Negatywne myśli, zazdrość, brak pewności siebie, rozstanie - Netkobiety.pl

Mój facet oświadczył mi się 20 sierpnia, ale raz na kiedyś rozmawiamy o sowich wyobrażeniach na temat ślubu.. Tylko, że kiedy ja zaczynam ten temat, to mój facet odbiera to tak, jakbym chciała już to planować i usłyszałam nawet, że przeraża go myśl o ślubie.. A kiedy On zaczyna ten temat to wszystko jest ok, nawet datę ślubu zaplanował, ale dowiem się o tym jak wszystko się ułoży w Naszym życiu. Co o tym myślicie? to normalne u faceta? Niby jest przerażony, ale czasami też o tym mówi.. Bo w sumie nie wiem co ja mam myśleć, czy On tego chce czy nie..

Ślub to jest nowy etap w życiu.
To są nowe wyzwania, nowe obowiązki etc.
Zawsze przed podjęciem tak ważnej w życiu decyzji są obawy, czy Wam się uda, czy Wam wyjdzie, bo to zawsze jest wielka niewiadoma.
Może Twój facet jeszcze nie dojrzał do końca do tej decyzji.
Nie napisałaś ile macie lat.
Pamiętaj, że nic na siłę nie wolno robić.
Dlatego uważam, że w Twoim wypadku to konieczna jest szczera z nim rozmowa.

Dzisiaj miało minąć 16 miesięcy jak byłam z narzeczonym... Niestety 3 grudnia w moje urodziny zerwał ze mą w podły sposób.  Ja chciałam żeby ten dzień był wyjątkowy bo to moje urodziny, może za dużo juz mu trulam o tym to się wkurzyl, do tego moja mama do niego napisała,żeby zrobił coś dla mnie, a nie sprawiał mi przykrość, bardziej się wkurzyl.. I przyszedł do domu po pracy dał mi prezent ja się poplakalam i go mocno przytulilam, bo Ten dzień był okropny, a on olał mnie i poszedł się kąpać, wykąpał się i położył, po czym ja poszlam się wykąpać i przyszedł do mnie do łazienki, powiedział "daje nam miesiąc, jeżeli nic się nie zmieni na lepsze to.." ja mu przerwalam i powiedzialam "ale ja nam czasu nie daje" (jestem zdania, ze nie może byc tak ze w poważnym związku on mi będzie tak gadal, bo jeżeli byliśmy zareczeni to logiczne ze cały czas trzeba się starać, a ostatnio naprawdę malo się klocilismy i wszystko było dobrze) on mi na to powiedział "dobra, to w ten weekend jade do Poznania i jak wrócę to ma Cie tu nie być" Ja nic nie zrobilam, nie zaplkalam, no nic.. Byłam w totalnym szoku.. Wyszlam z łazienki, polozylam się spać w salonie, a on po chwili przyszedł i powiedział "to będzie dla Ciebie najlepszy prezent urodzinowy, odpoczniesz sobie ode mnie, bo tak Ci ze mną źle, wszystkiego najlepszego" a ja nic się dalej nie odezwalam. Rano wstalam, ogarnelam się, on wstał ogarnął się i w pewnym momencie stanął i patrzy się na mnie, ja tez patrzylam się na niego.. I zadał mi pytanie "przemyslalas sobie cos w nocy?" a ja na to "nie bo szybko zasnelam, a Ty?" on na to "ja tak, nie doceniasz mnie, wysluchujesz od swojej koleżanki karolinki jaki to jest jej facet, a może zajelabys się swoim? Kiedy mi ostatnio obiad zrobilas gorący? A jak lezalas w szpitalu to kto był przy Tobie? Rodzice czy ja? Kto Cu leki kupił? To ja Cie naprawdę kocham, a Ty piszesz mamusi jaki to ja zły jestem i ona do mnie wypisuje" a ja na to "to nie jest tak, dbam o Ciebie, interesuje się Tobą, a to, ze nie zrobilam obiadu to nie jest powód do zerwania, jak Ty się dowiedziales ze kolega Twój zginął to byłam wyrozumiala jak nic w domu nie zrobiles, a co do mojej mamy, to nie pisze wszystkim jaki to zły jesteś, mama po prostu chciała żebym w dniu swoich urodzin była szczęśliwa i to najbardziej dzięki Tobie" (on krzyczał, a ja byłam spokojna) po tym powiedział mi "wypierdalaj.. Do tego z Niemiec) jak to uslyszalam to poszlam do sypialni,bylam znowu w szoku.. On za mną przyszedł zobaczył ze zdjelam pierścionek yo powiedział mi "pierścionek zabieram bo nie zasługujesz na niego" a ja na to "dobrze, zabierz, jeżeli jestem taka zła i najgorsza to go weź" i jeszcze dodał "masz się wyprowadzić, albo najlepiej jakbys została do wtorku żeby rozwiązać umowę najmu i mam nadzieje, ze polowe za mieszkanie zaplacisz, a ja mu powirdzialam, ze nie chce juz z nim rozmawiać i ze nie zostanę tu dłużej. O co chodzi z tym wyjazdem do Niemiec? O to ze palnelam kiedys ze jest facet ktory sie we mnie kocha i jest z niemiec, ale później przeprosiłam Go za to i wszystko sobie wyjaśniliśmy.. Oczywiście nieraz mnie obraził czy wyzwał, ale pierwszy raz powiedział, że mam "wypierdalać" , że "ma mnie tu nie być jak wróci".. Zabolało, bo mimo wszystko kochałam go i mimo tego, że nieraz mnie okłamał to byłam z Nim i zawsze tłumaczyłam mu, że nie może tak robić, zamiast zrywać.. Naprawdę starałam się jak mogłam, oczywiście powrót z pracy w godzinach wieczornych nie pozwalał mi na zrobienie obiadu, ale zawsze starałam się coś zrobić by miał co zjeść jak też wróci z pracy.. Wyprowadziłam się, wróciłam tam skąd chciałam uciec, wszystko pousuwałam, było i jest mi nadal ciężko.. Najgorsze jest to, że cholernie mi go brakuje i wczoraj do niego napisałam, ale niestety to, że napisałam mu co czuje, że tak nie wygląda poważny związek nic nie dało bo znowu oberwałam, znowu był niemiły.. Ja też nigdy nie zwątpiłam w to czy mnie kocha, zawsze to czułam, dlatego dziwi mnie Jego zachowanie, jeszcze w poniedziałek byliśmy na urodzinach mojej mamy i kiedy wyszłam porozmawiać z kuzynką powiedział mojej mamie, że kocha mnie nad życie i jakie ma plany na przyszłość.. Jeszcze w środę było dobrze, aż tu nagle bach w moje urodziny ze mną zerwał... Cholernie to boli, a ja nie potrafię sobie jakoś poradzić, kupiłam sobie książke i czytam, ale nawet książka i ćwiczenia w niej zawarte przypominają mi Jego..

Bardzo proszę o radę, co mam teraz zrobić? Już nie pisać? nie odzywać się? Myślicie, że on zawalczy i zrozumie, że nie może żyć beze mnie? To był dla Nas obojga pierwszy poważny związek, On pierwszy raz miał narzeczoną, a ja narzeczonego, pierwszy raz wyprowadził się z domu by zamieszkać z partnerką, a ja już kompletnie się wtedy usamodzielniłam pierwszy raz, ogólnie było Nam dobrze, naprawdę widać było, że mnie kocha.. A ja mam mętlik taki w głowie, że nie wiem co robić.. Tęskie za Nim i Go kocham, jak nikogo innego w życiu. Gdybyście mieli jakieś pytania dotyczące Naszego już nie istniejącego związku to piszcie.. Bardzo proszę o pomoc..

Porażka ten wasz "związek". A Ty autorko tak się utożsamiasz z określeniem 'narzeczona' i pewnie żyjesz wizją bycia żonką, że gotowa jesteś zrobić z siebie totalną wycieraczkę dla przyszłego mężusia - obecnie Pana, przed którym się z pokorą pochylasz i pozwalasz traktować jak obywatel drugiej kategorii, że i tak staniesz na głowie byle tylko pozwolił sobie służyć ponownie. Ale tym razem obiecasz nie popełnić poprzednich "błędów" i wydać z siebie jakikolwiek odgłos, nauczysz się nie okazywać tez żadnych emocji mimiką twarzy, by nigdy więcej pana nie rozdrażnić gdy Cię źle potraktuje, a Ty ośmielisz się zaprotestować lub zadać jakieś pytanie.

Tak więc czekaj z pokorą i nadzieja na jego wielki powrót, a na pewno spotka cię nagroda. Taki mąż to skarb.

i nie, nie jestem masochistką. Chciałam poważnego związku i faceta, który mnie pokocha i nie zerwie z byle powodu.

Masz racje, tak czułam, bo myśl, że mam narzeczonego nie pozwalała mi myśleć o rozstaniu.. Taka jestem.. Wiem, głupie to.. Ale nigdy nie było tak, że kiedy mnie obraził to od razu wybaczałam.. Zawsze czekalam kilka dni... Chociaż ostatnio już zaczynałam się bać tego, że znowu będzie się czepiał np. o nie pozmywane naczynia.. W co ja się wpakowałam.. Już nigdy nie odezwę się do Niego i nie wrócę..

Czyli nie powinnam siebie obwiniać? Moja mama zawsze chciała dobrze, nie chciała Go urazić.. Szkoda, że nie zauważyłam tego szybciej i sama tego nie zakończyłam, tylko byłam zaślepiona.. To, że moja mama napisała do Niego to dlatego właśnie zerwał? Ja głupia się obwiniam.. A on naprawdę jest chamem.. skończonym rozpieszczonym gówniarzem...

Oczywiście, że to cham i rozwydrzony gówniarz- twoja mam to przecież przybłęda przydrożna i jak ona śmiała pouczać go w kwestii traktowania ciebie w dzień urodzin- za wysokie progi na jej nogi. Może gdyby twoja mam była bóg wie kim i leżałaby na forsie, to może miałaby prawo głosu? A tak, odezwała się jakaś baba z plebsu i osmieliła się odezwać do pana. Wyobraź sobie więc, co działoby się, gdybys ty urodziła dziecko? Przecież nie wiadomo czy twoja mama miałaby w ogóle prawo wstępu do waszego domu, a gdyby jeszcze osmieliła się wam coś doradzić w dobrej wierze, to przecież jakaż byłaby wtedy obraza majestatu?
Absolutnie o nic się nie obwiniaj i naprawdę nie wracaj do buca.
niech bierze sobie to cudo inna, a ty podnies wysoko głowę, bo nie masz czego się wstydzić.
Facet, jak napisałaś, wiele razy obrażał cię i okłamał- ty przeczekiwałaś jego napady złości i chamstwa, a potem wracałaś, bo wierzyłaś w wasz związek. To teraz widzisz, że nie było warto.
Dzielna z ciebie dziewczyna.

No proszę- dowiadujemy się więc coraz więcej na temat tego cudownego mena. Więc nawet jego mama radziłaby ci, żebyś zerwała z jej synem- no moja droga- weź sobie wobec tego jej radę głęboko do serca i potraktuj poważnie.
To nic, że ty mocno go kochałaś i kochasz- to nie jest wystarczający powód do tego, by chcieć wiązać się z kimś i to przez zawarcie ślubu. Kochać tego faceta, to sobie możesz, byle na odległość.
On ciebie nie szanował i wszedł ci na głowę- to beznadziejny chłop. Nie wychodź za niego, bo zmarnujesz sobie zycie i swoja mamę głęboko unieszczęśliwisz.
On powinien dostać taką herod babę, która pyskowałaby mu na każdym kroku i miała gdzies jego chamskie odzywki. Są takie dziewczyny- tak dziewczyna powiedziałaby do niego, gdyby on jej się czepiał "odpie...ol się ode mnie" i poszlaby sobie spokojnie oglądać twlewizję albo czytac książkę lub malowac paznokcie. Niczym by się nie przejmowała. Natomiast ty jesteś bardzo uczciową i wrazliwą osobą- nie dałabyś sobie rady z tym bucem. On zniszczyłby cię emocjonalnie.
Razem z mamą dajcie na mszę, że on tak się zachował.
a swoją drogą- zobacz jakie to symboliczne, jakby opatrznośc krzyczała do ciebie chroniąc cię z nieba- przecież on pogonił cię w twoje urodziny, tak jakbyś na nowo się urodziła.
Trzymaj się i absolutnie niczego już nie odkręcaj, nie wracaj do piekła.

Dopiero teraz weszłam sobie na twój profil i zobaczyłam, że masz już kilka pozakładanych przez siebie wątków i to nono stop na temat tego faceta. Ja produkowałam się na tym sprzed kilku dni- żałuję, że nie weszłam na twój profil, zanim cokolwiek do ciebie napisałam, bo na pewno nie marnowałabym na ciebie czasu.
Wcale się nie dziwię, że ten facet cię pogonił- jesteś typowym bluszczem, a takich kobiet cieżko się pozbyć, bo nawet zeskrobywane nożem i tak odrastają, jak grzybica.
Masakra.

Nie znając mnie mnie zwyczajnie oceniasz. Jestem wrażliwą osobą i tak mogłam z czymś przegiąć, ale to forum nie jest po to, by kogoś obrażać, czy gnoić, bo nikt na to nie zasługuje. On zawsze sprawiał dobre wrażenie przy wszystkich, a w domu pod wplywem emocji potrafił mnie zgnoić, starałam się zawsze, byłam przy Nim wspierałam Go, kochałam, robiłam dla Niego wszystko, doceniałam Go, zaakceptowałam to że lubi pograć często. Może czasami za dużo wymagałam, ale nie jestem żadnym bluszczem, tylko kobietą, która przeżyła w dzieciństwie rozwód rodziców i marzyła o tym by mieć prawdziwy poważny związek, ale tak obrażaj mnie dalej, jeżeli sprawia Ci to satyskację, że ranisz innych.

Poczytaj książkę "Kobiety, które kochają za bardzo" Norwood Robin