Czuję się gorsza od innych - Netkobiety.pl

Jakbym czytała o sobie. Mimo że duzo schudlam to zle sie czuje. Widze siebie dalej jako spora dziewczyne a mam dopiero 23 lata. Mysle ze nie ma sensu caly czas porownywac sie do innych. Ja skupiam sie na walce nad soba. Czesto mam momenty ze nie jestem w stanie na siebie patrzec. Brakuje mi towarzystwa z kims z kim bym mogla porozmawiac o wszystkim...

Staram się, ale niestety nie wychodzi. Mam wrażenie że ludzie nie mają ochoty ze mną przebywać, chociaż nie wiem dlaczego. Może i faktycznie nie uśmiecham się za dużo, ale staram się być miła, a i tak wszystkie moje propozycje wyjścia spotykają się z reakcją "noo, na pewno kiedyś pójdziemy!" i ciszą, kiedy chcę ustalić termin

I bardzo dobrze, że nie będziesz tak wyglądać. Gdyby wszyscy byli tacy sami, to świat byłby nudny. Znam mnóstwo niedoskonałych kobiet, które ze swoich niedoskonałości uczyniły atut, ale one poszukiwały i znalazły swój styl, coś co je wyróżnia na tle innych. Naprawdę nie musisz być idealna, aby wygladać atrakcyjnie.

Przede wszystkim nie skupiaj się na tym, aby na siłę kogoś znaleźć. Wychodź do ludzi, bywaj w towarzystwie, które TOBIE odpowiada, w którym czujesz się dobrze i jesteś naturalna, ale wszystkich swoich działań nie kieruj na to, aby kogoś poznać. Dlaczego? Bo ludzie to wyczuwają, a przy tym bardzo nie lubią desperatów. Desperacja objawia się między innymi w ten sposób, że jeśli ktoś wykaże drugiemu człowiekowi choć trochę zainteresowania, to ten chwyta się tej osoby jak tonący brzytwy. Oczywiście nie wiem i nawet nie zakładam, że tak jest w Twoim przypadku, ale zastanów się czy przypadkiem, kiedy ktoś pojawia się w Twoim życiu, to nie zaczynasz go w pewien sposób osaczać i pełna nadziei skupiać na nim całą swoją uwagę. Być może nieświadomie wysyłasz określone sygnały i to one powodują, że Twoje znajomości nie wychodza poza lakoniczne "cześć, co słychać?".
Wspominam o tym, bo kilka razy stałam po tej drugiej stronie i wiem sama po sobie, że po pewnym czasie zmęczona taką znajomością zaczynam się z niej wycofywać.
Nie wiem jednak czy w ogóle dochodzisz do takiego etapu, czy może w Twoim życiu nie ma absolutnie żadnych znajomych?

Witaj Elireno, piękny nick.

Mogłabyś konkretnie powiedzieć, jakie to są rzeczy? Te, które chciałabyś robić?

Odpowiedź jest bardzo prosta. Ludzie nie mają ochoty z Tobą przebywać, poniewać sama nie masz na to ochoty, ponieważ nie lubisz siebie. Autumatycznie wyczuwają słabość, niepewność i dyskomfort, który towarzyszy Ci, ponieważ chcesz wypaść jak najlepiej i przez to się stresujesz. A kto z nas lubi odczuwać dyskomfort? Nikt, więc ludzie uciekają. Zacznij od polubienia siebie. Myślę, że oceniasz się zbyt surowo.

"Staram się być miła" to też trochę mało. Idąc tym tokiem rozumowania dwie miłe osoby mogłyby sobie usiąść i przez 1h przyjaźnie się do siebie uśmiechać. Czy takie spotkanie byłoby interesujące? Nigdy nie będziesz interesująca dla osoby, która nie rozumie Twoich pasji, która nie podziela Twojego entuzjazmu do czytania książek np. Sęk w tym, byś znalazła "swoich". Ludzi, z którymi się dogadasz.

A teraz powiedz mi jakie masz zainteresowania? Coś mi się wydaje, że bardziej w stronę książek, dobrego kina i szeroko pojętej kultury, ale może się mylę. ;)A jeśli zainteresowań nie masz, to warto wyjść z domu i poszerzyć horyzonty, nie wtydź się. Sporo jest wydarzeń kulturalnych, są też np. ciekawe oferty wolontariatu. Ja ostatnio znalazłam świetny, ale z racji tego, że ostrzę sobie na niego pazurki, linka nie podeślę.

Skoro nadwaga jest ze względów zdrowotnych, to niewiele zaradzisz, ale reszta rzeczy jest do zrobienia. Tylko z jednym zastrzeżeniam: co z tego, że dbasz, skoro dbasz nieodpowiednio (brak efektów=dbasz nieodpowiednio )? Jak wygląda pielęgnacja włosów i czego już próbowałaś? Co robisz z cerą? Byłaś u dobrego dermatologa?

Dziękuję za wszystkie odpowiedzi

Cóż, niestety moi znajomi moich zainteresowań nie podzielają. Jeśli zaś chodzi o dyskomfort, to przy ludziach których znam kilka lat ze szkoły go raczej nie odczuwam, a i oni nie wykazują chęci spotkań.

Fakt, mam tendencje do 'uczepienia' się jednej osoby. Tylko jak jej nie mieć, skoro alternatyw brak?

Jeśli chodzi o zainteresowania to owszem, książki lubię, ale już filmy oglądam raz na ruski rok interesuję się m.in. snowboardem i innymi sportami 'deskowymi',  grami komputerowymi, oddziałami specjalnymi, kulturą skandynawską.

Jak wygląda pielęgnacja? Jak chodzi o włosy to było tego mnóstwo, oleje, maski nawilżające, proteinowe, płukanki, wcierki.. I one są już zdrowe, błyszczą na całej długości, ale się puszą i są wysokoporowate, więc i tak nie wyglądają jak z reklamy. A dermatolog mi nie pomógł, bo uznał że silnych leków nie ma po co używać, a rogowacenie przymieszkowe to 'taka uroda'.

Piszecie, by polubić siebie. Tylko jak to zrobić, skoro świat daje do zrozumienia, że nie ma czego lubić?

I poprzez te pasje nie poznałaś żadnych znajomych? Wychodzisz do ludzi czy realizujesz je w domu/samodzielnie?

Dziewczyno, a wiesz ile osób ma rogowacenie przymieszkowe? To jest nic w porównaniu z dużymi bliznami. Dermatolog powiedział właściwie rację, ale można sprawić, by taka skóra wyglądała korzystniej. Kup sobie porządny peeling i (co starndardowo polecam, haha ) krem z mocznikiem. Jest na to niezastąpiony, on jest na wszystko dobry. Zapewne po depilacji masz podrażnienia na nogach? Na to też będzie idealny. Jeśli się odrobinę opalisz, to też trochę mniej widać, pomijając fakt, że to ogólnie jest mało widoczne. I jeszcze maść z wit. A jest skuteczna. Zresztą, możesz iść do apteki i się poradzić, tylko uważaj, żebyś nie trafiła na naciągacza, który nage wciśnie Ci herbatę z miętą czy coś.

Włosy nigdy nie będą wyglądać jak z reklamy, bo reklama to kłamstwo. A mogłabyś wstawić zdjęcie włosów po rozczesaniu ich? Wtedy mogłabym ocenić, czy rzeczywiście coś można działać czy to bardziej takie marudzenie . Wybacz, ale po prostu to jest taki mechanizm, że jak zaczyna się popadać w marazm, to nagle wszystko zaczyna przeszkadzać. Że włosy nie takie, że skóra, że tyłek, że mały palec u stopy i łokieć do wymiany.

Potrafiłabyś wymienić coś, co w sobie lubisz? Mam namyśli zarówno charakter jak i wygląd. Skup się na atutach, na pewno je masz.

To pokaż światu język i baw się dobrze mimo tego. Czasami warto też sobie pomyśleć, że mogło być gorzej (jak nic innego już nie pomaga). Jakby nie patrzeć masz dwie nogi, dwie ręce, a to już sporo więcej niż mają niektórzy. Masz dach nad głową, masz co jeść, w nocy jest Ci ciepło, masz się w co ubrać.

Tyż racja.

A jeśli chodzi o wolontariat, to Olinka ma dużo racji.

Jakie masz cele, marzenia, ambicje? Bez tego życie się rozpływa i człowiek nie wie kompletnie, co ze sobą zrobić. I w związku z tym, że nie wie co ze sobą zrobić, zaczyna wymyślać problemy. My-ludzie to dziwne istoty, tak już mamy. Nigdy nie widziałam nieszczęśliwego kota, mimo, że kocie życie polega na nicnierobieniu.

Kierunku też jestem ciekawa.

A jeśli chodzi o gry, to też mnie to odrobinkę dziwi, bo często słyszałam, że w ten sposób można poznać dużo ludzi. Sama się na grach kompletnie nie znam (nawet simsy mnie ominęły... ) i trochę żałuję z tego względu. Widać chociażby na fb, ile jest grup dla graczy.

Maalinkaa10 naprawdę poczułaś się gorsza? A czy nie poczułaś, że on jest dziecinny?

Masz rację, najpierw sama powinnaś polubić siebie, być dumna ze swoich sukcesów. Dla niego chyba te kilogramy nie miały znaczenia, tylko nowy obiekt na horyzoncie.