Nigdy nie naprawię swojego błędu - Netkobiety.pl

Witam,

Chciałabym podzielić się swoją historią. Może będzie ona przestrogą dla niektórych jak nie zniszczyć czegoś prawdziwego w swoim życiu.

Dla niektórych być może będzie banalna, dla innych mniej.

Damiana poznałam w liceum. Początkowo nie byliśmy sobą zainteresowani, on miał swoich znajomych a ja swoich. W drugiej klasie zaczęło się coś między nami rodzić, przypadkowo usiedliśmy razem w ławce. Krótkie rozmowy, jakiś delikatny flirt, coraz częstszy kontakt przez portale społecznościowe i komunikatory, wkrótce długie konwersacje i przyjacielskie spotkania na kawę albo spacer, wspólna nauka. Przez pewien czas baliśmy się tego uczucia, w końcu to ta sama klasa. Kiedyś wybraliśmy się razem na imprezę i tam nasze uczucia wybuchły. Zostaliśmy parą.

Pierwsze miesiące były piękne, potem coś zaczęło się psuć. Pierwsze rozstanie po pół roku było z inicjatywy Damiana. Mówił, ze nie czuje się dobrze w związku. Żałował rozstania a ja dałam mu szansę. Potem były kolejne kłótnie i rozstania. W sumie tak przetrwaliśmy 5 lat, co rok ponownie się rozstawaliśmy, czasem częściej. Większość rozstań była z mojej inicjatywy. Naszym problemem był brak porozumienia w kwesti spędzania wolnego czasu.

Damian to typowy kanapowiec, ja osoba towarzyska, której wszędzie pełno, uwielbiam żyć aktywnie i przez to związek z nim wkrótce zaczął mnie męczyć, pragnęłam czegoś nowego, kogoś, kto będzie spędzać czas razem ze mną. Damian to dobry facet, pomimo, że sam zostawał w domu rzadko kiedy miał pretensje, że ja gdzieś idę, sprzątał i gotował obiady, okazywał mi miłość. Jednak mi wciąż brakowało spontaniczności, wspólnego szaleństwa. Oprócz kanapowego trybu życia w Damianie przerażała mnie jedna rzecz- depresja na którą leczył się psychiatrycznie. Kiedy miał "nasilenia" stawał się nieobecny. Płakał bez powodu, leżał w łóżku i gapił się w sufit, był osowiały, wszystko go bolało- głowa, kręgposłup kolana. Odcisk na palcu u stopy urastał do rangi straszliwej rany, która uniemożliwia poruszanie się. Czasem po prostu na wszystko narzekał- na pracę, na ludzi, na system polityczny, na życie.

Zawsze brałam z życia garściami, wykorzystywałam każdą wolną chwilę na przezycie czegoś fajnego i cieszyłam się każdą małą rzeczą. Starałam się dostrzegać w życiu to co mam a nie to czego mi brakuje. Dlatego właśnie bałam się życia w smutku i rozpaczy. Bałam się jego bezradności. Kiedy zaś depresja ustępowałą i leki zaczynały działać Damian stawał się kimś nadwyraz pewnym siebie, z wręcz przerośniętym ego. Zdarzyło się nawet, ze złapałam go na pisaniu z dwoma innymi dziewczynami. Ciężkie to były do zrozumienia dla mnie stany.

Długo myślałam o rozstaniu. I to robiłam, zaczęła się seria rozstań i powrotów, ale Damian tak strasznie to przeżywał- płakał, lamentował i próbował mnie przytulać, że płakałam razem z nim i nie potrafiłam go zostawić. Nic się między nami nie zmieniało, dzień po rozstaniu wyglądał dokładnie tak samo- powrót Damiana z pracy, niechęć do wszystkiego, marudzenie i narzekanie sprawiało, że wręcz nie mogłam na niego patrzeć i jednocześnie czułam, że znów nie dam rady go zostawić. Czułam się jak w pułapce. Znajomi mówili, że ten związek stał się toksyczny.

Wreszcie podjęłam decyzję, znów zerwałam "tym razem się nie poddaj"- powtarzałam w myślach. Pożegnałam go i, żeby nie oglądać jego rozpaczy pojechałam spać do koleżanki. On tak strasznie się załamał ,że jego brat musiał pomóc mu się pakować i w ogóle wyjść z naszego mieszkania, które wynajmowaliśmy.

Potem nasza historia jeszcze ciągnęła się przez dwa tygodnie, rozmowy, niby przyjacielskie spotkania. Damian miał nadzieję a ja mętlik w głowie. Odwiedziła mnie nawet jego mama, prosiła, żebym się zastanowiła, że przecież tyle lat. Że dla nich jestem już członkiem rodziny. Fakt, jego rodzice zawsze mi pomagali, kiedy miałam problemy, ale wtedy byłam pewna ,że jestem silna, ze nic mnie nie złamie i, ze nie potrzebuję niczyjej pomocy.

W końcu ostatecznie powiedziałam mu ,że to koniec. Podjęłam tak zwaną "męską" decyzję. Pierwszy miesiąc po tym był bardzo trudny. Aż nagle po miesiącu zaczęłam żyć, żyć pełną piersią. Zaczęłam randkować, poznawać innych, miałam w sobie tyle energii, że gdziekolwiek bym nie poszła zawsze zawarłam jakąś nową znajomość, przypomniałam sobie o dawnych koleżankach i kolegach. Było pięknie.

Damian w tym czasie zmagał się z problemami w pracy i złamanym sercem. Od wspólnej znajomej dowiadywałam się, że dzwoni do niej i płacze, że nie potrafi się pozbierać.

Aż u mnie przyszedł czas na pierwsze po związku zauroczenie i... pierwsze rozczarowanie. Chłopak którego poznałam nie mógł zapomnieć o byłej dziewczynie, którą podobnie jak ja, zostawił. Od jego związku minęły 3 lata i ona nawet nie chciała z nim rozmawiać a on wciąż żył tą miłością. Mówił,że przyszedł czas, w którym zbudził się w takim momencie życia, że popełnionych błędów nie da się już naprawić. Wtedy tego nie rozumiałam, jak można tęsknić dalej za kimś tak długo?

Dzisiaj rozumiem i obawiam się ,że czeka mnie taki sam los.

Od rozstania z Damianem minęło pół roku. Rozmawiałam z nim parę razy od tamtego czasu. Podniósł się całkowicie, zaczął imprezować i uprawiać sport, znalazł dobrą pracę na świetnych warunkach i przede wszystkim - wyleczył się ze mnie.

Raz próbowałam zainicjować spotkanie, odmówił. Nigdy nie przyznałam mu się do swoich uczuć. Boję się usłyszeć, że już nic do mnie nie czuje, spotyka się z kimś,  albo, że mam co chciałam.

Męczyły mnie wspomnienia, tęsknota, sny. Randki i nowe zdobycze przestały cieszyć, każdy facet miał "coś nie tak". Na imprezach stałam pod ścianą. Wciąż o nim myślałam, myślałam jakby to było gdyby ze mną był, gdyby czekał na mnie w łóżku jak zawsze, przytulił. Czekał po pracy z obiadem. Jak jechalibyśmy na weekend do jego rodziny. Po prostu dziś nie potrafię uwierzyć w to jaka byłam głupia. Zakończyłam związek i teraz czuję się strasznie pokierszowana wewnętrznie. Rozbita.

Nie poddaję się, nie siedzę w domu z płaczem i jego zdjęciem, chociaż zrobiłabym wszystko, żeby do mnie wrócił. Dziś nawet nie umiałabym spojrzeć w oczy jego rodzinie po tym co przeze mnie przeszedł.

Szukam wciąż nowych zajęć, odpuściłam randki, bo nie ma sensu robić komuś innemu nadziei na związek , jeśli ja nie umiem się zaangażować. Z nikim innym nie spałam, Damian był moim jedynym facetem.

Skupiam się na sobie, mam dodatkową pracę. Mogłabym się zaharować na śmierć, byleby tylko było mi lepiej, bylebym tylko mogła zapomnieć. Daję sobie szansę na zbudowanie czegoś nowego, nie zamykam się, wierzę, ze jeszcze się zakocham.

Jakie wyciągnęłam wnioski? Nie jestem inną osobą, wcale się nie zmieniłam, jestem wciąż tą samą niespokojną dziewczyną, tyle, ze bogatszą w nowe doświadczenia i emocje. Wiem, ze jeśli uda mi się zbudować coś nowego to na pewno zrobię wszystko, żeby już nigdy nikogo tak nie skrzywdzić.

Dziś już sama nie wiem jak to wszystko poukładać. Spotykam wielu facetów i chciałabym się zakochać, ale w mojej głowie wciąż jest drzazga- życie którym żyłam z nim. Nie było idealnie to fakt , ale kocham go i nie umiem zapomnieć. Czasami śni mi się ,że wciąż mieszkamy w poprzednim mieszkaniu, które wynajmowaliśmy. Kiedy widzę na facebooku zdjęcia jego brata z dziewczyną czuję ukłucie, ból, że ci ludzie nie będą mi już bliscy, że już nigdy nie będę częścią tej rodziny. Niby niczego mi nie brakuje, mam przyjaciół, dobrą pracę, zainteresowania, powodzenie u płci przeciwnej, niby mogłabym wejść w nowy związek, stać się częścią czyjejś rodziny i zbudować nowy świat, nowe realia. Ale wciąż czuję się jak ktoś wyciągnięty z jakiegoś obrazka, kto nie umie wpasować się w żaden inny.

Nie wiem, być może lepiej by było mu powiedzieć co czuję, może gdyby mi powiedział, że już do mnie nic nie czuje, może wtedy potrafiłabym zamknąć ten rozdział, bo wiedziałabym, ze już nie ma do czego wracać a tak to jeszcze pozostaje ta niepewność i wyrzuty sumienia. A może nie mam prawa mu tego mówić po tym wszystkim co przeszedł? Może to właśnie jest dla mnie lekcja na przyszłość, że życia nie da się cofnąć?