Wspomnienia nie dają mi żyć - Netkobiety.pl

Mówią tak obcy mi ludzie, dalsza rodzina. Rodzice są dobrzy ale wymagający. Mam z nimi średni kontakt. (Jak sprzeczam sie z mama, nawet jak jest moja racja to i tak dostaje obskok od ojca bo jak śmie dokuczać matce) Mimo ze nie mówią wprost to chcą bym byla wykształcona, miała dobra prace  (rozumiem, chcą dobrze dla mnie)  ALE jak cos idzie nie po ich myśli to jest afera. Zresztą te wszystkie pochwały są kreowane pod tzw. publiczke - a zeby było sie czym wywyższyć. Zauważyłam ze mimo iz nie jestem juz małą 5- letnią dziewczynką to oni ciągle mnie tak traktują. Chcą dyktować co mam robić.

Dół mnie łapie często bez powodu nawet jak sobie przypomne o tym do tego własnie te traktowanie mnie jak dziecka, twierdzenie ze nic nie umiem (nawet do tego stopnia ze nie pozwalają mi pokroić cebuli bo sie skalecze nożem). Czuje sie przy nich jak życiowa kaleka.

Moja sytuacja życiowa mimo iż z zewnątrz wydaje się być w porządku to w środku taka nie jest.

Właśnie, może szczera rozmowa z rodzicami coś by pomogła?
Fakt, taka trauma może się trzymać przy Tobie, ale spójrz - wyrosłaś na fajną dziewczynę, problemy są za Tobą, trafiłaś na jakichś dzikusów, którzy nie umieli funkcjonować z innymi osobami. Też miałam w klasie chłopaka, który nie należał do najszczuplejszych i wszyscy mu dokuczali. Zawsze siedział w najdalszej ławce, przebywał sam na przerwach. Teraz wnioskując z Facebooka ma fajnych znajomych i odnalazł się w innym otoczeniu (to było w podstawówce, teraz jesteśmy na etapie studiów - jestem w Twoim wieku). Nie wiem, czy za nim też trzymają się te wspomnienia.
Przede wszystkim pamiętaj, że to Twoje życie i nikt nie może Ci dyktować jak masz je przeżyć.
Moi rodzice też zawsze chcieli abym była najlepsza w szkole, miała 'prestiżową' pracę i była ułożona (ach te ich niespełnione marzenia). Urwało im się to w momencie, w którym poznałam pierwszego chłopaka, a potem poszłam do technikum. Okazało się, że nie muszę być grzeczną dziewczynką, a potrafię dostać ocenę niższą niż 4, palić papierosy, napić się piwa i (co chyba okazało się najgorsze) stracić dziewictwo (nie, nie powiedziałam im, mamuni wpadł pamiętnik w ręce, co to się działo ). Oczywiście nie stoczyłam się, nic z tych rzeczy:) ale zobaczyli, że to ja decyduję o sobie i odpuścili. Niestety zostało u mnie takie głupie poczucie, że nie jestem idealna.

Współczuję, ludzie są okropni, nie powinnaś się przejmować tym co inni ludzie mówią, bo ludzie to gorszy gatunek, pomyśl o sobie,  pomyśl o zwierzętach, zaadoptuj pieska lub kotka.

Wiem, że dla całego wątku to zdanie nie ma może większego znaczenia, ale czy możesz to rozwinąć? Dobrze zrozumiałam, że na tak drastyczny krok, jak wysłanie do Ciebie tego okropnego listu (wiadomości), zdecydowali się nie tylko rówieśnicy, ale także ludzie dorośli, w tym nauczyciele?

Masz za sobą trudne przeżycia, zwłaszcza, że dotknęły Cię, kiedy byłaś w wieku, gdy albo wzmacnia się, albo właśnie podkopuje poczucie własnej wartości oraz wiara we własne możliwości. Jeśli miejsce ma to pierwsze, to człowiek otrzymuje potencjał na całe życie, gdy drugie - może się zdarzyć (choć nie musi), że ten balast przez całe życie mu ciąży.

Proponuję skupiać się na tym, co już osiągnęłaś, za każdym razem powtarzając sobie, że tamto jest już poza Tobą, jest przeszłością, która nie ma prawa wrócić. Zauważ, że tamte sytuacje coraz bardziej będą oddalać się w czasie, dlatego i Tobie powinno być coraz łatwiej i będziesz potrafiła nabrać do nich większego dystansu.

Jeśli jednak nie dasz sobie z tym rady, to proponuję wizytę u dobrego psychoterapeuty.