Czy warto szukać ideału kobiety / mężczyzny bądź na niego czekać? - Netkobiety.pl

Ideałów nie ma- in general.
Chodzi raczej o to, by ktoś był idealny dla mnie/ Ciebie.

Kwestia kogo i po co się szuka. W sensie- żeby ktoś był, czy żeby był Ktoś.

Ja myślę, że warto czekać. Ale nigdy nie miałam parcia na związek.

Moim zdaniem jest tak, że człowieka czasem ciśnie aż w dołku patrząc na zakochane pary (które, co już jest inną historią, często takie "zakochane" nie są) i mając świadomość upływającego czasu, a z drugiej nie chce zadowalać się "półśrodkami".
Wasza recepta na "złoty środek"?

Bardzo możliwe, że jest tak jak piszesz choć z drugiej strony człowiek gdzieś tam ma z tyłu głowy marzenie o ideale. Nie chce mi się wierzyć, że tak nie jest. I nie chodzi o bycie "Dyziem Marzycielem" ale po prostu o pewne wyobrażenie i pytanie, czy warto się za nim uganiać. Ja właśnie też jestem bardzo ciekaw wypowiedzi innych, jak to widzą

Celem znalezienia sobie kogoś jest znaleźć sobie miłość, a czy miłość nie jest wtedy, gdy zna się wady i słabe strony partnera albo partnerki, ale się kocha mimo to?

Wiesz,
moim zdaniem nie ma ludzi bez wad i pisząc ideał nie to miałem na myśli....

To kwestia wyboru. Patrzy się i ciśnie, i człowiek też by chciał. I tutaj ma decyzję do podjęcia- czy związać się z kimś, kto się 'nawinie' czy być samemu czekając na kogoś wyjątkowego (dla siebie). Żadna z dróg nie jest zła, o ile nie traktuje się tej drugiej osoby jako zapchajdziury, kogoś zamiast.

Ja czekałam. I wierzę że dobre rzeczy warto czekać. Nawet długo.

Najbliżej mi do opcji 2, choć po drobnej modyfikacji. Zdecydowanie przebieram, a im jestem starsza tym bardziej. Jestem na tyle arogancka, że nawet opadający już biust i pośladki, nie są w stanie mnie przekonać do opcji 3 Oczywiście zdaję sobie sprawę, że jako towar z rynku wtórnego, w dodatku niepierwszej świeżości specjalnie już nie poszaleję ale... wolę czekać i się nie doczekać, niż tracić czas na związek "w miarę ok" . Znam siebie i wiem, że taka opcja nie dla mnie. Nie marzy mi się żadna druga połówka. Wystarczy, że będę w stanie zaakceptować jego wady, a on moje, że nie będziemy się ze sobą nudzić...
Czy moja postawa ma sens ? Póki co nie wiem. Może u kresu swojego żywota będę mogła takiej odwiedzi udzielić

Nie ma ideałów, nikt nie jest idealny.

To jest oczywiste ale chodzi o co innego - każdy ma w głowie swój "wyśniony" ideał i teraz kwestia - czekać / szukać czy też zachowywać się inaczej?

Moim zdaniem warto rozróżnić pewne sprawy, bo owszem są osoby, które moim zdaniem po prostu uważają się za takie wspaniałe, ale tak przesadnie, wywyższają się i uważają, że nikt nie jest dla nich, skreślają za wszystko dosłownie. No myślę, że są takie osoby, którym zawsze coś będzie nie pasować. To nie jest według mnie dobre. Jednak jeżeli ktoś ma zwyczajne wymagania, a nie, że "Ach, wszyscy są tacy okropni" to według mnie jest to całkiem normalne, nie ma co być na siłę z kimś kto nam totalnie nie odpowiada. Przy czym fajna osoba z nieprzesadnymi wymaganiami w końcu raczej znajdzie kogoś fajnego, ale no pewnie, w swoim czasie, bo też nie ma co się śpieszyć,że już teraz. No bo fajne osoby są i w końcu się raczej spotkają, jak są otwarci, by po prostu poznawać ludzi chociażby. No, ale zdrowa pewność siebie, nie wywyższanie się jest dobra, bo jak ktoś nie wierzy w siebie, myśli, że nie zasługuje na nic dobrego, to tak może być, że będzie w związku nieszczęśliwy, a gdyby spróbował czy spróbowała zmienić swoje nastawienie to całkiem możliwe, że spotkałby czy spotkała kogoś fajnego. Także wierzyć w siebie na pewno warto.

Jeżeli ktoś właśnie jak w pierwszej opcji szuka ideału, nie przyjmuje, że ludzie mają wady, jak pisałam skreśla za wszystko to wtedy dla mnie nie jest zbyt dobre, a raczej głupie. Niemniej jeśli komuś chodzi o ideał, w sensie, że osobę, z którą będzie szczęśliwy i zdrowe wymagania to jest to już ok uważam. Ideał się kojarzy z kimś bez wad, ale rozumiem, że nie musi tak być, tylko chodzi też  o osobę, z którą nam po prostu dobrze. Czasem ludzie też mają pewien ideał, kogoś, kto wydaje im się, że jest dla nich dobry, ale potem widzą, że jednak mogą też być szczęśliwi z kimś kto od tego odbiega, tak też bywa. Najlepiej poznawać ludzi, nie nastawiać się na nic z góry, a co ma być między ludźmi to będzie, czy to koleżeństwo czy związek, wtedy łatwiej poznać kogoś fajnego, bez nadmiernego nastawiania się.

Właściwie to żadna z opcji. W miłość wierzę, ale tutaj ma bardziej wydźwięk "miłość - przeznaczenie" (nie ze mną takie numery ). Wierzę w dopasowanie. Pytanie tytułowe często sobie zadaję. Ale z drugiej strony: czy warto marnować czas swój i drugiej osoby, jeśli wiemy, że nic z tego nie będzie (patrząc pod "związkowym" kątem, przyjażń/koleżeństwo zawsze spoko )?

Doczekałam;)
I wiem, że albo ten, albo żaden.
Co wcale nie znaczy, że od tego momentu zaczyna się 'happily ever after'

No to chyba jestem na etapie przebierania.
Ale na pewno nie zgodze sie na opcje 3 - bycie z kimś zeby nie byc samej, nawet jesli tej osoby nie kocham. W pewnym momencie nachodzi mnie na reflekcje typu czy chciałabym ślubu z tą osobą albo jak wygladałoby moje życie gdybym wyszła za niego za mąż. Jeśli juz wtedy odpowiadam sobie nie/źle to cóż, ewakuuje sie czym predzej.

No właśnie to już nie jest moim zdaniem dobre podejście. Nadal porównujesz do niego, pewnie jakiegoś byłego, tak? Jak się z tym nie uporasz, to nigdy nie stworzysz dobrego związku, jeżeli jest byłym, to najwidoczniej z jakiegoś powodu. Jeżeli sama sobie nie możesz poradzić to możesz też z pomocą psychologa. No bo po co tracić szansę na coś wyjątkowego? No właśnie Nad tym powinnaś popracować, co nie oznacza, że masz brać byle kogo, ale skoro porównujesz do jakiegoś faceta innych, to po prostu z takim podejściem nie będziesz szczęśliwa i nikt wtedy nie sprosta wymaganiom tutaj w tej sytuacji wygórowanym, które w swojej głowie ułożyłaś, pewnie byłego stawiając jako ideał, którym nikt nie jest, tylko Ty tak go idealizujesz. Tak myślę skoro ciągle porównujesz do jednego faceta. To już nie jest ani dobre ani zdrowe, to nie są normalne wymagania, nikt im nie sprosta z takim podejściem.

Incognit9, ten albo żaden? Z byłym miałam takie myślenie, potem jakiś czas po rozstaniu byłam strasznie załamana. Teraz kocham mojego obecnego faceta, pewnie, że tak i dobrze nam razem. Trzeba jednak pamiętać, że różnie się układa. Nie powinno się też tak za bardzo myśleć, że ta osoba ani inna, bo wtedy w razie czego jak się nie uda totalnie się załamiemy. Po prostu najlepiej cieszyć się z tego co mamy i najlepiej jak to będzie jak najdłużej, na zawsze, ale też nie trzymać się tej osoby na siłę, jeśli okaże się, że nie wychodzi, bo to też wtedy nie jest zbyt dobre.

OK Truskaweczko, źle się wyraziłam, zbyt duży skrót i ironia. Idealizowałam, porównywałam i czekałam na księcia z bajki jak byłam taka młodziutka jak Ty. Od tamtego czasu wiele złego wydarzyło się w moim życiu, teraz jestem dużo starsza i mam inne spojrzenie na świat. Wiem jakiego partnera bym chciała dla siebie  teraz i na przyszłość. Chciałabym żeby mi się udało takiego spotkać na swojej drodze, to wszystko.
I proszę nie mów mi co jest chore i nie wysyłaj do psychologa...

Bo z tymi ideałami jest tak, ze nie chodzi o to aby ktoś był idealny we wszystkim co robi ale idealny dla nas mimo posiadanych wad.
A wiązanie się z kimś na zassdzie:bardzo nie pasuje mi w tej osobie to to i tamto, ale ideałów nie ma, więc będę z nim - to jest niezbyt dobra decyzja.
Z tym poszukiwaniem może chodzi o takie wypośrodkowanie. Aby nie biegać w popłochu po mieście i gorączkowo nie szukać, ale też nie popadać w skrajność i nie wystawiać nosa z mieszkania. Żyć normalnie i jak się zdarzy to się zdarzy a jak nie to nie.

Dochodzimy tu chyba do punktu na jak wielki kompromis można iść w kwestii realny człowiek vs ideał?

No właśnie- realny ideał z zaletami i wadami, które jesteśmy w stanie przyjąć.

Ok, przepraszam Cię, że tak Ci napisałam, nie chciałam Cię urazić, przesadziłam tutaj, tak. Źle Cię zrozumiałam, że nadal porównujesz do jakiegoś faceta np byłego innych, no i dlatego napisałam, że to niezbyt mądre i z tym psychologiem rozpędziłam się. Rozumiem, że już tak nie masz. Skoro tak to w końcu myślę, że kogoś spotkasz, po prostu poznawaj ludzi, a w końcu pewnie poznasz fajnego faceta

----------------------

Incognit9, no ok racja, to Twoja sprawa. Rozumiem, ile ludzi tyle podejść do tematu, grunt, że jesteś teraz szczęśliwa i oby jak najdłużej oczywiście Jak ludzie kochają się i starają, to oczywiście szanse na to, by im się udało są większe.

Nie ma. Bo w życiu ideałów nie ma. Albo się okazuje, że ten wyśniony ideał wcale ideałem nie jest i poznając odpowiednią osobę zmieniamy definicję swojego ideału.
Ja tak sobie myślę, że gdyby mi nie wyszło z partnerką to by mi się nie chciało szukać i pewnie bym został sam.

Jeśli chodzi o wygląd zewnętrzny to moim ideałem zawsze była cicha, spokojna, drobna kobieta o kruczoczarnych włosach. A jestem z wysoką (trochę wyższą ode mnie), bardzo pewną siebie i silną kobietą:D Która od lat jest dla mnie ideałem. W tym sensie pisałem, że ideały się zmieniają;)

1 łamane przez 2

U mnie identycznie jak w tej anegdotce. Kilka razy wydawało mi się, że spotkałem tę idealną. Problem w tym, że ona szukała idealnego faceta

Na samym początku wielkie przyciąganie, fantastyczne wspólne chwile, idealizacja poziom milion, chemia nie z tej planety... I tutaj klops, bo każda kolejna w przypadku, której takiej początkowej eksplozji nie było, bardzo szybko stawała się co najwyżej koleżanką, a nie materiałem na partnerkę. Raz pozna człowiek smak tego wybuchu, to potem trudno z tego zrezygnować. Teraz skupiam się na sobie i przestałem aktywnie szukać, a więc również wybrzydzać - jeśli ma to się trafi, grunt obracać się wśród nowych twarzy Opcję 3. wykluczam - nie ma naturalnej chemii z samego początku to potem już jej nie będzie. A po co się męczyć i przy okazji oszukiwać drugą osobę.

Dla mnie chyba opcja nr. 2. Wprawdzie do trzeciej mi daleko, ale na bieżąco konfrontuję mój ideał z rzeczywistością .

Choć to wszystko zależy kogo mamy na mysli, pisząc "ideał". Czy brzydkiego, biednego rudzielca, który jednak potrafi rozkochać mnie w sobie do szaleństwa czy tylko bruneta z sześciopakiem, Porsche i milionami na koncie, który potrafi mnie rozkochać do szaleństwa. Zakładam, że mój ideał posiada kilka obligatoryjnych cech takich jak intelekt, silny charakter, męstwo, decyzyjność. Reszta (wygląd, status majątkowy, społeczny etc) są bonusikami jeśli trafią w mój gust.
Zabiłabym śmiechem, gdyby ktoś mi powiedział, że mój men nie jest ideałem, bo nie ma sześciopaku albo dlatego, że nie jest miliarderem .

Jeśli mnie pytasz - a ma w ogóle?

No i tak w ogóle te podane opcje przez Ciebie autorze są dosyć skrajne, bo albo jest w nich czekanie na ideał albo odrzucanie każdego, bo uważa się za najlepszego/najlepszą albo bycie z byle kim. No, a najlepiej po prostu poznawać ludzi, nie uważać się za najwspanialszą osobę na świecie, bo to już jest przemądrzałość, a też nie być z byle kim. Nie warto popadać ani w jedną ani w drugą skrajność. No chyba, że w pierwszym punkcie chodzi właśnie o osobę nie idealną ogólnie, ale idealną dla nas, bez jakiejś przesady, ale po prostu z zaletami i wadami, które są dla nas zaakceptowania, bo każdy ma też wady, osoba, do której pasujemy. Z tym, że ideał ze snów brzmi jednak jak wymyślony ideał, z samymi zaletami bez wad, wtedy raczej nie spotka się kogoś takiego, jeżeli każda wada będzie nam przeszkadzać, bo nikt nie będzie ideałem bez wad. Dlatego warto to rozróżnić, ale "ideał ze snów" brzmi jednak jak coś przesadzonego, nie przemyślane z kim chce się być, ale wymyślone, takie marzenia, ale takie, gdzie dojrzała osoba wie, że to tylko jest w głowie jako takie marzenie, ale nie do spełnienia, ale w życiu już szuka się człowieka z zaletami i wadami, bo każdy je ma. No i tak naprawdę gdyby ktoś był bez wad to tak naprawdę nikt z tą osobą raczej by długo nie był, bo skoro sami mamy wadę, to jak moglibyśmy pasować do tej osoby? No nie pasowalibyśmy. No i byłoby to nudne, bo jednak na bycie człowiekiem składają się i zalety i wady, to jest życie, że czasem jest dobrze, czasem źle, można być osobą, gdzie przeważają zalety, ale wady też zawsze są.

Czyżby brać na zasadzie "aby tylko byl"?

Ha, czyli-nasz ideał-istnieje ????

To by jakis cyborg musiał być, aby każdemu pasował. I nudny????

Tez to zauwazylam...
Ilekroc rozmawiam ze znajomymi paniami o facetach- to kazdej sie inny podoba....

Heh, a już myślałam, że musi być wysoki, umiesniony, męski, brunet o uwodzicielskim uśmiechu; ) aaa i bogaty oczywiście. Taki typ