, bo od kilku lat już nie filmuję, wolę zdjęcia.
Chciałabym jeszcze podkreślić, że dzięki obiektywowi zauważa się więcej detali, szczegółów. Przywozi się, przykładowo z gór, nie tylko wspomnienia, ale też przyrodę i krajobrazy, których często nie dostrzegamy gołym okiem.
Być może różnica pomiędzy moim fotografowaniem, a miłośników smartfonów polega na tym, że wiele wycieczek, zwłaszcza tych, których przedmiotem jest natura, traktuję, jako okazję do zrobienia fajnych zdjęć. Nie spieszę się na nich, rozglądam i gdy zobaczę coś fascynującego, to pstrykam.
Smartfonem rzadko się bawię. Nie lubię nim robić zdjęć, że już o filmach nie wspomnę. Dla mnie to tylko telefon z dostępem do internetu.
Zarzucanie tablicy FB obrazami z wycieczki bądź wydarzenia, uważam za nietaktowne, a nawet głupie. Co kogo obchodzi, gdzie aktualnie jestem i co robię oraz z kim? Poza tym musiałabym wyjąć z torebki smartfona, żeby zrobić fotkę i ją opublikować - za dużo zachodu, nie chciałoby mi się;)

ja z niepokojem patrze na to co robia to nby cuda technii z moimi dziecmi ... ciagle tylko nos w telefonie albo komputerze, jak rodzina przyjedzie, to zjedza pierwsze danie i do pokoju patrzec w te kolorowe obrazki na monitorze ... czasami jak sie wejdzie do pokoju do nich to prawie jak zombi przed tymi komputerami siedza.. zdecydowanie smartfony to zabojcy emocji i normalnych relacji miedzyludzkich . przydaja sie jedynie w sytuacjach awaryjnych (jak np . wyzej przytoczony zapomniany numer sali egzaminacyjnej)

Sieć obiegło zdjęcie, które ma niezwykłe przesłanie, a przy okazji doskonale wpasowuje się w poruszony przeze mnie temat. 

Otóż dziennikarz Anoup Kaphle na Facebooku udostępnił fotografię, którą podpisał: "To zdjęcie da ci do myślenia". Wykonał ją podczas ostatniej pielgrzymki papieża Franciszka do Stanów Zjednoczonych. Na zdjęciu widać tłum ludzi, którzy czekają na przyjazd papieża, wśród nich jest starsza pani. Młodzi starają się uchwycić ten niezwykły moment na zdjęciach i filmikach, a ona, oczami pełnymi radości, spokojnie patrzy w stronę papieża. Ona nie robi zdjęć, nie filmuje, ona tę ważną chwilę zatrzymuje w swojej pamięci.

Internauci zwrócili uwagę na postawę tej kobiety, a jednocześnie się nią naprawdę zachwycili. Zachwycili się, bo fotografia doskonale pokazuje, jak bardzo współczesny świat różni się od tego sprzed zaledwie kilkunastu lat. Dziś naszą rzeczywistość oglądamy przez ekrany telefonów i tabletów, a starsza pani przeżywa prawdziwe emocje. 

                                                                                                                           (foto: facebook)

Jakoś tak wyszło, że mam stary telefon, zwykły, z klawiaturą, długo mi nie był potrzebny smartfon, potem jakoś tak nie zmieniłam. No cóż, teraz sama widzę, że jestem nieliczną osobą mającą telefon właśnie zwykły ;p Parę lat temu jeszcze to było trochę powszechniejszy, a teraz prawie jak jedyny ;p No, ale w końcu i sama zmienię, bo fakt smartfon na pewno często jest i wygodniejszy, niemniej nie zamierzam dawać się mu ogłupić. Myślę, że jakiś umiar w tym zachowam, bo mimo wszystko jak gdzieś jestem z kimś, to ważne są dla mnie relacje z tą osobą głównie, spędzanie czasu. W sumie takie osoby, które np na wycieczce zamiast spędzać razem czas ciągle robią zdjęcia i zwykłymi aparatami też mnie dziwią, tak jakby to była jakaś obsesja, że wszystko muszą mieć sfotografowane i co sekundę robią zdjęcia, a koleżance jakiejś swojej np odpowiadają półsłówkami. No, ale co kto lubi. Ja tam wtedy wolę spędzać czas z tą osobą, zwykłym aparatem robię zdjęcia, ale też nie co sekundę, bo dla mnie ten czas spędzony z kimś jest ważny, ale tak mam, że dla mnie bliskie mi osoby są dla mnie ważne i nie ma tak, bym je olewała dla ciągłych zdjęć. No, a fakt, teraz jak obserwuję, to wręcz załamujące czasem, że wielu ludzi jest wręcz przyklejonych do smartfonów czy tabletów. No ja będę robiła wszystko, by taka nie być, ale skoro na razie inne rzeczy też stosuję w miarę z umiarem, to i tu raczej tak będzie.

No coś Ty! A nie masz potrzeby pokazać innym gdzie i z kim jesteś, co jecie czy jaką super masz tę nową fryzurę? Naprawdę??? No wiesz, żeby wszyscy wiedzieli, bo jak nie wiedzą, to jakby się nie wydarzyło...

Aha ok No wśród osób młodych jak ja może mniej osób jak ja nie ma smartfona, ale też się tym nie przejmuje. Teraz może kupię następnym razem, czasem się przyda, ale też to nic takiego, że jeszcze nie mam. Od taty czasem korzystałam i korzystam ze smartfona, ale tylko w razie konieczności, np nie mam u siebie na koncie, a od taty np mogę napisać, to piszę, ale mimo że łącznie to sporo razy od niego pisałam, to zawsze pisze mi się niewygodnie, za każdym razem. Tylko ta wygoda, że będę mogła zrobić zdjęcie kiedy chce i to będzie w telefonie. No, ale klawiatura mnie tam denerwuje, o tak. No i ja też na spotkaniach całkowicie skupiam się na drugiej osobie Na szczęście mam jeszcze bliskie mi osoby, które np smartfona mają, ale nie zaglądają w niego przy mnie czy jak tam muszą, to tak, ale to co innego. No i tak, tak cieszymy się wtedy swoim towarzystwem.

To ja akurat odpowiadam Twojemu opisowi
Ostatnio kupowałam nowy telefon - służbowy. I wybrałam sobie tradycyjną nokię na dwie karty sim, uprzednio skonsultowawszy z kolegą który miał taki sam model, czy na pewno ten aparat nie ma za dużo zbędnych bajerów Bo ja blondynka jestem która w dodatku nie za bardzo ogarnia nowinki techniczne ( z czystego lenistwa ) i przyzwyczajenie ceni ponad nowoczesność. A do robienia zdjęć mam lustrzankę z fajnymi obiektywami... chociaż czasem przydałby się podręczny aparat do tzw "street foto". Bo czasem żal, że trzeba przepuścić okazję na genialne ujęcie.

Co prawda sporadycznie, ale owszem, zdarzyło mi się kilka razy, przy czym takie spotkania są dla mnie na tyle męczące, że rozmówców na przyszłość skreślam i kolejnym razem nie daję się namówić. Jeśli się z kimś spotykam, to oczekuję spędzenia tego czasu ze mną i skupienia uwagi na rozmowie (albo na celu, w jakim się umówiliśmy), a nie z setką innych osób równocześnie. Jeśli tak się nie dzieje, to czas uważam za stracony, a mi jest szkoda na marnowanie go z kimś, czyje towarzystwo nic do mojego życia nie wnosi. Ja sama szanuję swoich rozmówców i tutaj liczę na wzajemność.

Jakiś czas temu opisywałam (w innym wątku) spotkanie z dawno niewidzianą koleżanką. Żeby sprawić jej przyjemność, zabrałam ją w góry (ponad 60 km od nas) do jej, mojej zresztą także, ulubionej chatki. To była zima, w chatce panował cudowny klimat, był półmrok, świece na stole, w kominku palił się ogień. Zamówiliśmy coś do picia, ona wzięła jakieś jedzonko i... zamiast być przyjemnie, to zaczęło się - fotka ze mną, fotka z moim mężem, fotka z nami wspólnie i fotka solo, potem kolejna i kolejna, do tego fotka z kominkiem w tle, przy barze, z kubkiem herbaty w ręku i podczas jedzenia, przy czym połowa tych parszywych fotek od razu lądowała na FB .
Ona na koniec stwierdziła, że był to najlepszy wieczór podczas całego jej pobytu w kraju, a ja tylko w duchu pomyślałam: nigdy więcej!

Jest jeszcze coś, czego pozbawiają nas możliwości smartfonów. Gdy wykonujemy na wycieczce, wyjeździe zdjęcia zwykłym aparatem i nie publikujemy ich na FB, mamy okazję spotkać się z rodziną i znajomymi, żeby je obejrzeć i skomentować wyprawę.