Facet kocha póki goni zajączka... - Netkobiety.pl

Oj doskonale wiem co czujesz. Historia jakby z życia mojego małżeństwa, które jeszcze istnieje - na papierku. Podobno są faceci, którzy są w porządku ( jeszcze takiego nie spotkałam jak żyję, ale ponoć istnieją ). I są faceci, którzy bez względu na wiek, zachowują się niepoważnie. Nic na to nie poradzimy, tacy są. Nie będzie ta to będzie inna, a żona, dzieci, co tam - przypomni sobie dopiero na stare lata, jak będzie potrzebna pomoc np w chorobie.

Mam wrażenie, że mężczyźni mający zainteresowania, pasje rzadziej szukają przygód z kobietami.
My zony ograniczając mężów powodujemy, ze Ci z czasem rezygnują, bo święty spokój najcenniejszy. Ciągłe suszenie głowy, zrób to zrób tamto, to trzeba a Ty z kolegami na lotnie itd...
Paradoksalnie same sparwiamy, ze oni potem poza zyciem domowym nie mają gdzie ulokowac swojej energii i ida na baby.

Zapładniacze - to się zgodzę, ale co do tego zdobywcy, to mam wątpliwości. Jakoś tak nie bardzo muszą się wysilać, żeby zdobywać te kochanki, same w łapy im lezą
majkaszpilka, a nie uważasz, że my kobiety-żony-matki też nieraz z chęcią wyrwałybyśmy się z domu i pofruwały jak motylki bez zobowiązań i codziennych problemów? Ale są inne rzeczy, ważniejsze i wartościowsze od chwilowego amoku.

nevertoolate
przyjęłabyś go gdyby chciał wrócić?
gdyby zrozumiał co jest najważniejsze?

Zaglądam tu co raz częściej- nie wiem, wciąż zadaję sobie to pytanie? Dla dzieci-tak! Chcę, żeby miały normalną rodzinę, żeby nie wstydziły się w szkole, że tata jest bardziej wirtualny niż w realu. Dla mnie samej na tą chwilę jest to bariera nie do przeskoczenia. Kocham go takim jakim był na początku, ubóstwiał mnie, byłam jego światem. To co się z nim stało na przestrzeni lat jest marnym strzępkiem jego osoby. Zaczął dobrze zarabiać i traktować ludzi z góry. Wszyscy mi mówili, że się zmienił i choć to widziałam, broniłam go...że to niby przez stres w pracy. Dla mnie też zaczął być arogancki, zdarzało mu się nie wracać do domu na noc...mówił, że odreagowuje, pije z kolegami, czułam, że kogoś ma ale wypierał się. Teraz na spokojnie próbowałam wyciągnąć z niego jakie są fakty ale on wciąż broni kochankę. Mówi, że ona mu nie daje nadziei ale on czeka. Pytałam czy mogłam temu w jakikolwiek sposób zapobiec-mówi, że nie, to nie była moja wina. Po prostu dał się temu ponieść. Niby żałuje ale sam nie wie czego. Czy tego, że zdradził czy tego, że był z nią i się skończyło. Chciałabym mieć ten przyrząd z ,,Man in black" i wykasować pamięć, inaczej się nie da:)

Majkaszpilka...mądra z ciebie dziewczyna. Gdyby faceci posiadali taką mądrość świat byłby lepszy! Mam wrażenie, że są ludzie, którym rzeczywiście nie dane jest wspiąć się ponad instynkty. Zjeść, wyspać się i poru...ć. Kodeks honoru, uczuć wyższych jest im nieznany. Założyłam sprawę z orzeczeniem o winę, zaskoczyło go to bo myślał, że jestem ciepłą kluchą, która poczeka aż mu się zmieni tok myślenia. Teraz zmiękł i dzwoni, pyta co słychać. Jak do starej dobrej przyjaciółki. Twardo daję mu odczuć, że to nie jego interes ale chyba podświadomie chciałabym żeby żałował, żeby zmiękł...błagał o wybaczenie....

Właśnie to mnie obezwładnia. Mam nadzieję, że doceni moje miłosierdzie a wiem, że w myślach będzie śmiał się z mojej słabości.
Dobro dzieci to też przekonanie, że mama to twarda baba i broni ich przed takimi sytuacjami, gdzie raz jeżdżą do taty później on mieszka z nami a jeszcze później nie widzą go miesiącami bo jest walka między rodzicami. Muszą mieć stabilną sytuację bo popsuję im psychikę.
Jeszcze pytanie do Toorank...czy widziałaś, poznałaś żonę swojego kochanka. Czy miałaś odwagę z nią porozmawiać? Zobaczyć dzieci, wytłumaczyć? To chyba pomogło by Ci zrozumieć co się dzieje po drugiej stronie....

Nie sądzę. Miałam okazję bywać w środowiskach, w których panowie realizowali swoje pasje na absolutnego maksa i szukali przygód z babami dokładnie tak samo, jak ma to miejsce np. w nudnej korpo wśród panów w garniakach i z teczuszkami.

Jak kogoś ma dorwać kryzys wieku średniego czy zwyczajnie ma mu się zaplątać penis nie tam gdzie trzeba, to stanie się to niezależnie od trybu życia.

Kochankę można znaleźć nawet w warzywniaku, jak się chce.

Czy aby na pewno miał wszystko? Wg Ciebie Autorko - tak, ale wg Niego, czy aby na pewno niczego mu nie brakowało? Spytałaś się go kiedyś, że jesteś pewna. Powiedział Ci tak szczerze. Wiadomo, że związek z czasem powszednieje. Wpierw jest silne zauroczenie, mocna chemia, później hormony się stabilizują, serce już tak nie bije, nie ma rumieńców. Zaczyna się zwykłe, codzienne życie. Faceci lubią być zaskakiwani, zdobywani, lubią jak się im pokazuje, że są ważni. Wiesz samo "Kochanie zlew mi się zatkał. Zrobisz coś z tym?" nie wystarczy. On musi się czymś wykazać, zaimponować. Tak jak na pierwszych randkach  - on wspiął się na sam czubek drzewa by krzyknąć "kocham Cię", a Ty mówisz "wow, ale jesteś wysportowany i jaki romantyczny" i cała promieniejesz. Widocznie czegoś mu brakowało, skoro poszukał innej, ona czymś mu zaimponował, że nadal o niej myśli, a nie o Tobie. Może fizyczność tej kobiety, może sposób bycia, może z nią czuł się sobą, może dawała mu coś, czego on akurat potrzebował, może seks był intensywniejszy. Większość facetów nie potrzebuje wiele do szczęścia, ale większość żon próbuje przestawić ich na swoje modły: w tym Ci do twarzy, ten sweter lepiej leży, ten zapach jest dla Ciebie za intensywny, a jutro jedziemy do mamusi na obiad, a po południu to powiesisz półkę itp. Facet czuje się jak na smyczy, ciągle tylko praca-dom-praca-dom i ciągle te same historie. Kiedyś jeden z facetów (nie mój) powiedział mi, że jego denerwuje jak on wraca po pracy, a jego dziewczyna od progu już buziaki mu daje i pyta "Kochanie jak Ci minął dzień", a on wtedy myśli "No kurw...tak jeszcze na dupi..nie siadłem, a ta już jak Ci dzień minął" Więc widocznie każdy facet lubi co innego. Inny kolega opowiadał, jak działa mu na nerwy to, że jego kobieta wszystko mu planuje - jak był sam to nie musiał się ani spowiadać, o której wróci, ani stawiać na żądanie. Wiele kobiet zapomina, że faceci lubią czuć się wolni, że nie są ich własnością.

Nie wiem dlaczego niektóre osoby usiłują wmówić zdradzonym kobietom, że to ich wina? Bo nie dbała, albo dbała za bardzo, bo już nie ten seks, albo zmęczenie, bo paznokcie wczoraj były nie pomalowane. Aż przykro się czyta takie bzdety. A ja widzę statystycznego żonkosia po trzydziestce, w gaciach przed tv z piwskiem w ręku,puszczającego cichacze, któremu nie chce się nawet zmienić od lat cieknącej uszczelki. I co - one takich kochają mimo wszystko. A nie powinny, bo on powinien prężyć piękne muskuły, zasypywać ją kwiatami i szeptać czułe, namiętne słówka do uszka. Idźmy tym tropem i bądźmy sprawiedliwi i obiektywni w ocenie, jeśli już chcemy doszukiwać się win.

Ponoć zanotowano więcej rozwodów niż więcej zawartych małżeństw, ludzie są bardziej niezależni i samowystarczalni. Mąż zaczął zarabiać, stał się wolny i poszedł po bandzie, wcześniej nie miał odwagi. Może to też wpływ towarzystwa, coś w nim pękło. Nie tylko dotyczy to mężczyzn jednak im łatwiej wejść w układ, bo my mamy zakodowaną walkę o utrzymanie związku.

To nie jest reguła, mój facet miał zainteresowania i pasje w których zawsze go wspierałam, nigdy mu nie zabraniałam ich spełniać, nawet sama podrzucałam mu pomysły co mógłby jeszcze zrobić w tym kierunku. I oczywiście zdradzał. czytam te wszystkie tematy, Wasze wypowiedzi, historie bo szukam odpowiedzi, staram się zrozumieć....

Nie wiem sama. Przerabiam ten temat w głowie miliony razy od rozstania? On powiedział, że to nie moja wina, że wiedział, że go kocham i nic mu nie brakowało. Po prostu mu odwaliło. Ma wśród znajomych wielu rozwodników chyba im zazdrościł swobody. Tylko właściwie on tą swobodę miał. Ja byłam od opieki nad dziećmi, domem...a on pracował..z nią. Oczywiście, że mu za to suszyłam głowę ale już nie rozumiem. Małżeństwo to chyba wspólne prawa i obowiązki. Jeśli człowiek pochodzi z normalnego domu to chyba widzi jak postępują rodzice i czai jak wygląda życie w związku. Czyli co? Zdrada jest jakimś szantażem? Bądź dla mnie miła, uległa, zrozum, że muszę wyjść, muszę czuć się wolny, chcę leżeć i nic nie robić a Ty jak skończysz myć podłogę to wypnij się bo mi się chce...i masz być radosna i jęczeć z rozkoszy bo Bogu Cię dosiądzie na dwie minuty!
Owszem dawał sygnały, że tylko go krytykuję i nie mamy czasu na sex. Ale przy dwójce malutkich dzieci nie ma czasu na nic...czy nie można było przeczekać tego pierwszego najtrudniejszego okresu tylko od razu iść w tak proste i żałosne rozwiązanie?!
Ze swej strony mogę powiedzieć to co obserwowali nasi znajomi i rodzice. Byłam za dobra. Robiłam mu niespodzianki, miał wszystko podane na tacy. W zamian nie żądałam nic. Klasyczny przykład męczennicy służebnicy. Kochałam go do ostatniej chwili mimo podejrzeń, że może zdradzać, bo miałam nadzieję, że się opamięta. Teraz po raz pierwszy czuję, że mam kontrolę nad swoim życiem. Poza wielką pustką w sercu, nie odczuwam różnicy, że go nie ma bo właściwie tylko z nami nocował.

Majkaszpilka rozwalasz mnie. Trafiasz w sedno. To zadręczanie się pytaniami co robiłam źle jest bezzasadne. On nie robił nic dla mnie , nie doceniał, nie patrzył na moje potrzeby. Zero wysiłku, po dwóch latach małżeństwa powiedział, że mnie nie kocha. Przeżyłam szok. Tak po prostu mu przeszło zakochanie i właściwie już możemy się rozstać. Wtedy jakoś się dorozmawialiśmy, że spróbujemy uratować to małżeństwo. Jednak chyba to tylko ja ratowałam a on to olał co nie stanęło mu na przeszkodzie narobić dzieci.
Jedyne co teraz mnie przeraża to ten czas kiedy przyjdzie mi decydować czy przyjąć go z powrotem...a może on już nie wróci?

Myślę,że będziesz musiała decydować,niestety ale ten typ cechuje...tchórzostwo.
Lepiej "stare" sprawdzone,bezpieczne,wygodne.
Chciał  się na chwilkę oderwać,zrobić Twój "upgrade" na rzekomo lepszą wersję....ale za chwilkę okaże się,że ta "nowa" wersja też potrzebuje pamięci,też zostawia niewiele wolnych rescures,może uruchamiać dodatkowe procesy typu "many" albo co gorsza "child",świetnie działa button "nie przypominaj mi o tym więcej", a coraz słabiej i to z zacięciami button- sex.I zacznie się żałosny lament,bo przeinstalowanie do oryginalnej wersji, może okazać się trudne,bądź wręcz niemożliwe

,,...jak buc kłamie. Jedynym celem jest przerzucenie części odpowiedzialności na Ciebie ... by on mógł się lepiej poczuć." Skoro mówi tak facet, znaczy, że jest w tym sporo prawdy.
Mężczyźni kochają zołzy:) czytałam oczywiście! ale jak widać wniosków nie wyciągnęłam...
Może już taka moja uroda, że przyciągam lekkoduchów. Kiedyś byłam z kolesiem 7 lat i też polazł do innej...brzydszej panny z wielohektarowym posagiem

Wiesz co z całym szacunkiem, to jakiś idiota.
Chciałabym Ci życzyć żeby wrócił do ciebie i na kolanach błagał o wybaczenie, ale szkoda Ciebie i dziecka dla kogoś takiego.
I jeszcze jedno, to nienajlepiej wróży jego przyszłej partnerce.
Może się nie układać, można się zakochać, ale facet, który źle mówi o swojej żonie obcym babom to za przeproszeniem pizad bez honoru
jak można wynosić to co jest między dwojgiem ludzi między małżeństwem poza dom, opowiadanie o relacji intymnej z żoną jakiejś przygodnej d... to dno
różne rzeczy się na świecie zdarzają, czasami nigdy bysmy nie pomyśleli, ze to mozliwe
życzę Ci Nevertoolate, żebyś spotkała prawdziwą miłość, kogoś kto rozkocha Cie do szaleństwa, tak, ze o tamtym dupku nawet nie będziesz wspominała.
Idź w świat z kimś kto pokaże Ci niebo i pieprz idiotę, który jest najlepsza karą dla siebie i dla kochanki

Cierpi na pewno, a to dopiero początek.
Strzał w dziesiątkę, my drzemy koty a oni zacierają ręce. Beniaminki. My same stworzyłyśmy te potwory.
Wiesz Never, ja jeszcze rok temu nigdy nie pomyślałabym, że mogłabym taka być.
Szczerze gardziłam takimi firmowymi cichodajkami. Uważałam, że nie powinno się takich tolerować, że wręcz powinno się je napiętnować społecznie.
Z taką która zabiera się za zajętego nikt nie powinien rozmawiać. jawnie powinno się im okazywać dezaprobatę. Tolerowanie i usmiechanie sie do takich uważałam za nienormalne, bo to przecież zły czlowiek. Złodziej, który kogoś okrada.
A teraz popatrz na mnie. Jak można było upaść tak nisko, tak się zeszmacić, upodlić. Ganiać za żonatym facetem. Oszukiwać męża.
I co gorsza zadając sobie z tego wszystkiego sprawę nie móc kopnąć takiego w dupę. A najlepiej obu tak jak napisałaś.
Może żaden z nich. Może w ogóle żaden. Pies ich wszystkich trącał.
Baby powinny trzymać się razem, bo ja same wzajemnie o siebie nie zadbamy to żaden z nich tego dla nas nie zrobi.

Nie, no mam nadzieję,że Ty nie zamierzasz Nas opuszczać??Nawet "se" nie myśl,bo zmienię nick na "neverforgive"
I nie rycz mi tu!

Może jeszcze nie teraz ale ... Majkaszpilka, gdybyś Ty była facetem..ech!
Tak z ciekawości: Czy Ty masz za sobą jakąś równie żałosną historię jak my bidoty? Czy może piszesz pracę magisterską o sierotach życiowych?

Majko, czy możesz napisać ile lat z nim byłaś? I czy po Waszym rozstaniu on próbował wrócić do Ciebie? Dzięki i pozdrawiam

Dzięki Majko...
zapytałam, bo ja mam 20-letni staż... mąż odszedł do innej 5 miesięcy temu... i szukam informacji, jak się najczęściej kończą takie historie...
I z tego co widzę (i czytam) to wielu mężów chętnie wróciłoby po pewnym czasie do swoich byłych żon...
Nie to, że ja tego chcę! Podobnie jak Ty - nie chcę go już... tak tylko rozmyślam o tym wszystkim... o nim... o jego nowym układzie (kobieta wcale nie taka młoda, nie piękna, niedawno rozwiedziona, z trójką własnych, małych jeszcze dzieci... ciasne mieszkanie w bloku... noooo ale nowa adrenalina... na razie )
Wiem, że to co napisałam pewnie zabrzmiało jak tęsknota za jego powrotem... ale tak nie jest... ja faktycznie pogodziłam się z tym jak teraz jest i jest mi dobrze, lepiej niż z nim było...
Natomiast wiem, jaki to jest drań i egoista... i obawiam się, że jak tam mu się znudzi, to nie będzie miał żadnych oporów, żeby z powrotem sprowadzić się do "swojego" domu...
Co do kochanek... moje zdanie jest dokładnie takie samo I też - nigdy go nie zmienię... żadnego usprawiedliwienia jak dla mnie... każdy może być z każdym... ale są naprawdę cywilizowane sposoby, o wiele mnie krzywdzące, raniące... nie tak po prostu - po trupach...

Majko, dokładnie tak jest...
Opisałaś mój przypadek... ja na szczęście już teraz mogę spokojnie się temu wszystkiemu przyglądać z boku... i chętnie zobaczę to "szczęście" za rok... dwa lata...

Zorija 5 miesięcy nie niedługi okres na żałobę, a co by nie mówić, to jest to żałoba po związku i trudniejsza od zwyczajnej żałoby. Ty wciąż żyjesz jego życiem, co jest absolutnie normalne, ale przyjdzie taka chwila, że z uśmiechem pomyślisz "eureka!!! oni juz mnie g. obchodzą"

Scenariusze są różne, jak i ludzie są różni. Ja rozstałam się z ex po 25 latach małżeństwa, zdrada była tylko gwoździem do trumny, najpierw to on chciał mieć nas dwie, potem się rozwieść, potem już chciał tylko separacji, chciał też wrócić do domu. Ja też miałam rozterki, też żyłam ich życiem, ale dość szybko zdałam sobie sprawę, że on mi się przestał podobac jako człowiek, jako mężczyzna, a moje nowe życie jest dużo lepsze od życia z nim. Jak to często bywa, on się postarzał, zdziadział, a ja rozkwitłam. Czasami docierają do mnie plotki co u niego, jak im się układa. Jeszcze jak mieliśmy z ex kontakt, wielokrotnie miał do mnie pretensję, że nie jest szczęśliwy przeze mnie, o niej przez kilka lat mówił ona, ta kobieta, nigdy nie używał imienia ani cieplejszych określeń nie tylko do mnie ale i do znajomych. Nawet jej ciut współczułam. Wciąż są razem, bo po kilku rozstaniach wracał z powodów mieszkaniowych bo nie miał gdzie mieszkać. Ona go pilnuje, wszędzie z nim jeździ, śledzi każdy krok, wolno mu tylko do pracy chodzić, czasami wolno mu odwiedzić rodziców, z młodszą córką widuje się 2-4 razy w roku, ze starszą wcale. Może to jest to, czego chciał, to od dawna nie moja sprawa.

Ale bywają też inne warianty, ostatnio koleżanka wpuściłą zdradzacza do domu, a wczoraj powiedziała, że to był błąd, bo ona już go nie kocha.

Znam też trójkąt: on, żona i kochanka, z żoną ma dziecko, z kochanką ma dziecko, zawsze kupuje im takie same samochody, nawet kafelki w obu mieszkaniach są takie same. Trwa to już kilkanaście lat.

Jako założycielka tego postu nie życzę sobie być pomijana w rozmowach na temat tych, których imion nie wypowiadamy:) Pozwólcie, że się wtrącę.
  ,,Więc - tak, mam go w głowie prawie cały czas. Nie mniej, jest mi już bardzo dobrze bez niego. To nie znaczy, że nie czuję rozgoryczenia i żalu, że to zrobił, jestem na niego zwyczajnie na maksa wkurwiona... (sorry). Ale jednocześnie doceniam WOLNOŚĆ... nic nie muszę... poznałam nowych ludzi... jest mi po prostu dobrze..."
To są przemyślenia z minuty na minutę zmieniające się w zależności gdzie i w jakim momencie zatrzymujemy się by o naszej sytuacji pomyśleć. Też mam chwile: wy...laj! nie potrzebuję Cię, spieprzyłeś mi życie, mam nadzieję, że zdechniesz! Za godzinę zawieszm się, patrzę w ścianę i boli mnie , że nawet nie zadzwoni ,nie zapyta czy dajemy radę... to chyba naturalne ale wścieka mnie to! Chcę być silna i nikomu nie mówię, że mam jakieś wewnętrzne rozterki.
Wiek ma pewnie znaczenie, gdybym była dwudziestką pewnie zaimprezowałabym, trzydziestka ma już inne priorytety, mam małe dzieci więc one pochłaniają większość mojego czasu...czterdziestki mają dzieci odchowane i mogą pomyśleć o sobie..i tak myślę, że to jest najlepszy czas na rozwód. Nie jest za późno by zadbać o swój wizerunek, by wyjść z kimś na kawę, by samolubnie pochylić się w końcu nad sobą i realizować własne pragnienia. Jeśli dzieci same świadomie nie czują potrzeby przebywania z tatusiem, znaczy, że mężulek nie był wart nawet szczypty naszej pracy wkładanej w podtrzymywanie relacji, która i tak padła śmiercią naturalną.
Jesteśmy monogamiczne, brałyśmy ich na całe życie, byłyśmy wierne i tego oczekiwałyśmy od nich. Życie niestety jest okrutne. Żadna z nas nie wyobrażała sobie, że ,,to" może nas spotkać.
Nie chcemy ich powrotu i nie chcemy być same.
Chcemy tylko żeby cierpieli, żeby życie im się nie ułożyło, żeby doświadczyli tego co my teraz.
Nabierzmy przekonania, że jesteśmy lepsze, mądrzejsze. Niech nie widzą nas w roli cierpiętnic. Niech zobaczą, że ich odejście to najlepszy prezent jaki mogli nam sprawić, bo dopiero teraz żyjemy tak jak tego chciałyśmy! Bądźmy Paniami swojego losu, potrafimy o siebie zadbać a do przysłowiowego zapchanego zlewu fachowiec się znajdzie...z resztą ja i tak przepychałam zawsze sama:) Wspierajmy się na forum i szukajmy normalnych ludzi wokół. Czas niezastąpionych Bogów minął, niech będzie jak w Sexmisji....kobieta mnie bije:)

Olimpia234.....ja też się tego nie spodziewałam, to był przypadek. Zajrzałam, przeczytałam, stwierdziłam...nie, to nie dla mnie. W którymś momencie, myślę, nie, muszę powiedzieć co o tym myślę...i wsiąkłam...uwielbiam tu być! To lepsze od zapijania smutków w samotności albo wyjścia ze znajomymi, którzy zamiast doradzić -excytują się twoją historią.

Ja bałam się, że ktoś mnie rozpozna. Bałam się zostać żałosną osobą szukającą w sieci pocieszenia. Ale myślę, że to nie wstyd bo tu znalazłam prawdziwie przychylne mi osoby a nawet zrozumiałam te dziewczyny, które zdawałoby się powinny być moimi wrogami. Punkt widzenia zależy od punktu leżenia. Wszystkie mamy przesrane ale fajnie, że potrafimy konstruktywnie o tym podyskutować:)

Autorko, super, że się tak bezczelnie wtrąciłaś
Masz mnóstwo racji... i trochę rzeczy mi uzmysłowiłaś...
Jutro napiszę więcej, bo teraz mam wieczorne wyjście... taaaak - sama... tzn. sorry, z moją nową przyjaciółką, będziemy tańczyły i wino piły
Co robi mój mąż? Nooooo, zajmuje się swoimi nowymi "dziećmi" i ich matką, heheheheeee
...
Olimpia, pozdrawiam

A ja idę "wybiegać" kolację

Hej dziewczyny. Nadal nie wierzę, że tu jestem, ale mam ogromną potrzebe opisac swoja historie. Z moim (jeszcze) mężem jestem od 9 lat w tym 4 lata małżeństwa. Miesiąc po slubie wyjechalismy razem za granice, "by ulatwic sobie start w nowe zycie". Wszystko bylo super, wzajemnie sie wspieralismy, a wiadomo zycie w obcym kraju nie jest latwe. Jedyny problem tkwil w tym, ze pracujemy caly czas w jednej firmie, praktycznie reka, w reke. Zdawalismy sobie sprawe, ze to nie jest dobre dla naszego zwiazku ale wspolnie doszlismy do wniosku, ze na razie tak wszystko zostawiamy, poniewaz nie ma problemow z dojazdem do pracy, ze wspolnym urlopem na wyjazdy do Polski. I tak nasze zycie plynelo...zwiedzalismy co sie dalo, spelnialismy swoje marzenia. W koncu nadszedl czas na dziecko, ja sie troche bronilam, bo nie mialam jeszcze umowy na stale. Ale w koncu ja dostalam i zaczelismy starania. Trwalo to ok 8 miesiecy i udalo sie!!! Bylismy najszczesliwsi pod sloncem. Maż tak sie cieszyl, planowal jak to rozegramy, kupilismy nawet lepszy aparat zeby wszystko "pięknie udokumentowac". Niestety nasze szczescie nie trwalo dlugo. W 8 tygodniu ciazy poronilam. Byl to dla nas ogromny szok, nigdy bym sie tego nie spodziewala. Bardzo to przezywalam, maz mnie pocieszal jak potrafil i powtarzal, ze jak tylko bede mogla bedziemy sie strarac o kolejne dziecko. Zylam z dnia na dzien wyczekujac tego dnia gdy znow pod sercem pojawi sie "nasza mala kruszynka"...Gdy juz ten moment mial nastapic moj maz oznajmil mi, ze cos sie w nim wypalilo i chce sie rozstac, ze jest jeszcze mlody i chcialby sprobowac z "kims innym". Zalamalam sie, zwlaszcza, ze okazalo sie, ze tym kims innym jest kolezanka z pracy ( 2 dzieci, maz, dom na kredyt). Wszystko miedzy nimi zaczelo sie mniej wiecej w okresie gdy bylam w ciazy, bo zaczelismy dojezdzac razem jednym autem do pracy ( ze wzgledow ekonomicznych). Wydawalo mi sie wtedy ze tworzymy fajna ekipe, we trojke dobrze sie dogadujemy. Ale w pewnym momencie moj maz i ona zaczeli sie dogadywac lepiej. Najgorsze jest to, ze romans mojego meza rozgrywal sie (i prawdopodobnie nadal sie rozgrywa) na moich oczach, poniewaz nadal pracujemy razem. To wszystko trwa od 4 miesiecy, maz w miedzyczasie wyprowadzil sie na tydzien, ale wrocil. PO czym znow chcial sie wyprowadzic, ale ublagalam go zeby odpuscil sobie do urlopu w Polsce, z ktorego wlasnie wrocilimsy. Niestety wlasnie mi powiedzial, ze nic sie nie zmienilo i jest w 100 % pewny ze nie chce ze mna byc. Poinformowal o tym naszych rodzicow, ktorzy probowali nam pomoc. Wszyscy nasi wspolni znajomi tez probowali "przemowic mu do rozsadku" ale to nic nie dalo.  W tej chwili czuje sie jak na bombie, poniewaz czekam na wyprowadzke meza. Juz raz to przezylam, wtedy po tygodniu wrocil ale ze mna bylo tragicznie. Teraz jest tragicznie juz w tej chwili. Dziewczyny pomozcie!!!! Blagam!!!!