Sukces zmienia człowieka, czyli nie pamiętał wół jak cielęciem był? - Netkobiety.pl

A ja myślę, że dzieje się tak właśnie przez to, że ludzie dostrzegają własne wady. Osobę grubą, która schudła, wkurza to, że kiedyś sama była gruba i nie umiała się wziąć za siebie. Jeśli po zrzuceniu kilogramów traktuje inne osoby z nadwagą z wyższością, to nie dlatego, że się zmieniła. Robi to dlatego, że w tych osobach widzi swoje własne wady, słabości i to ją wkurza. Inni ludzie są zwierciadłami w których sami się przeglądamy. Podobnie z koleżanką, która już nie jest singielką. Kiedyś cierpiała, płakała i nienawidziła stanu wolnego, więc teraz patrząc na inne singielki przypomina jej się ten okres, co budzi złość i frustrację. Szybko przyzwyczajamy się do swoich sukcesów i czasami zapominamy jak ciężka była droga do ich osiągnięcia. A kiedy u innych ludzi widzimy nasze wady i słabości, to niejako wymagamy od nich, by się ogarnęli, skoro my daliśmy radę. Spora część osób chce raczej takich znajomych, którzy będą pchać ich do przodu, a nie przypominać o okresie, który był dla nich koszmarem. Pocieszanie i wykazywanie się empatią w takich przypadkach nie przychodzi łatwo, ponieważ musimy na nowo zmagać się z naszymi demonami. Jeśli osoba, która schudła ma pocieszać osobę grubą, która tak naprawdę niczego z wagą nie robi, to przecież tej pierwszej trudno znowu "wejść" w skórę grubasa i go usprawiedliwiać, bo to oznaczałoby, że musiałaby znowu usprawiedliwiać samą siebie z przeszłości. Nie wiem czy dobrze wyjaśniłam o co mi chodzi.

Mnie takie słowa motywują. Skoro komuś się "udalo" coś zrobić, dlaczego mnie ma się nie udać? Wolę coś takiego niż spotkanie w gronie osób typu:I tak nie schudniemy, bo to wina genów albo i tak u nas w mieście jest bezrobocie więc cieszmy się z tego co mamy. Jedni ludzie motywują a inni ściągają nas w dół. Wolę ta pierwsza grupę.

I to prawda....to motywuje.Czasami denerwuje mnie,jak ludzie mówią "jakoś to będzie"...wtedy jakoś tam jest,tylko,że nikt nie jest wtedy w pełni zadowolony.A "pracować" nad sobą nie każdy chce.Taka zblazowana ,szara masa nic nie mogących ludzi,do tego ciągle narzekających.

Nie wiem czy przepraszać, ale mam wrażenie, że oczekuje się, by człowiek sukcesu umniejszał swoje zasługi. Lepiej powiedzieć "miałem szczęście/ udało się" niż podkreślać konkretną pracę i umiejętności, które do sukcesu doprowadziły. Jak ktoś np. dużo zarabia, to przecież dlatego, że kradnie, a przez niego nie mają co jeść patologiczne rodziny żyjące z 6-tką dzieci na 30 metrach albo bezrobotne lenie, których szukanie pracy ogranicza się do przejrzenia Internetu raz w tygodniu.

Nie tylko. Szkoda, że nie wypada być zadowolonym z pracy, mieszkania, pogody.
Na pytanie "co slychac" kto odpowie"swietnie" zamiast:Stara bida,jakoś leci, mało pieniędzy, kryzys, pogoda paskudna....

A jakaz to bieda jest "prawdziwa"?

Nie wierzę w zabobony o pechu, ale też uważam, że obnoszenie się jest bez sensu. Zwłaszcza, gdy żyje się ponad stan po to, by się obnosić z rzekomym sukcesem. Znam sporo osób, które na co dzień chodzą w garniturach i drogich zegarkach, by podkreślić swój status. Jadają homary, ośmiorniczki i piją francuskie wina w eleganckich knajpach. Problem jest taki, że nie stać ich na taki tryb życia i przez to paradoksalnie żyją od pierwszego do pierwszego. Nie chodzi mi też o podkreślanie w każdej rozmowie ile rzeczy się umie i co się osiągnęło. Tylko o normalne i rzeczowe przedstawianie spraw. Jeśli wygrałam jakiś międzynarodowy przetarg lub konkurs i ktoś mnie pyta jak to się stało, to nie odpowiem, że mi się udało, że tak wyszło itp. Choć zapewne takiej odpowiedzi oczekują zwolennicy fałszywej skromności. Odpowiem zgodnie z prawdą, co i jak zrobiłam, że wyszło. Chociaż ten czynnik "szczęścia" też jest bardzo ważny (m.in. Kulczyk też zawsze to podkreślał), ale on sam nie determinuje sukcesu. Tylko dla mnie określenie "szczęście" to nadal duże uproszczenie, bo jeśli na co dzień pracujemy nad networkingiem i potem dostajemy pracę po znajomości, to jednak nie jest tak, że z nieba nam ona spadła. Podobnie jest z wyczuciem czasu. Ten sam pomysł w jednym miejscu i chwili może stać się biznesem, który przynosi krocie, a jeśli byłby zrealizowany w innym czasie i miejscu, to mógłby być niewypałem. Do tego trzeba mieć odpowiednie wyczucie, trochę intuicji, świadomości rynku i nie zrzucać tego na szczęście. Nic się samo nie dzieje.

A co do mojego zdania o patologicznych rodzinach i bezrobotnych, to odniosłam się do nadal funkcjonującego stereotypu, że bogaci rzekomo zabierają biednym i dlatego biedni są biedni. Nie są biedni i bezrobotni ze swojej winy, bo np. uwłacza im praca na kasie, bo nie chciało im się kupić prezerwatyw itp. Są biedni, bo bogaci ludzie ich okradają.

Zależy też do jakiego kraju przyłożyć to stwierdzenie, bo niestety są kraje, w których jest ono całkowicie aktualne.

Jeśli chodzi o Pl, to jestem po prostu zdania, że panuje zróżnicowanie. Są ludzie, którzy wzbogacili się swoją ciężką pracą i takich szczerze podziwiam, ale są też cwaniaczki.
Po prostu wydaje mi się (jeśli się mylę, to mnie popraw), że postrzegasz jedynie ludzi bogatych - którzy doszli do tego ciężką pracą i biednych - którzy są leniami. A prawda jest raczej taka, że wśród biednych jak i bogatych są ludzie uczciwi, dobrzy, pracowici, jak i ludzie leniwi i głupi po prostu. Tak, znam ludzi bogatych, którzy są głupi jak but.

Tak naprawdę wystarczy, że ktoś jest średnio sytuowany i urodzi mu się bardzo chore (przewlekle) dziecko. I już zaczyna się bieda, bo leczenie jest bardzo drogie, bo trzeba się zajmować i rezygnować z pracy albo płacić opiekunce.
Wystarczy, że matka dzieci zarabia bardzo przeciętnie i umrze jej mąż (albo zostawi, ciężko zachoruje) i przy dwójce dzieci zaczyna się bieda.
Jest wiele scenariuszy i moim zdaniem to, że ktoś jest biedny nie oznacza, że jest człowiekiem leniwym z roszczeniową postawą. A wyształcenie swoją drogą też kosztuje, nie każdy może sobie pozwolić na dobre studia i w konsekwencji na dobre zarobki w przyszłości.

Nie wierzysz w zabobony o pechu,ale wierzysz w zabobony o szczęściu...interesujące.
Co do bogatych,którzy zabierają biednym,czyli odwrotnie niczym Robin Hood,to w isoticie tak jest,chociaż zabierają brzmi źle...po prostu,natura lubi równowagę i do niej dąży,nigdy wszyscy ludzie nie będą bogaci,ani wszyscy biedni,to jest ciągła rywalizacja,którą determinuje mądrość i inteligencja jednostki.

Ależ pamięta, pamięta i właśnie dlatego triumfuje.Nie wszyscy tacy są.Sprawa charakteru.To jest coś  na kształt przekonania o własnej wyjątkowości. Nie ma tego u ludzi,których cechuje skromność.
Jak w podanym przykładzie,kiedy komuś udało się zrzucić sporą nadwagę, stanął po drugiej stronie barykady.Nie należy już  do świata ludzi z nadwagą i nie zamierza spoglądać  na świat ich oczami.Owszem, stara się współczuć, ale przy tym stale podkreśla swój sukces.
Można to prześledzić też na przykładach ludzi ze świata polityki i show-biznesu.

Mnie się wydaje, że chodzi o to, że taka osoba, która np. schudła boi się, że otoczenie nadal będzie w niej widzieć grubasa. Złośliwymi komentarzami próbuję się odciąć od tej "grupy". Nie chce już być z nią utożsamiana. Do gry wchodzą też kompleksy, jak sobie kilka razy solidnie na kimś użyje, to zrobi się jej lepiej. Ale to raczej nie działa długoterminowo i od tego już bliska droga, do zostania wykluczonym z towarzystwa. Nikt nie lubi ludzi, którzy sieją ferment swoimi głupimi i wrednymi komentarzami.

cslady, odniosłam się jedynie do Twojego komentarza, wiem że był już taki temat. Nie miałam zamiaru się czepiać i jeśli tak to odebrałaś, to szkoda. Może spróbuję jeszcze raz wytłumaczyć i oczywiście nie musisz się ze mną zgadzać. Nie wszyscy biedni obwiniają o to cały świat. A bieda nie zawsze jest "z winy", czasem życie tak sie po prostu układa, nie na wszystko mamy wpływ. A temat patologicznych rodzin też jest złożony, jeśli ktoś sam wychowywał się w takim domu, ba! w takim środowisku, bo niestety to zazwyczaj są większe grupy, to nie zna innego życia. Dlatego w tym wypadku, też do końca nie wiem czy można mówić o winie takiego człowieka. Nie mówię, że bogaci i ogólnie ludzie sukcesu mają to brać na klatę, absolutnie nie, ale to z domu wynosimy nasze przekonania i zwyczaje. Niestety, ale jak ktoś miał w domu tatę - pijaka i mamę - nieroba, to rzadko kiedy zostanie "człowiekiem sukcesu" (szeroko pojętego). Zazwyczaj powieli schemat.

Nigdzie nie napisałam, że wszyscy biedni obwiniają i że bieda jest z "winy", więc nadal nie bardzo rozumiem o co chodzi, bo odbieram to jako próbę polemiki z moimi słowami, których nie wypowiedziałam. No ale mniejsza o to. Ja mam alergię jedynie na ludzi, którzy niczego nie robią, a jednocześnie oczekują wszystkiego podanego na tacy. Obwiniają bogatych o swój los, którego jednocześnie nie chcą wziąć w swoje ręce. I tylko to napisałam, więc proszę nie dorabiać ideologii o biedzie, patologii itp. Tutaj nie ma dla mnie znaczenia czy ktoś pochodzi z patologii, czy jest zwyczajnie leniwy. W pewnym momencie życia uzyskujemy nad tym życiem kontrolę (nie jesteśmy zależni od rodziców) i nie można się ciągle tłumaczyć złym dzieciństwem. Owszem, osoby z takich rodzin mają dużo trudniej niż inni, ale przecież nie chodzi o to, by każdy zarabiał miliony. Sukcesem w tym przypadku będzie wyjście ze schematu. To będzie ogromny sukces i nieważne ile się wtedy zarabia, można nawet 1200 zł.

sukces zmienia ludzi, ale najwięcej tych trzecich. Człowiek, który odnosi sukces, cieszy się jego owocami a to bije po oczach.
Najczęsciej człowiek sukcesu to złodziej ( bo przecież uczciwie w Polsce dorobić się nie wolno, wręcz niemożliwe); oszust ( patrz punkt pierwszy); wyzyskiwacz (swoich pracowników dusi a sam zarabia a powinien zarabiać tyle samo co jego pracownicy).
Ja nie uważam siebie za człowieka sukcesu, ale za kogoś kto ma ustabilizowaną sytuację, zarabia w okolicach dwóch średnich krajowych, stać mnie na to i owo.
Oczywiście niejednokrotnie słyszę że w związku z tym, mam obowiązek się dzielić z innymi, bo skoro ja mam...
Nie uważam abym zmienił swoje podejście do ludzi. Ale jest coś w tym, co ktoś napisał powyżej. Wkurzają mnie wszelkiej maści narzekacze, oczekujący że im rząd da... bo sam lata temu tak myślałem, że mi się należy. Dzisiaj wiem że się nie należy. Ale to nie oznacza że nie można czegoś osiągnąć. Można. I wymaga to więcej pracy niż zwykły etat.
Dzisiaj wśród moich znajomych nie ma ludzi narzekających. Nie chcę się z takimi spotykać. Po co. Wolę spotkać się z kimś aby wymienić się doświadczeniem, pogadać o dzieciakach, dobrych pomysłach, wakacjach itp itd.

Czy to oznacza że sukces mnie zmienił? Tak, zmienił mój pogląd na świat. Ale nie żałuję. Kibicuję takim, któzy chcą iść w górę, ale nie zatrzymuję się przy tych, którzy uważają że nie ma sensu iść gdziekolwiek. niech sobie są tam gdzie są.

Bardzo mozliwe, chociaz osoba o, ktorej mowie wcale nie jest skromna.
Podobnie jak np. Salvador Dali nie byl.

"Skromność przy przeciętnych zdolnościach jest zwykłą szczerością; przy wielkich talentach – obłudą."

i na tyle.

Dokładnie o to samo mi chodziło. Jeśli np. spotykam osobę władającą jedenastoma językami i ona mówi, że no jakoś tak wyszło, że to nie jej zasługa itp., to odbieram taką osobę nie jako skromną, ale jako zakłamaną. Nie lubię też pychy i arogancji, jeśli to jest przerost formy nad treścią. Natomiast jeśli spotykam osoby bardzo zdolne, do których umiejętności nie mogę się przyczepić, to nawet lubię ich lekką arogancję. Kiedyś bardzo mi się to podobało w mężczyznach (oczywiście przy założeniu, że byli wybitni), teraz już trochę spowszedniało. Wolę lekką arogancję niż fałszywą skromność, bo nienawidzę zakłamania. Jeśli ktoś dużo osiągnął własną pracą, to nie powinien za to przepraszać i wbijać oczu w ziemię, gdy mówi o swoich sukcesach. Między przechwalaniem się a skromnością jest cała gama pośrednich zachowań i jak zwykle opowiadam się za nimi, a nie za skrajnościami. Moja babcia mawiała, że jeśli ktoś jest bardzo skromny, to widocznie ma do tego powód.

Nie lubię socjalistów, którzy uważają, że nawet leniwym ludziom wszystko się należy za sam fakt, że istnieją. Mam alergię na siostrę mojego partnera, bo ona uważa, że wszystko jej się należy. Nie ma żadnych ambicji, pracuje za 2 tys. na rękę w mało wymagającej pracy. Mnie to jest obojętne ile zarabia, bo 2 tys. to nie jest źle. Tylko ona ciągle chce więcej, ale żeby jej dano. Niczego nie robi, by się rozwijać, a spokojnie mogłaby zarobić więcej. Mój partner i ona mają w kilkuletniej perspektywie odziedziczenie aż pięciu mieszkań (po dziadkach i rodzicach, bo są po rozwodach i każdy ma swoje). No i ona od kilku lat przy każdym spotkaniu rodzinnym namawia wszystkich, że to ona powinna dostać co najmniej 4 mieszkania, bo ma tak małe zarobki i wszystko jej się należy. Mojego partnera to strasznie wkurza, że miałby zostać ukarany za zaradność i życiowe ogarnięcie. Staram się łagodzić ich spory, ale za bardzo się nie wtrącam, bo to nie moja sprawa i jest mi ona obojętna. Jednak tej siostry nie cierpię, bo nie znoszę roszczeniowych osób. Chora jestem, gdy muszę się z nią spotkać. Nie rozumiem w ogóle jak można mieć taką mentalność pasożyta i jeszcze umieć spojrzeć w lustro.

Nie myślałam o skromności w tych kategoriach, a raczej w kategoriach odnoszenia się do innych.Ktoś skromny pozostaje sobą w kontaktach z innymi.
Drogie ubrania,domy, samochody jako oznaka  awansu daje ludziom poczucie komfortu. Dla mnie nieobnoszenie się z nimi nie jest obłudą. Ukrywanie ich już tak.

Ja tylko podałam moją interpretację takiego zachowania. Nie twierdzę, że tak jest na pewno. Sama mam coś takiego, że jeśli już coś osiągnę, to tracę zainteresowanie tym tematem. Np. gdybym była gruba a potem schudła, to odchudzanie się przestałoby mnie interesować, bo skupiłabym się na czymś nowym - utrzymaniu wagi. Szybko zapominam o moich okresach "przed", bo zawsze skupiam się na tym, co nowe. Dlatego właśnie nie miałabym problemów z pomaganiem ludziom, którzy są jeszcze "przed", bo nie dotykałoby mnie to w żaden sposób. Po prostu w moim kontekście problem by już nie istniał, więc mogłabym obiektywnie i bez emocji komuś doradzić, nie wspominając sobie co chwilę jak to było ze mną kiedyś. Nie jestem fanką grzebania w przeszłości i wspominania jej.

Szczerze mówiąc nie znam ani jednej osoby, którą pieniądze by zmieniły. Np. ja zawsze byłam arogancka i egoistyczna, jeszcze zanim zaczęłam zarabiać i odnosić sukcesy. Mnie to w pełni odpowiada, a komu nie, to nie musi się ze mną zadawać. Zawsze lubiłam piękne i drogie przedmioty, bo odczuwam ogromną przyjemność z patrzenia na nie. Kiedy nie było mnie na to stać, no to patrzyłam sobie np. na wystawy albo u kogoś w domu. Bynajmniej nie z zazdrością. Z ludźmi, których znam było podobnie. Może ktoś zawsze lubił drogie zegarki, szybkie samochody i drogie wina, tylko wcześniej nie było go na to stać, więc otoczenie odbierało go jako skromnego. Jeśli ktoś nie ma pieniędzy, to raczej trudno go posądzić o nieskromność. A jeśli ktoś lubi się obnosić z bogactwem, to dlaczego zakładać, że się zmienił? Może zawsze taki był, tylko nie mógł tej strony pokazywać, bo nie miał jak. Ja tam w cudowne zmiany nie wierzę i moim zdaniem to tak nie działa.

Kupowanie biedniejszym podkreśla różnice. Kiedyś  tak raz zachowała się moja szefowa i nikt tego  nie docenił, a wręcz przeciwnie, nasilił u tych osób roszczeniową postawę. Rozprawianie  o swojej  pracy wśród ludzi, którzy nie będą nigdy jej mieli, to takie usprawiedliwianie się. Bardziej przemawia reprezentacyjny wygląd i zwyczajne zachowanie.

Może nie powinnaś brać sobie tych odpowiedzi do serca? O czymś inni  muszą mówić.  Awans wymusza odporność  na stres i krytykę innych. A ty rób swoje i  nie rozgaduj się na temat pracy. Ja zbywam żartem zbyt natarczywe i niedyskretne pytania. Na przykład mówię, żeby udali się  do mojego rzecznika prasowego:)

Myślę, że chodzi tu głównie o to, że osoba, która była niegdyś nieszczęśliwa - miała problemy, była samotna i w tym złym dla siebie czasie spotkała się z tylko z negatywnymi reakcjami otoczenia lub nie dostała wsparcia, zapamiętała sobie to. Gdy już osiągnęła to czego od zawsze pragnęła, to osoby, które przypominają jej tą osobę, którą była w przeszłości, traktuje je właśnie jak wtedy była traktowana.
Widzi w nich siebie i daje dokładnie to co sama otrzymała. Jest w lepszej sytuacji, ma lepszą pozycję i nie widzi potrzeby, aby pomagać tym, którzy są niżej. Taka psychika człowieka.
Aczkolwiek myślę, że wiele spraw zależy od charakteru. O zwyczajną wdzięczność i poczucie człowieczeństwa.
Jednak w wielu przypadkach myślę, że gdy dostajemy w życiu pewne wzorce, to ciężko nam z nich się uwolnić. Bo jak niby mamy nagle być mili, gdy wszyscy wokół nas byli dla nas wrodzy.
Trzeba się napracować, żeby wytworzyć nowe wzorce. Dlatego tak bardzo liczą się ludzie, z którymi przebywamy.

JA tam już wolę,jak ktoś,kto osiągnął sukces pozostaje skromny,niż tacy co dużo się przechwalają,a nie ma to pokrycia w rzeczywistości ...

Co do ludzi którzy byli przy kości,a potem schudli i teraz naśmiewają się z grubych,to chodzi tu tylko o dowartościowanie się:
"patrz mi się udało,jestem lepszy" tak samo jak z sukcesem,nie każdy go osiągnie,bo nawet jeśli wszyscy będą ciężko pracować,to i tak wygra najlepszy,życie to ciągła rywalizacja o miejsce w stadzie

Dzieje się tak dlatego, ze każdy patrzy przez swoje własne (nieuświadomione) filtry. Ktos zakompleksiony będzie uwazal osobe pewną siebie za wynioslą i zarozumialą, natomiast komus, kto nie ma kompleksow nie będzie to przeszkadzalo. Co oczywiście nie znaczy, ze nie ma ludzi zarozumiałych.

Notomiast wydaje mi się, ze ta cecha - zarozumialosc czy skromnosc - nie ma nic wspólnego z prefesjonalizmem.

Może chodzi o zwykłą zazdrość,że Ciebie stać,a kogoś nie,bo ma inne,ważniejsze zobowiązania...
Nie rozumiem tych zazdrośników

Theonlyone, nie wiem, może, ale mówię - póki nie dochodziło do wydatków, a o samej pracy była mowa, to nikt nie widział w tym problemu. Mało tego, wypytywali, czy nawet gratulowali - ot, jak dobrzy znajomi. Natomiast kiedy doszło do wydatków, to czułam się tak, jakby chcieli mnie od nowa wychować. ;p

GdyKochamy, a co masz na myśli, bo widzę dwie wersje? Osoby pracujące i osoby wyciągające ręce po zasiłki/zapomogi, czy osoby pracujące i osoby, które utrzymują np. majętni rodzice, więc nie muszą pracować?

Hmm no ja w sumie jestem bardzo miła dla obcych ludzi, takich poznanych na ulicy. Czasami bywam wręcz serdeczna. Tylko zawsze jestem w tym szczera. Nigdy nie jestem miła dlatego, żeby ludzie mnie lubili. Na niektóre osoby mam alergię i wtedy to widać. Jeśli jakaś osoba budzi moją niechęć, to nie uśmiecham się do niej fałszywie. Jeśli kogoś uważam za idiotę, to mu o tym mówię, zamiast szczerzyć zęby, a potem obgadać za plecami (oczywiście mówię to w bardzo dyplomatyczny sposób). Jeżeli dlatego ktoś mnie uważa za wyniosłą i zarozumiałą, to jego problem. Na głupotę ludzką mam alergię i nie będę udawać, że jest inaczej. Na początku chciałam wprowadzić w swojej firmie fajną atmosferę demokracji, że przecież każdy z nas jest równy i zdanie każdego jednakowo się liczy. To się nie sprawdziło, bo powstał chaos. Teraz owszem, można do mnie przyjść, zawsze wysłucham, docenię dobry pomysł oraz pozwolę na pewną autonomię, ale już się nauczyłam, że nie nadaję się na szefa-przyjaciela, a stanowczość i twarda ręka lepiej u mnie działa, bo przychodzi bardziej naturalnie.